இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

life history of sri sarada devi in tamil

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

image117

திருமணம்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

image118

தட்சிணேஸ்வரத்தில்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

தட்சிணேஸ்வரத்தில்

image119

சேவை சாதனை

கொள்ளையர்களின் அன்பு

தட்சிணேஸ்வரத்தில்

image120

அற்புதத் தம்பதியர்

கொள்ளையர்களின் அன்பு

கொள்ளையர்களின் அன்பு

image121

கொள்ளையர்களின் அன்பு

கொள்ளையர்களின் அன்பு

கொள்ளையர்களின் அன்பு

image122

அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவியின் விரிவான வாழ்க்கை வரலாறு

குருதேவரின் மறைவு

குருதேவரின் மறைவு

குருதேவரின் மறைவு

image123

பயணங்கள்

குருதேவரின் மறைவு

குருதேவரின் மறைவு

image124

தவ வாழ்க்கை

குருதேவரின் மறைவு

ஜெயராம்பாடியில்

image125

ஜெயராம்பாடியில்

பல்வேறு சம்பவங்கள்

ஜெயராம்பாடியில்

image126

சங்க ஜனனி

பல்வேறு சம்பவங்கள்

பல்வேறு சம்பவங்கள்

image127

பல்வேறு சம்பவங்கள்

பல்வேறு சம்பவங்கள்

பல்வேறு சம்பவங்கள்

image128

அன்னை சாரதாதேவியின் வாழ்க்கை வரலாறு

மாயை

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

குருதேவி

image129

குருதேவி

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

குருதேவி

image130

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

image131

அன்னையின் அன்பு

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

சீடர்களுக்கு தீட்சை வழங்குதல்

image132

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

image133

தென்னாட்டில்

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

சீடர்களுக்கு அறிவுரை

image134

அன்னையின் வாழ்க்கை

நோயால் அவதி

கடைசி நாட்கள்

கடைசி நாட்கள்

image135

கடைசி நாட்கள்

கடைசி நாட்கள்

கடைசி நாட்கள்

image136

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

பூர்வீகமும் பெற்றோரும்

 

மேற்கு வங்காளத்தில் பாங்குரா மாவட்டத்தின் தென்கிழக்கு மூலையிலுள்ள ஒரு சிறிய கிராமம் ஜெயராம்பாடி .

கல்கத்தாவிலிருந்து சுமார் அறுபது மைல் தூரத்தில் உள்ளது எங்கு பார்த்தாலும் பச்சைப் பசும் வயல்கள் . இடையிடையே தாமரையும் ஆம்பலும் பூத்துக் கிடக்கின்ற தடாகங்கள் . அவற்றில் நீந்திக் களக்கின்ற மீன்கள் . ஓங்கி உயர்ந்த மரங்கள் . அவற்றில் அமர்ந்து கொஞ்சுமொழி பேசிக் களிக்கின்ற பறவையினங்கள் . மரக்கூட்டங்களின் இடையிடையே வைக்கோல் கூரை வேய்ந்த சிறு குடிசைகள் . வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கின்ற முதியவர்கள் , தெருக்களில் விளையாடி களிக்கின்ற சிறுவர்கள் – இப்படி இன்றுகூட எளிமை கலந்த ஒரு தனிஎழிலை அந்த கிராமத்தில் நாம் காண முடியும் . 

சுமார் நூற்றைம்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் , முகர்ஜிகளின் பரம்பரையில் வந்தவர் ராமசந்திரர் . 

எளிமை , அமைதி, புனிதம் போன்ற பண்புகள் நிறைந்தவர் . அவரது பண்புகளுக்காக ஊரார் அவரை மிகவும் மதித்தனர் . அவருக்கு திறைலோக்யநாதர் , ஈசுவர சந்திரர் , நீல மாதவர் என்று மூன்று தம்பியார் இருந்தனர் . 

திரைலோக்யர் சிறந்த சமஸ்கிருத பண்டிதர் ஆனால் இளமையிலேயே இறந்துவிட்டார் . ஈசுவரசந்திரரும் நீலமாதவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை . 

சகோதரர்கள் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்தனர் . விவசாயம் மற்றும் புரோகிதத் தொழிலின் மூலம் கிடைத்த வருவாயைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்தி வந்தனர் . 

அவர்களால் செலவுகளைச் சமாளிக்க முடிந்ததே தவிர ,செழிப்பாக வாழ முடியவில்லை . ஏழையாக இருந்தாலும் அறநெறி நிற்பவராக , அந்த்ணலட்சியங்களில் வழுவாதவராக இருந்தார் ராமசந்திரர். 

அன்னை தம் தந்தையைப்பற்றி பின்னாளில் கூறினார் , ‘அவர் ஓர் உத்தமர் , ஸ்ரீராமரின் சிறந்த பக்தர் . அந்தண லட்சியத்தில குன்றாத ஈடுபாடு கொண்டவர் யார் எதைக் கொடுத்தாலும் உடனே வாங்கிட மாட்டார் . 

பொதுவாக கிராம மக்களிடம் நாம் காணக்கூடிய தன்னிறைவும் விருந்தோம்பலும் ராமசந்திரரிடம் மிகையாகவே காணப்பட்டது . இதை விளக்குகின்ற நிகழ்ச்சி ஒன்றை காண்போம் 

-

1864 – ஆம் ஆண்டில் வங்காளம் கடும் பஞ்சத்திற்கு உள்ளாகியது எங்கும் வறுமையின் கோர தாண்டவம். ராமசந்திரர் ஏழைதான் ; விவசாயம் , புரோகிதம் , பூணூல் செய்து விற்பது – இவற்றின் மூலம் கிடைத்ததை வைத்துதான் குடும்பச் செலவுகளைச் சமாளித்தும் , ஏதோ சேமித்தும் வந்தார் . பிறர் பசியைக் கண்டதும் அவர் மனம் உருகியது . முந்தைய ஆண்டு சேமித்து வைத்திருந்த நெல்லைப் பயன்படுத்தி பசியால் வாடுகின்ற ஏழைகளுக்கு அதை அளிக்கத்தொடங்கினார் .

-

இப்படித்தான் ஒருநாள் தாழ்ந்த குலப் பெண்ணொருத்தி பசியால் எல்லாம் மறந்து வெறிபிடித்தவள்போல் வந்தாள் . கண்கள் சிவந்து , முடியெல்லாம் கலைந்து பைத்தியகாரிபோல் காணப்பட்டாள் . 

பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்களே ,அது அவள் விஷயத்தில் நூற்றுக்கு நூறு சரியாக இருந்தது . பரபரப்புடன் வந்த அவன் கண்களில் முதலில் பட்டது மாட்டுத் தொட்டியில் கலக்கி வைத்திருந்த தவிடு.அவ்வளவுதான், அதை அள்ளி உண்ணத் தொடங்கிவிட்டாள். 

“ அம்மா , அதை உண்ணாதே . உள்ளே கிச்சுடி உள்ளது , போய்ச் சாப்பிடு ” என்று நாங்கள் எவ்வளவோ கூறினோம் . ஆனால் அவள் எங்கே கேட்டாள் ! அந்தத் தவிட்டை சிறிது உண்ட பிறகுதான் அவளுக்கு புறவுலக நினைவே வந்தது . 

பசியின் கொடுமை என்பது விளையாட்டா என்ன ?’

கணவரின் உயர்பண்புகளுக்கு ஈடுகொடுத்து , அவருக்கேற்ற மனைவியாக விளங்கினார் சியாமா சுந்தரி தேவி. சிகோரைச் சேர்ந்த ஹரிபிரசாத மஜிம்தாரின் மகள் அவர் . வலுவானஉடம்பு , மனம்விட்டு எல்லோரிடமும் பழகும் பாங்கு , இல்லறத்தை இனிதே நடத்தும் திறன் எல்லாம் அவரிடம் ஒருங்கே மிளிர்ந்தன 

. பின்னாளில் அன்னை தம் தாயைப்பற்றிக் கூறினார் . ‘ என் தாய் மிகவும் எளிமையானவள் , பரிவு மிக்கவள் . எதையும் வீணாக்காமல் மிகுந்த சிரத்தையுடன் சேர்த்துவைப்பாள் . பக்தர்கள் வந்தால் போதும் , அவளது மகிழ்ச்சி எல்லை கடந்து விடும் . “ ஆ , என் பேரன் வந்துவிட்டான் , பேத்தி வந்துவிட்டாள் ” என்று கூத்தாடுவாள் . “ இந்தக் குடும்பமே இறைவனுக்கும் அவளது பக்தர்களுக்கும் உரியது என்பாள் அவள் .

-

பிறப்பு

-

குடும்பத்தின் வருவாயை உயர்த்தப் பாடுபட்டார் ராமசந்திரர் . பட்டணம் சென்று பொருள் ஈட்டுவது என்பது எக்காலத்திலும் கிராமவாசிகளின் கனவு அல்லவா ! ராமசந்திரரும் கல்கத்தா செல்ல எண்ணினார் . ஆனால் முடிவாகவில்லை 

இருமனமாக இருந்த வேளையில் ஒருநாள் அதைப்பற்றி எண்ணியவாறே படுத்திருந்தவர் தூங்கிவிட்டார் . அப்போது ஒரு கனவு வந்தது– 

அவரது கழுத்தில் இரண்டு பிஞ்சுக் கைகள் அவரைக் கட்டிக் கொள்கின்றன. 

அப்படியே கண்களைத் திருப்பிப் பார்க்கிறார் ராமசந்திரர் .வைத்த கண்ணை வாங்க முடியாத ஒரு பிஞ்சு முகம் , அதில் ‘உதிக்கின்ற செங்கதிர் , உச்சித் திலகம் எல்லாம் அவருக்குத் தெரிந்தன . அப்படியோர் அற்புத எழில் . அந்தச் சிறுமிக்கு ஆபரணங்கள் அழகைக்கூட்டுகின்றனவா , இல்லை அவளால்தான் ஆபரணங்களுக்கு அழகு கூடுகின்றனவா! என்று அவரால் முடிவு செய்ய இயலவில்லை . 

இந்தப் பொன்னகைகளை நாணச் செய்யும் அற்புதப் புன்னகை தவழும் முகம் . இவள் யார் , இவள் யார் – ராமசந்திரரால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லை . 

‘ அன்பே , நீ யார் ? ’ என்று அவளிடமே கேட்டார் . ’ லீலா வீனோதினியான அந்த ’பாலா , கேள்விக்கு நேரடியாகப் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை . கழுத்தை மேலும் இறக்கிக் கொண்டு , ‘ இதோ , நான் உன்னிடம்தான் வந்திருக்கிறேன் ’ என்று கூறிவிட்டு ஒரு மாயப் புன்முறுவல் பூத்தாள் . கனவு கலைந்தது . ஆனால் கனவு தந்த அற்புத கனவும் கலையவில்லை . ‘ பொன்னிறம் , பொன்னாபரணம் , சந்திரபிம்பம் போன்ற முகம் – இவள் பொன் மகள்தான் . ஆம் , மகாலட்சுமியேதான் என்று தெளிந்தார் அவர் . தாம் பொருள் ஈட்டப் போகின்ற முயற்சிக்குச் செல்வத்தின் தலைவியான திருமகளே அனுமதி அளிப்பதாக எடுத்துக் கொண்டு கல்கத்தா புறப்பட்டார் . 


  

கணவர் கல்கத்தா சென்றபின் , சியாமா சுந்தரி தன் தந்தையுடன் வாழ்ந்து வந்தாள் . 

ஒரு மாலை வேளை. அருகிலுள்ள குளக்கரையில் ஒரு வில்வ மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள் . 

திடீரென கிண்கிணி நாதம் எழுந்தது . எங்கிருந்து இந்த இனிய நாதம் எழுகிறது என்று சுற்று முற்றும் பார்த்தாள் சியாமா . அப்போது மரங்களின் கிளையிலிருந்து சறுக்கியபடியே வந்தாள் ஓர் அற்புதச் சிறுமி .கொள்ளை அழகு ! சிவப்பு பாவாடை கட்டியிருந்தாள் . இவள் யார் , என்று சியாமா யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே மின்னல் வேகத்தில் வந்து அவளது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டாள். அந்த ‘ பாலா ’ . இங்கேயும் கழுத்தைதான் கட்டிக் கொண்டாள் . ராமசந்திரரிடம் வந்த அவளும் இவளும் வேறா , என்ன ? 

கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டவள் கனிந்த குரலில் சொன்னாள் ‘ நான் உன் வீட்டிற்கு வருகிறேன் அம்மா ! ‘ சியாமா சுந்தரிக்கு தாங்கவில்லை . மூச்சறையானாள் அவள் . அங்கே அப்படி எவ்வளவு நேரம் கிடந்தாளோ தெரியாது . தேடி வந்த உறவினர் அவளை வீட்டிற்குத் தூக்கிச் சென்றனர் . சிறிது நேரத்திற்க்குப் பின் கண்விழித்தாள் . என்னவோ , அந்தச் சிறுமி தன் வயிற்றினுள் தங்கிவிட்டது போன்றதோர் உணர்வு நிலைபெற்றது . ராமசந்திரர் திரும்பி வந்ததும் தான் பெற்ற காட்சியை அவரிடம் கூறினாள் சியாமா . தமது கனவை அதனுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்தார் ராமசந்திரர் . அவர்களுக்கு ஒன்று நன்றாகப் புரிந்தது – ஆதிபராசக்தியின் அருளால் தங்களது சிறிய குடிசையில் தெய்வீகக் குழந்தை ஒன்று பிறக்கப் போகிறது தேவியின் செம்மலர்ப் பாதங்கள் ஜெயராம்பாடியின் இந்தச் சிறு குடிசையில் நடமாடப் போகின்றன என்பதுதான் அது . அந்தத் தெய்வச் சிறுமியின் வரவை எதிர்நோக்கியபடியே நாட்களை நகர்த்தினர் அந்த தெய்வீகத் தம்பதியர் . 

-

சியாமா சுந்தரி முதன்முறையாக கருவுற்றாள் . வழக்கமாகவே பெண்கள் கருவுறும்போது அழகாகத் தோன்றுவதாக சொல்வார்கள் . யோகிகள் மனக்குகையில் தங்கும் தேவியை கருக்குகையில் தாங்கிய சியாமாவின் அழகு எப்படி , இருந்திருக்கும் ! 

-

பின்னாளில் யோகின்மாவிடம் சியாமா சுந்தரி கூறினார் ‘ நான் கருவுற்றிருந்தபோது என்னிடம் வெளிபட்ட அழகை சொல்லி முடியாது . எத்தனை பெண்கள் வந்த எனக்கு புடவைகள் அளித்துச் சென்றனர் தெரியுமா ? 

-

” நாட்கள் நகர்ந்தன . ‘ மாதங்களில் நான் மார்கழியாக இருக்கிறேன் ’ என்று மாதவனே உவந்து கூறிய மார்கழி மாதம் வந்தது . எல்லோருக்கும் இன்பம் பயக்கின்ற காலம் அது . அறுவடை முடிந்து அறுவடைக்கால திருவிழாக்கள் தொடங்கியிருந்தன . இந்துமதப் புராணங்களினபடி ஆறுமாத காலம் துயில் நீங்கி எழும் காலம் . 

கதிரவன் தன் தென்திசைப் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு வடதிசையில் நகரத் தொடங்கும் காலம் . அந்த வேளையில் ஒரு வியாழக் கிழமை கிருஷ்ணபட்ச சப்தமியின் குளிர்நிறைந்த மாலை வேளை . இருள் கவிய ஆரம்பித்திருந்தது . உத்திர நட்சத்திரம் உச்சத்திலிருந்து அந்த வேளையில் இரவையும் குளிரையும் கிழித்துக் கொண்டு , ராமசந்திரரின் வீட்டிலிருந்து சங்க நாதம் எழுந்தது . ஆம் , அவர்கள் எதிர்பார்திருந்த அந்த மகள் பிறந்து விட்டாள் . அது 1853 , டிசம்பர் 22 . 

ஜோதிடர்களை அழைத்து ஜாதகம் கனிக்கப்பட்டது . பொதுவாக வங்காளத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் இரண்டு பெயர்கள் வைப்பது வழக்கம் – ஒன்று ஜாதகத்தின் படிகணிக்கப்படுவது , மற்றொன்று பொதுவாக அழைப்பதற்கு . ராமசந்திரரின் வீட்டில் பிறந்த இந்த குழந்தைக்கு ஜாதக கணப்பின்படி வைத்த பெயர் டாகுர்மணி . 

சியாமா சுந்தரி விரும்பி வைத்த பெயர் சேஷமங்கரி . ஆனால் என்னவோ இந்த இரு பெயர்களும் அவளுக்கு நிலைக்கவில்லை . அன்று அங்கு சியாமா சுந்தரியின் தங்கை வந்திருந்தாள் . 

அவளுக்கும் ஒரு பெண் குழந்தை இருந்தது. அதற்கு அவள் சாரதா என்று பெயர் வைத்திருந்தாள் . சில காலத்திற்கு முன் அந்த குழந்தை இறந்துவிட்டது . எனவே அவள் சியாமா சுந்தரியிடம் , ‘ அக்கா , உன் குழந்தைக்கு சாரதா என்று பெயர் வைத்துவிடு . அப்போது என்மகள் உன் வீட்டிலிருக்கிறாள் என்ற நினைப்பில் என்னை தேற்றிக் கொள்வேன் ’ என்று கேட்டுக் கொண்டாள் . 

சியாமா சுந்தரியும் அதற்கு ஒத்துக் கொண்டாள் . எனவே டாகுர்மணியாகவும் சேஷமங்கரியாகவும் இருந்தவள் அப்போது முதல் சாரதா ஆனாள் . ராமசந்திரர் – சியாமா சுந்தரி தம்பதியற்கு சாரதா முதல் குழந்தை . அவளைத் தொடர்ந்து காதம்பினி என்ற மகளும் பிரசன்ன குமார் , உமேஷ் சந்திரர் , காளி குமார் , வரத பிரசாதர் , அபய சரணர் என்ற ஐந்து மகன்களும் பிறந்தனர் . இவர்களைப் பற்றியும் இவர்களுடன் அன்னையின் உறவைப் பற்றியும் பின்னால் விரிவாகக் காண்போம் . 

இளமை

-

சாரதை பிறந்ததும் வளர்ந்ததும் ஒரு சாதாரண ஏழையின் வீட்டில் . எனவே உலகியல் வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை ஒரு சராசரி இந்தியப் பெண்ணுக்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளே அவளுக்குக் கிடைத்தன . அதிலும் ஏழை குடும்பத்தில் மூத்த பெண் என்றால் அவள் தாயாகவே செயல்படவேண்டியுள்ளது 

இளைய பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்கின்ற சிறுசிறு வசதிகளையும் கூட மூத்தவள் இழக்க நேர்கிறது . சாரதையின் வாழ்விலும் இதை நாம் காண்கிறோம் . 

சிறு வயதிலேயே தாய்க்குச் சமையலில் உதவுதல் , தம்பி தங்கைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளுதல் என்று எல்லா வேலைகளிலும் அவள் ஈடுபட்டாள் . பூணூல் செய்து விற்பது ராமசந்திரரின் தொழில்களுள் ஒன்று என்பதை ஏற்கனவே கண்டோம் . அதற்காக அவர் பருத்தி சாகுபடி செய்திருந்தார் . 

பருத்தி கொல்லைக்கு சியாமா செல்லும்போது குழந்தை சாரதையும் எடுத்துச் செல்வாள் . ஓர் ஓரமாக அவளைக் கிடத்திவிட்டு பஞ்சுக் காய்களைச் சேகரிப்பாள் . சிறிது வளர்ந்தபின் சாரதையும் காய்கள் சேகரிப்பதிலும் பூணூல் செய்வதிலும் தாய்தந்தையாருக்கு உதவி செய்து வருவாயை வளர்ப்பதில் பங்கெடுத்துக் கொண்டாள் . தாய் பிற அலுவல்களில் ஈடுபடும்போது சமையலைக் கவனிப்பதும் உடன் பிறந்தோரைக் கவனிப்பதும் சாரதையின் முக்கிய வேலையாக இருந்தது . குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் எடுத்து வருவதும் அவள்தான் . இந்தச் சாக்கில் நீச்சலும் கற்றுக் கொண்டாள் . பின்னாளில் காமார்ப்புகூரில் அவ்வப்போது தங்கியபோது நீச்சலுடன் பாட்டு , தையல் போன்றவற்றையும் கற்றுக் கொண்டாள் . வீட்டின் பிற வேலைகளையும் செய்து வந்தாள் . 

அந்த நாட்களைப்பற்றி பின்னாளில் அன்னை கூறினார் .

மிகச்சிறு வயதிலேயே நான் சமைக்கத் தொடங்கிவிட்டேன் . பெரிய பானைகளை அடுப்பில் ஏற்றவும் இறக்கவும் அப்பா உதவுவார் . தம்பி தங்கையாரைக் கவனித்துக் கொள்வதும் நான்தான் . அவர்களை கூட்டிக் கொண்டு கங்கையில் குளிக்கப் போவேன் கங்கையில் என்றால் எங்கள் கங்கையில் – ஆம் , ஆமோதரைத்தான் சொல்கிறேன் . 

போகும்போது உண்பதற்குப் பொரி எடுத்துச் செல்வோம் . துவைத்து குளித்து பின்னர் கரையில் அமர்ந்து பொரியை உண்போம் . அதன் பிறகு எல்லோருமாக வீடு திரும்புவோம் . அது என்னவோ தெரியவில்லை . கங்கை என்றால் எனக்கு அப்படியோர் அலாதி ஈடுபாடு . ‘ சில வேளைகளில் கழுத்தளவு நீரில் இறங்கி புல் வெட்டுவேன் . வயலில் வேலை செய்பவர்களுக்குப் பொரி கொண்டு போவேன் . ஒருமுறை வெட்டுக்கிளிகள் கூட்டம்கூட்டமாக வந்து பயிர் முழுவதையும் நாசம் செய்து விட்டன . அப்போது வயல் வயலாகச் சென்று கீழே கிடந்த நெல் மணிகளை எல்லாம் பொறுக்கிச் சேகரித்தேன் . ’ தன் அக்காவைப்பற்றி காளிமாமா பின்னாளில் கூறினார்.

‘எங்களை எப்படியெல்லாம் அக்கா பார்த்துக் கொண்டாள் ! எவ்வளவு சிரமங்களையெல்லாம் தாங்கிக் கொண்டாள் . நெல் குத்துவது , பூணூல் செய்வது , மாட்டுக்குத் தீவனம் வைப்பது , சமைப்பது எல்லாம் அவள்தான் . சுருக்கிச் சொன்னால் வீட்டுவேலை முழுவதையும் செய்வது அவள்தான் . ’சாரதையின் இந்த செயல்கள் , வயதுக்கு மீறிய இத்தகைய பொறுப்புணர்வு , எல்லாம் சிலவேளைகளில் ஊரில் உள்ளோருக்குத் திகைப்பை ஊட்டும் . இவள் ஒருத்தியால் எப்படி இவ்வளவு வேலைகளைச் செய்ய முடிகிறது என்று பிரமித்தனர் அவர்கள் . 

-

பெண்கள் பள்ளிக்குச் செல்வது குற்றமாகவே கருதப்பட்ட அந்த நாட்களில் பெண்கல்வி கற்க வேண்டும் என்று துணிந்து செயல்பட்டாள் சாரதை . தம்பி தங்கையரைக் கவனிப்பதிலேயே நாளின் பெரும்பகுதி கழிந்துவிடும் . கிடைக்கின்ற ஏதோ சொற்ப நேரத்தில் திண்ணைப் பள்ளிக்குத் தம்பியருடன் செல்வாள் . ஆனால் இவள் என்ன சாதிக்க போகிறாள் என்று கருதியோ என்னவோ , யாரும் அவளுக்கு ஆர்வத்துடன் உதவ முன்வரவில்லை . சாரதையின் ஆர்வம் திருமணத்திற்குப் பின்னரும் தொடர்ந்தது .வீட்டுவேலைகளில்தான் ஏறக்குறைய சாரதையின் நாள்முழுவதும் கழிந்தது என்று பார்த்தோம் . அவளிடம்‘இதைச் செய் , அதைச் செய் ’ என்று யாரும் சொல்ல வேண்டாம் . தேவையான அனைத்தையும் அவளே பார்த்துப்பார்த்துப் பொறுப்பாகச் செய்வாள். இதில் சியாமா சுந்தரிக்குப் பெருமைதான் . ‘ இவள் மட்டும் இப்படி இல்லாவிட்டால் வேலைகளும் பிள்ளைகளுமாக நான் எத்தனை அல்லாடியிருப்பேன் ! என் பெண் என்றால் பெண்தான் ’ என்று பெருமையும் கொள்வாள் . 


MAIN PAGE

image137

திருமணம்

திருமணம்

  

சிறு வயதில் இவ்வளவு வேலைகளைச் சாரதையால் எப்படிச் செய்ய முடிந்தது என்று பிறர் பிரமிப்பதாகக் கண்டோம் . இதைப்பற்றி பின்னாளில் அன்னை கூறினார் . ‘ உண்மையைச் சொல்லட்டுமா , என் சிறு வயதில் அசப்பில் என்னைப்போலவே இருக்கும் பெண்ணொருத்தி என்னுடன் எப்போதும் இருப்பாள் . நான் போகும் இடங்களுக்கு எல்லாம் என்னுடன் வருவாள் .என்னுடன் பேசுவாள் , சிரிப்பாள், களிப்பாள் , வேடிக்கை வினோதங்கள் செய்வாள் , என் வேலைகளில் எல்லாம் எனக்கு உதவுவாள் .ஆனால் வேறு யாராவது வந்துவிட்டால் மறைந்து விடுவாள் . 

எனக்குப் பத்து , பதினோரு வயதுவரை இது நடந்தது . ’சாரதை மாடுகளுக்காக புல்வெட்டப் போவாள் . குளத்தில் இறங்கி சிறிது கரையில் வைத்துவிட்டு வருவாள் . அதற்குள் ‘ அந்தப் பெண் ’ இன்னொரு பிடிப் புல்லைத் தயாராக வைத்திருப்பாளாம் . சிறுவயதில் சாரதையின் வாழ்வில் பலமுறை நடந்த அமானுஷ்யமான 

இன்னொரு நிகழ்ச்சியையும் இப்போது காண்போம் . காலக்கிரமப்படி இது பின்னால் வர வேண்டியது சாரதையின் திருமணத்தற்குப் பின்னர் நடைபெற்றது . அவளுக்குப் பதிமூன்று வயதிருக்கலாம் . அப்போது காமார்புகூரில் ஹல்தார்புகூர் என்ற குளம் உள்ளது . குளிக்கவும் தண்ணீர் எடுக்கவும் அங்குதான் போக வேண்டும் . நாணமே உருவானவளே சாரதை , பிறர் காணச் செல்வதைத் தவிர்ப்பதற்காக அதிகாலையிலேயே சென்றுவிட எண்ணினாள். கதவைத் திறந்துவிட்டு வெளியில் சென்றதும் , ‘ இந்த இருட்டில் தனியாக எப்படி போவது ? ’ என்ற எண்ணம் வந்தது . போவதா வேண்டாமா என்று குழம்பி நின்றபோது திடீரென்று எங்கிருந்தோ வந்தனர் எட்டுப் பெண்கள் . சாரதையும் தயக்கம் இன்றி புறப்பட்டாள் . உடனே அந்த எட்டுபேரில் நால்வர் பின்னால் சென்றனர் . இப்படியே எல்லோரும் சென்று குளித்து முடித்தனர் . அதேபோல் திரும்பியும் வந்தனர் . வீடு வந்ததும் அந்த எட்டுபேரும் மறைந்து விட்டனர் . காமார்புகூரில் சாரதை இருந்ததுவரை இவ்வாறே நடந்தது . ‘ இவர்கள் யார் ? ‘ என்ற எண்ணம் சாரதையின் மனத்தில் ஏழாமல் இல்லை . ஆனால் அவளுக்கு எதுவும் பிடிபடவில்லை , அவர்களிடம் அதுபற்றி அவள் கேட்கவும் இல்லை . 

. திருமணம் 

-

ஸ்ரீராமகிருஷ்னர் – சாரதாதேவியின் திருமணம் ஒரு நாடகத்திற்கான பூர்வாங்கம் . இதை ஏன் நாம் மீண்டும்மீண்டும் சொல்கிறோம் என்றால் இந்தத் திருமணத்திற்கு உலகியல் ரீதியான எந்த விளக்கத்தையும் காண முடியாது. 

இல்லற இன்பமோ சந்தான விருத்தியோ இதன் நோக்கமாக இருக்கவில்லை. இருக்கவும் முடியாது. ஏனெனில் திருமணத்தின்போது சாரதைக்கு வயது ஐந்து. காதல், காமம் என்பதெல்லாம் அறியாப்பருவம். 

ஸ்ரீராமகிருஷ்னரோ தனது உடல் , உள்ளம் , உயிர் எல்லாவற்றையும் தேவியின் திருப்பாதங்களில் சமர்பித்து அவளது தரிசனத்தைப் பெற்றவர். அவளைத் தவிர வேறெதையும் நாடாதவர் . எனவே சென்ற அத்தியாயத்தில் கண்டதுபோல் உயர் நோக்கங்களுக்காகவே இந்தத் திருமணம் நடைபெற்றிருக்க வேண்டும் . இந்தக் கூற்றை மெப்பிப்பதுபோல் இரு நிகழ்ச்சிகளை நாம் காண்கிறோம் . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பிறந்த ஊராகிய காமார்ப்புகூரில் ஜெயராம்பாடிக்கு அருகிலுள்ள சாந்திநாத சிவன் கோயில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது . பெரிய கோயிலாக இல்லையென்றாலும் கலையழகுடன் கட்டப் பெற்றது . கீர்த்தனை, கதாகாலட்சேபம், தெருக்கூத்து என்று அமர்களப்படுகின்ற அந்த விழா நாட்களில் காமார்புகூர் , ஜெயராம்பாடி போன்ற கிராமத்து ‘ மக்களெல்லாம் அங்கு திரள்வது வழக்கம் . அப்படி ஒருமுறை ஜெயராம்பாடியிலிருந்து சாரதையின் வீட்டினர் சிறுமியான சாரதையுடன் வந்தனர் .கீர்த்தனை கேட்பதற்காக அவர்கள் ஒரு கீர்த்தனைக் குழுவில் சென்று அமர்ந்தனர் . அப்போது உறவினளான முதியவள் ஒருத்தி சாரதையை தூக்கி மடிமீதமர்த்திக்கொண்டு , வழக்கமாக கிழவிகள் கேட்பதுபோல், ‘ அம்மா சாரதா , நீ யாரைக் கட்டிக் கொள்ளப்போகிறாய் ? ’ என்று கேட்டாள் . சிறுமியான சாரதை அதில் எதைப் புரிந்து கொண்டாளோ நமக்குத் தெரியாது . ஆனால் தன் பிஞ்சுக் கைகளைத் தூக்கி அந்தக் கூட்டத்திலிருந்த வாலிபர் ஒருவரைச் கூட்டிக் காட்டினாள் . அவ்வளவுதான் , கேட்ட முதியவளுக்கு ஏந்தான் கேட்டோம் என்றாகிவிட்டது . மற்ற உறவினர்களும் இந்த நிகழ்ச்சியால் சற்றே அதிர்ச்சி அடைந்தனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும் . ஏனெனில் அவள் சுட்டியது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை . அன்று அவர் சாதாரண உலகியல் மனிதர்களின் கண்ணுக்கு‘ பைத்திய கதாயி ’யாகத் தெரிந்தார் . பிழைக்கத்தெரியாத மனிதர் , திடீரென ஆடைகளைக் கழட்டிவிட்டு அலைகிறார் , திடீரென அம்மா அம்மா என்று அலறுகிறார் , தரையில் விழுந்து புரண்டு , முகத்தைத் தேய்த்துக் கொள்கிறார் . மொத்தத்தில் பைத்தியம்போல் வாழ்கின்ற ஒருவரை இந்தப் பெண் சுட்டிக் காட்டிவிட்டாளே என்று அனைவரும் ஆதங்கப்பட்டனர் . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்வின் இருபதாம் வயது முதல் முப்பத்து ஐந்தாம் வயது வரையுள்ள பகுதியை சாதனைக் காலம் என்று வகுக்கிறார் சாரதானந்தர் . 

ஆன்மீகச் சூராவளியில் சிக்கிச் சுழன்றார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும் . ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எத்தனையோ சாதனைகள் , அதைத் தொடர்ந்த எத்தனையெத்தனையோ அனுபவங்கள் என்று அவரது அக வாழ்க்கை தீவிரமான மாறுதல்களுக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருந்தது .புற வாழ்க்கை என்று ஒன்று இருப்பதாகக் கூட அவருக்கு நினைவில்லை . உணவு , உடை எதிலும் அவருக்கு நாட்டமில்லை . அல்லும் பகலும் அவர் தேவியுடன் வாழ்ந்தார் . ஒரு கணம் அவளைப் பிரிய நேர்ந்தாலும் துடித்தார் . தரையில் உருண்டு புரண்டு ‘ அம்மா அம்மா ’ என்று அரற்றினார் . மீண்டும் அவளது காட்சி பெறும்வரை , அவள் வந்து அணைத்துத் தேற்றும்வரை அழுது புரண்டார் . அவரது அக வாழ்க்கையைக் காண இயலாத சாதாரண மனிதர்கள் , அவரது புற வாழ்க்கையைப் பார்த்து , அவரைப் பைத்தியம் என்று முடிவுகட்டினர் . தங்களால் புரிந்துகொள்ள இயலாத ஒன்றை மடத்தனம் , பைத்தியம் என்று முடிவுக்கட்டி விடுவது உலகின் இயல்புதானே ! எனவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை பைத்தியம் என்று முடிவு செய்ததிலும் வியப்பில்லை . இந்தச் செய்தி காமார்புகூரில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் தாயான சந்திரமணிக்கு எட்டியது . வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளை சந்தித்தவள் அவள் . தள்ளாத இந்த வயதில் தன் செல்லப்பிள்ளையைப்பற்றி கேள்விப்பட்ட செய்தி பேரிடியாக அவள் தலையில் இறங்கியது . உடனே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை காமார்புகூருக்கு அழைத்து வரச் செய்து பல்வேறு சிகிச்சைகள் செய்வித்தாள் . அங்கு வந்தபின் அவரது தெய்வீகப் பித்து சற்று தணிந்தது . தான் செய்வித்த சிகிச்சைகளால்தான் அவர் தெளிவுற்றதாக தாயுள்ளம் மகிழ்ந்தது . ஆனால் மீண்டும் நிலைமை மாறாது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் ? அவரை இந்த நிலமையிலேயே வைத்திருக்க வேண்டுமானால் உலகியலில் கட்டி வைக்க வேண்டும் . அதற்குத் திருமணம் மிகவும் அவசியம் என்று தாயும் உறவினரும் முடிவு செய்தனர் . பெண் தேடும் படலம் தொடங்கியது . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்குத் தெரிந்தால் அவர் மறுக்கக்கூடும் என்று கருதி அவருக்குத் தெரியாமலே பெண் தேடினார்கள் . ஏனோ எந்த இடமும் ஒத்துவரவில்லை . எல்லோரும் கவலையால் சோர்ந்தனர் . அப்போது ஒருநாள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பரவச நிலையில் , ‘ மணப்பெண்ணுக்காக அங்கும் இங்கும் அலைவதில் பயனில்லை . ஜெயராம்பாடியில் ராமசந்திரரின் வீட்டில் எனக்காக ஒரு பெண் வைக்கோல் சுற்றிக் காக்கப்பட்டு வருகிறாள் . அங்கே சென்று கேளுங்கள் ’ என்று கூறினார் . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறியதில் அவரது தாய்க்கும் தமயனுக்கும் பெரிய நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை . எனினும் ஜெயராம்பாடிக்கு ஆளனுப்பி விசாரித்தனர் . பெண் மிகவும் சிறியவள் ஐந்தே வயதுதான் . எனினும் சந்திரா இசைந்தாள் . 

வரதட்சிணையும் சந்திராவின் ஏழ்மைக்கு ஏற்ற வகையில் குறைவாகவே இருந்தது . பால்ய விவாகம் அல்லது இளமை மணம் என்பது அந்தக் காலத்தில் வழக்கத்தில் இருந்தது . மிகச்சிறு வயதிலேயே திருமணம் நடைபெற்றுவிட்டாலும் பெண் பருவம் எய்திய பின்னரே பெண்ணும் பிள்ளையும் சேர்ந்து வாழ்வர் . எனவே சாரதைக்கு ஐந்து வயதில் திருமணம் என்பது ஆச்சிரியத்திற்குரிய ஒன்றாக நமக்குப் படவில்லை . ஆனால் பிள்ளையின் வயது இருபத்து மூன்று எனும்போதுதான் அங்கு தெய்வீகத்தின் கைகளை நாம் தேட வேண்டியுள்ளது . எப்படியோ திருமணப் பேச்சுவார்த்தைகள் எல்லாம் ஓரிரு நாட்களில் முடிந்தன . பிள்ளை வீட்டார் வரதட்சிணையாக ரூ– 300 கொடுத்தனர் . 

1859 , மே மாதம் நல்ல நாளில் சாரதை – ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் திருமணம் மிகவும் எளிமை முறையில் நடைபெற்றது . காமார்புகூரிலிருந்து ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருடன் அவரது தமயனான ராமேசுவரர் சென்றார் . திருமணம் முடிந்தபின் , அன்று மாலையில் எல்லோரும் காமார்புகூர் திரும்பினர் . சாரதையை அவளது சித்தப்பாவான ஈசுவர முகர்ஜீ தோளில் தூக்கிச் சென்றார் . அவளை அன்புடன் வரவேற்றாள் சந்திரமணி . 

ஓரிரு நாட்கள் அமைதியாகக் கழிந்தன . அப்போது ஒரு பிரச்சிணை எழுந்தது . ஏழ்மையின் காரணமாக , மணமகளுக்குப் புதிய நகைகள் அணிவிக்க சந்திராவால் முடியவில்லை . எனினும் ஆர்வத்தால் , சிலவற்றை இரவல் வாங்கி அணிவித்திருந்தாள். இப்போது அவற்றைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் சாரதையோ அந்த நகைகளைத் தனதாகவே எண்ணி பூரித்துப் போயிருந்தாள் . அவற்றை அந்தச் சிறுமி யிடமிருந்து எப்படி கழற்றுவது? நொந்து போய்விட்டாள் சந்திரா . தாயின் துயரைப் புரிந்துகொண்டார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் . சாரதை தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது அவள் அறியா வண்ணம் மெதுவாக நகைகளை எல்லாம் கழற்றி தாயிடம் கொடுத்தார் . 

காலையில் விழித்த சாரதையால் துக்கத்தைத் தாங்க முடியவில்லை . காது , மூக்கு , கழுத்து என்று ஒவ்வோர் அங்கமாகத் தொட்டுக் காட்டி , அங்கிருந்த நகைகள் எங்கே என்று மிகுந்த ஏக்கத்துடன் கேட்டாள் . சந்திரா வேதனையுடன் சாரதையை வாரியணைத்துக் கொண்டு , கண்களில் நீர் ததும்ப , ‘ என் கண்ணே , இவையென்ன பெரிய நகைகள் . இவற்றைவிட எவ்வளவோ நல்ல நகைகளை கதாயி உனக்குச் செய்து கொடுக்கப் போகிறான் பாரேன் ’ என்று கூறித் தேற்றினாள் . சாரதையும் அப்போதைக்கு ஒருவாறு சமாதானப்பட்டாள் . ஆனால் ஈசுவர முகர்ஜீ அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. கோபத்துடன் சாரதையை அழைத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார். தாயின் ஆற்றாமையைக் கண்டு , ‘ நீ ஏன் இப்படி கலங்குகிறாய் ? நடந்த திருமணத்தை யாராலும் மாற்ற முடியாது அல்லவா ’ என்று கூறினார் . பின்னர் நிலைமை சீராகியது . 


  

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சுமார் இரண்டு வருடங்கள் காமார்புகூரில் தங்கியிருந்தார் இதற்கிடையில் 1860 டிசம்பரில் , சாரதைக்கு ஏழு வயதாக இருக்கும்போது ஒருமுறை அவர் ஜெராம்பாடிக்கு வந்தார் . ஆனால் ஓரிரு சம்பவங்களைத் தவிர அந்த இரண்டாம் சந்திப்பின்போது நடந்து வேறெதுவும் சாரதையின் நினைவில் இல்லை. ஏழுவயது சிறுமியாக இருந்தாலும் அவள் கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்ததால் , கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என்ற நமது பண்பாட்டு பாரம்பரியம் அந்தப் பிஞ்சு வயதிலேயே அவளுள் ஊறிப் போயிருந்தது எனவே யாரும் சொல்லிக்கொடுக்காமலேயே , ஓடிச் சென்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை உபசரித்து , அவரது பாதங்களைக் கழுவி , அமரச் செய்து விசிறியால் வீசினாள் . சாரதையின் இந்தச் செயல் கூடியிருந்தோர் அனைவருக்கும் குதூகலத்தை அளித்தது . அவளது தோழிகள் இதற்காக அவளை கேலி செய்தனர் . 

-

இதற்கிடையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் மகன் முறை உறவினனும் , அவருடனே வாழ்ந்து அவருக்குச் சேவைகள் செய்து வந்தவனுமாகிய ஹிருதயன் ஒருநாள் , நாணம் மிக்கவளான சாரதை எவ்வளவோ மறுத்தும் அவளது பாதங்களில் மலரிட்டு வழிபட்டான் . இவையெல்லாமாகச் சேர்ந்து சாரதையின் வீடு அமர்க்களப்பட்டது . இந்த மகிழ்ச்சி ஆரவாரங்களை வைத்து , இதையே திருமணநாள் என்றுசாரதை எண்ணிவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அவளை அழைத்து , ’ இதோ பார் , யாராவது கேட்டால் , எனக்கு ஏழாம் வயதில்தான் திருமணம் நடந்தது என்று சொல்லி வைக்காதே . உன் ஐந்தாம் வயதிலேயே நமக்குத் திருமணம் முடிந்துவிட்டது ’ என்று கூறு என்று அறிவுறுத்தினாராம் . இவையெல்லாம் அன்னை குருதேவருடன் தமது இரண்டாம் சந்திப்பைப்பற்றி பின்னாளில் நினைவு கூர்ந்தவை .ஒருசில நாட்களுள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தட்சிணேசுவரம் சென்றுவிட்டார் . 

-

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மனைவி , குடும்பம் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபட்டார் . சாரதையின் வாழ்வு எந்தவித அரவாரமும் இன்றி அமைதியாகச் சென்றது . அதன்பின்னர் சாரதை தன் பதிமூன்று மற்றும் பதிநான்கு வயதுகளில் காமார்புகூரில் புகுந்த வீடு சென்று சில நாட்கள் தங்கி வந்தாள் . இரண்டாம் முறை சென்றபோது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரோ சந்திரமணியோ காமார்புகூரில் இல்லை. அவர்கள் தட்சிணேசுவரத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர் . எனவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் தமையனான ராமேசுவரர் , அவரது மனைவி மற்றும் உறவினருடன் தங்கிவிட்டு திரும்பினாள் சாரததை . 

-

ஆனந்த நிறைகுடம்

-

திருமணத்திற்குப் பிறகு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தட்சிணேசுவரத்ற்குச் சென்று தீவிரமான ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபட்டார் . அவற்றின் விளைவாக அவரது உடல்நிலை மோசமாகியது. முக்கியமாக அவரது வயிறு சீர்கெட்டது . குலைந்த ஆரோகியத்தைச் சீர்படுத்துவதற்காக அவர் காமார்புகூர் வந்தார் . அவர் வந்ததில் காமார்புகூர் மக்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர் . அவரது இளமை பருவத்திலேயே கிராம மக்கள் அவரிடம் மிகவும் கவரப்பட்டிருந்தனர் . இப்போது அவரது அருகில் இருப்பதில் அவர்கள் சொல்ல முடியாத பேரானந்தத்தை உணர்ந்தார் . எனவே வேலைகளை எல்லாம் அவசர அவசரமாக முடித்துவிட்டு ஆண்களும் பெண்களும் அவரை மொய்துக் கொள்வார்கள் .

-

கதை , உவமை என்று எளிய முறையில் அந்த எளிய மக்களுக்கு ஆன்மீக வாழ்க்கையின் தேவையை அவர் புரிய வைப்பார் . இவ்வாறு காமா்புகூரின் அந்த வைக்கோல் குடிசை ஓர் ஆனந்தச் சந்தையாக விளங்கியது . இந்த ஆனந்தத்தில் பங்கு பெறவும் அதனைப் பூரணமாக்கவும் சாரதை அழைத்து வரப்பட்டாள் . 

-

சாரதை தன் கணவரை இப்போது சந்திப்பது மூன்றாம் முறையாகும் . ஆனால் விவரம் தெரிந்த பெண்ணாக இப்போதுதான் முதன்முறையாக சந்திக்கிறாள். அது 1867 – ஆம் ஆண்டு . அப்போது அவளுக்கு வயது பதிநான்கு . சாரதை – ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் திருமணம் ஒரு தெய்வீக நாடகத்திற்கான பூர்வாங்கம் என்று முன்பே கூறினோம் . இந்தச் சந்திப்பில்தான் அந்த நாடகத்தின் முதல் அங்கம் நிறைவேறியது . இப்போதுதான் சாரதையிடம் ஆன்மீகத்தின் முதல் விதை ஊன்றப்பட்டது . 

-

பதிநான்கே வயதான பெண் அதற்கு ஏற்றவளாக இருப்பாளா ? சாரதையின் விஷயத்தில் ‘ ஆம் ’ என்பதுதான் பதில் . வாழ்க்கையின் உயர்ந்த லட்சியத்தையும் பொறுப்புகளையும் உணரும் ஆற்றல் அவளிடம் அரும்பத் தொடங்கியிருந்தது . பாரதப் பெண்மைக்கே உரித்தான , கணவனை கொண்டாடும் பண்பும் அவளிடம் பாங்குறப் பொருந்தியிருந்தது . 


  

பெண்மை தாய்மையில் நிறைவுறுகிறது . தாய்மை என்ற நோக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதால் மட்டுமே திருமணம் புனிதம் பெறுகிறது . தாய்மையை நாடாத பெண்மையே இல்லை. சாரதையும் இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்கவில்லை. ‘ அம்மா ’ என்று தன்னை மழலைகள் அழைக்க விழைந்தது அந்தத் தாயுள்ளம் . தமது மன ஏக்கத்தைப்பற்றிப் பின்னாளில் , ‘ பிள்ளை பேறில்லாத பெண் எந்த மங்கல காரியங்களும் செய்யத் தகுதியற்றவள் , என்று பலர் கூறுவதை கேட்டிருந்தேன் . அது என் மனத்தை வாட்டியது . “ அப்படியானால் ஒரு பிள்ளைகூட அம்மா என்றழைப்பதற்கு என் தலையில் எழுதவில்லையா ?” என்றெல்லாம் தவித்தேன் ’ என்று அன்னை கூறுவார் . 

-

ஆனால் தாய்மை என்பதன் முழுப் பரிமாணத்தையும் சாரதை அறியவில்லை என்பதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கண்டு கொண்டார் . எனவே தேவியிடம் , ‘ அம்மா , இவளது மனதிலிருந்து காமத்தை வேருடன் களைந்து விடு ’ என்று மனமாரப் பிரார்த்தித்தார் . அத்துடன் நில்லாமல் வாய்ப்பு கிடைத்த போதெல்லாம் உலகின் நிலையாமையை அவர் எடுத்துக் கூறுவார் .வைராக்கியமும் பக்தியுமே ஒருவர் உண்மையில் அடைய வேண்டிய செல்வங்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவார் . 

-

சாரதையின் உடன் பிறந்தோருள் பலர் மரணமடைந்த வேளையில் அவளது தாயும் தந்தையும் பட்ட வேதனையயும் , ஏன் , அவளே கொண்ட சோகத்தையும் நினைவுபடுத்துவார். ‘ எதற்கு இந்த வம்பெல்லாம் ? நாய் நரிகளைப்போல் பிள்ளைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதும் பிறகு வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொள்வது எதற்காக ? உனக்குத் தெரியாதா என்ன எதற்கு இதெல்லாம் ? இவை எதுவும் இன்றியே நீ மகாராணிபோல் இருக்கிறாய் . வாழ்நாள் முழுவதும் இப்படியே இரு ’ என்று கூறினார் . ஆனால் சாரதை அதற்கு எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை . 

-

ஒருநாள் காலையில் சாரதை சாணமிட்டு வீட்டை மெழுகிக் கொண்டிருந்தாள் . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வேப்பங்குச்சியால் பல் துலக்கியவாறே கேலியும் கிண்டலுமாக பல்வேறு விஷயங்களைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார் . இடையில் , ‘ முதல் குழந்தை பிறந்ததும் ஒரே அமர்க்களம் . ஆடை என்ன , ஆபரணம் என்ன ! ஆனால் அந்த குழந்தை இறக்கட்டும் , கண்ணீரும் கம்பலையும்தான் மிச்சம் ’ என்றார் . வழக்கம்போல் சாரதை எதுவும் கூறாமல் வேலையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள் .ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் விடாமல் அவளைத் தூண்டுவதற்கேபோல் குழந்தைகள் இறந்து போவதைப் பற்றியே பேசலானார் . அதன்பின்னரும் சாரதையால் பொறுக்க முடியவில்லை. ‘ என்ன , பிறக்கின்ற குழந்தைகள் எல்லாமா இறந்துவிடுகின்றன , ’ என்று மெல்லிய ஆனால் உறுதியான குரலில் கூறினாள் . அவ்வளவுதான் , ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், ‘ ஐயோ அப்பா உண்மை தெரியாமல் நல்ல பாம்பின் வாலை அல்லவா மிதித்து விட்டேன் ! எளிமையானவள் , வெகுளி என்றெல்லாம் நினைத்திருந்தேனே ! இவளோ என்னவென்றால் எப்படி நறுக்கென்று கேட்கிறாள் , ஆகா ! ’ என்று கூவினார் .சாரதை உடனே அங்கிருந்து அகன்றுவிட்டாள் . 

-

அவள் கூறியதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வேடிக்கை செய்து விட்டுவிட்டாலும் அவளுள் பொங்கிக் கொண்டிருந்த தாய்மையுணர்வை அவர் கவனிக்கத் தவறவில்லை . இவள் வெறும் ஓரிரு குழந்தைக்கு தாயாக பிறந்தவள் இல்லை , உலகனைத்துக்குமே தாயாகி , தாய்மையின் பெருமையை உலகுக்கே காட்டவந்தவள் என்பதை அவளுக்கு உணர்த்துவதற்கான வாய்ப்பை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தார் அவர் . அந்த வாய்ப்பும் விரையில் வந்தது . 

-

தன் மகளும் மருமகனும் உலகியல் ரீதியான இல்லறம் நடத்தவில்லை என்பதைக் கண்ட சியாமாசுந்தரி ஒருநாள் , ‘ அம்மா என்று ஒரு குழந்தை அழைக்கின்ற விதியை என் மகளின் தலையில் பிரம்மன் எழுதவில்லை போலும் ’ என்று அங்கலாய்த்துக் கொண்டார் . மாமியாரின் குறையைப் புரிந்துகொண்ட ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் , ‘ ஏன் இப்படிக் கலங்குகிறீர்கள் ? ஒரு குழந்தை என்ன , எதிர்காலத்தில் ஆயிரமாயிரம் குழந்தைகள் அவளை அம்மா , அம்மா என்று அழைக்கின்ற குரலால் அவள் காதே அடைக்கப் போகிறது , பாருங்களேன் ’ என்று கூறினார் . சியாமா அன்று இதை எவ்வளவு எப்படிப் புரிந்து கொண்டாரோ , நமக்குத் தெரியாது . ஆனால் இது அப்படியே உண்மையாவதை அவர் பின்னாளில் கண்டார். 

-

பின்நாளில் அது அப்படியே உண்மையாகியது . ‘ ஒரு குழந்தையல்ல , ஓராயிரம் குழந்தைகள் உன்னை அம்மா என்றழைக்கும் ’ என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறியது , அவர் நினைத்த மாற்றத்தை சாரதையிடம் ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும் .அதன்பின் சாரதை வாழ்க்கையை ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கத் தொடங்கினாள். 

-

அந்த பார்வையில் முதலில் பட்டது அவளது தெய்வீகக் கனவர்தான் . இவ்வளவு ஆனந்தத்தில் திளைக்கின்ற , ஆனந்தமே வடிவான இன்னொருவரை அவள் பார்த்ததில்லை . ‘ அவர் முகம் வாடி நான் கண்டதே இல்லை . எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார் . உடனிருப்பவர்கள் சிறுவனோ முதியவரோ யாராயிருந்தாலும் , சூழ்நிலை எதுவாக இருந்தாலும் அவரது மகிழ்ச்சிக்கோ ஆனந்தத்திற்கோ எந்த குறையும் இருக்காது ’ என்று பின்னாளில் அன்னை கூறியதுண்டு . இந்த ஆனந்தத்திற்காகஅவர் புறவுலகை நாடவே இல்லை . அப்படியானால் இந்த ஆனந்தம் அவருள்ளே இருக்கிறது , நம் ஒவ்வொருவருள்ளும் இருக்கிறது . எனவே தானும் அதைத் தன்னுள்ளே தேடி அடைய வேண்டும் என்பது அவளுள் உறுதியாகியது .  


  

நான்கு நீண்ட ஆண்டுகள் ஓடி மறைந்தன . சாரதை இப்போது 18 வயது மங்கை . அழைப்பை எதிர்பார்த்திருந்த அந்த வேளையில் பேரிடியாக வந்தது வதந்தி ஒன்று – 

‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது’ . வதந்திகள் காற்றைவிட வேகமாகப் பரவக்கூடியவை அல்லவா ! நிலைகுலைந்து போனாள் சாரதை . அவள் தன்னை சுதாரித்துக் கொள்ளும் முன்னர் விஷயம் கிராமம் முழுவதும் பரவிவிட்டது . ‘ அதோ பைத்தியத்தின் மனைவி ” என்று நேராகக் கேலி செய்தனர் சிலர் ‘ அந்தோ , உனக்கா இந்த நிலை ! ’ என்று அனுதாபப் போர்வையில் அகம் மகிழ்ந்தனர் சிலர் . மொத்தத்தில் சாரதையால் வெளியில் தலைகாட்ட முடியவில்லை . நாள் முழுவதும் வீட்டுக்குள்ளே முடங்கிக் கிடந்தாள் . ‘ இந்தச் செய்தி உண்மையாக இருக்க முடியுமா ? ’ என்ற கேள்வி அவளைக் குடைந்தது . கடந்த முறை அவரைச் சந்தித்த நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் மனத்துள் பசுமையாக நிழலாடி

அவரது பேச்சு வேடிக்கை வினோதங்கள் , அவர் அளித்த ஆனந்த நிறைவு , எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அலவர் காட்டிய அந்தத் தூய அன்பு – அவையெல்லாம் பொய்யாகுமா ? 

உணர்வுமயமான இறைவனைச் சிந்தித்துச் சிந்தித்து உணர்வுமயமாக இருக்கின்ற அவரது சித்தம் கலங்க முடியுமா ? முடியாது , சாத்தியமே இல்லை என்றுதான் அவள் மனம் கூவியது . ‘ எப்படியோ , அவருக்குப் பைத்தியம் என்பது கட்டுக்கதை , ஒருவேளை அவரது உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்குமானால் , அங்கே அவரது அருகில் இருந்து பணிவிடை செய்வதே மனைவியாகிய என் கடமை . அது மட்டுமல்ல , இதையே ஒரு சாக்காக வைத்துக் கொண்டு அவரிடம் சென்று விடலாம் ’ என்று தெளிந்தாள் சாரதை . ஆனால் நாணமே வடிவான அவள் , கணவனிடம் போக வேண்டும் என்ற தன் எண்ணத்தை எப்படி வெளியிடுவாள் ? யாரிடம் வெளியிடுவாள் ? எனவே தகுந்த வாய்ப்பினை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தாள்

-

அந்த வாய்ப்பும் விரைவில் வந்தது . அது 1872 , மார்ச் . டோல் பூர்ணிமா விழா நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது . அன்று கங்கையில் குளிப்பது விசேஷம் . தொலைதூரப் பகுதிகளிலிருந்து மக்கள் அந்த வேளையில் கங்கைய நோக்கிச் செல்வர் . ஜெயராம்பாடியிலிருந்து பல பெண்கள் கல்கத்தா செல்வதாக இருந்தனர் .சாரதை இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்துக் கொண்டு தட்சிணேசுவரம் செல்ல முடிவு செய்தாள் . இதனை ஒரு பெண்ணின் மூலம் தந்தையிடம் தெரிவித்தாள் . மகளின் உள்ளத்தைப் புரிந்துகொண்ட ராமச்சந்திரர் அதை ஆமோதித்து , ‘ ஏன் , நானே கொண்டுபோய் விட்டு வருகிறேன் ’ உன்று கூறி தாமும் மகளுடன் புறப்பட்டார் . குறிப்பிட்ட நாளில் தந்தையும் மகளும் பிற யாத்திரிகர்களுடன் பயணத்தைத் தொடங்கினர் . பல்லக்கு அமர்த்திக்கொள்ள வசதி இல்லாததால் நடந்தே சென்றனர் . 

தட்சிணேசுவரத்தை அடைய சுமார் அறுபது மைல் தூரத்தைக் கடக்க வேண்டும் . பயணம் ஆரம்பத்தில் என்னவோ இனிமையாகத்தான் இருந்தது . சாலையின் இருபுறத்திலும் பச்சைப்பசேலென விரிந்து கிடந்த வயல்வெளிகள் , தாமரை பூத்துக் கிடந்த குளங்கள் இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் களித்தபடியே யாத்திரிகள் சென்றனர் . அவ்வப்போது மர நிழல்களில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டனர் . ஓரிரு நாட்கள் கழிந்தன . இவ்வாறு நீண்ட தூரம் நடந்து பழக்கம் இல்லாததால் சாரதைக்குக் களைப்பும் அதிகமாக இருந்தன . இருப்பினும் தட்சிணேசுவரம் போக வேண்டும் , குருதேவரைக் காண வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தின் காரணமாக அவள் எதையும் தந்தையிடம் கூறவில்லை . 

ஆனால் அது வெறும் களைப்புதான் என்பதை உணர்ந்தபோது அவள் அடைந்த வேதனைக்கு அளவில்லை . அது மலேரியா . மலேரியாவும் அவளுக்குப் புதிதல்ல . சாதாரணமாகவே அவளுக்கு அடிக்கடி மலேரியா வருவதுண்டு . ஆனால் இப்போது , சோர்வானாலும் களைப்பானாலும் தளர்ந்திருந்த அவளை அது வெகுவாகப் பாதித்தது .ஜுரத்தின் வேகம் அதிகரித்த போது அவள் துவண்டு விட்டாள் . ஓரடிகூட எடுத்து வைக்கமுடியாமல் போய் விட்டது . நிலைமையை அறிந்த ராமசந்திரர் சத்திரம் ஒன்றில் அவளை தங்க வைத்தார் . குருதேவரைக் காண முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற ஏமாற்றம் ஒருபுறம் , நோய் தந்த வேதனை மறுபுறமாக சாரதையின் மனநிலை கவலைதோய்ந்து இருந்தது . 


 MAIN PAGE 

image138

தட்சிணேஸ்வரத்தில்

தட்சிணேசுவரத்தை நோக்கி..

  

ஆனால் துவண்ட அந்த நிலையில் பெற்ற தெய்வீகக் காட்சியால் அவள் புத்துணர்ச்சி பெற்றாள் – ஜுரத்தின் வேகத்தில் அயர்ந்து படுத்திருந்தாள் சாரதை அப்போது கன்னங்கரிய பெண்ணொருத்தி அங்கே வந்தாள் . சாரதை வைத்த கண்வாங்காமல் அவளையே பார்த்தாள் – 

இப்படி ஒரு கறுப்பையும் அவள் கண்டதில்லை கறுப்பில் இப்படியோர் அழகு இருக்க முடியும் என்பதையும் அவள் எண்ணியதில்லை . அப்படியோர் அழகு ! வந்தவள் சாரதையின் தலைமாட்டில் அமர்ந்தாள் , தன் கோமளக் கரங்களால் அவளது தலையையும் தேகத்தையும் வருடினாள் . சாரதையின் வேதனையும் களைப்பும் மறைவது போலிருந்தது . ‘ இவள் கைகளில் என்னவோர் அதிசயசக்தி ’ என்று வியந்த சாரதை அவளிடம் கேட்டாள் – ‘ ஆமாம் , நீ எங்கிருந்து வருகிறாயம்மா ? ’ 

தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து .

’இந்தப் பதில் சாரதையைத் திகைக்க வைத்தது .

‘ என்ன , தட்சிணேசுவரத்திலிருந்தா ? நானும் அங்கே போவேன் அவரைக் காண்பேன் , அவருக்குச் சேவைகள் செய்வேன் , என்றெல்லாம் நினைத்திருந்தேன் . அதற்குள் இந்த பாழும் ஜுரம் வந்துவிட்டது . என் திட்டம் எல்லாம் பாழாகிவிடும் போலிருக்கிறது .

’ ‘ கலங்காதே . நீ குணமடைந்து , விரைவில் தட்சிணேசுவரம் போவாய் . அவனையும் பார்க்கத்தான் போகிறாய் . உனக்காகத்தான் நான் அவனை அங்கே வைத்திருக்கிறேன் .

’ ‘ ஆகா , அப்படியா ? ஆமாம் நீ எங்களுக்கு என்ன உறவு வேண்டும் ? ’ ‘

நான் என் சகோதரி . ’ ‘ ஓ அதனால்தான் நீ வந்திருக்கிறாயா ? ’ என்று கூறிய சாரதைக்குக் கண்களை சுழற்றிக் கொண்டு வந்தது . அப்படியே தூங்கிவிட்டாள் . 

காலையில் எழுந்தபோது ஜுரம் வெகுவாகத் தணிந்திருந்தது . முந்தின நாள் கண்ட காட்சி மனதிற்குப் புத்துணர்ச்சியை அளித்தது . எனவே புதுவேகத்துடன் பயணத்தைத் தொடங்கினாள் . 

தெய்வாதீனமாக வழியில் ஒரு பல்லக்கு கிடைத்தது . மீண்டும் ஓரிருமுறை அவளுக்கு ஜுரம் வரவே செய்தது . ஆனால் அது அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லை . 

எனவே தன் தந்தையிடம் அதுபற்றி அவள் கூறவில்லை . நீண்ட பயணம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது . கங்கையைப்படகில் கடந்து தட்சிணேசுவரத்தை அடைந்தபோது இரவு ஒன்பது மணி . படகிலிருந்து இறங்கிய சாரதையின் மனநிலை விவரிக்க முடியாததாக இருந்தது . ‘ பித்தன் ’ என்று ஊரார் பழி கூறியது உண்மையாகுமா , இல்லை தன் இதயத்தில் ஆனந்த நிறைகூடத்தை விட்டுச் சென்ற அதே அன்புருவாக அவர் இருப்பாரா ? ’ என்றெல்லாம் படபடக்கும் நெஞ்சுடன் நேராக குருதேவரின் அறைக்கு விரைந்தாள் . 

உடன் வந்தவர்கள் நகபத்திற்குச் சென்றார் . அறையில் நுழைந்தாள் சாரதை . அவளைக் கண்டதுதான் தாமதம் ,

‘ ஆகா , நீ வந்துவிட்டாயா ? நல்லது வா , வா ’ என்றார் குருதேவர் . அவர் குரலில் இழையோடிய பரிவும் அன்பும் சாரதையின் சந்தேகங்களை அடியோடு அகற்றிவிட்டது . 

அன்று ஜெயராம்பாடியில் கண்ட அந்த அன்பின் திருவுரு மேலும் கனிந்திருந்ததே தவிர குறையவில்லை, மூளைக் கோளாறு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்பதை சாரதை கண்டாள் . 

அதற்குள் குருதேவர் அங்கிருந்த ஒருவரிடம் , ‘ அவள் , அமர ஒரு பாய் போடு ’ என்றார் . சாரதை அமர்ந்ததும் வீட்டு விசேஷங்களையும் உற்றார் உறவினர் நல விவரங்களையும் விசாரித்தார் .

பேச்சு வாக்கில் தனக்கு ஜுரம் கண்டதைத் தெரிவத்தாள் சாரதை . அதைக் கேட்டதும் அவர் மிகுந்த கவலையுடன் , ‘ அந்தோ ! இப்போது என் மதுர் மட்டும் இருந்திருந்தால்...! மதுரின் மரணத்துடன் என் வலது கையே ஒடிந்தது போலாகிவிட்டது’ என்றார் . 

சாரதைக்கு நெஞ்சு நிறைந்துவிட்டது . அவரது வார்த்தைகளின் கனிவே அவளுக்கு அருமருந்தாகியது . மகிழ்ச்சியுடன் எழுத்து சாரதை நகபத்திற்குச் செல்ல ஆயத்தமானாள் . 

அவளைத் தடுத்த குருதேவர் , ‘ வேண்டாம் , வேண்டாம் . நீ இங்கேயே தங்கு .

நகபத்தில் டாக்டர் வந்து பார்ப்பது மிகவும் சிரமமாக இருக்கும் ’ என்று கூறி அங்கேயே தங்கச் செய்தார் . இரவு உணவு முடிந்து விட்டிருந்ததால் ஹிருதயன் எல்லோருக்கம் பொரி மட்டும் கொடுத்தான் . 

பின்னர் சாரதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அறையிலேயே படுத்துக் கொண்டாள் . துணைக்கு ஒரு பெண்ணும் அவளுடன் தங்கினாள் . 

காலையில் டாக்டர் ஒருவர் வந்து சாரதைக்கு மருந்துகள் கொடுத்தார் . ஓரிரு நாட்களுள் ஜுரம் முற்றிலுமாக நீங்கிவிட்டது . அதன்பின் அவள் நகபத்தில் சென்று வசிக்கத் தொடங்கினாள் . 

மகளின் மகிழ்ச்சியான வாழ்வைக் கண்ட ராமசந்திரர் மனநிறைவுடன் ஜெராம்பாடி திரும்பினார் . 

--

அவ்வப்போது ஜெயராம்பாடிக்குச் சென்று வந்த நாட்களைத் தவிர சுமார் பதிமூன்று வருடங்கள் சாரதை பொதுவாக நகபத்தில்தான் வாழ்ந்தாள் . அந்தக் குறுகிய இடத்தில் தன்னைத் திணித்துக் கொண்டு , குருதேவருக்கான பணிவிடைகளையும் , மாமியாருக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்வதிலும் முழுமையாக ஈடுபட்டாள் அவள் .

வேதகாலம் திரும்புகிறது 

-

சாரதையும் சரி , ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் சரி , காமம் என்ற ஒன்று தங்கள் வாழ்வில் நுழைந்து விடாதிருப்பதில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இருந்தனர் . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை பொறுத்தவரை வரலாறு காணாத சாதனைகளில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ,ஈடுபட்டு , தம்மை முற்றிலும் இறைவனின் கைக்கருவியாக்கிக் கொண்டார் . அவரது மனம் மட்டுமல்ல எலும்புகூட தெய்வீகமாகி விட்டிருந்தது . அவரிடம் புலன்களின் ஆசைகள் எதுவும் இருக்க இடமில்லை . 

ஆனால் சாரதை இப்போதுதான் சாதனை வாழ்வில் அடியெடுத்து வைக்கிறாள் . அவள் மனம் எந்த நிலையில் இருக்குமோ என்ற ஐயம் அவரிடம் எழுந்தது . ஒரு நாள் தம் சந்தேகத்தை அவளிடம் கேட்டார் – ‘ ஆம் சாரதா , நீ என்ன,என்னை உலகியலுக்கு இழுக்கவா வந்திருக்கிறாய் ? ’ கணம்கூட தாமதிக்காமல் வந்தது சாரதையின் பதில் ‘ இல்லவே இல்லை நான் ஏன் உங்கள் வாழ்வை குலைக்கவேண்டும் ? உங்கள் பாதையில் உங்களுக்கு உதவவே வந்துள்னேன் ’ அவளது பதிலில் உலகியலின் சாயலே இல்லை . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் மனம் லேசாகியது . ‘ அவள் மட்டும் அத்தனை தூயவளாக இல்லையெனில் , நானும் புலன்களின் வசப்பட்டு , உலகியல் வாழ்வில் ஆழ்ந்திருக்க மாட்டேன் என்பது என்ன நிச்சயம் ? 

திருமணத்திற்குப் பின் நான் அன்னை பராசக்தியிடம் , “ அம்மா , இவள் மனத்திலிருந்து காம எண்ணத்தை துடைத்துவிடு ” என்று வேண்டியிருந்தேன். என் பிரார்த்தனை நூற்றுக்கு நூறு நிறைவேறியிருப்பதை சாரதையின் வாழ்க்கையில் நான் கண்டேன் ’ என்று பின்னாளில் நினைவுகூர்ந்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கேள்விக்கு சாரதை பதிலளித்து விட்டாலும் அவர் கேட்ட கேள்வி கேள்விக்குறியாக அவளுள் நின்றது . ஒருநாள் இரவில் அவள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கால்களைப் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் . அப்போது அந்தக் கேள்வியை அவரிடம் கேட்டாள் – ‘ ஆமாம் , என்னை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள் ? ’ , விரைந்து வந்தது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பதில் - ‘ அன்னையாகத்தான். ஆனந்தமே உருக்கொண்ட அன்னை பராசக்தியின் வடிவாகத்தான் உன்னை நான் காண்கிறேன் . 

கோயிலில் சிலையாக நிற்பவளே இந்த உடம்பை ஈன்றவளாக நகபத்தில் இருக்கிறாள் , இப்போது அவளே என் காலைப் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். ’ சாரதைக்கு எல்லாம் தெளிந்துவிட்டது . பைத்தியம் என்பதற்கும் இவருக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பது மட்டுமின்றி . தெளிவான் மனிதர் ஒருவர் இருப்பாரானால் அவர் இவர் மட்டுமே என்பதும் அவளுக்கு உறுதி ஆயிற்று . சாரதைக்கோ ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்கோ தங்களுக்குள் ஏதாவது சந்தேகங்கள் இருந்தால் அவை தீர்ந்தன . சேர்ந்து வாழ்கின்ற நாட்களெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக உயர் வாழ்க்கை வாழ்வது என்ற முடிவுடன் இருவரும் வாழத் தொடங்கினர் . சாரதை பகலில் நகபத்திலும் இரவில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அறையில் தங்கினாள். ஒரே அறையில் மட்டுமல்ல , சுமார் ஆறுமாத காலம் ஒரே படுக்கையிலே படுக்கவும் செய்தனர் . 


  

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்க்கைக்கு தேவையான உணவு , உடை , தங்குமிடம் முதலியவற்றை இந்தப் பிரபஞ்சத்திலிருந்து பெறுகிறான் . அந்தக் கடனை மீட்டுவது அவனது கடமையாகிறது . அதற்காகத்தான் அவன் வாரிசை உருவாக்குகிறான் . அதன் மூலம் இந்தப் பிரபஞ்ச சக்கரம் தடையின்றிச் சுழல்வதற்கு பெண் இருவரின் லட்சியமும் இறைவாழ்வே . இடையில் கடமையின் ஓர் அழைப்புதான் திருமணம் என்னும் புனித பந்தமும் நல்ல வாரிசை உருவாக்குவதும் . இதுவே வேதகால லட்சியமாக இருந்தது . காலப்போக்கில் இந் லட்சியம் நீர்க்கத் தொடங்கியது . இதனுடன் அன்னியக் கலாச்சாரங்களின் தொடர்ந்த ஆக்கிரமிப்பினால் எல்லாம் தலைகீழாகியது . இதனால் நமதுநாடு அடைந்துள்ள கதி நம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே . இந்த நிலையை மாற்றி வேத கால திருமண லட்சியத்தை மீண்டும் உயிர் பெற்றெழச் செய்வது காலத்தின் தேவையாயிற்று . அதனைப் பூர்த்தி செய்யவே சாரதை – ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் திருமண வாழ்வு . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சாரதையின் மூலம் தம் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய சோதனை ஒன்றை மேற்கொள்ள எண்ணினர் . 

அவர் முறைப்படி சன்னியாசம் ஏற்றுக் கொண்டவர் . 

அவர் திருமணமானவர் என்பது தெரிந்தபோது அவரது குருவான தோதாபுரி கூறினார் 

‘ ஒருவனிடம் ஆண் , பெண் என்ற வேறுபாட்டுணர்ச்சி இருக்கும்வரை அவனது மனம் தூய்மை பெற்றதாக கூற முடியாது . இந்த நிலையைக் கடந்து எங்கும் ஒரே பரம்பொருளைக் கண்டவனை மட்டுமே பிரம்ம ஞாணி , பிரம்மத்தில் நிலை பெற்றவன் என்று கூற முடியும் . அத்தகையவனுக்கு மனைவி ஒரு தடையே அல்ல .

’ இந்தக் கருத்தைத் தம் வாழ்வில் சோதித்து பார்க்க எண்ணினார் ஸ்ரீராமகிருஷ.ணர் . 

ஒருநாள் இரவு சாரதை ஸ்ரீராமகிருஷ.ணரின் அருகில் கட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள் . 

அப்போது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தம் மனத்திடம் , ‘ மனமே ! இதோ இதுதான் பெண்ணின் உடல் என்பது. மனிதர்கள் இதனை இன்ப நுகர்ச்சிக்கு உரிய மிகவும் கவர்ச்சியான பொருளாகக் கருதுகின்றனர் , இதை அனுபவிப்பதற்காகத் துடிக்கின்றனர் . ஆனால் ஒன்று , இதனை நாடினால் இதிலேயே கட்டுப்பட்டவனாகத்தான் வாழ முடியும் . அதற்க மேல் சென்று சச்சிதானந்த மயமான இறைவனை உணர முடியாது . ஓ மனமே ! “ உணர்வு வீட்டில் திருட்டுக்கு ” இடம் கொடுக்காதே, உள்ளே ஒன்று , புறத்தே வேறொன்று என்றிருக்காதே , உண்மையைச் சொல் , உடம்பு வேண்டுமா , இல்லை இறைவன் வேண்டுமா ? உடம்பு வேண்டுமென்றால் , இதோ உன் முன்னர் இருக்கிறது . அனுபவித்துக் கொள் ’ என்று கூறியபடியே சாரதையின் உடலை தீண்ட எத்தனித்தார் . 

மறுகணமே அவரது மனம் பின்னடைந்து அழ்ந்த சமாதியில் மூழ்கிற்று இ இரவு முழுவதும் அவருக்குப் புறநினைவு திரும்பவில்லை . அடுத்த நாள் காலையில் பலமுறை அவரது செவிகளில் இறைவனின் திருநாமத்தைச் சொல்லி , மிகுந்த முயற்சியுடன்தான் அவரைப் புற நினைவு பெறச் செய்ய முடிந்தது 

-

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் சாரதையும் வாழ்ந்த உயர்வாழ்வின் ஓர் அம்சத்தை மேலே கூறப்பட்ட இந்த நிகழ்ச்சியின் மூலம் நாம் காண முடிகிறது . உடல் நினைவு என்பதே அங்கு இல்லை . இந்த உன்னதப் பெருவாழ்வில் இருவருக்கும் சம பங்கு இருப்பதை நாம் மறக்கலாகாது . 

சாரதையின் வரலாற்று ஆசிரியர்களுள் ஒருவரான சுவாமி தபஸ்யானந்தர் எழுதுகிறார் ‘ ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் புனித வாழ்வில் சாரதையின் பங்கை இன்னமும் உலகம் அறிந்த கொள்ளவில்லை . இத்தகைய ஒரு கலப்பற்ற புனித வாழ்வை அவர்கள் வாழ்வதற்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் உயர்நிலையும் புனிதமும் மட்டுமே காரணமாகக் காட்டப்படுகிறது . அது சரியல்ல . சாரதைக்கு அதில் சம பங்கு உள்ளது . அவரைப் போன்ற உயர்நிலையும் புனிதமும் தன்னிடம் இல்லாதிருந்தால் எப்படி அவளால் அந்த லட்சியத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்திருக்கும். அவரது லட்சிய வாழ்விற்கு எப்படித் துணை நின்றிருக்க முடியும் ? 

’ அற்புத தம்பதியர் இருவரும் ஒரே அறையில் ஒரே கட்டிலைப் பகிர்ந்து கொண்டதாகக் கூறினோம் . அவர்களின் இரவுகள் எப்படி கழிந்தன ? 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பல்வேறு தெய்வீக நிலைகளில் திளைப்பார் . வியப்பும் அச்சமும் ததும்ப அவரைப் பார்த்த வண்ணம் சாரதை இருப்பாள் . அந்த நாட்களைப்பற்றி பின்னாளில் அன்னை கூறியதுண்டு . ‘ குருதேவர் அனுபவித்த தெய்வீக நிலைகளை வார்த்தைகளால் விளக்க இயலாது . பரவச நிலையில் சிலசமயம் அழுவார் , சிலசமயம் சிரிப்பார், சிலசமயம் ஆடாது அசையாது ஆழ்ந்த சமாதியில் லயித்திருப்பார் .

சில நாட்கள் இரவு முழுவதும் சுயநினைவு இன்றியே அப்படியே கிடப்பார் . அச்சத்தாலும் ஆச்சிரியத்தாலும் என் உடல் நடுங்கும் . அப்போதெல்லாம் பரவசநிலை என்றால் என்னவென்றே எனக்குத் தெரியாது . எப்போது விடியம் என்ற கவலையுடன் காத்திருப்பேன் . 

ஒருநாள் சமாதிநிலை வெகு நேரம் நீடிக்கவே , பயந்துபோய் ஹிருதயனை அழைத்து வரச்செய்தேன் . அவன் வந்தான் . குருதேவரின் காதுகளில் இறைவனின் நாமத்தைப் பலமுறை 

ஓதினான் . அதன்பிறகு சிறிதுசிறிதாக அவருக்குச் சுயநினைவு வரத் தெடங்கியது. 

என்நிலைமயை உணர்ந்து கொண்ட குருதேவர் , இன்ன மாதிரியான சமாதி வேளைகளில் இன்னின்ன மந்திரத்தைத் காதுகளில் ஓத வேண்டும் என்று எனக்குக் கற்றுத் தந்தார் . 

அவர் கூறியதுபோல், அந்தந்த சமாதி நிலைக்கு உரிய மந்திரங்களை உச்சரித்து , அவர் சயநினைவு பெறுவதைக் கண்ட பின்னர்தான் என் பயம் ஒருவாறு நீங்கியது. ஆனால் அவர் எப்போது சமாதி நிலையில் ஆழ்வார் என்று தெரியாத நிலையில் , சிலசமயம் இரவு முழுவதும் கண்விழித்தபடியே அமர்ந்திருப்பேன் .

எனது இந்த சங்கட நிலைமையை அவர் புரிந்து கொண்டார் . மாதக்கணக்காக ஆகியும் அவரது சமாதி நிலைகளுக்கேற்ப என்னால் என் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதைக் கண்ட அவர் , அதன்பின் என்னை அங்கே தங்க அனுமதிக்கவில்லை தம் தாயுடன் நகபத்திலேயே தங்கும்படி் கூறிவிட்டார் 


  

குருதேவரின் தெய்வீக நிலைகள் சாரதையின் உள்ளத்தில் பெரியமாறுதல்களை ஏற்படுத்தின வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை அவளுக்குக் காட்டின . இந்த மானிட உலகில் வாழ்ந்தாலும் அதன் நிழல்கூடப் படியாமல் ஓர் உயர்ந்த உலகில் எப்போதும் குருதேவர் திளைப்பது அவள் மனத்தில் மாறாத பதிவை ஏற்படுத்தியது . 

தன் வாழ்விலும் இத்தகைய நிலைகள் வருமா என்று அவள் உள்ளம் ஏங்கியது 

. முதல் சந்திப்பின்போது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சாரதையிடம் உயர்வாழ்க்கையின் உன்னதத்தை விளக்கி , ஒரு குழந்தைக்கு ஆசைப்படாமல் உலகனைத்துக்கும் தாயாக இருக்கின்ற நிலையை எடுத்துக் கூறி அந்த லட்சியத்தை அவளுள் பதித்ததைக் கண்டோம் . 

அவள் அந்த உணர்விலேயே ஒன்றவிட்டிருப்பதை , ‘ நான் உங்களை உலகியலுக்கு இழுப்பதற்காக வரவில்லை என்ற அவளது பதிலிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது . 

அடுத்த படிக்கு அவள் தயாராக இருப்பதை உணர்ந்துகொண்ட ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், அவளைத் தமது அறையிலேயே தங்கச் செய்து தமது உயர் ஆன்மீக நிலைகளைக் காணும்படிச் செய்தார் . 

அந்த நிலைகளை அனுபவிப்பதற்கான ஆசை அவளுள் எழுந்தாலும் அவளை அதற்கு தகுதி பெறச் செய்ய அதாவது , அவளுக்கு அவளது உண்மை இயல்பை உணர்த்த எண்ணினார். அதற்கான வாய்ப்பை எதிர்நோக்கியிருந்தார் . அப்படியொரு தருணமாக வந்து வாய்த்ததே ஷோடசி பூஜை . 

அது 1873 , மே25-ஆம்நாள் . பலஹாரிணி காளி தேவியின் வழிபாட்டிற்கு உகந்த அமாவாசை தினம். அன்று தட்சிணேசுவரக் காளிகோயிலில் சிறப்பு வழிபாடு நடைபெறும் . குருதேவரும் காளியைப் பூஜிக்க விஷேச ஆயத்தங்கள் செய்திருந்தார் . 

இந்த ஆயத்தங்கள் கோயிலில் செய்யப்படாமல் ரகசியமாக அவரது அறையில் செய்யப்பட்டன . மாலை வேளை ஆயிற்று . அமாவாசை மையிருட்டு மெள்ளமெள்ள எங்கும் கவிந்தது . ஹிருதயன் கோயிலில் காளிபூஜை செய்ய வேண்டியிருந்ததால் , குருதேவரின் அறையில் பூஜைக்கு வெண்டிய உதவிகளைச் செய்துவிட்டுக் கோயிலுக்குச் சென்றான் . ராதாகோவிந்தர் ஆலயத்தில் இரவுகாலப் பூஜையை முடித்துக்கொண்டு அந்தக் கோயிலின் பூஜாரியான தீனு குருதேவருக்கு உதவி செய்ய வந்திருந்தான் . 

அயத்தங்கள் யாவும் செய்து முடிக்கப்பட்டபோது இரவு மணி ஒன்பது . பூஜையில் கலந்து கொள்ள வருமாறு குருதேவர் சாரதைக்குச் சொல்லியிருந்தார் . அவளும் குருதேவரின் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தாள் .

கோலங்கள் வரைந்த அழகு செய்யப்பட்டிருந்த மணை ஒன்று தேவியின் ஆசனமாக பூஜாரியின் வலப்புறம் இடப்பட்டது . குருதேவர் தமது ஆசனத்தில் அமர்ந்தார் . பூஜை ஆரம்பமாயிற்று . பூஜைப் பொருட்கள் மந்திரங்களால் தூய்மைப்படுத்தப் பட்டன . ஆரம்பச் சடங்குகள் நிறைவுற்றதும் , குருதேவர் சாரதையிடம் அந்த மணையில் அமருமாறு சைகை செய்தார் . 

பூஜையைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த சாரதை ஏற்கனவே புறவுலக நினைவை இழந்த பரவசநிலையில் ஆழ்ந்துகொண்டிருந்தாள் . தாம் என்ன செய்கிறோம் என்றே புரியாமல் , ஏதோ 

மந்திரத்தால் கட்டுண்டவள்போல் , மெள்ள எழுந்து அந்த மணையின்மீது குருதேவருக்கு வலப்புறமான வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தாள் . சாஸ்திர விதிகளுக்கு ஏற்ப குருதேவர் , தம் முன்னால் வைக்கப்பட்டிருந்த கலசத்திலிருந்து , மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீரை சாரதையின்மீது தெளித்து , மந்திரங்களை ஓதி பின்வருமாறு பிரார்த்தித்தார் . 

ஓ அன்னையே , எல்லா ஆற்றல்களுக்கும் தலைவியான திரிபுர சுந்தரியே ! முழு நிறைவாம் கதவினைத் திறப்பாய் ! இவளது ( சாரதையின் உடலையும் உள்ளத்தையும் புனிதப்படுத்துவாய் ! இவளில் எழுந்தருளிளி அருள்பாலிப்பாய் ! 

அதன்பின் குருதேவர் சாரதையின் உடலில் மந்திரங்களை உருவேற்றி அவளை சாட்சாத் தேவியாக எண்ணி பதினாறு வகையான பொருட்களால் பூஜித்தார் . பின்னர் நைவேத்தியம் செய்து , தம் கைகளால் சாரதையின் வாயில் ஊட்டினார் . சாரதை புறவுலக நினைவை இழந்து சமாதி நிலையை அடைந்து விட்டிருந்தாள் ! 

குருதேவரும் மந்திரங்களை ஓதியவாரே சமாதியில் ஆழ்ந்தார் . சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்துவிட்ட தேவியுடன் , சமாதி நிலையில் இருந்த பூஜாரியும் ஒருவரோடு ஒருவர் இரண்டறக் கலந்து ஆன்ம நிலையில் ஒன்றுபட்டனர் . 

-

நீண்ட நேரம் சென்றது . இரவின் இரண்டாம் யாமத்தின் பெரும்பகுதி சென்றுவிட்டது . தன்னில் தானாகக் கரைந்திருந்த குருதேவரிடம் புறநினைவு வருவதற்கான அறிகுறிகள் தோன்றலாயிற்று . ஓரளவு நினைவு திரும்பியதும் அவர் தம்மை தேவியிடம் அர்பணித்துக் கொண்டார். தமது சாதனையின் பலன்கள், தமது ஜபமாலை மற்றும் தன் அன்னத்தையும் தேவியின் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்தார். மந்திரங்களை ஓதியவாறே தேவியை வணங்கினார் . 

மங்கலமாம் அனைத்திற்கும் மங்கலமானவளே , அனைத்துச் செயல்களுக்கும் மூலகாரணியே , அடைக்கலம் தருபவளே, முக்கண்ணியே , சிவபெருமானின் நாயகியே , கௌரி , நாராயணீ , உன்னை வணங்குகிறேன் , உன்னை வணங்குகிறேன் . 

-

பூஜை நிறைவுற்றது . வித்யா ரூபிணியான அகிலாண்டேசுவரியை சாரதையிடம் எழுத்தருளச் செய்து வழிபட்ட இந்த நிகழ்ச்சியுடன் குருதேவரின் சாதனைகள் நிறைவுற்றன . அவரது தெய்வ – மனித நிலை எல்லா நிலைகளிலும் முழுமை பெற்றதாயிற்று 

-

சக்தி வழிபாற்றைப் பற்றி கூறுகின்ற தந்திர சாஸ்திரங்கள் பிரபஞ்சத்தில் செயல்படும் மகா சக்தியைப் பத்தாக பிரிக்கின்றன. இந்தப் பத்து சக்திகளுடன் தொடர்பு கொள்வதன்மூலம் ஒருவன் ஒன்றேயான இறைவனை அடையாளம் . அதற்கான ஒவ்வொரு பாதையும் ஒரு வித்தை . 

இந்த வித்யைகள் ஒவ்வொன்றும் தனியானவை . ஆனால் அவை சாதகனைச் சேர்க்கின்ற இடம் ஒன்றுதான் . 

இந்தப் பத்து சக்திகளே காளி , தாரா , ஷோடசி , புவனேசுவரி , திரிபுர , பைரவி , சின்ன மஸ்தா , தூமாவதி , பகளாமுகி , மாதங்கி , கமலாத்மிகா . இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் ஆற்றலும் வழபாட்டு முறைகளும் வெவ்வேறானவை 

-

இவையனைத்தையும் அறிந்து கொள்வது நமது நோக்கம் அல்ல . இங்கு நாம் சுருக்கமாகக் காணப்போவது ஷோடசி சக்தியைப் பற்றித்தான் . 

‘ நான் எத்தனையோ தெய்வ வடிவங்களைக் கண்டுள்ளேன் . ஆனால் ஷோடசி தேவியின் அழகிற்கு ஈடுசொல்ல முடியாது ’ என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறியுள்ளார் 

. அழகின் தலைவி அவள் . காமம் என்ற மாபெறும் சக்தி அவள் . ஒன்றேயாகத் தனித்திருந்த பரம்பொருளில் ‘ நான் பலவாக ஆவேன் ’ என்று முதன்முதலாக எழுந்த ஆசையின் வடிவம் அவள் . தென்னாட்டில் இவளையே ராஜராஜேசுவரி , லலிதா திரிபுரசுந்தரி என்று வழிபடுகின்ற முறை ஸ்ரீவித்யை என்று தென்னாட்டில் பிரபலமாக விளங்குகிறது . 

-

நமது கேள்விகளுக்கு இப்போது விடை காண முயல்வோம் . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஏன் ஷோடசியை வழிபட வேண்டும் ? வழிபடுமூர்த்தியாக ஏன் மனைவியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் ? 

சாரதை அதை ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் ? இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடையில்தான் இந்தப் பூஜையின் முக்கியத்துவமும் அது தரும் செய்திகளும் அடங்கியுள்ளன . 

-

1 . ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் முறைப்படி சன்னியாசம் ஏற்றுக் கொண்ட துறவி . அவரது குருவான தோதாபுரி , ஆதிசங்கர் ஏற்படுத்திய புரி சம்பிரதாயத்தைச் சேர்ந்தவர் . 

புரி சம்பிரதாய துறவியரின் தேவி காமாட்சி . எனவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தமது சாதனைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளியாக லலிதா திரிபுர சுந்தரியாக ஷோடசியை  வழிபட்டார் . அவளை சாரதையில் எழுத்தருளச் செய்ததன் மூலம் சாரதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மரபின் தேவியாக்கப்பட்டாள் . 

இதந்ப் பத்து சக்திகளம் சிவபெருமானுடனே வழிபடபட்டாலும் , சிவனை விட்டுப் பிரியாதவளாக ஷோடசியாகிய லலிதாதேவி மட்டுமே வழிபடப்படுகிறாள் . 

அதுமற்றுமின்றி , சிவ சக்தியை ஒன்றாக வழிபடாவிட்டால் ஸ்ரீவித்யை பலனளிக்காது என்று தந்திர சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன . 

சாரதையை ஷோடசியாகப் பூஜித்ததன் மூலம் தாமும் அவளும் ஒன்று என்பதைக் காட்டினார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் . 

இதுவே பின்னாளில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மரபில் சாரதையின் இடத்தை நிர்ணயிப்பதாக அமைந்தது . 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரையும் சாரதையையும் ஒருவராகவே காண்பது ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மரபு . 

சாரதையே பின்னாளில் இதைக் கூறியதுண்டு . இதற்கேற்ப தத்துவரீதியாக வடிவம் கொடுத்தவர் சுவாமி சாரதானந்தர் . 

இவ்வாறு லலிதா திரிபுர சுந்தரியை வழிபட்டதன் மூலம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சாரதை இருவரும் ஒருவரே என்பது நிறுவப்பட்டது . 


  

இந்தப் பூஜை , ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையில் சாரதையின் இரண்டு விதமான பங்கை உணர்த்துகிறது . திருமணத்திற்கப் பின் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பிரார்த்தனை மூலம் சாரதையிடம் ஆன்மீக எழுச்சியை ஊட்டியதை முன் கண்டோம் . 

இதன் விளைவாக அவளது மனத்தில் ஆன்மீக உணர்வு அடிப்படையாக வளர ஆரம்பித்தது . சாதாரண உலக ஆசைகளில் இருந்து அவளது மனம் விடுபட்டு மிக உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைந்தது . தாம் செய்த சாதனைகளின் பலன்களை பூஜையின் நிறைவில் அவளுக்கு சமர்ப்பணம் செய்ததன் மூலம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் உயர்ந்த ஆன்மீக வாழ்வின் பொருத்தமான துணையும் எல்லா விதத்திலும் அவருக்கு ஈடான மனைவியாகயும் ஆனாள் சாரதை 

-

சாரதை ஏன் குருதேவர் போலக் கடுமையான தவங்களைச் செய்யவில்லை ? ’ என்று சிலவேளைகளில் கேட்கப்படகிறது . ஆம் . அவள் செய்யவில்லைதான் . ஆனால் ஷோடசி பூஜையின் வாயிலாக , குருதேவரின் ஈடிணையற்ற சாதனைகளின் பலன்களையெல்லாம் அவள் பெற்றுவிட்டாள் .

குருதேவரின்திருவடிகளில் 

-

சாரதை தன் வாழ்வில் ஆன்மீகப் பயிற்சி , இல்லறப் பயிற்சி என்று இருவிதமான பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது . என்று கண்டோம் . இரண்டிற்கும் அற்புத குருதேவரே குரு . இரண்டாவது பயிற்சியை அவள் ஜெயராம்பாடியிலேயே ஆரம்பித்து விட்டிருந்தாள். அது இங்கேயும் தொடர்ந்தது . இங்கே முக்கியமாக அவர் அளித்தது ஆன்மீக சாதனைகளில் பயிற்சி . எனவே அதனை முதலில் பார்ப்போம் . குருதேவர் சாரதைக்கு அளித்த ஆன்மீகப் பயிற்சியில் பக்தியும் தியானமும் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றன . அவள் செய்ய வேண்டியிருந்ததெல்லாம் , சிஷ்யையாக இருந்து , குருதேவரிடம் நெருப்பாய் எரிகின்ற துறவுள்ளத்தையும் , தணியாத தாகத்தோடு  கடவுளை நாடிச் செல்லும் தீவிர ஏக்கத்தையும் அப்படியே தன்னுள் இழுத்துக் கொண்டு , தன் வாழ்வில் இணைத்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்றுதான். 

-

ஒருநாள் குருதேவர் சாரதையை அழைத்து வானத்தில் உள்ள சந்திரனைக் காட்டி , ‘ இதோ பார் , எல்லா குழந்தைகளுமே வானத்து நிலவை அம்புலி மாமா என்று உறவு கொண்டாடுகின்றன . அந்தச் சந்திரனைப் போலவே கடவுளும் எல்லோருக்கும் பொதுவானவர். இவர் அவர் என்று இல்லாமல் , எல்லோருக்குமே அவரை அழைக்கும் உரிமை உண்டு . அவரைத் தனக்கே உரியவர்களாக ஆர்வத்துடன் அழைப்பவர்கள் எல்லோரும் அவருடைய பேரருளைப் பெறுகிறார்கள் . நீயும் உன் மனத்தை இறைவனிடம் திருப்பி , முழு மனத்தோடும் உரிமையோடும் அப்போது அவரை அழை . அப்போது அவரை அடைய முடியும்’ என்றார் 

-

. இந்த உபதேசத்தை ஷோடசி பூஜைக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் அவர் சாரதைக்குக் கூறிளார்.அவர் இந்த உபதேசத்தைச் செய்த முறையும் அந்த வேளையில் சாரதைக்கு இருந்த மிக உயர்ந்த மனநிலையும்.இந்த உபதேசம் என்றும் மறையாமல் அவள் மனத்தில் ஆழமாக நிலைக்கும்படிச் செய்துவிட்டன.

-

மற்றொருநாள் சாரதை குருதேவருக்கு உணவளிக்க இன்னொரு பக்தையுடன் அவர் அறைக்குள் நுழைந்தபோது குருதேவர் தெய்வீகப் பரவச நிலையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.சாரதையைப் பார்த்ததும் மிக ஆழ்ந்த உணர்வோடு தெய்வீக விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினார்,நெடுநேரம் பேசத் தொடங்கினார் .சாரதையும் அந்த தெய்வீகப்பரவசத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு தம்மை மறந்து சூழ்நிலையை மறந்து அதைக்கேட்கத்தொடங்கினார்.இரவு முழுவதும் பரவச நிலையில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.இரவு கழிந்து பகல் வந்த பிறகுதான் அவளுக்கு இரவு முழுவதும் உபதேசம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

-

குருதேவருக்கும் அவரது பக்தர்களுக்கும் நாள் முழுவதும் செய்ய வேண்டிய பணிவிடைகளைகளுக்கு இடையிலும் மிக நீண்ட நேரத்தை அவள் ஜபத்திலும் தியானத்திலும் கழித்தாள்.அந்த நாட்களில் தினமும் ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ததாக அன்னை பின்னாளில் கூறினார்

-

உயர்ந்த தெய்வீகப் பரவசநிலைகளிலிருந்து சாதாரண உணர்வு நிலைக்கு வரும்போது குருதேவர் சிலவேளைகளில் பராசக்தியின் உணர்வுகளில் திளைப்பார்.அந்த நேரங்களில் தம்மை தேவியின் பணிப்பெண்ணாகக் கருதுவார்.அது மட்டுமின்றி சாரதையையும் பிறரையும்கூட அவர் அவ்வாறே பார்ப்பார்.அப்போது சாரதை குருதேவரைப் பெண்ணாக அலங்கரிப்பாள்.பின்னர் தம்மையும் தேவியின் பணிப்பெண்ணாக கருதி தேவியின் சிந்தனையில் ஆழ்வாள்

-

ராஜயோகத்தில் அவளுக்கு பயிற்சி அளித்தார் குருதேவர்.தம் கைப்படவே மனிதவுடலின் ஆறு சக்கரங்கள் குண்டலினி சக்தி ஆகியவற்றைப் படமாக வரைந்தும் அவளுக்கு விளக்கினார்.


MAIN PAGE

image139

சேவை சாதனை

சேவை சாதனை

  

இறையனுபூதி ஒன்றே சாரதையின் குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும்.நோய் தீர்ப்பது போன்ற சித்து வேலைகளில் அவள் மனம் செல்லக்கூடாது என்பதில் கவனம் செலுத்தினார் குருதேவர். நோய் தீர்க்கும் இத்தகைய மந்திரம் ஒன்றை அவள் ஏற்கனவே கற்றிருந்தாள்.தட்சிணேசுவரம் வந்த பிறகே அவள் அதை குருதேரிடம் தெரிவித்தாள்.அதற்கு குருதேவர் பரவாயில்லை.நீ கற்றுக்கொண்டதில் தவறில்லை இனி அதனை உன் இஷ்டதெய்வத்தின் பாதத்தில் சமர்ப்பித்துவிடு என்று கூறினார்

-

இந்த காலத்தில்தான் பல்வேறு தெய்வங்களின் மந்திரங்களையும் அவற்றை எப்படி பிறருக்கு அளிப்பது என்பதையும் குருதேவர் சாரதைக்கு கற்பித்தார்

-

அந்த நாட்கள் பற்றி அன்னை பின்னாளில் இவ்வாறு கூறுவார்.அந்த நாட்களில் தினமும் அதிகாலை மூன்று மணிக்கே எழுந்து தியானம் செய்ய அமர்வேன்.பல நாட்கள் என்னை மறந்து தியானத்திலே ஒன்றிவிடுவேன்.ஒருநாள் நல்ல நிலவொளி வீசிக்கொண்டிருந்தது எங்கும் ஒரே அமைதி.அன்று நகபத்தின் வாசற்படியருகே அமர்ந்து தியானத்தில் மூழ்கிவிட்டிருந்தேன்.குருதேவர் அந்த வழியாக செல்லும்போது அவரது மிதியடியோசை கேட்கும்.அன்று எதுவுமே கேட்கவில்லை.அந்த நாட்களில் நான் இப்படி இருக்கவில்லை.அழகாக இருப்பேன்.ஏராளமான நகைகள் அணிந்திருப்பேன்.சிவப்பு கரையிட்ட சேலை உடுத்துவேன்.அன்று என் முக்காடுகூட காற்றில் நழுவி கீழே விழுந்துகிடந்ததாகவும்,அதை உணராமல் நான் தியானத்தில் மூழ்கிக்கிடந்ததாகவும்,குருதேவருக்கு தண்ணீர் கொண்டுசென்ற யோகின் பின்னர் கூறினான்.ஆ! அந்த நாட்களில் ஆனந்த வெள்ளத்தில்தான் மிதந்தேன்.பால் நிலா காயும் இரவுகளில், சந்திரனைப் பார்த்தபடியே. இறைவா! நிலவைப்போல் என் மனமம் தூய்மையாக இருக்க வே்ண்டும்.அதிலாவது சிறிது களங்கம் இருக்கிறது.என் மனத்தில் அதுகூட இருக்கக்ககூடாது என்று இறைவனிடம் வேண்டுவேன்.ஆன்மீக அனுபவம் முழுமைபெறும்போது ஒருவன் தன் இதயத்தில் உறையும் அதே கடவுள், சமுதாயத்தில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்,ஒதுக்ப்பட்டவர்கள்,துன்புறுத்தப்படுபவர்கள் ஆகிய அனைவரின் இதயங்களிலும் கோயில் கொண்டிருப்பதைத் தெளிவாகக் காண்கிறான்.இந்த அனுபவன் ஒருவனுக்கு உண்மையான பணிவை அளிக்கிறது

-

சாரதை ஆன்மீக சாதனைகளைத் தவறாமல் செய்வதில் குருதேவர் மிகவும் கவனமாக இருந்தார்.பொதுவாக சாரதை காலை மூன்று மணிக்கே எழுந்து,காலைக் கடன்களை முடித்தபின் ஜபம் செய்வதற்காக அமர்வது வழக்கம். என்றாவது அதில் தவறினால்,அந்த வழியாகச் செல்கின்ற குருதேவர் எழுந்திரு,எழுந்திரு என்று உரக்கக் கூவியவாறே நகபத் வாசல் வழியாக தண்ணீரை உள்ளே ஊற்றுவாராம்

- தட்சிணேசுவரத்தில் வாழ்ந்த இந்தக் காலத்தில் சாரதை மிகவுயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகளை அனுபவித்தாள் என்பதற்கு ந்றையச் சான்றுகள் உள்ளன . நாணமே உருவானவள் அவள் . எதற்கும் தன்னை முன்னால் வைக்காதவள் . அத்தகையவள் தன் ஆன்மீக அனுபவங்களை வெளியில் சொல்வாள் என்று நாம் எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும் ? ஆனால் சிலநேரங்களில் , அவளையும் மீறி அது வெளிபட்டு விடும் . இதன்மூலமாகவே இன்று உலகம் அவளது ஏதோ ஓரிரு உயர்ந்த அனுபவங்களையாவது அறிந்துகொள்ள முடிகிறது . 

-

யோகின்மா , தான் கண்ட ஒரு நிகழ்ச்சியைப்பற்றி இவ்வாறு கூறியுள்ளார் . ‘ அன்னை முதன்முறை தட்சிணேசுவரம் வந்தபோது , சமாதி நிலையை அனுபவித்திருக்கவில்லை . சிரத்தையோடு தினமும் அவர் தியானமும் ஜபமும் செய்வார் என்றாலும் , சமாதியில் மூழ்கியதாக நாங்கள் கேள்விபட்டதில்லை . மாறாக , அவர் குருதேவருடன் ஒரே அறையில் வாழ்ந்த காலங்களில் அவருடைய சமாதி நிலையைக் கண்டு , அஞ்சி நடுங்கியதுபற்றிதான் எங்களுக்குத் தெரியம் . எனக்கு அவருடன் பழக்கம் ஏற்பட்டபின் ஒருநாள் அவர் என்னிடம் , “ யோகின், எனக்கு ஒர் உதவி செய்ய வேண்டும் . நான் சமாதி நிலையை அனுபவிக்க அருளுமாறு நீ குருதேவரிடம் சொல்வாயா ? அவரைச் சுற்றி பக்தர் கூட்டம் எப்போதும் இருக்கிறது . அதனால் இதுபற்றி என்னால் அவரிடம் எதுவுமே பேச முடியவில்லை ” என்று கூறினார் . அன்னையின் வேண்டுகோள் மிகவும் சரியானதாகப்படவே , குருதேவரிடம் இதுபற்றிப் பேச நான் முடிவு செய்தேன் . ‘ மறுநாள் குருதேவரைக் காணச் சென்றேன் . அப்போது அவர் தமது அறையில் கட்டிலின்மீது உட்கார்ந்திருந்தார் அவருடன் வேறு யாரும் இல்லை . வழக்கம்போல் அவரை வணங்கிய பிறகு . அன்னையின் வேண்டுகோளை அவரிடம் கூறினேன் . அவர் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டார் , ஆனால் பதிலேதும் சொல்லவில்லை . திடீரென்று கம்பீரமானார் . அத்தகைய மனநிலையில் அவர் இருக்கும்போது அவரிடம் பேசும் துணிவு வராது . எனவே சிறிது நேரம் நான் மௌனமாக இருந்துவிட்டு , மெதுவாக வெளியே வந்தேன். 

-

அங்கிருந்து நகபத்தை அடைந்த நான் கதவைச் சிறிது திறந்து கதவின் வழியே உள்ளே பார்த்தேன் . அன்னை வழக்கம்போல் காலைநேர பூஜைக்காக அமர்ந்திருந்தார் . அங்கே நான் கண்ட காட்சியை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை . அன்னை மிகவுயர்ந்த பரவச நிலையில் இருந்தார் . ஒரு சமயம் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரித்தார் . மறகணம் தேம்பித்தேம்பி அழுதார் . இவ்வாறு அழுவதும் சிரிப்பதுமாக சிறிதுநேரம் நீடித்தது . அவரது கண்களிலிருந்து தாரைதாரையாகக் கண்ணீர் பெருகி வழிந்தது . படிப்படியாக அவர் புற நினைவற்று , தமக்குள்ளேயே ஒடுங்கிப் போனார். அவர் ஆழ்ந்த சமாதியில் இருக்கிறார் என்பதை என்னால் ஒணர முடிந்தது . கதவை மெதுவாக மூடிவிட்டு நான் வெளியே வந்துவிட்டேன் . ‘ நெடுநேரம் கழிந்தபின் அவரது அறைக்குச் சென்றேன் . என்னைக் கண்டதும் , “ இப்போதுதான் கருதேவரிடமிருந்து வருகிறாயா ? ”” என்று கேட்டார் அன்னை . “ அம்மா , உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகளையோ சமாதியையோ அனுபவித்ததே இல்லை ன்று கூறி என்னை இப்படி எமாற்றி விட்டீர்களே ! ” என்றேன் நான் . அன்னை நாணம் கலந்த அழுத்தமான புன்சிரிப்பை உதிர்த்தார் . குருதேவரின் மறைவுக்கப் பிறகு , சாரதைக்கு இத்தகைய சமாதி நிலை அடிக்கடி எற்பட்டது . இதனைப்பற்றி பின்னர் விரிவாகக் காண்போம் . இங்கு ஒர் உண்மையை நாம் கருத்தில் கொள்வது அவசியம் . உயர்ந்த ஆன்மீக வாழ்வின் விளைவாகப் பரவச நிலைகளும் தெய்வீகக் காட்சிகளும் கிடைப்பது உண்மைதான் . ஆனால் இவை கிடைத்தால் மட்டுமே ஒருவர் ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்தவர் என்று கணக்கிட்டுவிடக்கூடாது . சாதகனின் இயல்புக்கு ஏற்ப , சிலருக்க இவை உண்டாகலாம் சிலருக்கு உண்டாகாமலும் போகலாம் . ஆனால் உண்மையான ஆன்மீக உயர்வின் சாரம் , அவர்களின் அக வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறி உயர்ந்த உணர்வு நிலைகளை அடைவதாகும் . அன்னையின் அனுபவ வார்த்தைகள் இதனைத் தெளிவாக்ககிறது ‘ ஒருவர் கடவுளை உணர்வதால் என்ன கிடைத்துவிடும் ? அவருக்கு இரண்டு கொம்புகளோ முளைத்து விடுகின்றன ? இல்லை . அவருடைய மனம் தூய்மையடைகிறது . தூய்மையான மனத்தின் மூலம் ஞானம் உண்டாகிறது . ’


  

ஆன்மீகப் பயிற்சியுடன் , அன்றாடம் நடைமுறை வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விஷயங்களையம் குருதேவர் சாரதைக்குப் போதித்தார். அவர் அளித்த ஓரிரு அறிவுரைகளைக் கூறினாலே இதன் உண்மை புரிந்துவிடும் . குடும்ப வாழ்வின் மிகச் சிறிய அம்சங்களைக் கூட அவர் விடவில்லை . 

எந்தப் பொருளையும் பயன்படுத்திவிட்டு , கண்ட இடத்தில் வைக்கக் கூடாது . அதற்குரிய இடத்தில்தான் வைக்க வேண்டும். அடிக்கடி பயன்படும் பொருட்களைக் கைக்குச் சுலபமாக எட்டும் வகையில் அருகில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் . எப்போதோ தேவைப்படும் பொருட்களை தூரத்தில் வைக்கலாம் . ஓரிடத்திலிருந்து ஒரு பொருளை எடுத்தால் , மீண்டும் அதை அதே இடத்தில் வைக்க வேண்டும் . இப்படிச் செய்தால் , இருட்டில்கூடச்சிறிதும் தடுமாறாமல் அந்தப் பொருட்களை எடுக்க முடியும் . ’ பயண வேளைகளில் படகிலேயோ வண்டியிலேயோ ஏறும் போது முதலில் எற வேண்டும் , இறங்கும்போது கடைசியில் இறங்க வேண்டும் . அப்போதுதான் சாமான்கள் எல்லாம் சரியாக ஏற்றப்பட்டனவா இறக்கப்பட்டனவா என்பதையெல்லாம் கவனிக்க முடியும் . 

’ ‘ குடும்ப வாழ்வில் ஆகட்டும் , சமுதாய வாழ்வில் ஆகட்டும் , நமது வெற்றியின் ரகசியம் நம்மிடமே உள்ளது. நாம் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களுடன் எத்தகைய உறவு வைத்திருக்கிறோம் , எப்படி பழகுகிறோம் என்பதில்தான் உள்ளது ஒவ்வொருவருடைய மனநிலை , இடம் , காலம் , சூழ்நிலை , குணம் , பழக்க வழக்கங்கள் இவைகளையெல்லாம் அனுசரித்து நடந்து கொள்வதில்தான் இருக்கிறது . வெளித் தோற்றத்தில் எல்லோரும் எலும்பும் தசையும் சேர்ந்தவர்கள்தாம் . 

ஆனால் ஒவ்வொருவரின் மனமும் முற்றிலும் வேறுபட்ட வகையில் உள்ளது . ஆகவே நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போதும் ,  ஒருவருடன் பழக்கம் வைத்துக் கொள்ளும் போதும் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும் . சிலருடன் தாராளமாக நெருங்கிப் பழகலாம் . வேறு சிலரைப் பார்க்கும்போது , “ என்ன சௌக்கியமா ? ” என்று விசாரிப்பதோடு நின்றுவிட வேண்டும் . இன்னும் சிலரிடம் இதைக்கூட கொள்ளாதிருப்பது நல்லது . ’ தம் துணைவி இல்லறத்திற்கும் துறவறத்திற்கும் லட்சியமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அந்த இருதுறைகளிலும் எத்தனை உயர்ந்த பயிற்சிகளை குருதேவர் அளித்திருக்கிறார் ! 

சேவை சாதனை

-

‘ பிறருக்காகச் வேலை செய்யும்போதுதான் , நீ மிகச் சிறப்பாக வேலை செய்ய முடியும் ’ என்றார் சுவாமி விவேகாந்தர் . பிறருக்காக வேலை செய்யும்போது கிடைக்கின்ற இன்பமும் நிறைவும் நிம்மதியும் , ஒருவேளை , வேறு எதனாலும் கிடைக்காது. இதனைச் சரியான ரீதியில் ஏற்றுக்கொண்டு , செயல் படுத்துவதற்கு ஒர பெண்ணின் வாழ்வில் வாய்ப்புகள் ஏராளம் . 

பெற்றோருக்கு , கனவனுக்கு , மாமனார் - மாமியாருக்கு என்று அவளது வாழ்வே சேவை மயம்தான் . இது ஒரு புண்ணியச் செயல் பிரது வாழ்த்துக்களையும் நல்லாசிகளையம் கொண்டுவருகின்ற புண்ணிய கைங்கரியமே சேவை . ஆனால் பெற்றோருக்கு ஆகட்டும் , கணவனுக்கு ஆகட்டும் , செய்கின்ற சேவையை இறைவனுக்கச் செய்வதாக எண்ணிச் செய்யம்போது சேவை ஆன்மீக சாதனையாகிறது வாழ்க்கையே ஒரு சாதனைக்களமாகி விடுகிறது தாயுமானவர் கூறிய , ‘ ஒரு காலமன்றிது சதாகால பூஜை ’ ஆகிவிடுகிறது .இதையே அன்னை வாழ்ந்து காட்டினார் . 

அவரது தடசிணேசுவர நாட்களில் இத்தகைய சேவைமயமான பக்திமயமான வாழ்க்கையைக் காண்கிறோம் . இடையிடையே ஜெயராம்பாடிக்கச் சென்று சிறிது காலம் தங்கி வந்தது தவிர தட்சிணேசுவரத்தில் சுமார் பதிமூன்று ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் .

-

அவர் வாழ்ந்தது நகபத்தில் ஆகும் . நகபத் என்பது வாத்திய மண்டபம் . அந்த நாட்களில் ஒளிபெருக்கி வசதிகள் கிடையாது . எனவே இந்த மண்டபத்தின் மாடியில் அமர்ந்து கோயிலின் வாத்தியக் கலைஞர்கள் காலை மாலை ஆரதி வேளைகளில் இசை முழங்கவர் . தட்சிணேசுவரக் காளி கோயிலின் வடக்கிலும் தெற்கிலுமாக இரண்டு நகபத்கள் உள்ளன. அன்னை வாழ்ந்தது வடக்கு நகபத்தில் . படத்தில் பார்க்கும்போது மாளிகை போன்று தோற்றமளிக்கின்றது. இந்தக் கட்டிடம் உண்மையில் மிகவும் சிறியது . அறுகோண வடிவில் அமைந்துள்ள இந்தக் கட்டிடத்தின் ஒவ்வொரு பக்கமும் சுமார் 3 அடி . சுவர்களுக்கு இடையிலுள்ள மிக நீண்ட அளவு சுமார் 8 அடி . மொத்தப் பரப்பு 50 சதுர அடிக்கும் குறைவு . சுற்றிலும் சுமார் 4 அடி அகல வராந்தா . 

குருதேவரின் அறையிலிருந்து வடக்காக பஞ்சவடிக்குச் செல்லும் வழியில் சுமார்75 அடி தூரத்தில் உள்ளது இந்த நகபத் . இந்த அறைக்கு ஒரு வாசல்தான் ஊண்டு . தென்புறமாக உள்ள இதனைக் திறந்தால் குருதேவரின் அறை தெரியம் . அவரது அறையின் வடக்கு வாசல் திறந்திருந்தால் அங்கு நடப்பவற்றை நகபத்திலிருந்து பார்க்க முடியும் . நகபத் அறையைச் சுற்றியுள்ள வெளி வாரத்தில் கிழக்குப் பகுதியில் மாடிக்குச் செல்வதற்கான படிக்கட்டுகள் உள்ளன . இந்தப் படிக்கட்டின் கீழ்ப்பகுதிதான் அன்னையின் சமையலறை . மாடியில் குருதேவரின் தாய் வாழ்ந்து வந்தார் . கீழே அன்னை தங்கினார் . 

-

நகபத் அறையச் சுற்றியுள்ள வெளி வாரத்தில் கிழக்குப் பகுதியில் மாடிக்குச் செல்வதற்கான படிக்கட்டுகள் உள்ளன . இந்தப் படிக்கட்டின் கீழ்ப்பகுதிதான் அன்னையின் சமையலறை . மாடியில் குருதேவரின் தாய் வாழ்ந்து வந்தார் . கீழே அன்னை தங்கினார் . 

அந்த அறை மிகவும் வசதி குறைவானது . அதில் ஒருவர் கால்நீட்டிப் படுப்பதற்குக்கூட முடியாது . அரிசி மற்றும் பருப்பு மூட்டைகள் , காய்கறிக் கூடைகள் எல்லாம் அங்கேதான். போதாக்குறைக்கு , குருதேவருக்கான உணவு வைத்துள்ள பானைகள் வைக்கப்பட்ட உறிகள் தலைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் . 

அ ன்னையின் தனிமை வாழ்க்கைக்காக வராந்தாவைச் சுற்றி ஆளுயரத்திற்கு மூங்கில் தட்டிகள் வைக்கப்பட்டன . இதனால் சூரிய ஒளி உள்ளே வருவதும் தடைபட்டது . அந்த நாட்களைப்பற்றி அன்னை கூறுவார் . ‘ ஓ , நகபத்தில் வாழ்ந்து குருதேவருக்கு சேவை செய்த நாட்களில் அங்கிருந்த சிரமங்களைச் சொல்லி முடியாது . சமையல் , சாப்பாடு , தூக்கம் என்று என் உலகமே அதனுள்தான் . பல நாட்கள் தனிமையில்தான் கழியும் . ஏதோ சில நாட்கள் கோலாப் , கௌரி என்று யாராவது வருவார்கள் .... 

அறையின் வாசல் மிகவும் குட்டையாக இருந்ததால் , மேல் சட்டம் அடிக்கடி என் தலையில் இடித்துவிடும் . ஒருநாள் இடித்துக் கொண்டதில் காயமே ஏற்பட்டுவிட்டது . ஆனால் நாட்கள் போகப்போகப் பழகிவிட்டது. வாசலின் அருகே வந்ததும் என் தலை தானாகவே குனிந்து கொள்ளும் . 

கல்கத்தாவிலிருந்து பெரிய இடத்துப் பெண்கள் சிலர் என்னைக் காண வருவார்கள் . பருத்த தேகம்கொண்ட அவர்களால் அந்த அறைக்குள் நுழைய முடியாது . எனவே வாசல் சட்டத்தைப் பார்த்து , ‘ ஆ , நம் பெண் எவ்வளவு சிறிய அறையில் வாழ்கிறாள். சீதையின் வாழ்க்கைபோல் அல்லவா உள்ளது இது ! ” என்பார்கள் . 

உண்மைதான் . கஷ்டத்தில் பெரிய கஷ்டம் எது தெரியமா? குளிப்பதும் இயற்கைக் கடன்களைக் கழிப்பதும் தான். ‘ அதிகாலையில் குளித்தபின் அறைக்குள் சென்று விட்டேனானால் நான் வெளியே வருவதே அபூர்வம் . அந்த நாட்களில் என் கூந்தல் கருகருவென்று அடர்த்தியாக நீண்டு வளர்ந்திருந்தது. அதைக்கூட , பிற்பகலில் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத வேளையாகப் பார்த்து வெளியில் வந்து வாசற்படியில் அமர்ந்து உலர்த்திக் கொள்வேன் . 

-

ஒருநாள் அதிகாலை இருட்டில் அன்னை கங்கையில் குளிக்கச் சென்றபோது , படித்துறையில் ஒதுங்கியிருந்த முதலை ஒன்றைத் தெரியாமல் மிதிக்கச் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக , ஆள் அரவம் கேட்ட முதலை தண்ணீருக்கள் சென்றுவிட்டது. அதன்பின்னர் விளக்கு எடுத்துக் கொண்டு குளிக்கச் செல்லுமாறு குருதேவர் அவரிடம் கூறினார் . 

-

பிற்காலத்தில் தம்பியின் பெண்களிடம் அன்னை தம் தட்சிணேசவர வாழ்க்கையப் பற்றிக் கூறும்போது , ‘ அந்த மாதிரி அறையில் உங்களால் ஒருநாள்கூட இருக்க முடியாது ’ என்றார் . அவர்களும் , ‘ உண்மைதான் அத்தை ! என்று எல்லோரும் சிரித்துக் கொண்டே கூறினார்கள் . நகபத்தில் அன்னையின் வாழ்க்கை அதிகாலை மூன்று மணிக்கே ஆரம்பித்துவிடும் . அவரது வாழ்க்கை முறையைப்பற்றி யோகின்மா பின்னாளில் கூறினார் . ‘ அந்த நாட்களில் அன்னை பெரிய சிவப்புக்கரையிட்டு புடவை உடுத்துவார் . வகிட்டில் சிவப்பு குங்குமம் இட்டுக் கொள்வார் . அவரது கூந்தல் கருகருவென்று அடர்த்தியாக , கால் முட்டுகளைத் தொடும் அளவிற்கு நீண்டு வளர்ந்திருக்கும். தங்க அட்டிகை , மூங்கில் வளையம் , கம்மல் , பொன் வளையல் போன்ற ஆபரணங்கள் அணிந்து சீதைபோன்றே நகபத்தில் வாழ்ந்தார் அன்னை . 

எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற அதிகாலை வேளையில் எழுந்து . கங்கையில் குளித்துவிட்டு , மக்கள் நடமாட்டம் ஆரம்பிக்கும் முன்பே அறைக்குத் திரும்பிவிடுவார் . பின்னர் தியானம் செய்ய அமர்வார் . தியானம் நிறைவுற்ற பிறகு பூஜையும் ஜபமும் தொடங்கும் . எல்லாம் முடிய ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும் . அதன்பின் மாடிப்படிக்கட்டின் கீழ் சமையலைத் தொடங்குவார். சமையல் முடிந்தபின் , வாய்ப்பிருந்தால் , குருதேவர் குளிக்குமுன் அவர் உடம்பில் எண்ணை தேய்த்துவிடுவார் . அவர் குளிக்கச் சென்றதும் அவருக்காக வெற்றிலைச் சுருள் தயாரிப்பார். அவர் குளித்துவிட்டு வந்ததும் அவருக்காகச் சிறிய தடுக்கு ஒன்றை விரிப்பார் . குருதேவர் காலை பத்தரை முதல் பதினொரு மணிக்குள் சாப்பிட அமர்வார் . 

அன்னை தட்டில் உணவு எடுத்து வந்து , குருதேவருக்கப் பரிமாறிவிட்டு , அருகிலேயே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார். இதன்மூலம் அவர் திடீரென உயர் பரவச நிலையில் ஆழாமல் தடுத்து விடுவார் . இந்த விஷயத்தில் அன்னைக்கு நிகர் அன்னைதான். குருதேவர் சாப்பிட்டு முடிந்ததும் தாமும் விரைவாகச் சிற்றுண்டி எதாவது அருந்திவிட்டு , ஒரு டம்ளர் தண்ணீர் குடிப்பார். பின்னர் மீண்டும் வெற்றிலைச் சுருள் செய்வார் . 

அப்போது சிலைவேளைகளில் மெல்லிய குரலில் பாடுவார் . அன்னையின் குரல் பூக்கள் உதிர்வது போன்றது மென்மையாக இருக்கும் அதனுடன் இனிமையென்றால் அப்படியோர் இனிமை அவர் குரலில் தவழும் . ஆனால் தாம் பாடும்போதும் யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருப்பார் அவர் . இதற்குள் அருகிலுள்ள ஆலையில் பகல் ஒரு மணி சங்கொலி கேட்கும்.அதன்பின்னர் சாப்பிட அமர்வார்.முடியும்போது ஒன்றரை மணி ஆகிவிடும்.பிறகு சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுப்பார்.பிற்பகல் 3 மணியளவில் வெளியில் வந்து அமர்ந்து கூந்தலை அவிழ்த்து உலர்த்துவார்.பின்னர் அவரது மாலைவேலை ஆரம்பிக்கும்.முதலில் விளக்குத்திரியையெல்லாம் வெட்டிச் சீராக்குவார்.அதன்பின் நகபத்திற்கு உள்ளயே எடுத்து வைத்திருக்கின்ற தண்ணீரில் உடம்பைக் கழுவிக்கொண்டு துணிகளையும் நனைத்துக் கொள்வார் . சந்தியா வேளையானதும் விளக்குகளைக் கொளுத்திவிட்டு , தெய்வப் படங்களுக்க தூபம் காட்டுவார் . பின்னர் தியானத்திற்காக அமர்வார் . அதன்பிறகு இரவு உணவு சமைப்பார். எல்லோரும் சாப்பிட்டபின் தாமும் உண்பார் . சிறிதுநேரம் கழித்து படுத்துக் கொள்வார் . 

-

நகபத்தே அன்னையின் உலகமாக இருப்பதை யோகின்மா கூறியதிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது . பிறர் யாரும் அவரைப் பார்க்க முடிந்ததில்லை . பட்டாச்சாரியாரின்(குருதேவர்) மனைவி இங்கு வசிப்தாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் . ஆனால் நாங்கள் ஒருநாள்கூட அவரைப் பார்த்ததில்லை ’ என்று கோயில் அலுவலர்கள் கூறுமளவிற்கு அவர் யார் கண்களிலும் படாமல் வாழ்ந்தார்


  

தட்சிணேசவரத்தில் அன்னையின் முக்கிய வேலை சமையல் . குருதேவரின் வயிறு மென்மை வாய்ந்ததாக இருந்தது . சில குறிப்பிட்ட முறையில் சமைக்கப்பட்ட உணவை மட்டுமே அவரால் ஜீரணம் செய்ய முடிந்தது . சமையல் முறை கொஞ்சம் மாறினாலும் வயிற்றுக் கோளாறினால் துன்பப்படுவார் . 

எனவே அவருக்கு கண்ணுங்கருத்துமாக உணவு தயாரிக்க வேண்டியிருந்தது . இப்படி அவருடைய உடல்நலம் சிறிதும் பாதிக்கப்படாத வகையில் உணவைத் தயாரிக்கும் திறன் அன்னைக்கு இருந்தது . 

-

ஆரம்ப காலத்தில் குருதேவருக்கும் அவருடைய தாய் சந்திரமணி தேவிக்கு தேவையான உணவை மட்டுமே அன்னை சமைத்து வந்தார் . புண்ணிய கங்கைக் கரையில் வசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தடன் தட்சிணேசுவரம் வந்து நகபத்தின் மாடி அறையில் தங்கியிருந்தார் சந்திரமணி தேவி . கீழே நகபத்தில் வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தாலும் , அன்னை மாடியிலும் கவனம் வைத்திருப்பார் . ‘ சாரதா ’ என்று சந்திரா தேவி முழுப் பெயரையும் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அத்தனை படிகளையம் தாண்டிப் பறந்து மாமியாரின் முன்னால் நிற்பார் . அவர் இவ்வளவு வேகமாக ஒடிச் செல்வதைக் காணும் யோகின்மா , ‘ இப்படி கண்மண் தெரியாமல் ஓடினால் வாசற்படியில் இடித்துக்கொண்டு . படிகளில் உருண்டு விழும்படி ஆகிவிடுமே ’ என்று பதறி அன்னையைத் தடுப்பார் . ஆனால் அன்னையோ , ‘ நான் விழுந்தாலும் பரவாயில்லை . அவர் என்னைவிட பெரியவர் , என் தாய்க்கு நிகரானவர் , வயதானவர் , அவர் அழைத்த உடனே நான் போகாது போனால் , அதனால் அவருக்கு ஏதாவது கஷ்டங்கள் நேரலாம் . அதற்காகத்தான் இவ்வளவு வேகமாக ஓடுகிறேன் ’ என்று கூறுவார் . 

-

நாட்கள் செல்லச்செல்ல குருதேவரைச் சற்றி பக்தர் கூட்டம் பெருகியது அன்னையின் சமையல் வேலையும் அதிகரித்தது . பல பக்தர்கள் அவ்வப்போது குருதேவருடன் தங்குவது வழக்கமாகி விட்டது . அவர்கள் அனைவருக்கும் அன்னையே சமைக்க வேண்டியிருந்தது . தமது அந்தக் கால கடுமையான வாழ்க்கையைப்பற்றி அன்னை பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார் ‘ குருதேவருக்கான உணவை நான்தான் சமைப்பேன் . அவரது ஜீரணசக்தி மிகவும் குறைவு . காளி கோயில் பிரசாதத்தை அவரால் உட்கொள்ள முடியாது . குருதேவரின் பக்தர்களுக்கும் நான்தான் சமைப்பேன் . லாட்டு அவருடன் தங்கியிருந்தான் . ராமசந்திர தத்தரின் வீட்டில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த அவன் அங்கிருக்கப் பிடிக்காமல் குருதேவரிடம் வந்துவிட்டான் . “ லாட்டு நல்ல பையன் சப்பாத்திக்கு மாவு பிசைவதில் உனக்கு உதவியாக இருப்பான் ” என்று குருதேவர் அவனை என்னிடம் அனுப்பி வைத்தார் . இரவுபகலாகச் சமையல் வேலை இருந்துகொண்டே இருக்கும் . ராமசந்திர தத்தர் குருதேவரைக் காண வருவார் . வண்டியிலிருந்து இறங்கும்போதே , ‘ இன்று எனக்குச் சப்பாத்தியும் பருப்பும் வேண்டும் ’ என்று உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டே குருதேவரின் அறைக்குள் நுழைவார் . அவரது வார்த்தைகள் காதில் விழுந்து உடனேயே நான் வேலையைத் தொடங்கவேன் . ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மூன்று படி மாவு பிசைந்து , சப்பாத்தி செய்ய வேண்டியிருந்தது . ‘ ராக்கால் குருதேவருடன் தங்கியிருந்தபோது அவனுக்காக அடிக்கடி கிச்சுடி தயார் செய்வேன் . ஒருநாள் நரேனுக்காகச் சமைக்கும்படி குருதேவர் கூறினார் . நான் சப்பாத்தியும் பருப்புக்கூட்டும் செய்தேன் . சாப்பிட்டு முடிந்ததும் குருதேவர் அவனிடம் , “ சாப்பாடு எப்படி இருந்தது ? ” என்று கேட்டார் அதற்கு அவன் சிரித்தவாறே , “ பத்தியச் சாப்பாடுபோல் மிக நன்றாக இருந்தது ” என்றான் . உடனே குருதேவர் என்னிடம் “ நீ என்ன தயாரித்தாய் ? அவனுக்கு கனமான சப்பாத்திகளும் கெட்டியான பருப்புக் குழம்பும் செய்திருக்க வேண்டும் ” என்றார் . அதன்பின் அவர் சொல்லியபடியே நான் செய்தேன் . நரேனும் அவற்றை ருசித்துச் சாப்பிட்டான் . 

-

சுரேந்திரநாத் மித்ரர் பக்தரகளின் உணவிற்காக மாதம் பத்து ரூபாய் தருவார் . மூத்த கோபால்தான் சாமான்கள் வாங்கி வருவார் . ’ ‘ இரண்டுமூன்று படி மாவில் சப்பாத்தி செய்வதுடன் , அன்னை மடிக்கும் வெற்றிலைச் சுருளுக்குக் கணக்கே இருக்காது . குருதேவருக்குத் திரட்டு பாலில் விருப்பம் என்பதால் , நெடுநேரம் மிகுந்த கவனத்தோடு பாலையம் காய்ச்சியபடி இருப்பார் ’ என்று யோகின்மா அந்த நாட்களைப்பற்றிக் கூறினார் 

-

சாப்பாடு மட்டுமல்ல , ஒவ்வொருவரின் பிற தேவைகளையும் அறிந்து அவற்றைச் செய்வார் அன்னை . சாரதா பிரசன்னா பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் குருதேவரிடம் வர வேண்டியிருந்தது . ஒருமுறை குருதேவர் அவனை அன்னையிடம் அழைத்தச் சென்று , அவன் திரும்பிச் செல்வதற்கு வண்டி வாடகைக்காக ஓர் அணா கொடுக்குமாறு கூறினார் . அன்னையும் அன்று மட்டுமல்ல , அதன்பின் சாரதாபிரசன்னன் வந்தாலே நகபத் வாசலில் ஓர் அணா வைத்துவிடுவார் . திரும்பிப் போகும்போது அவன் எடுத்துக் கொள்வான் . இப்படி அனைவரின் தேவைகளையும் ஒரு தாய்போல் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வார் . 

-

அன்னையின் இந்த வேலைகள் அத்தனையிலும் அன்பு ஒன்று மட்டுமே இழையோடியது . ஒருநாள் அவர் வெற்றிலைச் சுருள் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தார் . சில சுருளில் ஏளகாய் போன்ற வாசனைப் பொருட்களை வைத்தும் , சிலவற்றில் அது இல்லாமலும் செய்தார் . இதனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த யோகின்மா , ‘ அம்மா , இது என்ன ? இப்படி இரண்டு விதமாக ஏன் செய்தீர்கள் ? ’ என்று கேட்டார் . அதற்கு அன்னை மென்முறுவலுடன் , ‘ யோகின் , வாசனைப் பொருட்கள் எல்லாம் வைத்துத் தயாரிப்பது பக்தர்களுக்காக . என் அன்பாலும் கவனிப்பாலும் அவர்களை என்னுடையவர்கள் ஆக்க வேண்டும் அல்லவா ? மற்றது குருதேவருக்கு . அவர் எற்கனவே என்னுடையவர்தானே ’ என்றார் . 

-

அன்னை ஜெயராம்பாடி சென்றுவிட்டால் குருதேவர் உணவு விஷயத்தில் மிகவும் சிரமப்பட நேரும் . சிலவேளைகளில் அன்னைக்கு ஆளனுப்பி , உடனே அவரை தட்சிணேசவரம் அழைத்துக் கொள்வார் . மாதத் தீட்டு நாட்களில் அன்னை சமைப்பதில்லை . எனவே குருதேவர் காளிகோயில் பிரசாதத்தை உண்ண நேரும் . உடனே அஜீரண கோளாறினால் அவதிப்படவும் செய்வார் . ஒருமுறை இப்படி மிகவும் கஷ்டப்பட்ட போது அன்னையிடம் வந்து சமைக்கும்படிக் கூறினார் . அதற்கு அன்னை தயங்கியபடி , ‘ இந்த நாட்களில் பெண்கள் சமைக்கக் கூடாது ’ என்று கூறினார் . உடனே குருதேவர் , ‘ யார் அப்படிச் சொன்னது ? நீ எனக்காகச் சமையல் செய் . அதனால் உனக்கு எந்தப் பாவமும் வராது . ஆமாம் , தீட்டு , அசுத்தம் என்றெல்லாம் சொல்கிறாயே , உன் உடம்பின் எந்தப் பகுதி தீட்டாகியுள்ளது என்று சொல்வாயா – தோலா , சதையா , எலும்பா , இல்லை மஜ்ஜையா ? எது அசுத்தமாகியுள்ளது , இதோ பார் , சுத்தம் அசுத்தம் என்பவையெல்லாம் மனத்தில்தான் உள்ளன வெளியில் எதுவும் இல்லை ’ என்றார் . ஆசார அனுஷ்டானங்களில் ஊறிய கிராமப் பெண்ணாக இருந்தாலும் குருதேவர் கூறியதை ஏற்றக் கொண்டார் அன்னை . அதன்பிறகு அவரே எப்போதும் சமையல் செய்தார் . 


  

யாரும் சோம்பியிருப்பதை குருதேவர் விரும்புவதில்லை . அதைப்பற்றி அன்னை பிற்காலத்தில் ஒரு சிஷ்யையிடம் கூறினார் . ‘ குருதேவர் என்னிடம் , “ எப்போதும் சறுசுறுப்பாக இருக்க வேண்டும் . ஏதாவது வேலை செய்யாமல் ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது . சோம்பலுக்கு இடம் கொடுத்தால் வேண்டாத எண்ணங்கள்தான் மனத்தில் தோன்றும் ” என்று அடிக்கடி கூறுவார் 

-

. ‘ ஒருநாள் கொஞ்சம் சணல் நாரைக் கொண்டு வந்து கொடுத்து , அதைத் திரித்து உறி ஒன்றைச் செய்யும்படி கூறினார். சீடா்களுக்கு கொடுப்பதற்காக அவா் தமது அறையில் வைத்திருக்கும் இனிப்புகளைப் போட்டுத் தொங்கவிடுவதற்கு அது தேவைப்படுவதாகக் கூறினார். குருதேவா் கூறியபடியே நானும் உறி ஒன்றைச் செய்தேன். எஞ்சியிருந்த நாரைக் கொண்டு ஒரு தலையாணை செய்து கொண்டேன். அப்போதெல்லாம் சாக்கை விரித்து, அதன் மேல் முரட்டுபாய் ஒன்றை போட்டுக் கொண்டு படுப்பேன் . இந்தத் தலையணையைத்தான் தலைக்கு வைத்துக் கொள்வேன் . இப்போது இந்த மெத்தைகளையெல்லாம் பார்க்கிறீர்கள் . ஆனால் இன்று இந்த மெத்தையின்மேல் உறங்குவது போல்தான் அன்றும் நன்றாக உறங்கினேனேன் . இதில் எனக்கு ஒரு வித்தியாசமும் தெரியவில்லை ”. இத்தகைய சமநிலை வாய்க்கப் பெற்றவராக இருந்தார் அன்னை . 

-

எத்தகைய அசௌகரியங்களிலும் அவரது சமநிலை குலைந்ததில்லை . இந்தச் சமநிலை வாய்க்கப் பெற்ற மனம் அவரது சேவை - சாதனையின் விளைவு என்பது சொல்லாமலே விளக்கக் கூடியது அல்லவா ! 

-

அன்னையின் தட்சிணேசுவர நாட்களைக் குறிப்பிட்ட ஓர் அற்புதக் கருத்தைக் கூறுகிறார் சுவாமி தபஸ்யானந்தர் ‘ இன்று அன்னையை நாம் ஒரு அவதாரப் பெண்ணாக பக்திக் கண்ணுடன் பார்க்கிறோம் . இதனால் அவர் தட்சிணேசுவர நாட்களில் பட்ட சிரமங்களின் உண்மைப் பரிமாணத்தை அறிய முடிவதில்லை. இத்தனை சிரமங்களுடன் வாழ்ந்து குருதேவருக்கு சேவை செய்ததன் மூலம் உயர்நிலை பக்தியின் ஓர் உன்னத லட்சிய மாகத் திகழ்கிறார் அன்னை . குருதேவரின் வேறு எந்த பக்தரும் இத்தகைய சிரமங்களையும் அசௌகரியங்களையும் தாங்கியிருக்க மாட்டார்கள்.குருதேவரின் இறுதி நாட்களில் இரவம் பகலும் அவருடன் தங்கி , சேவை செய்துவந்த சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர் போன்ற ஓரிருவரை வேண்டுமானால் ஓரளவுக்கு நாம் சொல்ல முடியும் . 

-

அன்னையின் இந்த சேவை பக்தியே - சாதனையாகிவிட்டது. தான் படுகின்ற துன்பங்களும் , தான் பக்தி செய்கின்றவரின் மகிழ்ச்சிக்காக அல்லது நன்மைக்காகவே என்பதை அறிகின்ற பக்தனின் மனம் ஆனந்தப் பெரு வெள்ளத்தில் திளைக்கிறது . 

-

’ அன்னை பின்னாளில் கூறினார் . ‘ அந்த நாட்களில் எந்தத் துன்பமும் எனக்குத் துன்பமாகவே பட்டதில்லை . குருதேவரின் சேவைக்காக என்னும்போது , எந்த அசௌகரியமும் என்னைத் தொட முடிந்ததில்லை . சிரமங்களுக்கு இடையிலும் என் நாட்கள் ஆனந்தமாகவும் அமைதியாகவுமே கழிந்தன .... ஆ , என்ன ஆனந்தம் அது! அப்போதெல்லாம் தட்சிணேசுவரம் ஓர் ஆனந்தச் சந்தையாகவே திகழ்ந்தது . ’ பக்தர்கள் வருவதும் ஆடிப்பாடுவதும் பரவச நிலைகளுமாக குருதேவரின் அறை ஆனந்தச் சந்தையாகவே திகழும் . ஆனால் அவரையே கணவரும் குருவும் தெய்வமுமாகக் கொண்ட அன்னையோ அதில் கலந்துகொள்ள முடியாமல் தவிப்பார் ‘ நான் மட்டும் பக்தர்களுள் ஒருவராக இருந்தால் எப்போதும் அவரது அருகிலேயே இருக்க முடியும், அவரது அமுத மொழிகளைக் கேட்டிருக்க முடியும் ’ என்று ஏங்குவார் . 

-

ஆனால் புல்லைவிடத் தாழ்ந்தவராக , பூமியைவிடப் பொறுமையுடையவராகத் தன்னைக் கருதுகின்ற உயர்நிலை பக்தையாகிய அவர் தமது ஏக்கங்கள் எதையம் வெளிப்படுத்தியதில்லை . தமக்கென எந்தத் தனி உரிமையைக் கோரவும் இல்லை . குருதேவருக்கான சிறுசிறு பணிவிடைகளை அவ்வப்போது சென்று செய்து வருவதிலேயே அவர் நிறைவு கொண்டார் . அந்து வாய்ப்புகளுக்குப் பங்கம் வந்தபோதும் அவற்றை அமைதியாக ஏற்றுக் கொண்டார் . ஒருநாள் ஒரு பெண் அன்னையிடம் , ‘ நீ ஏன் அடிக்கடி குருதேவரிடம் போக வேண்டும் ? ’ என்று கேட்டுவிட்டாள் . இந்தக் கேள்வியால் அன்னை ஆத்திரப்படவில்லை . மாறாக , இவள் குருதேவருக்கு சேவை செய்ய விரும்புகிறாள் போலும் ’ என்று எண்ணியது அவர் மனம் . எனவே தாம் அங்குச் சென்று செய்ய வேண்டிய பல வேலைகளை அந்தப் பெண்ணுக்காக விட்டுவிட்டார் . உணவு எடுத்துச் செல்லும் நேரங்களில் மட்டுமே இப்போது அன்னையால் குருதேவரின் அருகில் இருக்க முடிந்தது . ஒருமுறை கோலாப்மா தன் வெகுளிதனத்தால் இந்த வாய்ப்பையும் பறித்துக் கொண்டு விட்டார் . குருதேவர் தன்னை உணவு பரிமாறச் சொன்னதனைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டு , தான் பரிமாறினால் அவர் மிகவும் மகிழ்வதாகச் சொல்லிக் கொண்டாள் . 

அதன்பின் தினமும் அவரே நகபத்திலிருந்து குருதேவருக்கு உணவு கொண்டு செல்லத் தொடங்கினார் . அன்னைக்கு இருந்த ஒரே ஒரு வாய்ப்பும் பறிபோனது


MAIN PAGE

image140

அற்புதத் தம்பதியர்

அற்புதத் தம்பதியர்

  

ஒருமுறை கோலாப்மா தன் வெகுளிதனத்தால் இந்த வாய்ப்பையும் பறித்துக் கொண்டு விட்டார் . குருதேவர் தன்னை உணவு பரிமாறச் சொன்னதனைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டு , தான் பரிமாறினால் அவர் மிகவும் மகிழ்வதாகச் சொல்லிக் கொண்டாள் . 

அதன்பின் தினமும் அவரே நகபத்திலிருந்து குருதேவருக்கு உணவு கொண்டு செல்லத் தொடங்கினார் . அன்னைக்கு இருந்த ஒரே ஒரு வாய்ப்பும் பறிபோனது

இரவு நேரத்தில் குருதேவர் கோயிலின் வட எல்லையிலிருக்கும் சவுக்குத் தோப்பிற்கு இயற்கைக் கடன்களைக் கழிப்பதற்காகப் போகும்போதும் வரும்போதும் நகபத்தைக் கடந்து செல்லும்போது பார்த்துக் கொள்வார் . குருதேவரைப் பார்க்க முடியாததால் மிகுந்த வேதனையுற்றாலும் இதுபற்றி யாரிடமும் எதுவும் கூறாமல் தமக்குள்ளேயே அனைத்தையும் தாங்கிக் கொண்டார் அன்னை .

-

‘ இறைவன் எல்லோருக்கும் உரியவன் என்று குருதேவர் கற்பித்திருந்தாரே . அது போல் குருதேவரும் எல்லோருக்கும் உரியவர் என்று தம்மைத்தாமே தேற்றிக்கொள்வார்.பின்னாளில் அந்த நாட்களைப்பற்றி அன்னை கூறினார். சில வேளைகளில் அவரை ஒரு முறை கூட பார்க்காமல் இரண்டு மாதங்கள்  கடந்து சென்று விடும். அப்போதெல்லாம் நான் என் மனத்திடம் மனமே, அவரை தினமும் தரிசிக்கும் அளவிற்கு நீ அப்படி என்ன புண்ணியம் செய்து விட்டாய்.? என்று கூறி என்னை நானே தேற்றிக் கொள்வேன். ஆனால் அன்னையின் நினைவுகள் மட்டும் அவரையே எப்போதும் வலம் வந்தன. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மூங்கில் தட்டியின் அருகில் சென்று துவாரம் வழியாக குருதேவரின்அறையில் நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். பறவைகள் பறக்கும் போதும் இலைகள் சலசலக்கும் போதும் நீ வருவதாக அவள் எண்ணுகிறாள். நனைந்த கண்களுடன் உன் வரவை எதிர் பார்க்கிறாள். கண்ணனைப் பிரிந்து வாடிய ராதையின் மனநிலையை இங்கு அன்னையிடம் நாம் காண்கிறோம். 

-

குருதேவர் அன்னையின் இதய ஏக்கத்தை அறியாமல் இருக்கவில்லை. எனவே அவர் தமது அறையில் நடப்பவற்றை அன்னை காண்பதற்காக வடக்கு வாசலை எப்போதும் திறந்தே வைத்திருப்பாராம். மூங்கில் தட்டியிலுள்ள துவாரம் வரவரப் பெரிதாகிக் கொண்டே போவதை க் கண்ட அவர் ஒரு நாள் தமது அண்ணன் மகனிடம் வேடிக்கையாக ஓ ராம்லால் ”தட்டின் துவாரம் பெரிதாகிக்கொண்டே வருகிறது. ஒரு நாள் உன் சித்தியின் முகத்திரை விரதம் காற்றில் பறக்கப்போகிறது பார் என்றார். அதற்கு ராம்லால் சித்தப்பா அதற்கு நீங்கள் தான் பொறுப்பு . நான் அந்த வடக்கு வாசலை மூடினாலும் நீங்கள் தாம் மீண்டும் மீண்டும் திறந்து வைக்கிறீர்கள் என்றான்.

-

பக்தி, சேவை ஈடிணையற்ற புனிதம் இவற்றின் வாயிலாக அன்னையிடம் இந்த நாட்களில் உயர் நிலை யோக சித்திகளும் , எங்கும் இறையுணர்வை உணர்கின்ற ஆற்றலும் வெளிப்பட்டிருந்தன. தமது அனுபவத்தைப் பின்னாளில் அவர் நிவேதிதைக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அற்புதமாக இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் உயிர்த்துடிப்பான இறைவன் தன் மகிமையைத் தானே இசைத்து க் கொண்டிருக்கிறான். ஆதி அந்தமற்ற இடையீடற்ற அந்த சங்கீதத்தையே அழியக் கூடிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு பொருளிலும் நீ கேட்கிறாய். மரங்களும் , மலைகளும், பறவைகளும் அவன் புகழைப்பாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. தட்சிணேசுவரத்தில் அடர்ந்து பரந்த ஆலமரம் இருக்கிறதே. அது அன்னை காளியின் மாட்சிமையைப் போற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதைக் கேட்பதற்கான காதுகளைப் பெற்றவன் புண்ணியவான். 

-

மற்றொரு முறை ஒரு பக்தையிடம் கூறினார். நிலவு காய்கின்ற இரவுகளில் நான் நகபத்தின் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தியானம் செய்வேன். எங்கும் பேரமைதி நிலவும். கங்கையில் இரவில் மீன் பிடிக்கின்ற மீனவர்கள் பாடுவது மட்டும் அவ்வப்போது அந்த அமைதியை ஊடுருவியபடியே எழுந்து அடங்கும். சில வேளைகளில் யாரோ புல்லாங்குழல் வாசிப்பார்கள். குழலோசையின் அந்த இனிய நாதம் என்னைத் தழுவிச் செல்லும். என்னவோ அந்த நாதம் இறைவனிடமிருந்து வருவது போன்றே எனக்குத் தோன்றும். அந்தக் கடவுளைக் காண வேண்டும் என்று என் மனம் வேட்கையுற்று எழும். அப்படியே நான் சமாதியில் ஆழ்ந்து விடுவேன். இவ்வாறு பலமுகப் பரிமாணங்களை, அமைதியாக ஆனால் அழுத்தமாகக் காட்டியவாறே சென்றது அன்னையின் வாழ்வு. அவரது வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான கட்டமாகிய தட்சிணேசுவர நாட்களில் நடந்த ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளையும் 

அவருக்கும் குருதேவருக்கும் இடையில் இருந்த உறவுப் பிணைப்பையும் இப்போது காண்போம்.


  

அற்புதத் தம்பதியர்


அன்னையின் வாழ்வை இது வரை தொடர்ந்து வந்த நாம், அவர் மேலான ஆன்மீக அனுபவங்களைப் பெற்றவர் . மிக உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையில் இருப்பவர் என்பதைக் காண்கிறோம். நமது வியப்புக்குரிய விஷயம் இது வல்ல. இத்தகைய உயர்நிலையிலுள்ள ஒருவர் தமது கணவருடன் கொண்டிருந்த அதிசய உறவுதான் நம்மை பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இத்தகைய உறவுக்கு அந்தக் கணவரும் உயர் ஆன்மீகநிலையில் இருப்பவர் என்பது ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், அது மட்டும் தான் காரணம் என்று கூறிவிட முடியாது. அதை விட முக்கியக் காரணம் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பது தான். இல்லற வாழ்வில் இது மிக முக்கியமான ஒன்று எங்கோ பிறந்த இருவர் சேர்ந்து வாழும் போது பிரச்சனைகள் எழுவது இயல்பே. கணவனின் வாழ்க்கை இது என்று மனைவியும் மனைவியின் வாழ்க்கை இது என்பதைக் கணவனும் புரிந்து கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்தும் போது அது சுமுகமாக ச் செல்கிறது. இத்தகைய புரிந்து கொள்தலுக்கு மிக முக்கியமான தேவை உயர் லட்சியம். இல்லற வாழ்க்கையில் உணவு உடை போன்ற தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வது வம்ச விருத்தி போன்ற சாதாரண நோக்கங்களுக்கும் மேல் உயர் லட்சியம் ஒன்று தேவை. அப்போது மட்டுமே வாழ்க்கை பயனுடையதாக அமையும்.

அத்தகைய உயர் லட்சியத்தைக் கைக்கொள்ளும் போது இல்லறக் கடமைகளைச் சரிவரச் செய்ய முடியாமல் போகிறது. என்று பலர் கூறுவதுண்டு. ஆனால் அது முற்றிலும் தவறு என்பது மட்டுமல்ல, உயர் லட்சியம் இருந்தால் மட்டுமே கணவன் மனைவி உறவு சிறப்பாக அமையும் என்பதைக் காட்ட வந்ததே அன்னையின் வாழ்வு. அன்னையும் குருதேவரும் எழுபத்தைந்து அடி தூரத்தில் வாழ்ந்தும் தொடர்ந்து இரண்டு மாதங்கள் வரை இருவரும் சந்திக்காமல் இருந்திருக்கின்றனர். இருப்பினும் அவர்களுக்கிடையில் நிலவிய உறவுதான் எத்தகைய அற்புதமானது! இருவரும் கொண்டிருந்த உயர் லட்சியம் தான் அவர்களை இத்தகைய உன்னத உறவில் பிணைத்திருந்தது.

குருதேவர் மற்றும் அன்னையின் தெய்வீக உறவைப்பற்றி பேசுகையில் கௌரிமா, அன்னையும் குருதேவரும் 75 அடி தூரத்தில் தான் வாழ்ந்துவந்தார்கள். என்றாலும் ஒருவரையொருவர் பல நாட்கள் தொடர்ந்து சந்திக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் இருவருக்குமிடையே எவ்வளவு ஆழமான அன்புறவு இருந்தது! 

ஒரு முறை அன்னைக்குத் தலைவலி ஏற்பட்டபோது குருதேவர் ராம்லாலிடம், சிறிய குழந்தையைப்போல், ராம்லால் என்ன காரணத்தாலடா அவளுக்குத் தலைவலி வந்தது? என்று மிகுந்த வேதனையுடன் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டிருந்ததை நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்று குறிப்பிட்டார்.

குருதேவர் முற்றும் துறந்தவராக இருந்தும் பெண்களின் மனநிலையை நன்றாக அறிந்தவராக இருந்தார். தன் தேவைகளையும், சின்னசின்ன ஆசைகளையும் கூட கணவனே கவனித்து நிறைவேற்றுவதை விழையும் பெண்ணுள்ளம். எனவே தம்மால் முடிந்தவரை அவர் அன்னையின் ஆசைகளையும் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தார்.

அன்னைக்கு நகைகள் அணிவதில் ஆசை இருந்தது. எனவே அவருக்கு நகை செய்து தர விரும்பினார் குருதேவர். கோயிலிலிருந்து மாதச்சம்பளமாக அவருக்கு ஏழு ரூபாய் கிடைத்து வந்தது. அந்தப்பணத்தை ஒரு பெட்டியில் போட்டு வைத்திருப்பது வழக்கம். அதைக் கொண்டு அன்னைக்கு நகைகள் செய்ய எண்ணினார் அவர் .

இதைப்பற்றி அன்னை கூறினார்., எனக்கு நகை அணிவதில் இருந்த ஆசையைக் குறிப்பிட்டு அவர் அவளது பெயர் சாரதை, அவள் சரஸ்வதியின் அவதாரம். அதனால் தான் நகைகள் அணிய விரும்புகிறாள் என்பார். ஒரு நாள் ஹிருதயனிடம் , உனது அந்தப் பெட்டியில் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறதென்று பார்.

அவளுக்கு நல்ல தங்கநகை ஏதாவது செய்ய வேண்டும்.என்றார். அவருக்கு அப்போது உடல்நிலை சரியில்லை. இருந்தும் முன்னூறு ரூபாய் செலவு செய்து எனக்கு நகைகள் செய்து தந்தார். 

இங்கு நாம் கருத்தில் கொள்ள வெண்டியது. அவர் பணத்தைத் தொட முடியாதவர் என்பதைத்தான் அன்னை கைகளில் அணிந்திருக்கின்ற தங்க தங்க வளையல்கள். அப்போது குருதேவர் செய்து அணிவித்தவையே. குருதேவர் ஆன்மீக சாதனைகள் புரிந்த காலத்தில் பஞ்சவடியில் அவருக்கு சீதா தேவியின் காட்சி கிடைத்தது. சீதை அணிந்திருந்த பல வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட தங்க வளையல் அவரது கருத்தைக் கவர்ந்தது. 

அந்தக் காட்சியில் கண்டவை போன்ற வளையல்களையே அவர் அன்னைக்காக செய்தார் என்று கூறப்படுகிறது. நான் நகை செய்து போடும் அளவுக்கு எனக்கும் அவளுக்கும் உறவு உண்டு என்று குருதேவர் வேடிக்கையாகக் கூறுவாராம். 

இந்த நகை தவிர, தங்க அட்டிகை, மூக்கில் வளையம், கம்மல், பொன் வளையல் என்று வேறு பல ஆபரணங்களையும் அன்னை அணிந்திருந்தார். அவை குருதேவரின் சாதனைக் காலத்தில் அவருக்காக மதுர்பாபு செய்து கொடுத்தவை.

கிடைக்கின்ற ஒவ்வொரு வாய்ப்பிலும் குருதேவர் அன்னையை மகிழ்ச்சியாக வைக்க முயன்றார். வேடிக்கை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் குறைவில்லை.

ஒரு முறை குருதேவரின் திரு முன்னர் போட்டி ஒன்று நடந்தது. போட்டியாளர்களுள் அவரும் ஒருவர். அவருக்குப் போட்டியாகக் கலந்து கொண்டது பக்தர் ஒருவரின் மருமகன். இரண்டு பேருமே பொன்னிறம். 

யார் அதிக நிறத்துடன் இருக்கிறார்கள் என்பது தான் போட்டி. நடுவர் யார்? அன்னை தான். 

பஞ்சவடியின் அருகில் இருவரும் அன்னை காணும் படி நடந்து காட்டினார்கள். அன்னை இருவரின் நிறத்தையும் தொலைவில் இருந்தபடி கண்டார். நடுநிலை தவறாத அவர், இறுதியில் பக்தரின் மருமகன் குருதேவரை விட ஒரு மாற்று அதிக நிறமுடையவர் என்று தீர்ப்பளித்து அவரே வெற்றி பெற்றதாக அறிவித்தார்.

தம் துணைவியின் பிற்கால நலனுக்காகப் பணமும் சேர்த்து வைத்தார் குருதேவர். பணத்தையே தொட முடியாத அந்தத் துறவி செய்த இந்தச் செயலே அவர் தம் மனைவியிடம் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த உறவின் உன்னத வெளிப்பாடாகத் திகழ்கிறது.

அன்னை கூறினார், குருதேவர் துறவு என்ற சொல்லுக்கு இலக்கணமாக விளங்கினார் என்றாலும் என்னைப் பற்றிய கவலை அவருக்கு இருந்தது.

ஒரு நாள் அவர் என்னிடம் உன் செலவிற்கு மாதம் எவ்வளவு பணம் தேவைப்படும், என்று கேட்டார். ஐந்தோ ஆறோ ரூபாய் போதும்” என்றேன் நான். பிறகு சரி இரவில் எத்தனை சப்பாத்திகள் சாப்பிடுவாய்? என்று கேட்டார். வெட்கத்தால் குன்றிப் போனேன் நான். இதற்கு எப்படிப் பதில் சொல்வது என்று புரியாமல் தவித்தேன். ஆனால் அவரோ மீண்டும் மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார். வேறு வழியில்லாமல் ” ஐந்து அல்லது ஆறு சாப்பிடுவேன் ” என்று கூறினேன். அன்னை கூறியதை மனத்தில் வைத்துக்கொண்டு குருதேவர் சுமார் 600 ரூபாய் வைப்புத்தொகை  இருந்தால் ,அதிலிருந்து வரும் வட்டியில் அன்னையால் சிரமின்றி வாழ முடியும் என்று கணக்கிட்டார். அவ்வாறே அந்தத் தொகையை பலராம் போஸிடம் கொடுத்து வைத்தார். அவர் அதனைத் தன் எஸ்டேட்டில் முதலீடு செய்து வட்டிப் பணமாகிய ரூபாய் முப்பதை ஆறுமாதத்திற்கு ஒரு முறை அன்னைக்கு அனுப்பிவைக்க எண்ணினார்.


  

கணவனின் சிறு சிறு பாராட்டுக்கள் மனைவிக்கு மிகப் பெரும் ஆக்கமாகவும் ஊக்கமாகவும் அமைவதுண்டு. அன்னை இனிமையாகப் பாடுவார் என்று கண்டோம். ஒரு நாள் இரவு அன்னையும் லட்சியும் சேர்ந்து பாடிக் கொண்டிருந்தனர். பாடலின் கருத்தில் ஆழ்ந்து அவர்கள் பாடியது கேட்பவர்களை உயர்நிலைக்கு இழுத்துச் செல்வதாக இருந்தது.அத்துடன் குரலின் குழைவும் சேர்ந்து, கேட்பவர்களுக்கு இன்ப அனுபவத்தை அளித்தது. குருதேவர் அந்தப் பாடலைச் செவிமடுத்துக் கேட்டார். மறுநாள் அன்னையிடம் நேற்றிரவு அந்தப் பாடலை மிகவும் லயித்துப் பாடினாய். மிக நன்றாக இருந்தது என்று கூறினார். 

சிலவேளைகளில் காளிதேவிக்கு அன்னை மாலை கட்டிக் கொடுப்பதுண்டு. ஒரு நாள் மல்லிகை மொட்டுக்களையும் சிவப்பு அரளி மொட்டுக்களையும் அடர்த்தியாகச் சேர்த்துக் கட்டினார். சிறிது நேரம் தண்ணிரில் வைத்துவிட்டு அரும்புகள் மலரத் தொடங்கியதும் கோயிலுக்கு அனுப்பினார். பூஜாரி அதைக் காளிக்குச் சாத்துவதற்கும் குருதேவர் அங்கே செல்வதற்கும் சரியாக இருந்தது. கறுப்புச் சலவைக் கல் உருவத்தின் மீது வெண்மையும் சிவப்பும் இணைந்த அந்த மாலை மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது, ஆ! என்ன அற்புதம், பிரமாதம் என்று பாராட்டினார் குருதேவர். 

அன்னை தான் அந்த மாலையைக் கட்டியவர் என்று தெரிந்ததும், ஆகா யாராவது அவளை அழைத்து வாருங்கள் அவளும் இந்த அழகைக் காணட்டும் என்று கூறினார். வேலைக்காரி பிருந்தையுடன் அன்னை அங்கு வந்தார். பக்தர்கள் சிலர் அங்கிருந்ததைக் கண்டதும் பிருந்தையின் பின்னால் மறைந்தவாறே பின்புறமாகச் சென்று படிகள் இல்லாத ஓரிடத்தில் ஏற முயன்றார். 

அதைக்கவனித்த குருதேவர், அப்படி ஏறாதே. அந்த மீனவப்பெண் அன்று இவ்வாறு ஏறியதில் தான் கீழே விழுந்து மரணமடைய நேர்ந்தது. படி வழியாக ஏறி வா என்றார். இதைக் கேட்டவுடன் அன்னை வருவதை அறிந்து பக்தர்கள் விலகிக் கொண்டனர். அன்னை முன்புறப் படி வழியாக ஏறி, காளி தேவியின் கழுத்தில் தாம் கட்டிய மாலை அணி செய்வதைக் கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்ந்தார்.

என்னை “துயீ” என்று அழைக்காத ஒருவரை மணக்கின்ற பேறு பெற்றேன் நான். ஒரு மலரை எறிந்துகூட என்னை வேதனைப்படுத்த எண்ணாதவர் அவர் என்று அன்னை பெருமைப்படுகின்ற அளவுக்கு குருதேவர் அன்னையின் நலம் பேணினார். 

ஒரு முறை அன்னை குருதேவருக்காக உணவு கொண்டு வைத்து விட்டுச் சென்றார்.வந்தது லட்சுமி என்று நினைத்து குருதேவர் “துயீ”(நீ) என்ற சொல்லை உபயோகித்து, கதவைச் சாத்திவிட்டுப்போ என்று கூறினார். அன்னை சரி என்று சொன்னபோதுதான் வந்தது லட்சுமி அல்ல என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. அவ்வளவு தான் தாம் ஏதோ அவமரியாதை செய்துவிட்டது போல் ஆ நீயா . லட்சுமி என்று நான் நினைத்து விட்டேன். பொறுத்துக்கொள் என்று மீண்டும் மீண்டும் அன்னையிடம் வருத்தத்துடன் கூறினார். அத்துடன் நின்றதா?மறுநாள் பொழுது விடிந்ததும் நகபத் வாசலில் சென்று இதோ பார், நான் அப்படிச் சொல்லியதை எண்ணியெண்ணி என்னால் இரவு முழுவதும் தூங்கவே முடியவில்லை என்று கூறினாராம். அது மட்டுமல்ல, அன்னை அவருக்கு எண்ணெய் தேய்த்தோ, கால்களைப்பிடித்துவிட்டோ பணிவிடைகள் செய்தால் அதன் பின்னர் அவரைக் கைகூப்பி வணங்குவாராம் அவர்.

அன்னையின் வார்த்தைகளில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார் குருதேவர். பல விஷயங்களில் அவர் அன்னையுடன் கலந்தாலோசித்த பின்னரே எதையும் செய்வார். 

ஒரு முறை எங்கோ ஓரிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று குருதேவர் எண்ணியிருந்தார். அன்னையிடம் கேட்டபோது வேண்டாம் என்று அன்னை தடுத்துவிட்டார். இதைக் குறிப்பிட்டு குருதேவர் பின்னாளில் வேடிக்கையாக அவள் வேண்டாம் என்றதும் நான் போகாமலிருந்து விட்டேன் என் நிலைமையே இப்படியென்றால் சாதாரண இல்லறத்தார்களின் கதி என்னவாக இருக்கும் என்றார்.

அன்னையின் ஆன்மீக உயர்வை அறிந்திருந்த குருதேவர் தாம் அவருக்கு மரியாதைக் காட்டியதுடன், பிறரும் அவ்வாறே காட்ட வேண்டும் என்பதிலும் கவனமாக இருந்தார். அன்னையை அவமதிப்பவர்கள் எவ்வளவு கடுமையான விளைவுகளை அனுபவிக்க நேரும் என்பதை அவர் தெளிவாக அறிந்திருந்தார். 

ஒரு முறை குருதேவரின் முன்னிலையிலேயே ஹிருதயன் அன்னையை மரியாதைக் குறைவாகப் பேசினான்.. அன்னை அதைப் பொறுத்துக் கொண்டார். ஆனால் ஹிருதயனது செயலின் விளைவை அறிந்திருந்த குருதேவர், இதோ பார், நீ என்னை எவ்வளவோ நிந்தனை செய்கிறாய்! ஆனால் அவளிடம் மட்டும் விளையாடாதே. எனக்குள் இருக்கும் சக்தி சினைந்தாலும் ஒரு வேளை நீ பிழைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் அவளிடம் இருக்கும் சக்தி சீறி எழுந்தால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசுவர்கள் வந்தாலும் உன்னைக் காப்பாற்ற முடியாது என்று அவனை எச்சரித்தார்.

தம்மாலும் அன்னையின் மனம் எந்த விதத்திலும் புண்பட்டுவிடாதபடி குருதேவர் எச்சரிக்கையாகவே இருந்தார். குடும்ப விஷயத்திலும் சரி, வேறு எதிலும் சரி, தன் விருப்பம் இது தான் என்பதை அன்னை உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டால் அவருடைய விருப்பத்தை எதிர்க்கவோ அதற்கு மாறாக நடக்கவோ அவர் முயல மாட்டார்.

அந்தக்காலத்தில் குருதேவரைக் காண வரும் பக்தர்கள் அவருக்கு ஏராளமான பழங்களும் இனிப்புகளும் கொண்டு வருவார்கள். அன்னை அவற்றில் ஒரு சிறு பகுதியை குருதேவருக்காக எடுத்து வைத்து விட்டு, மற்றதையெல்லாம் அங்கு வரும் பக்தர்களுக்கும் அண்டை அயலில் உள்ள குழந்தைகளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்துவிடுவார். எதையும் மிச்சமாகவே வைக்க மாட்டார்.

ஒரு நாள் அன்னை இவ்வாறு வாரி வழங்குவதைக் கண்ட குருதேவர், இவ்வாறு கண்டபடி செலவு செய்தால் நீ எப்படிக் குடும்பம் நடத்துவாய்? என்று கேட்டார். பொதுவாக அன்னை தமது உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டுபவர் அல்ல.ஆனால் குருதேவர் இப்படிக் கேட்டதும் அவரது முகம் வாடிவிட்டது. பசித்துத் தன்னிடம் வருபவர்களுக்குப் பசி தீர ஏதாவது கொடுக்கின்ற தம் தாய் உணர்ச்சிக்கு குருதேவர் இப்படித் தடை விதிக்கிறாரே என்று நினைத்து மனம் வாடினார். ஆனால் எதுவும் கூறாமல் நகபத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்.

அன்னையின் மனநிலையை குருதேவர் உடனே புரிந்து கொண்டார். அருகிலிருந்த ராம்லாலைப் பரபரப்போடு அழைத்து ” டேய் ராம்லால், உன் சித்தி கோபித்துக் கொண்டு போய்விட்டாள்.ஓடு, ஓடு! ஓடிப்போய் அவளை சமாதானப்படுத்து. இல்லையென்றால் என்பாடு அவ்வளவு தான்! என்று அன்னையைச் சமாதானம் செய்ய ராம்லாலை அனுப்பி வைத்தார்.


  

அன்னையின் வாழ்க்கையையும், தேவைகளையும் குருதேவர் அறிந்திருந்தது போலவே குருதேவரின் உயர் ஆன்மீக நிலைகளை அன்னையும் உணர்ந்திருந்தார். 

ஒரு முறை குருதேவர் அன்னையிடம் அறை படுக்கை முதலியவற்றைச் சுத்தம் செய்யும்படி கூறிவிட்டு காளிகோயிலுக்குச் சென்றார்.

அவர் திரும்பி வருவதற்குள் வேலையை முடித்து விட வேண்டும் என்று அன்னை விரைவாக வேலையில் ஈடுபட்டார். ஆனால் குருதேவர் சீக்கிரமே திரும்பி விட்டார். வரும்போது மிதமிஞ்சிக் குடித்தவர் போல் கண்கள் சிவந்து,நடைபின்ன, தள்ளாடிக் கொண்டே வந்தார்.வந்தவர் பின்னாலிருந்து திடீரென அன்னையைத் தொட்டுத் தள்ளியவாறே, ஆமாம் சாரதா, நான் என்ன மது அருந்தியிருக்கிறேனா? என்று வாய் குளறியபடியே கேட்டார். குருதேவர் அருகில் வரும்வரை அன்னை அவரைக் கவனிக்கவில்லை.

திடீரென அவரது குரலைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து போனார் மறுகணமே தம்மைச் சுதாரித்துக் கொண்டு ஏன் நீங்கள் எதற்காக மது குடிக்க வேண்டும், என்று கேட்டார். 

அதற்கு குருதேவர் பின் நான் ஏன் தள்ளாடுகிறேன்? ஏன் என் வாய் குளறுகிறது.? ஒரு வேளை கொஞ்சம் குடித்திருப்பேனோ? என்றார்? இல்லவே இல்லை. நீங்கள் ஏன் குடிக்க வேண்டும். அன்னை காளியின் அன்பெனும் அழுதை அல்லவா நீங்கள் நீங்கள் பருகியுள்ளீர்கள்? என்றார்அன்னை. 

இந்தப்பதில் குருதேவருக்கு மிகுந்த திருப்தியை அளித்தது. தன் உண்மை நிலையை அன்னை புரிந்து கொண்டிருப்பதை எண்ணி உள்ளம் பூரித்தவராய் உண்மை தான், நீ சரியாகச் சொன்னாய் என்று கூறினார்.

மற்றொரு முறை குருதேவர் பக்தர்களுடன் பாணிஹாட்டி என்ற ஊரில் நடைபெறுகின்ற பிரபலமான திருவிழாவிற்குச் செல்வதாக இருந்தார். ஆண்களும், பெண்களுமாக மூன்று படகில் எல்லோரும் புறப்படத் தயாராயினர். அன்னையும் உடன் செல்ல விரும்பினார். தமது ஆவலை ஒரு பக்தையின் மூலம் குருதேவருக்குத் தெரிவித்து அனுமதி கேட்டார். அதற்கு குருதேவர்” அவள் விரும்பினால் வரட்டும்” என்று கூறினார். இதனை அந்த பக்தை வந்து அன்னையிடம் தெரிவித்தார். குருதேவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அன்னை தமது விருப்பத்தை மாற்றிக்கொண்டவராய் ஓ! இங்கிருந்து பலர் போகின்றனர். அங்கேயும் பெருங்கூட்டமாக இருக்கும். இதில் நான் வந்துத் திருவிழாவைப் பார்ப்பது கடினம். நான் வரவில்லை என்று அந்த பக்தையிடம் கூறி போகாமல் இருந்துவிட்டார். மற்ற எல்லோரும் சென்று இரவில் திரும்பினர். வந்த பின்னர் குருதேவர் ஒரு பக்தையிடம் அவள் வராதது நல்லதாக போயிற்று. என்ன கூட்டம்! எனது பரவச நிலைகளின் காரணமாக எல்லோர்பார்வையும் என்மீதே இருந்தது.அவளை என் அருகில் பார்த்திருந்தால் ஹம்சரும் ஹம்சியும் வந்திருக்கிறார்கள் என்று கேலியாகப் பேசியிருப்பார்கள். அவள் அபாரமான நுண்ணுணர்வ பமைத்தவள். அதனால் தான் இங்கேயே இருந்து விட்டாள் என்று கூறினார். இதைப்பற்றிக் கேட்டபோது அன்னை நான் போவதை அவர் விரும்பவில்லை என்பதை அவர் பதில் கூறிய விதத்திலிருந்தே புரிந்து கொண்டேன். மனமார அவர் விரும்பியிருந்தால் தாராளமாக வரட்டுமே” என்று சொல்லியிருப்பார். ஆனால் அவள் விரும்பினால் வரட்டும்” என்று கூறி முடிவை என்னிடம் விட்ட போது போகாமலிருப்பதே உசிதம் என்று நான் முடிவு செய்துவிட்டேன் என்றார்.

குருதேவரின் மனநிலை பாலகனின் இயல்பை ஒத்தது.குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று என்பார்களே, அது அவர் விஷயத்தில் முற்றிலும் உண்மையாக இருந்தது. குழந்தையான அவரை, ஒரு மனைவி என்ற நிலையைவிட தாயாக இருந்தே அன்னை கவனித்துக் கொண்டார். தானும் தன் ஏழு தலைமுறையும் சேர்த்து நினைத்தாலும் முடியாது என்று தெரிந்தும் குழந்தையை ச் சாப்பிடச் செய்வதற்காக ”நிலாவைப் பிடித்துத் தருகிறேன் ” என்று தயங்காமல் பொய் சொல்கின்ற அந்தத் தாயுள்ளத்துடனேயே குருதேவரைப் பேணினார் அன்னை. ஆறுதல் மொழி, கண்டிப்பு, இணக்க வார்த்தை என்று பல வழிகளில் குருதேவரின் வாழ்வை வளப்படுத்துவதைக் குறியாகக் கொண்டிருந்தார் அவர். ஓரிரு நிகழ்ச்சிகளை அன்னையே பின்னாளில் கூறினார்.

ஒரு முறை குருதேவருக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. குமார் தோலியிலுள்ள கங்காபிரசாத் சேன் என்ற டாக்டரை அழைத்து வந்தார்கள். அவர் சில மருந்துகளைக் கொடுத்து விட்டு பத்தியமாக, தண்ணீர் குடிக்கக் கூடாது என்று கூறினார்.அவ்வளவு தான் குருதேவர் ஒவ்வொருவரிடமும் தண்ணீரே குடிக்கக் கூடாதாமே! என்னால் அப்படி இருக்க முடியுமா,? என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார். ஐந்து வயது குழந்தையைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை. எல்லோரும் உங்களால் முடியும், என்றே கூறினார்கள். பின்னர் என்னிடமும் இது முடிகின்ற காரியமா? என்று கேட்டார் . நான், முடியும், உங்களால் நிச்சயம் முடியும், என்றேன். உடனே என்னிடம் அது சரி மாதுளம் பழ முத்துக்களைக் கழுவித் தரும் போது கூட ஒரு துளி தண்ணீரும் இல்லாமல் நன்றாகத் துடைத்து விடு. அப்படித் தர முடியுமா? என்றார். காளி தேவியின் அருளால் எல்லாம் சாத்தியமாகும் நம்மால் முடிந்த வரை முயல்வோம்என்று நான் சொன்னேன். அதன் பின் மருந்து தீரும் வரை தண்ணீரே உட்கொள்வதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தார். அவ்வாறே அவர் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூட குடிக்கவுமில்லை.

தினமும் அவருக்கு மூன்று நான்கு லிட்டர் பால் கொடுப்பது வழக்கம். மெள்ளமெள்ள ஐந்தாறு லிட்டர் என்று கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். கோயில் பசுக்களைக் கறப்பவன் எனக்கு நிறைய பால் தருவான். இவ்வளவு பாலையும் பூஜாரிகளிடம் கொடுத்தால் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று யார்யாருக்கோ கொடுப்பார்கள். உங்களிடம் கொடுத்தால் அதை குருதேவர் அல்லவா பருகுவார். என்பான் அவன். அவன் நல்லவன், பக்தி மிகுந்தவன் . நான் அவனுக்கு இனிப்புகள் கொடுப்பேன். பாலை வாங்கி சுண்டக் காய்ச்சி கால்பாகமாகக் குறைத்து விடுவேன். இது எவ்வளவு பால் என்று குருதேவர் கேட்டால் ஒன்றும் அதிகமில்லை ஒன்று ஒன்றரை லிட்டர் தான்” என்று கூறுவேன். ஆனால் அவருக்குச் சீக்கிரத்தில் நம்பிக்கை வராது. சுண்டக் காய்ச்சியதால் மிதக்கின்ற கனமான ஏடைப் பார்த்து விட்டு, பால் சற்று அதிகமாக இருக்கும் போல் தோன்றுகிறதே என்பார். 

ஒரு நாள் கோலாப் உண்மையைக் கூறிவிட்டாள். அதைக் கேட்டதும், ஆ நான் தினமும் இவ்வளவு பாலையா குடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்! அதனால் தான் எனக்கு அஜீரணம் ஏற்படுகிறது, என்று கூறிவிட்டு, எங்கே அவளைக் கூப்பிடு, அவளைக்கூப்பிடு! என்று பதட்டத்தோடு கத்தினார். இது காதில் விழுந்ததும் நான் அறைக்குப் போனேன். பாலைப்பற்றி கோலாப் கூறியதை என்னிடம் சொன்னார். அதற்கு நான், அவளுக்கு என்ன தெரியும்? பால் வாங்குவது நான். எவ்வளவு எடுத்துக் கொள்கிறேன், உங்களுக்கு எவ்வளவு கொண்டு வருகிறேன் என்பதெல்லாம் அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்? அவள் உளறியதை நீங்களும் உண்மையென்று எடுத்துக் கொண்டீர்கள் என்று அவரைச் சமாதானம் செய்தேன்.

அவர் விடவில்லை. மற்றொரு நாள் கோலாப்பிடம் எல்லாவற்றையும் விளக்கமாகக் கேட்டார். அவளும் ஒரு குவளை பால் கோயிலிலிருந்து வருகிறது. பால்காரனும் தனியாக இன்னொரு குவளை கொடுக்கிறான். என்பதைச் சொல்லிவிட்டாள். உடனே என்னை அழைத்து வரச் சொன்னார். நான் எவ்வளவு பால் வாங்குகிறேன் என்று கேட்டுவிட்டு சரியான அளவைக் கூறும்படிச் சொன்னார். அதற்கு நான் இதெல்லாம் எதற்கு? யாருக்கு இந்தக் கணக்கெல்லாம் தெரியும்? நீங்கள் பால் சாப்பிட வேண்டும் என்பது மட்டும் தான் எனக்குத் தெரியுமே தவிர, இந்த உழக்கு ஆழாக்கு கணக்கெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது” என்று கூறினேன். என் பதில் அவருக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை. , இவ்வளவு பால் குடித்தால் எனக்கு எப்படி ஜீரணம் ஆகும்? எனக்கு அஜுரணம் ஏற்பட்டு நிச்சயம் உடம்பு கெடப் போகிறது? என்று கூறினார். இந்த எண்ணம் அவர் மனத்தில் எழுந்ததும் உண்மையாகவே அவருக்கு அஜீரணம் ஏற்பட்டுவிட்டது. அன்று இரவு சிறிது பார்லிக் கஞ்சி மட்டும் தான் அவர் குடிக்க நேர்ந்தது.

பின்னர் கோலாப் என்னிடம் அம்மா உண்மையை நீங்கள் முன்னமே என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாமே! என்னால் அவரது இரவு உணவு தடைப்பட்டு விட்டதே என்றாள். உணவு விஷயத்தில் சிறிது பொய் சொல்வதில் தப்பில்லை. இப்படியெல்லாம் செய்து தான் நான் அவரை உண்ணச் செய்கிறேன்” என்றேன் நான். எப்படியோ அவரது நோய் நீங்கி உடல் நிலை தேறியது.


  

குருதேவரது பெருவாழ்வின் உட்பொருளைப் பலர் பல்வேறு விதமாகக் கணிக்கிறார்கள். ஆனால் அன்னையைப் பொறுத்தவரை அவரது வாழ்க்கை துறவின் மேன்மையையும் தியாகத்தின் பெருமையையும் போதிப்பதாக அமைந்தது ஆகும். இதனைப்பல முறை அன்னை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பின்னாளில் சீடர் ஒருவர் அன்னையிடம் குருதேவர் தாம் எத்தகையதோர் இணையற்ற கருத்தை உலகிற்கு வழங்கியுள்ளார்! எல்லா மதங்களும் இறைவனை அடைவதற்கான பாதைகளே என்பதை எவ்வளவு அற்புதமாகக் காட்டிவிட்டார்! என்று கூறினார். அதற்கு அன்னை மகனே, நீ சொல்கின்ற சர்வ சமய சமரசக் கருத்து உண்மை தான். ஆனால் இந்த உண்மையைப் போதிப்பதற்காகத்தான் அவர் பல்வேறு மதங்களைப் பின்பற்றினார் என்று எனக்கு த் தோன்றவில்லை. இரவு பகலாக அவர் இறை எண்ணங்களில் தோய்ந்து, பரவச நிலைகளில் ஆழ்ந்து கிடந்தார். இந்து மதத்தின் பல நெறிகள் மூலமும் கிறிஸ்தவ மற்றும் இஸ்லாம் சமயங்கள் மூலமும் அவர் பல்வேறு விதங்களில் அந்த பரம்பொருளை உணர்ந்து மகிழ்ந்தார். என்னைப் பொறுத்தவரை குருதேவரின் சிறப்புப் பண்பு துறவு தான். இப்படியோர் இயல்பான துறவை வேறு யாரிடமாவது காண முடியுமா? துறவே அவரது அணிகலன் என்று கூறினார்.

அந்த அற்புத த் துறவைத் தம் வாழ்விலும் இயல்பாகக் கொண்டிருந்தார் அன்னை. அவர் குருதேவரிடம் கொண்டிருந்த அன்பு ஈடுணையற்றது. இதை நாள்தோறும் அவர் குருதேவரிடம் காட்டுகின்ற பாசத்திலும் அவருக்குச் செய்கின்ற சேவைகளிலும் மட்டும் காட்டவில்லை. தம் எண்ணங்களையும், ஆசைகளையும் அவருடைய வாழ்க்கை லட்சியத்தோடு இணைத்துக்கொண்டுஅதற்காகப் பாடுபடுவதிலும் அதை வெளிப்படுத்தினார்.ஒரு மகானுடைய மனைவி,அவரிடம் தனக்குள்ள அன்பையும் மரியாதையையும் காட்டுவதற்கு, அந்த மகான் கொண்டுள்ள லட்சியம் நிறைவேறுவதற்காகப் பாடுபடுவதைத் தவிர வேறு எந்த உயர்ந்த வழி இருக்க முடியும்? அன்னையின் இத்தகைய பண்பினை வெளிப்படுத்துகின்ற ஓரிரு நிகழ்ச்சிகளைக் காண்போம். குருதேவரின் பக்தர்களுள் லட்சுமி நாராயணன் என்ற மார்வாரியும் ஒருவர். ஒரு நாள் குருதேவரின் படுக்கை விரிப்பு அழுக்காக இருப்பதைக் கண்டார் அவர். எனவே குருதேவரின் பெயரில் பத்தாயிரம் ரூபாயைவங்கியில் போட்டு அதிலிருந்து வரும் வட்டியைக் கொண்டு குருதேவர் தம் செலவுகளைப் பார்த்துக் கொள்ளும் படி வேண்டினார். துறவே உருவாக இருந்த குருதேவர் அந்த வேண்டுகோளுக்கு இணங்கவில்லை. மீண்டும் அந்தப் பேச்சைத் தம்மிடம் எடுக்க வேண்டாம் என்று கடுமையாகக் கூறிவிட்டார். அந்த பக்தர் விடாமல் வற்புறுத்தினார். அவரது தொந்தரவிலிருந்து விடுபடுவதற்காக எனக்கு இந்தப்பணம் தேவையில்லை. ஒரு வேளை சாரதை விரும்பினால் வாங்கிக் கொள்ளட்டும் எனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை, என்று கூறினார். ஆனால் அன்னையின் துறவுள்ளமும் சளைத்ததாக இருக்கவில்லை. எனவே அவரும் பணத்தை வாங்க மறுத்து, நான் வாங்கினாலும் அவரது சேவைகளுக்குத்தான் செலவாகும். அது அவர் வாங்கியது போல் தானே! என்று கூறி பணத்தை வாங்க மறுத்துவிட்டார். அன்னையின் இந்த ச் செயலால் குருதேவர் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

எதைப் பேச வேண்டும், எதைப் பேசக்கூடாது என்கிற யோசனையைச் சிலவேளைகளில் இழந்துவிடுவார் கோலாப்மா. அவர் ஒருநாள் அன்னையிடம் சொன்னார், அம்மா நேற்று இங்கு வந்த மனமோகனின் தாய் என்னிடம் குருதேவரோ முற்றும் துறந்த துறவியாக இருக்கிறார். ஆனால் அன்னையோ கம்மல், வளையல் என்று எல்லா நகைகளையும் அணிந்து அலங்கார தேவியாக இருக்கிறாள். இது பார்ப்பதற்கு நன்றாகவா இருக்கிறது? என்று கூறினாள்.அப்போது அன்னை அதற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை. அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். மறுநாள் யோகின்மா அன்னையைக் காண நகபத் சென்ற போது அவர் உருவம் மாறிப்போயிருந்தது. கைகளில் அணிந்திருந்த இரண்டு வளையல்களைத் தவிர எல்லா நகைகளும் கழற்றப்பட்டிருந்தன. யோகின் மாவுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பதை மட்டும் அவரால் ஊகிக்க முடிந்தது. அவர் எவ்வளவோ வற்புறுத்திய பின்னர் தான் கம்மலையும் வேறு ஓரிரு நகைகளையும் அன்னை அணிந்தார். ஆயினும் அதன் பிறகு ஆபரணங்கள் அனைத்தையும் மொத்தமாக அவர் அணியவே இல்லை. ஏனென்றால் இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் சிறிது காலத்திற்கெல்லாம் குருதேவர் மீளமுடியாத நோயில் படுத்துவிட்டார்.

இவ்வாறு கணவனுக்கேற்ற மனைவியாக வாழ்ந்தார் அன்னை. குருதேவரின் லட்சியங்களை ஏற்றுக்கொண்டு இல்லற லட்சியத்தை வாழ்ந்து காட்டினார். இதன் மூலம் குருதேவரின் முப்பரிமாணங்களுள் ஒன்றாகிய நிறை மனிதப் பரிமாணத்தை நிறைவு செய்தார்.


  

இது வரை நாம் அன்னையின் தனிவாழ்கையையும் குருதேவருடனான அவரது தொடர்பையும் தான் பொதுவாக கண்டோம். ஒரு மகளாக. சகோதரியாக, அவரது வாழ்க்கையை இப்போது பார்ப்போம். குடும்பத்தில் மூத்தவர் அன்னை. அவருக்கு அடுத்தவரும் ஒரே சகோதரியுமான காதம்பினி திருமணம் முடிந்த சிறிது காலத்தில் இறந்து விட்டார். அவருக்குக் குழந்தைகளும் இல்லை. காதம்பினிக்குப் பின் பிரசன்ன குமார், உமேஷ்சந்திரர்,காளிகுமார், வரதபிரசாதர், அபய சரணர் என்ற ஐந்து சகோதரர்கள். இவர்களுள் உமேஷ் பதினெட்டு வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். பிரசன்னரின் மனைவி ராம்பிரியா தேவி, அவர்களுக்கு நளினி, சுசீலா(மாக்கு) என்று இரு பெண்கள். ராம்பிரியாவின் மரணத்திற்குப் பின்னர் பிரசன்னர் சுவாசினி தேவியை மணந்து கமலா, விமலா என்று பெண்களையும்., கணபதி என்ற மகனையும் பெற்றார். காளி சுபோத்பாலா தேவியை மணந்து பூதேவ், ராதாரமணன் என்ற பிள்ளைகளுக்கு த் தந்தையானார். அபயரின் மனைவி சுரபாலா. இவர்களின் ஒரே மகள் ராதாராணி. செல்லமாக ராதுமற்றும் ராதி என்று அழைக்கப்பட்ட இவள் அன்னையின் பிற்கால வாழ்வில் முக்கிய இடம் பெற்றவள். பெற்றோர் உடன் பிறந்தோர், உறவினர் என்று குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரின் நலனிலும் அன்னை மிகுந்த அக்கறை காட்டினார். 

அன்னை தடசிணேசுவரத்தில் வாழ்ந்த பதின்மூன்று வருடங்களில் ஏழு முறைகளாவது ஜெயம்பாடிக்குச் சென்று தங்கி இருக்கிறார். முதன்முதலாக 1873 அக்டோபரில் சென்று ஒன்றரை ஆண்டுகள் தங்கித் திரும்பினார். 1874 ஏப்ரல் 26-ஆம் நாள் அவரது தந்தை ராமசந்திரர் காலமானார். அவரது மரணம் அன்னையின் குடும்பத்தை வறுமையில் ஆழ்த்தியது. ஏனெனில் அவர் ஒருவர் தான் சம்பாதித்து வந்தார். நிலத்திலிருந்து கிடைத்த ஏதோ வருமானமும், அவரது மரணத்திற்கு ப்பின் நிலத்தைக் கவனிப்பதற்குச் சரியான ஆளில்லாததால் குறைந்தது.

பிரசன்னரும் தம்பியர் மூவரும் மிகவும் சிறியவர்கள். பிரசன்னர் புரோகிதத் தொழில் செய்வதற்கு அவசியமான படிப்பைக்கூட முடிக்காத இளம் வயதினராக இருந்தார். இதனால் குடும்ப ச்சுமை முழுவதும் கணவனை இழந்து நின்ற சியாமளசுந்தரியின் தலையில் விழுந்தது. திட மனம் வாய்க்கப் பெற்றிருந்த அவர் துவண்டு விட வில்லை. அருகிலுள்ள பானர்ஜி குடும்பத்தினருக்கு நெல் குத்திக் கொடுத்தும், சமையல் வேலைகள் செய்தும் கிடைத்த ஊதியத்தைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்தினார். குழந்தைகளின் படிப்பு வீணாகி விடக்கூடாது என்று , அவர்களுள் மூவரைத் தன் உறவினர்கள் வீடுகளில் அனுப்பினார். அந்த உறவினர்கள் அவர்களின் கல்விப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

இந்தத் துயரம் மிகுந்த காலத்தில் , அன்னை தம் தாய்க்கு உற்ற துணையாக இருந்தார். கணவனை இழந்த தாய்க்கு ஆறுதலையும் மன தைரியத்தையும் அளித்ததுடன் நெல் குத்துவது போன்ற கடுமையான வேலைகளில் ஈடுபட்டு, குடும்ப வருமானத்தை உயர்த்தவும் உழைத்தார். காலப்போக்கில் நிலைமை சற்று சீர்பட்டது. பிரசன்னர் தன் படிப்பை முடித்துக்கொண்டு கல்கத்தா சென்று அங்கே புரோகிதராகப் பணியாற்றி, ஓரளவிற்கு சம்பாதிக்கத் துவங்கினார். காளியும். வரதரும் நிலத்தைக் கவனித்துக் கொண்டனர். எல்லோருக்கும் இளையவரும் புத்திசாலியுமான அபயர், சில நண்பர்களின் உதவியுடன் மருத்துவக் கல்விக்காக கல்கத்தா அனுப்பப்பட்டார். படிப்பை முடித்த அபயர் துரதிஷ்டவசமாக இளமையிலேயே மரணம் அடைந்தார். சகோதரர்களை மிகவும் நேசித்தார் அன்னை அவரது அரவணைப்பில் வளர்ந்த அவர்கள், வளர்ந்த பிறகும் அவருடைய உதவியையும் வழிகாட்டுதலையுமே எதிர் பார்த்தனர்.

உலகை தாங்குபவளான ஜகத்தாத்ரி தேவியை வழிபட்டதும் குடும்ப வறுமை தீர ஒரு காரணமாயிற்று. அந்த வருடம் காளி பூஜை வந்தது. ஏழ்மையின் காரணமாக சியாமாசுந்தரியால் தன் வீட்டில் பூஜை செய்ய முடியவில்லை. எனவே அந்த ஊரில் நவ முகர்ஜி என்பவர் செய்த கூட்டுப் பூஜையில் தன் பங்கிற்கு சிறிது அரிசி மற்றும் பிற பொருட்களைக் கொண்டு போய்க் கொடுத்தார். இத்தனை வறுமையிலும் எவ்வளவோ பக்தி சிரத்தையுடன் அவர் இவற்றையெல்லாம் சேகரித்திருந்தார். ஆனால் சியாமாவின் குடும்பத்துடன் இருந்த சிறு மனத்தாங்கல் காரணமாக அந்தப் பொருட்களை வாங்க நவ முகர்ஜி மறுத்துவிட்டார். சியாமாவின் மனம் வேதனையில் ஆழ்ந்தது. அன்றிரவு அவருக்கு ஓர் அற்புதக் கனவு வந்தது. அதில் செக்க சிவந்த தேவி ஒருத்தி தோன்றினாள். கால் மேல் கால் போட்டபடி கதவின் அருகே அமர்ந்திருந்த அவள் சியாமாவிடம் ” நீ ஏன் அழுகிறாய்? கவலைப்படாதே. நீ காளிக்காக வைத்திருப்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்றாள். சியாமாவுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி, ஆமாம். நீ யார்? என்று கேட்டாள். நான் உலகைத் தாங்குபவள்,ஜகத்தாத்ரி என்றாள் தேவி . கனவு கலைந்தது.

பொழுது விடிந்ததும் அவர் அன்னையை அழைத்து சாரதா. கால்மேல் கால் போட்டபடி சிவந்த வண்ணத்தில் காட்சி அளிக்கின்ற தேவி யார்? என்று கேட்டார். அதற்க அன்னை ”ஜகத்தாத்ரி” என்று பதிலளித்தார். நான் நம் வீட்டில் ஜகத்தாத்ரி பூஜை” செய்யப்போகிறேன் என்று கூறி அதற்கான ஏற்பாடுகளைத் தொடங்கினார். எப்படியோ சிரமப்பட்டு கடன் எல்லாம் வாங்கி பூஜைக்கான ஆயுத்தங்களைச் செய்தார். பிரசன்னர் தட்சிணேசுவரம் சென்று குருதேவரைப் பூஜையில் கலந்து கொள்ளுமாறு அழைத்தார். குருதேவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் , ஓ தேவி வருகிறாளா,? வரட்டும், வரட்டும் மிகவும் நல்லது.நான் அங்கேயே இருப்பது போல் தான், பூஜை நடக்கட்டும். அது வீட்டிற்கு நன்மை செய்யும் என்று கூறி பிரசன்னரை அனுப்பினார். அவர் வரவில்லை உரிய நாளில் பூஜை சிறப்பாக நடைபெற்றது.

அடுத்த ஆண்டும் ஜகத்தாத்ரி பூஜை செய்ய விழைந்தார். சியாமா அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யும் படி கூறிய போது அன்னை, ஒரு முறை செய்ததே போதும் ஆண்டுதோறும் என்னால் சிரமப்படமுடியாது” என்று கூறிவிட்டார். அன்றிரவு அன்னைக்கு ஒரு கனவு வந்தது. அன்னை பின்னாளில் அது பற்றிக் கூறினார். ஜகத்தாத்ரி தேவியும் அவளது தோழியரான ஜயா,விஜயா ஆகியோரும் என் கனவில் தோன்றினர். அந்தக்காட்சி இன்னும் என் மனத்தில் பசுமையாக இருக்கிறது. அவர்கள் என்னிடம் அப்படியானால் நாங்களெல்லாம் போக வேண்டியதுதானா? என்று கேட்டனர்.நீங்கள் யார்? என்று நான் கேட்டேன். நான் தான் ஜகத்தாத்ரி என்று அவர்களுள் ஒருத்தி பதில் கூறினாள். உடனே நான் வேண்டாம், வேண்டாம். நீங்கள் ஏன் போக வேண்டும். இங்கேயே இருங்கள். நான் உங்களைப் போகும்படி கூறவில்லையே! என்று பதில் சொன்னேன். அப்போதிலிருந்து ஆண்டு தோறும் அன்னையின் வீட்டில் ஜகத்தாத்ரி பூஜை சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டுவந்தது. தட்சிணேசுவரத்தில் இருந்தாலும் பூஜையின் போது ஜெயம்பாடிக்கு வந்து பூஜைக்கான ஏற்பாடுகளை அன்னையே கவனிப்பார். பாத்திரங்களைக் கழுவுவது முதல் மற்ற எல்லா ஏற்பாடுகளையும் தாமே முன்னின்று செய்வார். அந்த நாட்களில் வேலைகளில் அவருக்கு உதவக்கூட யாரும் இல்லை. பிற்காலத்தில் அன்னையே பாத்திரங்களைத் தேய்த்துக் கஷ்டப்படுவதைக் கண்ட யோகின் மண்பாண்டங்களுக்குப்பதில் மரப்பாத்திரங்களை வாங்கித் தந்தார். அதோடு பூஜைக்கு வேண்டிய அரிசிக்கான சிறு வயலும் வாங்கித்தந்தார்.

பன்னிரு வருடங்களுக்குப் பின்னர் அந்தப்பூஜையை நிறுத்த எண்ணினார் அன்னை. ஆனால் மீண்டும் கனவில் ஜகத்தாத்ரி தேவி தோன்றி முன்போலவே கேட்டாள். அன்னை தேவியின் திருப்பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு வேண்டாம் தாயே இனி நீ எங்கும் போக வேண்டாம் ஆண்டுதோறும் உன்னை வழிபடுவேன் என்று கூறினார்.


MAIN PAGE

image141

கொள்ளையர்களின் அன்பு

கொள்ளையர்களின் அன்பு

  

தந்தையின் மரணத்திற்குப்பிறகு 1874 ஏப்ரலில் அன்னை தட்சிணேசுவரம் வந்தார். இந்த ச்சமயத்தில் தான் அவருக்காக சம்புமல்லிக் வீடு கட்டித்தந்தார். ஓராண்டு காலம் அந்த வீட்டில் வசித்த பிறகு மீண்டும் அன்னை நகபத்திற்கே வர நேர்ந்ததை முன்பே கண்டோம். குருதேவரின் நோய் குணமாகிய போது அன்னை வயிற்று நோயால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். சிறந்த முறையில் சம்புமல்லிச் சிகிச்சையளித்ததால் அதிலிருந்து மீண்டார். உடல் நலம் பெற்று 1875 செப்டம்பரில் ஜெயராம்பாடிக்கு ச் சென்றார்.

கிராமத்திற்குச் சென்றதும் துரதிர்ஷ்டவசமாக மீண்டும் அதே நோயால் தாக்கப்பட்டார். சியாமா சுந்தரியும் அன்னையின் சகோதரர்களும் தங்களால் முடிந்த அளவு சிகிச்சை செய்தனர். என்றாலும் அன்னையின் நோய் தணியவில்லை. அவர் பிழைப்பாரா என்பதே சந்தேகமாகிவிட்டது. இதனைக்கேள்வியுற்ற குருதேவர் பெரிதும் மனம் கலங்கினார். மனிதப்பிறவி எடுத்ததன் லட்சியத்தை அடையாமலே அவள் இறந்துவிடுவாளா? இப்படி அகாலத்தில் இறந்து போவதற்காகவா அவள் பிறந்தாள், என்று ஹிருதயனிடம் திரும்பத்திரும்பக் கூறி மிகுந்த துக்கத்தில் வருந்தினார்.

அன்னையின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமாகியது.நோயின் கடுமையால் உடல் முழுவதும் வீக்கம் கண்டது. கண்களிலிருந்து இடையறாது பெருகிற கண்ணீரால் பார்வை மங்கியது. பௌர்ணமி நிலவுகூடத் தமக்குக் கும்மிருட்டாக அப்போது தோன்றியதாகப் பிற்காலத்தில் அன்னை குறிப்பிட்டார். தொடர்ந்த வயிற்றுப்போக்கின் காரணமாக அவர் குளத்தின் கரையிலேயே கிடக்க வேண்டியிருந்தது. வாடிவதங்கி எலும்பும் தோலுமாகக் காட்சியளித்த தம் உடம்பைக் குளத்துநீரில் கண்ட அன்னை சீ வெட்கக்கேடு, இது தான் உடம்பு என்பது. இதைப்போய் இவ்வளவு பெரிதுபடுத்துவானேன். இதை விட்டுவிடலாம்.என்று எண்ணினார். அப்போது அவரது தம்பியான உமேஷ்,சிம்மவாஹினி கோயிலுக்குச் சென்று ஹத்யா விரதத்தை மேற்கொள்ளும் படிக் கூறினார். மனித முயற்சிகள் அனைத்தாலும் தன் நோய் குணமாகவில்லை என்பதை உணர்ந்தார் அன்னை. தம்பி கூறியது போல் இனி தெய்வத்தின் அருள் ஒன்றே தம்மைக் காக்கக்கூடும் என்று ஒரு திடமான முடிவுக்கு வந்தார். சிம்மவாஹினி கோயிலுக்குச் சென்று மரணமே வந்தாலும் தேவி அருள் பாலிக்கும் வரை உணவோ நீரோ உட்கொள்ளாத ஹத்யா என்ற கடுமையான விரதத்தை மேற்கொள்ள முடிவு செய்தார்.

தாயும் சகோதரர்களும் அறியாவண்ணம் ஒரு தோழியின் உதவியுடன் சிம்மவாஹினி யின் சன்னிதிக்கு அன்னை சென்றார். ஹத்யாவிரதத்தை மேற்கொண்டு சிம்மவாஹினியின் சன்னிதியில் வீழ்ந்து கிடந்தார். வயிற்றுப்போக்கின் காரணமாக உடல் வலுவிழந்து, குளக்கரைக்குச் செல்லும்போது தவழ்ந்தே செல்ல வேண்டியிருந்தது. இத்தனைக்கும் பிறகு தேவி தாமதிக்கவில்லை. வயிற்றுவலிக்கான மருந்தை சியாமாசுந்தரி தேவியிடமும் கண்கோளாறுக்கான மருந்தைத் தம்மிடம் தெரிவித்ததாக அன்னை கூறினார். இரண்டுமருந்துகளையும் அன்னை பயன்படுத்தினார். கண் பார்வை அன்றே துலங்கி விட்டது. அவரது மற்ற நோய்களும் விரைவில் நீங்கின. வேதனைக்கு உள்ளானார். சிகிச்சைக்காக பக்கத்து கிராமமாகிய கோயாபட் வதன் கஞ்சிற்கு அவரை அழைத்துச் சென்றனர் அங்குள்ள சிகிச்சை கைமேல் பலன் தரக்கூடியது. ஆனால் சிகிச்சை முறை பயங்கரமானது.வீக்கம் கண்டுகொள்ள பகுதியின்மேல் உடம்பில் வாழையிலையை வைத்து , அதன் மேல் நன்றாக எரியும் ஒருவகை மரக்கட்டையால் சூடு போடுவார் வைத்தியர். அந்தப் பகுதியிலுள்ள தோல் சூட்டினால் கருகிவிடுமாம். அங்குள்ள சிவன் கோயிலில் தான் இந்தச் சிகிச்சை நடைபெறும்.சூடுபோடும் போது நோயாளிகள் வேதனை தாளாமல் எழுந்து ஓடிவிடக்கூடும் என்பதால் அவர்களுடைய கைகால்களை வேறு சிலர் அழுத்திப் பிடித்துக் கொள்வார்கள். அதன் பின்னரே சிகிச்சை துவங்கும். ஆனால் மலரை விட மென்மையான அன்னை, தேவை ஏற்பட்டால் வஜ்ரத்தைவிடக் கடுமையாக இருக்க முடியும் என்பதை இந்தச் சிகிச்சையின் போது காட்டினார். தம்மை யாரும் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டியது இல்லை என்று கூறி இந்தக் கடினமான சிகிச்சையின் வேதனையை அமைதியாகத் தாங்கிக் கொண்டார். சில நாட்களில் அன்னையின் நோய் நீங்கியது. குருதேவரும் இந்தச் சிகிச்சையை ஒரு முறை மேற்கொண்டதாகத் தெரிய வருகிறது.

மூன்றாம் முறையாக 1877 ஜனவரியில் அன்னை ஜெயராம்பாடி வந்தார். அவர் திரும்புவதற்குள் தட்சிணேசுவரத்தில் வாழ்ந்து வந்த குருதேவரின் தாய் சந்திரமணிதேவி காலமாகிவிட்டிருந்தார்.

ஒரு முறை குருதேவரும் அன்னையும் சேர்ந்தே தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து வந்ததாகத் தெரிகிறது. 1880-ஆம்ஆண்டு வரை குருதேவர் ஒவ்வொரு வருடமும் காமார்புகூர் வந்து சில மாதங்கள் தங்குவது வழக்கம். இந்த முறை அன்னையும் ஹிருதயனும் உடன் வந்தனர். படகில் ஆரம்பாகுக்குப் போகும் வழியில் காமார்புகூருக்குத் தெற்கில் சிறிது தொலைவிலுள்ள பாலிதேவன் கஞ்ச் என்ற இடத்திற்கு வந்தனர். அங்கு வந்ததும் கடுமையான மழை பிடித்துக் கொண்டது. அந்த ஊரிலுள்ள ஒரு வணிகர், மகான் ஒருவரைத் தன் புதிய வீட்டில் மூன்று நாட்கள் தங்கச் செய்ய வேண்டும் என்று பேராவல் கொண்டிருந்தார். எனவே அந்த வணிகரின் வீட்டிலேயே இருவரும் மூன்று நாட்கள் தங்கிய பின்னர் காமார்புகூர் சென்றனர். வணிகரின் ஆசை இவ்வாறு நிறைவேறியது.


  

ஜெயராம்பாடியிலிருந்து நான்காம் முறையாக 1881 மார்ச் மாதத்தில் தட்சிணேசுவரம் திரும்பினார் அன்னை. அப்போது ஹிருதயனின் அகம்பாவத்தால் அன்னையின் மனம் வேதனைப்படக்கூடிய ஒர் நிகழ்ச்சி நடந்தது. 

ஹிருதயன் குருதேவரின் சாதனைக்காலத்தில் நிழல் போல் உடனிருந்து சேவை செய்தவன். இதனால் கோயிலில் உள்ளோரும் பிறரும் அவனிடம் மிகுந்த மரியாதை காட்டினார். இது அவன் மனத்தில் அகந்தையை வளர்த்தத. தன் உதவியில்லாமல் குருதேவர் கூட ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்ற செருக்கு அகம்பாவமும் அவனிடம் சேர்ந்து கொண்டன. பணத்தாசை பிடித்த அவன் குருதேவரைக் காணவரும் அனைவரிடமும் தன்னை ஒரு பெரிய மகானாகக் காட்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தான். தற்பெருமை, முரட்டுத்தனம் , எல்லோரும் தனக்கு அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்னும் ஆணவம் இவற்றால் தலைகனத்துப்போய் பிறரைக் கேவலமாகப் பேசவும், அவர்கள் மனத்தைப் புண்படுத்தவும் துவங்கினான்.

அவனுடைய இந்த கொடுமைக்கு குருதேவரும் தப்பவில்லை. அவரை அதிகாரம் செய்ததோடு நில்லாமல், அதட்டி அச்சுறுத்தி, பலர் முன்னிலையில் கேவலமாகப் பேசவும் கொடுமை செய்யவும் ஆரம்பித்தான். முன்பு அவரிடம் அவனுக்கிருந்த அன்பும் பக்தியும் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்து விட்டது. மார்வாரி பக்தர் லட்சுமி நாராயணன் கொடுத்த பத்தாயிரம் ரூபாயை குருதேவர் ஏற்க மறுத்ததால் அவரிடம் அவனது வெறுப்பும் அதிருப்தியும் வளர்ந்தன. அதனால் அவரைப் பலவிதத்தில் துன்புறுத்தியதோடு பலருக்கு முன்னால் கேலி செய்யவும் துவங்கினான். இத்தனைக்கும் தம் ஆன்மீக சாதனைக்காலத்தில் அவன் செய்த உதவிகளை நன்றியுடன் எண்ணிய குருதேவர் அவனது அத்துமீறிய செயல்களையெல்லாம் மௌனமாகத் தாங்கிக் கொண்டார். 

இத்தகைய சூழ்நிலையில்தான் அன்னை நான்காம் முறையாக தட்சிணேசுவரம் வந்தார். அப்போது ஹிருதயன் நடந்து கொண்ட விதத்தை அவர் கீழ்கண்டவாறு கூறியுள்ளார்.

நான் நான்காம் முறையாக தட்சிணேசுவரம் சென்ற போது லட்சுமியும் என் தாயும் மற்றும் பல பெண்களும் என்னுடன் வந்தார்கள். சென்றமுறை நான் நோயுற்றிருந்த போது தாரகேசுவரத்தில் உள்ள சிவபெருமானுக்கு என்முடியையும் நகங்களையும் காணிக்கை செலுத்துவதாக வேண்டிக் கொண்டிருந்தேன்.அங்கு சென்று அதை நிறைவேற்றி விட்டுவழியில் கல்கத்தாவில் ஓர்இரவு தங்கி மறுநாள் காலையில் தட்சிணேசுவரம் வந்தோம். எங்களைப் பார்த்தவுடனே ஹிருதயன் வெறுப்புடன் நீங்கள் ஏன் இங்கு வந்தீர்கள்? உங்களுக்கு இங்கு என்ன வேலை? என்று சத்தம் போட்டு அவமரியாதையாகப் பேசத்தொடங்கினான்.

என்தாயும் அவனும் ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் காரணம் இல்லாமல் அவரையும் கேவலமாகப் பேசினான். இதனால் மிகவும் வேதனையடைந்த என்தாய் நாம் திரும்பலாம். இங்கு யாரிடம் என் மகளை விட்டுச் செல்வேன்? என்று மனம் நொந்து கூறினார். 

குருதேவர் முன்னிலையிலேயே இவை யாவும் நிகழ்ந்தன.ஹிருதயனுக்கு பயந்த அவர், எங்களை இருக்கும்படியோ போகும் படியோ ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. அவரது மௌனத்தைக் கண்ட நாங்கள் வேறு வழியில்லாமல் அன்றே ஜெயராம்பாடிக்குப் புறப்பட்டோம். 

புறப்படுமுன் நான் காளிதேவியிடம் “அம்மா நான் இங்கு வர வேண்டுமென்று நீ எப்போது விரும்புகிறாயோ அப்போதுதான் இனி இங்கு வருவேன் என்று மனத்திற்குள் சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டேன்.

குருதேவர் ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டார் என்பது புதிராகவே இருக்கிறது. சுவாமி தபஸ்யானந்தர் இதற்கு இரண்டு காரணங்களைத் தருகிறார். ஹிருதயனின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அன்னையும் மற்றவர்களும் அங்கே தங்கினால். அவர்களோடு அவன் அனாவசியமாகச் சண்டையிட்டுத் தொல்லை தருவான். அதை விட அவர்கள் திரும்பிச் செல்வதே நல்லது என்று அவர் எண்ணியிருக்கலாம். மேலும் எதிர்காலத்தை முன்கூட்டியே தெரிந்து கொள்ளும் சக்தி வாய்ந்த அவர் ஹிருதயன் தட்சிணேசுவரத்தை விட்டு வெளியேறும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தும் அவ்வாறு நடந்து கொண்டிருக்கலாம்.


  

அன்னை திரும்பிச் சென்ற சில நாட்களுள், மதுர்பாபுவின் மகளான திரைலோக்கியருடைய பெண் குழந்தையை வழிபட்ட குற்றத்திற்காக ஹிருதயன் தட்சிணேசுவரக் கோயிலிலிருந்து விரட்டப்பட்டான்.

அதன் பிறகு ஹிருதயன் செய்து வந்த வேலையில் ராம்லால் நியமிக்கப்பட்டான்.

பதவி வந்ததும் அவனுக்கு தலைகால் புரியவில்லை. நான் காளிகோயில் பூஜாரியாகி விட்டேன் என்ற மமதையில் குருதேவரை அசட்டை செய்ய ஆரம்பித்தான். அவருடைய தேவைகளைக் கவனித்து வேளாவேளைக்கு உணவு அளிக்கக்கூட அவன் முன்வரவில்லை. 

குருதேவர் பரவச நிலைகளில் அடிக்கடி மூழ்கி உணவையும் உடம்பையும் மறந்திருப்பார். அந்த வேளைகளில் அவரைக் கவனித்து உணவளிக்க வேண்டும். ராம்லால் அதைச் செய்யவில்லை. 

அவருக்கு வைக்கப்பட்ட உணவு நேரத்தோடு கொடுப்பவர்கள் இல்லாததால் காய்ந்து போய்க் கிடந்தது.

எனவே கிராமத்திற்குச் செல்பவர்களிடம் அன்னையை வரச் சொல்லும்படி குருதேவர் சொல்லி அனுப்பினார். காமார்புகூரைச் சேர்ந்த லட்சுமணனிடம் நான் இங்கு மிகவும் கஷ்டப்படுகிறேன். பூஜாரியாக நியமிக்கப்பட்டதிலிருந்து ராம்லால் மற்ற பூஜாரிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு என்னை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. ஆகவே தயவு செய்து நீ சீக்கிரமாக இங்கு வந்து சேர்ந்தால் நல்லது. சாதாரண பல்லக்கோ,மூடு பல்லக்கோ, வேறு எது கிடைக்கிறதோ அதை அமர்த்திக்கொண்டு உடனே புறப்பட்டு வா. ரூபாய் பத்தோ இருபதோ இன்னும் அதிகமாகச் செலவானாலும் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதே. அதை எப்படியாவது நான் கொடுத்து விடுகிறேன்.என்று அன்னைக்குச் சொல்லி அனுப்பினார். கிட்டத்தட்ட ஓராண்டு இடைவெளிக்குப்பின் அதாவது 1882 பிப்ரவரி வாக்கில் அன்னை மீண்டும் தட்சிணேசுவரம் வந்தார்.

இதற்குப்பின் குருதேவர் உயிர் வாழ்ந்த காலத்தில் 1884- ஆம் ஆண்டில் ராம்ராலின்திருமணத்திற்காக ஒரு முறையும் பின்னர் 1885-இல் ஒருமுறையும் ஜெயராம்பாடிக்குச் சென்று வந்தார். 1885-இன் ஆரம்பத்தில் அன்னை தட்சிணேசுவரம் வந்தபோது குருதேவருக்குச் சிறு விபத்து நேர்ந்ததன் விளைவாக இடது கைமூட்டுவிலகியது. அந்தமுறை அன்னை வந்ததும் குருதேவர் அவரிடம், ஆமாம், நீ என்று புறப்பட்டாய்? என்று கேட்டார். வியாழன் மாலையில் என்றார் அன்னை. உடனே குருதேவர், ஆ அதனால் தான் எனக்கு இந்த விபத்து நேர்ந்துள்ளது.நீ இப்போது போய்விட்டுத் திரும்பிவா” என்று கூறினார். அன்னை அன்றே திரும்ப எண்ணினார். ஒரு நாள் தங்கிப் போகும்படி குருதேவர் கூறியதால் அவ்வாறு செய்தார்.பின்னர் ஒரு நல்ல நாளில் திரும்பிவந்தார். அதன் பின் குருதேவர் வாழ்ந்த காலம் வரையிலும் அவர் ஜெயராம்பாடிக்குச் செல்லவில்லை.

இவ்வாறு ஒருமுறை ஜெயராம்பாடியிலிருந்து தட்சிணேசுவரம் வரும் வழியில் நிகழ்ந்த சம்பவம் ஒன்று அன்னையின் அன்பின் ஆற்றலை எடுத்துக்காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது.

சிக்கன இயல்பு உடையவாக இருந்தாலும் பணப்பற்றக்குறையின் காரணமாகவும் வேறு காரணங்களாலும் அன்னை பல முறை ஜெயராம்பாடி மற்றும் காமார்புகூரிலிருந்து தட்சிணேசுவரத்திற்கு நடந்தே வர வேண்டியிருந்தது. இப்படி வரும் போது முதலில் ஆராம்பாகை அடையவேண்டும். பின்பு எட்டு அல்லது பத்து மைல் பரப்புள்ள தேலோபேலோ வெட்டவெளியைக் கடந்து தாரகேசுவரம் வர வேண்டும். அதன்பின் கைகலார் பரந்த வெளியை க் கடந்து , வைத்தியவாடி வந்து கங்கையைக்கடக்க வேண்டும். அந்த இரண்டு வெளிகளும் கொள்ளைக்காரர்களின் கூடாரமாக இருந்தது. காலை, பகல், மாலை என்று எந்த நேரமும் இவர்கள் கையில் சிக்கி வழிப்போக்கர்கள் கொலையுண்டதைப்பற்றி மக்கள் இப்போதும் பேசுகிறார்கள்.தேலோ, பேலோ என்ற இரண்டு அண்டை கிராமங்களுக்கு சுமார் இரண்டு மைல் தொலைவில் அந்த வெட்டவெளியின் நடுவில் பற்களை வெளியில் நீட்டியபடி ஒரு பயங்கரமான காளியின் திருவுருவம் உள்ளதை இன்றும் காணலாம். அவளை தேலொபோலோவில் கொள்ளையர்களின் காளி” என்று அழைக்கின்றனர். கொள்ளைக்கூட்டத்தினர் இந்த காளியை வழிபட்டுவிட்டுத்தான் கொள்ளை, கொலை போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவர்களிடமிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக அந்த இரண்டு பகுதிகளிலும் மக்கள் கூட்டமாகவே செல்வார்கள்


  

ஒரு முறை லட்சுமி, சிவராம் மற்றும் பலருடன் அன்னை காமார்புகூரிலிருந்து தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார். எல்லோரும் ஆரம்பாகை அடைந்தனர். இரவாக இன்னும் நேரம் உள்ளது. அதற்குள் தெலோபேலோ வெளியைக் கடந்து விடலாம் என்று அவர்கள் இரவில் அங்கே தங்காமல் மேலே நடந்தனர். நடந்து , நடந்து அன்னை மிகவும் சோர்வுற்றிருந்தார். ஆனாலும் தொடர்ந்து நடந்தார். நான்கு மைல் சென்ற போது, நடக்க இயலாமல் பின் தங்க ஆரம்பித்தார். உடன் வந்தவர்கள் சற்றுக் காத்திருந்து அன்னை வந்து சேர்ந்ததும், விரைவாக நடக்கும் படி கூறிவிட்டு விரைந்தனர். அந்த வெளியின் நடுப்பகுதிக்கு வந்தபோது அன்னை மிகவும் பின் தங்கி விட்டார். அதைக்கண்ட அவர்கள் மீண்டும் அன்னைக்காகக் காத்திருந்து அவர் வந்ததும், இப்படி மெதுவாக நடந்தால் இருட்டுமுன் இந்த வெளியைக் கடக்க முடியாது, எல்லோரும் கொள்ளையர் கையில் சிக்கிக் கொள்வோம்.என்று கூறினர். பிறருக்குத் தொல்லையும் அச்சமும் உண்டாகத் தாம் காரணமாகி விட்டதை உணர்ந்த அன்னை அவர்களிடம், தமக்காகக் காத்திருக்க வேண்டாம் என்பதைத் தெரிவித்து விட்டு, நீங்கள் நேராக தாரகேசுவரம் சென்று ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.முடிந்த அளவு விரைவில் நான் உங்களுடன் சேர்ந்து கொள்கிறேன், என்று கூறினார். நேரமாகிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட அவர்கள் அன்னை கூறியதை ஏற்று விரைந்து நடக்க ஆரம்பித்தனர். சிறிது நேரத்தில் அன்னையின் கண்களிலிருந்து மறைந்தனர். 

அன்னை தம்மால் இயன்றவரை வேகமாக நடந்தும், கூட களைப்பின் காரணமாக அவரால் விரைந்து செல்ல முடியவில்லை. வெட்டவெளியின் நடுப்பகுதியை அடைந்த சிறிது நேரத்திற்குள் இருட்டத் தொடங்கியது. என்ன செய்வது என்ற கவலையுடன் அவர் நடந்து கொண்டிருந்த போது கன்னங்கரேலென்ற நெடிய மனிதன் ஒருவன் தோளில் ஒரு தடியுடன் தம்மை நோக்கி வேகமாக வருவதைக் கண்டார். அவனுக்குப் பின்னால் சற்று தொலைவில் அவனது கூட்டாளி போல் வேறொரு நபரும் வருவது தெரிந்தது. ஓடுவதோ கூச்சல் இடுவதோ சிறிதும் பயனளிக்காது என்று கண்ட அன்னை சற்றே படபடக்கும் மனத்துடன் அசையாமல் நின்றார்.

சிறிது நேரத்திற்குள் அந்த மனிதன் அன்னையின் அருகில் வந்து ஏய், யாரது? இந்த நேரத்தில் இங்கே ஏன் நின்று கொண்டிருக்கிறாய்? என்று கரகரத்த குரலில் கேட்டான். அன்னை அவனை தஞ்சம் அடைந்து , அவனை தந்தையாக பாவித்து அப்பா என்னுடன் வந்தவர்கள் முன்னால் சென்று விட்டார்கள், நான் வழியையும் தவறவிட்டுவிட்டேன் என்று தோன்றுகிறது. 

நீங்கள் என்னை அவர்களிடம் கொண்டு சேர்த்து விடுங்களேன்! உங்கள் மருமகன் தட்சிணேசுவரத்தில் ராணி ராசமணியின் கோயிலில் வசிக்கிறார். நான் அவரிடம் தான் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் என்னை அங்கு அழைத்துச் சென்றால் அவர் மிகவும் மகிழ்வார்.என்று கூறினார். இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே பின்னால் வந்தவரும் நெருங்கிவிட்டார். அது ஆண் அல்லபெண். அந்த மனிதரின் மனைவி என்பதை அன்னை அறிந்துகொண்டார். 

ஒரு பெண்ணைப்பார்த்தவுடன் அன்னைக்கு ஆறுதல் உண்டாயிற்று. உடனே சென்று அவளது கையைப்பிடித்துக் கொண்டு அம்மா, நான் உங்கள் மகள் சாரதா. என்னுடன் வந்தவர்கள் என்னை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ஆபத்தில் விழ இருந்தேன். நல்ல வேளை நீயும், அப்பாவும் இங்கு வந்தீர்கள், இல்லையென்றால் நான் என்ன செய்திருப்பேனோ தெரியாது. என்று கூறினார். 

அன்னையின் எளிமை, கள்ளங்கபடமின்மை, நம்பிக்கை இனிய பேச்சு இவை கொள்ளைக் காரனையும் அவன் மனைவியையும் நெகிழச் செய்தது. 

சமுதாயக்கட்டுப் பாடு ஜாதி வேறுபாடு போன்றவற்றை மறந்து அவர்கள் அன்னையைத் தங்கள் சொந்த மகளாகக் கருதி ஆறுதல் கூறினார்கள்.அன்னை களைத்துப் போயிருப்பதை கண்டு, அவரை மேலும் நடக்க விடாமல் தேலோபேலோ கிராமத்திலுள்ள ஒரு சிறிய கடைக்கு அழைத்துச் சென்று இரவு அங்கு தங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர் கொள்ளைக்காரனின் மனைவி தன்துணி முதலியவற்றை விரித்துப்படுக்கை தயார் செய்தாள். கொள்ளைக்காரன் பொரிவாங்கி வந்து உண்ணக் கொடுத்தான். இவ்வாறு தாய்தந்தை போல் மிகுந்த அன்புடன் கவனித்துக் கொண்டதுடன் அன்னையைத் தூங்கச் சொல்லிவிட்டு இரவு முழுவதும் காவலும் இருந்தனர். அதிகாலையில் அவரை எழுப்பி கூட்டிக்கொண்டு பொழுது புலரும் வேளையில் தாரகேசுவரத்தை அடைந்தனர். அங்கே ஒரு கடையில் சிறிது ஓய்வெடுக்கும் படியும் கூறினர். அந்தப்பெண் தன் கணவனிடம் என் மகள் நேற்றிரவு ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை. தாரகேசுவரரைக் கும்பிட்டுவிட்டு வரும்போது மீனும் காய்கறியும் வாங்கி வா. இன்று அவளுக்கு நல்ல உணவு கொடுக்க வேண்டும் என்றாள்.

கொள்ளைக்காரன் சென்ற சிறிதுநேரத்தில் அன்னையுடன் வந்தவர்கள் தேடித் தேடி அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். அன்னை எவ்வித ஆபத்துமின்றி நலமாக வந்ததைக்கண்டு அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர். அப்போது அன்னை தமக்கு முந்தின நாள் புகலிடம் கொடுத்த தாயையும், தந்தையையும் அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி இவர்கள், மட்டும் நேற்றிரவு என்னைக்காப்பாற்றியிராவிட்டால் என் கதி என்ன ஆகியிருக்கும் என்றே தெரியாது என்றார். வழிபாடு, சமையல் உணவு எல்லாம் முடிந்தபின் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டார்கள். பிறகு எல்லோரும் வைத்தியவாடியை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அன்னை அந்தத் தம்பதிகளிடம் தம் அளப்பரிய நன்றியைத் தெரியப்படுத்தி விடை கொடுக்கும் படி வேண்டினார்.


  

பிற்காலத்தில் அன்னை கூறினார், ஓர் இரவில் எங்களுக்குள் மிகுந்த நெருக்கமும் ஈடுபாடும் ஏற்பட்டுவிட்டது. விடைபெறும் போது கண்ணீர் விட்டு அழுதேன். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து போகும் படி திரும்பத்திரும்பக் கூறி அவர்கள் சம்மதித்த பின்னரே அவர்களை விட்டு மிகவும் வேதனையுடன் பிரிந்தேன். அவர்களும் எங்களுடன் நீண்ட தூரம் வந்தார்கள். அந்தப்பெண் அருகிலிருந்த வயலிலிருந்து சிறிது பச்சைப்ப பட்டாணியைப் பறித்து என் முந்தானையில் முடிந்துவிட்டு. அழுதவாறே என்னிடம் சாரதா என் மகளே இரவு பொரி சாப்பிடும் போது இதையும் சேர்த்துக்கொள் என்று கூறினாள். கொடுத்த வாக்கையும் அவர்கள் காப்பாற்றினர். என்னைப்பார்க்க பல முறை இனிப்பு போன்ற பண்டங்களுடன் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தனர். அவரும்(குருதேவர்) என்னிடமிருந்து எல்லா விஷயங்களையும் கேள்விப்பட்டு அவர்கள் வரும்போது, அன்புடன் அவர்களை வரவேற்று உபசரித்து ஒரு மருமகனைப்போன்றே நடந்து கொண்டனர். 

இப்போது எளிமையானவர்களாகவும் நல்லவர்களாகவும் இருந்தாலும் என் கொள்ளைக்காரத் தந்தை ஒரு காலத்தில் பல கொள்ளைகளைத் செய்திருக்க வேண்டும் என்று தான் நினைக்கிறேன்.

அன்பின் ஆற்றல் இத்தகையது. அன்பில் நிலைபெற்ற ஒருவரது முன்னிலையில் பகையுணர்வுகள் ஒழிந்து விடுவதாக யோகசூத்திரம் கூறுகிறது. அவ்வாறே அன்பின் திருவுருவான அன்னையின் திருமுன்னர் கொள்ளையர் தங்கள் கொடுமை ஒழிந்து திருந்தினர்.

இந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றிப் மற்றவர்களிடம் பேசுவதை அன்னை தவிர்த்தார். அதன் காரணம்தான் எத்தனை உயர்வானது. பின்னாளில் ஒரு நாள் யாரோ இந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றிக் கேட்ட போது அன்னை கூறினார். இந்த நிகழ்ச்சியை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி எப்படிப் பெரிதாக்குகின்றனர் பார் . அது பற்றி நான் எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை. அப்போது என்னுடன் லட்சுமி, சிவராம் மற்றும் பலர் இருந்தனர். இந்த நிகழ்ச்சியைச் சொன்னால் அவர்கள் என்னைத் தனியாக விட்டுச் சென்றதையும் சொல்ல வேண்டிவரும். அப்போது அவர்களின் மனம் எவ்வளவு வேதனையுறும்! என்ன இருந்தாலும்,அவர்களும் என் பிள்ளைகள். அவர்களைச் சிறுமைப்படுத்துவது நியாமமாகுமா?அதனால் தான் இந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றிச் சொல்வதை நான் தவிர்க்கிறேன். இதை யாரும் புரிந்து கொள்ள மாட்டேன் என்கிறார்கள். பிறர் மனம் புண்படாமல் இருப்பதில் அன்னையின் கவனம் தான் எத்தகைய சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது.

அன்னையின் வாழ்வில் இந்தப் பதின்மூன்று வருடங்களிலும் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளை முடிந்த அளவு தொகுத்துக் கூறினோம். மீண்டும் அவரது வாழ்வைத் தொடர்வோம்.

-

அன்னையின் ஆயத்தமும்

குருதேவரின் ஆயத்தமும்.

-

குருதேவரின் மூன்று பரிமாணங்களையும் அவற்றின் லட்சிய நிறைவுக்காக அன்னையின் வாழ்க்கை அவருடன் இணைந்தது என்பதையும் கண்டோம்.குருதேவருக்கு ஒரு உத்தம பத்தினியாக வாழ்ந்து, அவரது லட்சியங்களை ஏற்றுக்கொண்டு இல்லற லட்சியத்தை வாழ்ந்து காட்டியதன் மூலம் அவரது நிறைமனித பரிமாணத்தை நிறைவு செய்தார் அன்னை. குருதேவரின் அடுத்த பரிமாணம் குருவரர்-தலை சிறந்த குரு. 

இந்த ப்பரிமாணத்தை நிறைவு செய்ய அன்னை குருதேவியாக வேண்டும். 

“ஞானத்தை வழங்க பிறந்தவள்” ஆகிய அன்னை அதனைப் பிறருக்கு வழங்க வேண்டும். குருதேவரின் அவதார வசிஷ்டர்” என்ற மற்றொரு பரிமாணத்தை நிறைவு செய்ய அன்னை அவரது அருளின் வடிவாக பிரபஞ்சம்” தழுவிய தாய்மையின் பொலிவாக விளங்க வேண்டும். அவற்றிற்கு ஏற்றாற் போல் இந்தக் காலக்கட்டத்தில், அதாவது தட்சிணேசுவர நாட்களின் இறுதிப் பகுதியில் அன்னையிடம் மூன்று முக்கிய வெளிப்பாட்டை க் காண்கிறோம்.1) பிராத்தனை வாழ்வு.2) குரு நிலை.3) தாய்மையின் பொலிவு அன்னையின் அவதார ப்பணிக்கு வித்தாக அமைந்த இந்த மூன்றையும் விளக்குகின்ற சில நிகழ்ச்சிகளை இப்போது காண்போம்.


MAIN PAGE

image142

குருதேவரின் மறைவு

குருதேவரின் மறைவு

  

கல்கத்தாவில் பல இடங்களில் பல பக்தர்களின் அழைப்பை ஏற்று அவர்கள் வீட்டிற்கெல்லாம் சென்ற குருதெவர் சாதத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா வகையான உணவையும் எல்லோரிடமிருந்தும் உட்கொள்ளத் தொடங்கினார்.

எதிரபாராத விதமாக அவ்வப்போது பலராமின் வீட்டில் இரவைக் கழிக்கவும் நேர்ந்தது. ஒரு நாள் தமக்காகச் சமைத்திருந்த சாதத்தை முதலில் நரேந்திரருக்குக் கொடுத்து விட்டு மீதியைத் தாம் உண்ணவும் செய்தார். அன்னை இதனைத் தடுத்த போது அவர் முதலில் நரேந்திரனுக்குக் கொடுப்பதற்கு என் மனத்தில் தயக்கம் ஏற்படவில்லை. அதில் குற்றமும் இல்லை , என்று கூறிவிட்டார் குருதேவர். இவ்வாறு சொன்னாலும் முன்பே அவர் கூறியிருந்ததை நினைத்து நான் அமைதி இழந்தேன் என்று அன்னை பின்னாளில் கூறினார்.

சியாம்புகூர் நாட்களில் தட்சிணேசுவரத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி அன்னையின் மனத்தை மேலும் கலக்கத்திற்கு உள்ளாக்கியது. தமது மறைவுக் காலத்தில் மற்றோர் அறிகுறியாக, என்னை எப்போது பக்தர்கள் தெய்வமாக வழிபட ஆரம்பிக்கிறார்களோ அப்போது என் இறுதிக் காலம் நெருங்கிவிட்டது என்று பொருள் ” என்று குருதேவர் கூறியிருந்தார். அதுவும் நடந்தது. அவர் சிகிச்சைக்காகக் கல்கத்தா சென்று விட்டதை அறியாத பக்தர்கள் சிலர் தட்சிணேசுவரம் சென்றனர். அங்கே போய் விஷயத்தை அறிந்த போது அவர்களுக்கு ஏமாற்றமாகிவிட்டது. ஆயினும் அவரது அறைக்குச் சென்று அங்கிருந்த அவருடைய படத்தின் முன் தாங்கள் கொண்டு வந்த இனிப்புகளை நைவேத்தியமாகப் படைத்து அதைப் பிரசாதமாக உட்கொண்டனர். இந்த நிகழ்ச்சியைக் கேள்விப்பட்ட போது அன்னை மிகவும் கலங்கினார். 

குருதேவர் அவரைத்தேற்றி, இதற்குப்போய் ஏன் கலங்குகிறாய்? காலப்போக்கில் என்னை ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வழிபடப்போகிறார்கள். இது உண்மை. எனவே கலங்காதே., என்று கூறினார். 

அன்னையின் மனம் சமாதானம் அடையவில்லை. அது மட்டுமின்றி சியாம்புகூரில் ஒரு முறை காளிபூஜை நாளில் பக்தர்கள் குருதேவரை காளியாக வழிபட்டனர். இவற்றையெல்லாம் எண்ணியெண்ணி அன்னையின் வேதனை ஆற்றொணாததாகியது.

ஒருநாள் குருதேவர் அன்னையை நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அதைக் கவனித்த அன்னை அவரிடம், ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?ஏதாவது இருந்தால் சொல்லுங்கள்” என்றார். அதற்கு குருதேவர் நீ எதுவுமே செய்ய மாட்டாயா? நான் தான் எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டுமா? என்று கேட்டார். 

அதற்கு அன்னை நான் ஒரு பெண். நான் என்ன செய்ய முடியும் என்றார்!, நீ செய்தே தீர வேண்டும். நீ செய்ய வேண்டியது ஏராளம் உள்ளது என்றார் குருதேவர். அவர் இப்படித் தம்மிடம் பணியை ஒப்படைப்பதன் பொருளை நன்றாக உணர்ந்திருந்த அன்னை மறுமொழி எதுவும் கூறாமல் அமர்ந்திருந்தார்.

மற்றொரு நாளும் குருதேவர் இவ்வாறே மக்கள் அறியாமை இருளில் புழுப்போல் உழல்கிறார்கள் நீ அவர்களைக் காக்கத்தான் வேண்டும் என்று கூறினார்.

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு தமது பக்தைகளையும் லாட்டு, யோகின், ராக்கால்,நரேந்திரர் முதலான சில பக்தர்களையும் அன்னையுடன் பழகுமாறு செய்தார் குருதேவர். இதன் மூலம் அவர்களை அன்னையிடம் ஒப்படைத்தார். 

இளைஞர்களை இணைத்துத் துறவியர் சங்கத்தை உருவாக்கிய குருதேவர் அவர்களை அன்னையிடம் ஒப்படைத்து அவரை ”சங்க ஜனனி” ஆக்கினார். 

இதனைப் பின்னாளில் உணர்ச்சி பொங்கக் குறிப்பிட்டார் சுவாமி விவேகானந்தர். குருதேவரின் லட்சியங்களை ஏற்றுக்கொண்டு நாங்கள் சில இளைஞர்கள் வாழ முற்பட்டோம். எங்களைச் சமுதாயம் எதிர்த்தது. பழித்தது. அந்த நேரத்தில் எங்களுக்கு நம்பிக்கை ஒளியாக இருந்தார் ஒரே ஒருவர். அவர் ஒரு பெண்.-ஆம், அன்னை மட்டுமே எங்களுக்கு ஆறுதலாகவும் அடைக்கலமாகவும் இருந்தார்.

அன்னையின் பெருவாழ்வில் மற்றொரு முக்கியப் பணி மந்திர தீட்சை. பின்னாளில் இஷடதெய்வ மந்திரம் அளித்து அவர் எண்ணற்றோரின் வாழ்வில் ஞான தீபத்தை ஏற்றி வைத்தார். மந்திர தீட்சை என்பது அன்னை செய்த பணி என்பதை விட அவரது வாழ்க்கையின் ஓர் அம்சமாக இருந்தது என்று சொல்வது இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கும். தட்சிணேசுவர நாட்களிலேயே குருதேவர் அன்னைக்குப் பல்வேறு தெய்வங்களின் மந்திரங்களைக் கற்பித்து, அவற்றை எப்படி மனிதர்களின் மனஅமைப்புக்கு ஏற்ப அளிக்க வேண்டும் என்பதைக் கூறியிருந்தார். அன்னை அதை இது வரை செயல்படுத்தவில்லை. இப்போது குருதேவர் அதனை அன்னையின் வாழ்வில் தொடங்கிவைத்தார். தம் இளம் சீடரான சாரதா பிரசன்னரை அன்னையிடம் தீட்சை பெற்றுக் கொள்ளுமாறு கூறினார். அன்னையின் சக்தி தம் சக்திக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தது அல்ல என்ற கருத்து தொனிக்குமாறு அமைந்த வைணவப்பாடல் ஒன்றை அவரிடம் கூறி அன்னையிடம் அனுப்பினார். இவ்வாறு குருதேவியாக அன்னையின் பணி துவங்கியது.

இந்த நாட்களில் அன்னையின் பெருமையை வெளிப்படுத்துவதற்கான எந்த வாய்ப்பையும் குருதேவர் விடவில்லை. ஒரு நாள் யோகின்மா அவரை அணுகி தாம் பிருந்தாவனத்திற்குச் சென்று தவ வாழ்வில் ஈடுபட விரும்புவதாகக் கூறினார். குருதேவர் மகிழ்ச்சியுடன், நல்லது . அது மிக நல்ல இடம். அங்கு எல்லாம் உள்ளது, என்று கூறினார். அப்போது குருதேவருக்கு உணவளிப்பதற்காக வந்த அன்னை அறையில் இருந்தார். அவரைக் கவனித்த குருதேவர் யோகின்மாவிடம் ஆமாம், நீ அவளிடம் சொன்னாயா? அவள் அதற்கு என்ன சொன்னாள்? என்று கேட்டார். அப்போது அன்னை குறுக்கிட்டு இன்னும் நான் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? சொல்ல வேய்டியவற்றைத்தான் நீங்கள் சொல்லியாயிற்றே. என்றார். ஆனாலும் குருதேவர் யோகின்மாவிடம் மகளே, அவளது அனுமதி பெற்றுச்செல். உனக்கு எல்லாம் கிடைக்கும், என்றார். அன்னை இதனைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிட்டார். 

மறுநாள் யோகின்மா வந்து அன்னையைப் பணிந்து அனுமதி கோரினார். அன்னையும் அவரது தலையில் கைவைத்து ஆசீர்வதித்து அனுப்பினார்.


  

அன்னைக்குத் தெளிவாக ஒன்று புரிந்தது. குருதேவர் இன்னும் அதிக நாட்கள் இருக்க மாட்டார். அதை உறுதி படுத்தவது போல் சில அனுபவங்கள் அவருக்கு ஏற்பட்டன. காசிப்பூர்த் தோட்டத்தில் ஒரு மூலையில் பேரீச்சை மரம் ஒன்று நின்றது. ஒருநாள் மாலை வேளையில் நிரஞ்ஜன் முதலான பக்த இளைஞர்கள் பேரீச்சை ரசம் குடிப்பதற்காக அதை நோக்கிச் சென்றனர்.அப்போது குருதேவர் தமது படுக்கையில் படுத்திருந்தார். தாமாக எழவோ அமரவோ முடியாத அளவுக்கு அவர் பலவீனமாக இருந்த வேளை அது. ஆனால் திடீரென எழுந்து விர்ரென்று கீழே இறங்கி ஓடினார். அன்னை தற்செயலாக அதைக் கண்டுவிட்டார். குருதேவர் எழுந்து ஓடியதை நம்ப முடியாத அவர், எதற்கும் அவரது அறையில் போய் பார்த்து விடலாம் என்றெண்ணி அங்குச் சென்றார். அங்கே குருதேவர் இல்லை. ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குள் வந்து எதுவுமே நடக்காதது போல் படுத்துக் கொண்டார். எல்லாவற்றையும் பிரமிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அன்னை அவரிடம் சென்று விவரத்தைக் கேட்டார். அவரோ தாம் படுக்கையை விட்டு எழுந்து சென்றதையே மறுத்து, நானாவது எழுந்து போவதாவது. எல்லாம் உன் மனப்பிரமை. அடுப்பங்கரையில் நின்றுநின்று உன் மூளை கொதிப்படைந்துவிட்டது என்று கூறினார்.அன்னை விடவில்லை. வற்புறுத்திக் கேட்டபோது நிரஞ்சன் முதலானோர் சென்ற இடத்திலுள்ள பேரீச்சை மரத்தில் நல்லபாம்பு ஒன்று இருந்ததாகவும் அதை விரட்டவே தாம் சென்றதாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

இங்கே படுத்திருந்த அவர் எப்படி தோட்டத்திலிருந்த பாம்பைக் கண்டார்? அப்படியானால் தாம் விரும்பினால் இந்த நோயை விலக்க அவரால் முடியும்.தாமாகவே இதனை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார் என்று அன்னையின் சிந்தனை சுழன்றது. சில நாட்களுக்குமுன் அன்னையிடம் எவ்வளவு துன்பம் உண்டோ, அவ்வளவையும் நான் அனுபவித்து விட்டேன். நீங்கள் யாரும் இத்தகைய துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டாம். உலகிலுள்ள அனைவருக்காகவும் நான் துன்பப்படுகிறேன் என்று கூறினார். அதன் உண்மைப் பொருளை அன்னை அன்று கண்கூடாகக் கண்டு கொண்டார்.

மற்றொரு நாள் அன்னை இந்த எண்ணங்களில் ஆழ்ந்தவராய் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது அவருக்குக் காட்சி ஒன்று கிடைத்தது. நீண்ட கூந்தலையுடைய கருநிறப்பெண்ணொருத்தி தோன்றி அன்னையின் அருகில் அமர்ந்தாள். காளிதேவியே அவள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார் அன்னை. ஆனால் காளியின் கழுத்து சற்று வளைந்திருந்தது. அதைக் கண்ட அன்னை , உன் கழுத்துக்கு என்ன ஆயிற்றம்மா? என்று கேட்டார்.

காளி-என் தொண்டையில் புண் வந்துள்ளது.

அன்னை-ஓ கடவுளே, குருதேவருக்குத்தான் தொண்டையில் புண், உனக்கும் வந்து விட்டதே!

காளி-ஆம்

இவ்வாறு குருதேவரும் காளியும் வேறல்ல என்பது அன்னைக்கு உணர்த்தப்பட்டது. காளியே தனக்குப் புண் வந்துள்ளதாகக் கூறினால் அவள் அதை குணப்படுத்தப் போவதில்லை என்று தானே பொருள். அன்னைக்குத் தெளிவாகி விட்டது-இனி எந்த வழியும் இல்லை.

தன் குங்குமத்திற்கு ப் பங்கம் என்றால் பெண்ணுள்ளம் தவிக்கின்ற தவிப்பை அளந்து சொல்ல முடியாது. குருதேவரின் மறைவு உறுதி என்பது தெரிந்தும் அன்னையின் உள்ளம் அதனை ஏற்க மறுத்தது. கடைசி முயற்சியாக தாரகேசுவரத்தில் உள்ள சிவபெருமான் கோயிலுக்குச் சென்று அங்கே ஒரு நாள் முழுவதும் உணவும் நீரும் அருந்தாமல் சிவபெருமான் சன்னிதியில் வீழ்ந்து தவம் கிடந்தார். அதைப்பற்றி பின்னாளில் அன்னை கூறினார்,இரண்டாம் நாள் பகல் கழிந்தது. அன்றிரவு நான் கண்ணயர்ந்திருந்த பொழுது பானைகளை வரிசையாக அடுக்கி வைத்து ஒரே அடியில் அவற்றை அடித்து நொறுக்குவது போன்றதோர் ஓசை கேட்டது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் நான் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். அப்போது என் மனத்தில் கணவன் யார்? மனைவி யார்?யார் உற்றார்? யார் உறவினர், என்ற கேள்விகள் அலையலையாக எழுந்தன. எல்லாமே மாயை என்ற தெளிவு பிறந்தது. குருதேவர் மீது எனக்கு இருந்த பற்று மறைந்தது. எல்லாவற்றையும் துறந்து, மிக உயர்ந்த நிலைக்கு என் மனம் சென்றது. இருட்டில் தட்டுத் தடுமாறிக் கொண்டே சென்று சிவபெருமானுடைய அபிஷேக தீர்த்தத்தை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்தேன். சிறிது தண்ணீரைக் குடித்து என் தாகத்தையும் தணித்துக் கொண்டேன். புத்துணர்ச்சியுடன் மறுநாள் காலையில் காசிப்பூர் வீட்டை அடைந்தேன். என்னைக் கண்டதும் குருதேவர் விஷமச்சிரிப்புடன் என்ன! ஏதாவது கிடைத்ததா? எல்லாம் மாயை, அப்படித்தானே” என்றார். 

அன்னையின் மனம் தெளிவுற்றது. இந்த வேளையில் தான் குருதேவர் ஒரு நாள் அன்னையை அழைத்து ” இதோ பார்,நான் ஒரு கனவு கண்டேன். எனக்கு மருந்து தேடி யானை ஒன்று சென்றது. மருந்தைப் பெறுவதற்கான முயற்சியில் அது பெரிய பள்ளம் ஒன்றைத் தோண்டியது. ஆனால் முடிவு தெரியுமுன் நான் விழித்து விட்டேன். ஆமாம். நீ இப்படி ஏதாவது கண்டாயா? என்று கேட்டார். தாம் காளி தேவியை க் கண்டது பற்றி அன்னை தெரிவித்தார்.

மற்றொரு நாள் அன்னையை அழைத்து, இப்போதெல்லாம் என் மனம் எப்போதும் பிரம்மத்தைப் பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே ஆழ்கிறது. இதன் காரணம் என்னவென்று எனக்குப் புரியவில்லைஉனக்குத்தெரியுமா?என்று கேட்டார்.இரண்டற்ற ஒன்றேயான பரம்பொருளில் கரையும் நேரத்தை அவர் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அன்னை புரிந்துகொண்டார். ஆனால் அதை எப்படிச் சொல்வார்.? ஓரிரு ஆறதல் வார்த்தைகள் மட்டும் கூறிவிட்டு பொங்கி வந்த கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்தியவாறு அங்கிருந்து அகன்றார்.


  

ஆகஸ்ட் 15 எலும்பும் தோலுமாக ஆகிவிட்டிருந்தார் குருதேவர். பல தலையணைகளை வைத்து அதில் சாய்ந்திருந்தார். எங்கும் நிசப்தம். எல்லோரிடமும் நம்பிக்கையின் கடைசி ப்பிடியும் தளர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவரால் பேச முடியாமல் போய்விட்டதோ என்று தோன்றியது. அன்று முழுவதும் அன்னைக்கு ச்சகுனமே சரியில்லை.கிச்சடி சமைத்தால் அது அடிப்பிடித்துக் கொண்டது. மாடியில் காயப்போட்டிருந்த துணி காணாமல் போனது. நீர் இருந்த பானை ஒன்றைத் தூக்கினார்.அது கீழே விழுந்து சுக்குநூறாகியது. படபடக்கும் நெஞ்சுடன் அன்னை லட்சுமியுடன் குருதேவரின் அறைக்கு வந்தார். அப்போது குருதேவர், இதோ பார், எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே தண்ணீர் மயமாக இருக்கிறது. அந்தத் தண்ணீர் வழியாக நான் எங்கோ தொலைதூரத்திற்குப் போவது போலிருக்கிறது” என்றார். இதற்கு மேலும் தாங்க முடியாத அன்னை அழ ஆரம்பித்தார். குருதேவர் தொடர்ந்தார். கவலைப்படாதே. இப்போதிருப்பது போலவே நீ இனியும் இருப்பாய். என்னைக் கவனித்துக் கொண்டது போலவே அவர்கள் (நரேந்திரர் முதலானோர்) உன்னையும் கவனித்துக் கொள்வார்கள். லட்சுமியைப் பார்த்துக்கொள் என்றார்.

அன்று நள்ளிரவில் அனைவரின் நெஞ்சையும் துக்கத்தால் நிறைத்துவிட்டு குருதேவர் மகா சமாதியில்” ஆழ்ந்தார். அன்னை அப்போது அருகில் இல்லை. விவரம் தெரிந்ததும்விரைந்து படுக்கையருகில் வந்து ”அம்மா” காளி நீஎங்கே போய் விட்டாய்? என்று கதறினார். அனைவரின் இதயமும் கலங்கியது. குருதேவரின் புனிதவுடல் காசிப்பூர் மயானத்தில் எரியூட்டப்பட்டது. அஸ்தி ஒரு செம்புப் பாத்திரத்தில் சேகரிக்கப்பட்டு குருதேவர் படுத்திருந்த படுக்கையின் மீது வைக்கப்பட்டது.

முப்பத்து மூன்று வயது நிரம்பியிருந்த அன்னை அன்று மாலையில் விதவைக் கோலம் பூணலானார். கணவன் இறந்தால் அல்லவா விதவை கோலம் பூண வேண்டும். அவரது கணவர் இறந்துவிட்டாரா? மரணமே இல்லாதவராயிற்றே அவர்! அன்னை தம் தங்க வளையல்களைக் கழற்ற முற்பட்டதும் அவர் முன் தோன்றினார். நான் இறந்து போனேன் என்றா நீ உன் சுமங்கலி கோலத்தைக் கலைக்கிறாய்? நான் இறக்கவில்லை.இதோ இங்கேயே இருக்கிறேன்” என்று கூறி அன்னையின் முயற்சியைத்தடுத்தார். கோடையில் குளிர்த் தென்றலாய் வந்த குருதேவரின் காட்சியும் வார்த்தைகளும் அன்னையின் நொந்த மனத்தை இதமாக வருடிக்கொடுத்தன. கரையில்லா வெள்ளைப் புடவை ஒன்றை அன்னைக்காக பலராம் போஸ் வாங்கி வந்தார். கோலாப்மாவிடம் அதைக் கொடுத்து, அன்னையிடம் தருமாறு வேண்டினார். வெள்ளைப்புடவையை நான் கொடுப்பதா,? என்று வேதனையில் கூவினார் கோலாப்மா. ஆனால் அந்த புடவையோடு அன்னையிடம் சென்றபோது, அன்னை ஏற்கனவே தாம் அணிந்திருந்த புடவையின் அகலமான சிவப்புக் கரையில் பெரும்பகுதியைத் தாமே கிழித்துவிட்டு, மெல்லிய கரையுடன் அதனை அணிந்து கொண்டிருந்தார்.

தொடர்ந்த நாட்களில் மேலும் இருமுறை தம் வளையல்களைக் கழற்ற முற்பட்டார் அன்னை. அப்போதும் குருதேவரால் முன்பு போலவே தடுக்கப்பட்டார். அான் பின் வளையல்களுடன் மெல்லிய கரையிட்ட சேலையுடனும் நித்திய சுமங்கலியாகவே வாழ்ந்தார் அவர்.


  

தளர்ந்து துவளும் நேரங்களில் தோன்றி ஆறுதல் தருவதற்கு மறைந்தும் மறையாத கணவர் இருக்கிறார். வாய் நிறைய அம்மா என்றழைக்க பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அன்னையின் மனம் வெறுமையில் உழன்றது. உலகில் வாழ இவை போதாதே!உலகின் கண்களில் தாம் ஒரு விதவை, பிள்ளைகளோ தம்பிடிக் காசு இல்லாத துறவிகள். என் காலத்திற்குப் பிறகு நீ காமார்புகூரில் சென்று வாழ், சாதாரணஉணவுடன் எளிமையாக வாழ்க்கை நடத்து. யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காதே என்று பரிவுடன் கூறி , தன் வாழ்க்கைக்கான பொருள் வசதியையும் செய்து விட்டுச் சென்ற கரிசனமிக்க அந்தக் கணவரின் நினைவு அன்னையை மிகவும் வாட்டியது. அவர் இல்லாமல் வாழத்தான் வேண்டுமா? என்று தோன்றியது அவருக்கு. அவர் போனபின் எனக்கு வாழ்க்கையில் பிடிப்பே இல்லாமல் போயிற்று என்று பின்னாளில் அன்னை கூறினார். சமாதியில் ஆழ்ந்து உடலை உகுப்பது ஒன்றும் அன்னைக்குப் பெரிய காரியம் அல்ல. ஆனால் குருதேவர் ஒப்படைத்த பணியைவிட்டுவிட்டு எங்கே போவது? புதியதொரு துறவியர் பரம்பரைக்குத் தலைவியாக தாய்மையின் பெருமையைத் தரணிக்கு எடுத்துக்காட்டுகின்ற அன்னையாக இருக்கின்ற அந்தப் பணியை விட்டு விட்டு எங்கே போவது? அதற்கு மேலும் அன்னை குழம்பவில்லை. சிந்தனைகள் தெளிந்தன. தாம் வாழ்ந்தே தீர வேண்டும் என்பதில் உறுதிகொண்டார்.

அன்னையின் மன வேதனைகள் ஒரு புறமிருக்க குருதேவரின் பக்தர்கள் சிலர் தங்கள் பங்குக்கு அந்த வேதனையைக் கிளறுவதுபோல் நடந்து கொண்டனர். குருதேவரின் மறைவுக்குப்பின உடனடியாகக் காசிப்பூர் வீட்டைக்காலி செய்ய அவர்கள் முற்பட்டனர். ஆனால் நரேந்திரரும் அன்னையின் மற்ற துறவிப் பிள்ளைகளும் உடனடியாக அந்த வீட்டைக் காலி செய்து அன்னையை வெளியே அழைத்துச்செல்வது, அவருக்கு மிகுந்த வேதனை தருமென்று கூறித் தடுத்தனர். சில நாட்களாவது அவர் அந்த வீட்டிலேயே தங்குவதற்கு வழி செய்ய வேண்டுமென்றும், தேவை ஏற்பட்டால் தாங்கள் பிச்சை எடுத்தாவது அன்னைக்கு உணவு கொண்டுவந்து கொடுப்பதாகவும் கூறினார். எனவே மேலும் சில நாட்கள் அன்னை காசிப்பூர் வீட்டில் தங்கினார். குருதேவரின் அஸ்திக்கலசத்திற்கு தினந்தோறும் உணவு நிவேதித்து வழிபாடு செய்யப்பட்டது. ஆனால் வீட்டைக்காலி செய்வதில் பக்தர்கள் பிடிவாதமாக இருந்தனர். எனவே ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு பலராம் போஸ் அழைத்ததன் பேரில் ஆகஸ்ட் 21 ஆம் நாள் அன்னையும் லட்சுமியும் அவரது விட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அன்னை மௌனமாக அனைத்தையும் தாங்கிக் கொண்டார். 

இதற்கிடையில் அஸ்திக் கலசத்தை யார் பொறுப்பில் வைத்துக்கொள்வது என்பதில் துறவிச் சீடர்களுக்கும் இல்லறச் சீடர்களுக்கும் இடையே கருத்து வேற்றுமை ஏற்பட்டது. அதற்கு மேலும் அன்னையால் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை. பார் கோலாப், ஈடிணையற்ற மகாபுருஷரை இழந்து நிற்கிறோம். இங்கே இவர்களோ அவருடைய அஸ்திக்காக அடித்துக் கொள்கிறார்கள். என்று வேதனை வெடிக்க க் கூறினார்.

பலவித கருத்துக்களுக்குப்பிறகு கல்கத்தாவிற்கு வெளியே காங்குர்காச்சி என்னும் இடத்தில் ராமசந்திரருக்குச் சொந்தமான தோட்டத்தில் அஸ்தியை வைத்துக் கோயில் எழுப்ப இல்லற பக்தர்கள் முடிவு செய்தனர். குருதேவர் ஒரு முறை இந்தத் தோட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தது.அவர்களின் இந்த முடிவிற்கு ஒரு காரணமாக அமைந்தது. ஆனால் துறவி சீடர்கள் இதை விரும்பவில்லை. எனவே அஸ்தியில் பெரும்பகுதியைத் தனியாக எடுத்து, பலராம் பாபுவின் வீட்டிற்கு அன்னை செல்லும் போது கொடுத்தனுப்பி அங்கே முறைப்படி வழிபாடு செய்து வரும்படிச் செய்தனர். அவர்களின் நோக்கம் பிற்காலத்தில் கங்கைக் கரையில் நிலம் வாங்கி அங்கே குருதேவருக்கு கோயிலை எழுப்ப வேண்டும் என்பதாகும். மீதமுள்ள அஸ்தி கிருஷ்ண ஜெயந்தி நாளன்று உரிய சடங்கு களோடு காங்குர்காச்சிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. சசி இந்த அஸ்திக் கலசத்தைத் தலையில் சுமந்து சென்றார். துறவிச் சீடர்களும் பக்தர்களும் உடன் சென்றனர். காங்குர்காச்சியில் அதனை வைத்துக் கோயில் கட்டி முறைப்படி நாள்தோறும் வழிபாடுகள் நடைபெற ராம் ஏற்பாடு செய்தார்.


  

தம் இனிய நாட்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டன. என்பது அன்னைக்குப் புரிந்தது. இனி தம் பணியை முடிக்கும் வரை, குருதேவரின் கைக்கருவியாக வாழ வேண்டும். அவர் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளட்டும் என்று தம்மை முற்றிலும் அவரிடம் ஒப்படைத்து பலராம் பாபுவின் வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார்.

17-அவதாரப் பணியின் ஆரம்பம்

பெற்றோர் பிள்ளைசகோதரன் என்று எந்த உறவு முறையானாலும் மாற்றாக இன்னொருவரைக்காட்டமுடியும். ஆனால் கணவனை இழந்த ஒருத்திக்கு இன்னொருவரைக்காட்ட இயலாது. அவள் துன்பத்தை யும் யாராலும் ஆற்ற இயலாது. கணவனை இழந்த மண்டோதரியின் நிலை கூற வந்த கம்பர், நினைந்ததும் மறந்ததும் இலாத நெஞ்சினாள் என்றார். அவள் ராவணனை நினைக்கவே இல்லையாம். ஏனெனில் மறந்தால் அல்லவா நினைப்பதற்கு, அவனை மறக்கவும் இல்லை, ஏனெனில் நினைப்பு என்ற ஒன்று இல்லாமல் மறப்பது என்ற பேச்சே எழ இயலாது, அல்லவா! கற்பு நிறைந்த பெண்ணின் வாழ்க்கை அப்படிக் கணவனுடன் தன்னை ஒன்றுபடுத்திக் கொள்வதாகிறது. கணவனை இழந்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை அஸ்தமித்து விடுகிறது. இத்தகைய ஒரு நிலையில் தான் அன்னை இருந்தார். அவரது ஆற்றொணா துயருக்குச் சிறிதாவது ஆறுதலாக இருக்கட்டுமே என்று பக்தர்கள் அவரைப் புண்ணியத் தலங்களுக்கு அனுப்ப எண்ணினர். குருதேவரும் தம் இறுதிநாட்களில் அன்னையிடம் என்னால் எந்தெந்த புண்ணியத் தலங்களுக்கெல்லாம் போக முடியவில்லையோ, அங்கெல்லாம் நீபோய் வா” என்று கூறியிருந்தார். அதையும் கருத்தில் கொண்டு பக்தர்கள் கூறியதை ஏற்றுக் கொண்டார் அன்னை.

எங்கு மக்கள் இறைக்காட்சிக்காக நீண்ட காலம் தவம்,ஜபம், தியானம், பிராத்தனை , பூஜை முதலியவை செய்கிறார்களோ அங்கு தெய்வ சான்னித்தியம் அதிகமாகத் திகழ்கிறது. அதனால் அங்கு ஆன்மீக விழிப்பும் இறைக்காட்சியும் எளிதாகக் கிடைக்கின்றன.

இறையனுபூதி பெறும் எண்ணத்துடன் காலங்காலமாக எண்ணற்ற சாதுக்களும் பக்தர்களும் மகான்களும் இந்தத் தலங்களுக்கு வந்து தங்கள் ஆசைகளைத் துறந்து உள்ளம் உருகி இறைவனிடம் பிராத்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இறைவன் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமறநிறைந்திருந்தாலும்,அவனது சான்னித்தியம் தீர்த்த தலங்களில் அதிகமாக உள்ளது. பூமியில் எங்கே தோண்டினாலும் நீர் கிடைக்கும். ஆனால் ஏரி,கிணறு, குளம் போன்ற இடங்களில் வெகுசுலபமாகப் பெற முடியும் அல்லவா? அது போல் தான் என்பார் குருதேவர். எனவே ஆன்மீக சாதகர்களின் வாழ்க்கையில் தீர்த்த யாத்திரை முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. ஆனால் குருதேவர், அன்னை போன்ற அவதாரங்களும் தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொள்வதை நாம் காண்கிறோம். அவர்களின் நோக்கம் வேறு. அன்னையின் விஷயத்தில் இந்த யாத்திரை மனதிற்கு ஆறுதலாக இருந்ததுடன் அவர் ஆன்மீக ஆழங்களில் திளைப்பதற்கும் ஏதுவாக இருந்தது. ஏனெனில் அப்போது அன்னையின் மனத்தை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது. குருதேவரது நினைவு மட்டுமே. உலகின் மீது அவருக்கு எந்தப் பிடிப்பும் இருக்கவில்லை. இதனால் அவரது வாழ்க்கையின் மிகவுயர்ந்த ஆன்மீக வெளிப்பாடுகளை இந்தக் காலக் கட்டத்தில் நாம் காண முடிகிறது.

அன்னையின் தீர்த்த யாத்திரைக்கு உயர் காரணம் ஒன்றும் உள்ளது.அவரைப்போன்ற மேலோர் செல்வதால் தீர்த்தத் தலங்கள் புண்ணியம் பெறுகின்றன.தீர்த்தத் தலங்களுக்கு அந்த மகிமையை அளிப்பவர்கள் இவர்களே.,இறைவனிலேயே மூழ்கி வாழும் இவர்கள் செல்வதால் அந்த இடத்தில் இறை ஆற்றல் குவிகிறது.அங்கு வந்து ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு விரைவில் பலன் கிடைக்க இது வழிகோலுகிறது. பொதுவாக மகான்கள் அனைவரின் வாழ்க்கையிலும் தீர்த்த யாத்திரை ஒரு முக்கிய அங்கமாகத் திகழ்வதை நாம் காண முடியும். தவழ்ந்து வருகின்ற தென்றல், நாம் கேட்காமலேயே நமது உடலைத் தழுவிச் சென்று நமக்குப் புத்துணர்ச்சியை ஊட்டுவது போல் இந்த மகான்களும் தீர்த்த யாத்திரை மூலம் இவ்வாறு மனித குலத்திற்கு நன்மை செய்கிறார்கள்.


 MAIN PAGE 

image143

பயணங்கள்

பயணங்கள்..

  

அன்னை பிருந்தாவனம் செல்வதென்று முடிவாகியது.குருதேவரின் பிரிவில் துடிப்பவரான அன்னை கண்ணனின் பிரிவில் துடித்தவளான ராதையின் தலத்திற்குச் செல்வதும் பொருத்தமே. குருதேவர் மறைந்து பதினைந்து நாட்களுக்குப்பிறகு அதாவது 1886 ஆகஸ்ட் 30-ஆம் நாள் அன்னை புறப்பட்டார். அன்னையுடன் கோலாப்மா, லட்சுமி. மகேந்திரரின் மனைவி, யோகின்,காளி,லாட்டு ஆகியோர் சென்றனர். 

பிருந்தாவனத்திற்குச் செல்லும் வழியில் முதலில் தேவ்கரில் வைத்தியநாத சிவனை தரிசித்து, பின்னர் பொன்நகரம் என்று புராணங்கள் புகழ்கின்ற காசி மாநகரை அடைந்தனர். சுமார் பத்து நாட்கள் அங்கு தங்கி விசுவநாதரையும் அன்னபூரணியையும் வழிபட்டு மகிழ்ந்தனர். பிற கோயில்களுக்கும் சென்று வழிபாடுகளை் செய்தனர்.வேணி மாதவர் கோயிலின் கோபுரத்தின் மீது ஏறி காசி மாநகரின் முழுஅழகையும் கண்டு ரசித்தார் அன்னை. தீர்த்த யாத்திரை நாட்களில் அன்னையிடம் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகளைக் காண முடிந்தது. பொதுவாக பரவச நிலைகளிலேயே அவர் திளைத்தார். ஒருநாள் காசி விசுவநாதர் கோயிலில் மாலை ஆரதியை தரிசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது மிகவுயர்ந்த பரவச நிலையில் ஆழ்ந்தார். திரும்பி வரும் போது வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகுந்த வேகத்துடன் அடியெடுத்து வைத்து நடந்தார். பின்னர் அதற்கான காரணம் கேட்டபோது கோயிலிலிருந்து நான் திரும்பி வரும்போது குருதேவர் என் கையைப்பிடித்து அழைத்து வந்தார் என்று கூறினார்.

ஒருநாள் அனைவருமாக. காசியில் வாழ்ந்து வந்த மகானாகிய பாஸ்கரானந்தரைச் சென்று தரிசித்தனர். அதைப்பற்றி அன்னை கூறினார்.பிருந்தாவனத்திற்குச் செல்லும் வழியில் பாஸ்கரானந்தரைச் சந்தித்தேன். குருதேவர் மறைந்த துயரத்தில் நான் மூழ்கிக் கிடந்த நாட்கள் அவை. நான் பார்த்தபோது அவர் ஆடையேதுமின்றி இருந்தார். ஆனால் அது அவரிடம் எத்தகைய உடலுணர்வையும் தோற்றுவிக்கவில்லை.எங்களைப் பார்த்த உடனே,ஓ! அன்னையரே! சங்கடப்படாதீர்கள் . நான் உங்களிடம் அந்த அகிலாண்ட நாயகியையே காண்கிறேன்.என்று சொன்னார். ஆகா! எவ்வளவு பெரிய மகான்!உலக நினைவுகள் அனைத்தையும் கடந்த நிலையில் இருந்தார் அவர். சூட்டிலும், குளிரிலும் ஆடைகள் இன்றிச் சமநிலையிலேயே வாழ்ந்தார்.

பின்னர் அனைவரும் ஸ்ரீராமன் பிறந்த அயோத்தி மாநகருக்குச் சென்று விட்டு, பிருந்தாவனத்திற்குப் பயணமாயினார்.வழியில் அன்னை திடீரென்று குருதேவரின் காட்சியைப் பெற்றார். குருதேவர் மறைவதற்குச்சில நாட்களுக்கு முன்பு இஷ்டதெய்வ மந்திரம் எழுதப்பட்ட தமது தங்கத் தாயத்தை அவர் அன்னையிடம் கொடுத்திருந்தார்.அன்னை நாள் தோறும் அதைப்பூஜையில் வைத்து வழிபட்ட பிறகு தம் கையில் கட்டிக்கொள்வார். பிருந்தாவனத்திற்குச் செல்லும் போது புகைவண்டி ஜன்னலுக்கு அருகே அமர்ந்தபடி அன்னை உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். தாயத்து கட்டப்பட்ட கையை ஜன்னலில் வைத்து அதன்மீது தலையைச் சாய்த்திருந்தார்.அப்போது குருதேவர் தோன்றி என் தாயத்து உன்னிடம் உள்ளது. அது தொலைந்துவிடாமல் கவனித்துக்கொள், என்று கூறினார்.அன்னை உடனே விழித்து தாயத்தைக் கழற்றி தாம் நாள்தோறும் வழிபடுவதற்காக உடன் கொண்டு செல்லும் குருதேவரின் புகைபடம் வைத்துள்ள சிறிய பெட்டிக்குள் வைத்துக்கொண்டார். அதன்பின்னர் அவர் அதை அணிய பேலூர் மடத்திற்குக் கொடுத்தார்.


  

பக்திப் பெருக்கு வற்றாத ஊற்றாக இன்றும் பொங்கி கொண்டிருக்கின்ற புனித பூமி பிருந்தாவனம்.மறைந்து ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் உருண்டோடி விட்ட போதிலும், பக்தர்களின் மனத்தில் இன்றும் பசுமையாகத் தங்கிவிட்ட கண்ணன் தன் இளமைநாட்களில் ஆடிக்களித்து திருவிளையாடல்கள் புரிந்த இடம்., இது.இத்தகைய பக்தியை உலகிலே கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை.(அந்த பக்தியைக் கண்ணனிடம் செலுத்திய) கோபியருக்கு நமஸ்காரம்.என்று பின்னாளில் பக்தர்கள் போற்றிப்பாடிய கோபியரும் கண்ணனும் மகிழ்ந்து விளையாடிய இடம்இது. கோபியரின் தலைவியும் பக்தியின் அதிவுயர்ந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்ந்தவளுமான ராதை, கண்ணனிடம் கொண்ட உயர்நிலைக் காதலாலும் பிரிவாற்றாமைக் கண்ணீராலும் பக்திப்பேருணர்வை நிறைத்த இடம். இது. அதனால் தானோ என்னவோ, இன்றும் இங்கு வாழும் சாதுக்களும் பிறரும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கும்போது கண்ணனின் பெயரைச் சொல்லாமலே் ராதே ராதே என்றுகூறிக்கொள்கிறார்கள்.தபால்காரர் ராதே ராதே என்றே கதவைத் தட்டுகிறார்.ரிக்ஷாக்காரர் ”ராதே ராதே என்று கூவியே ஒதுங்கச் சொல்கிறார். விளக்குக்கம்பத்திலும் சுவர்களிலும் கூட ”ராதே ராதே என்றே காணப்படுகிறது. இவ்வளவு ஏன்! அங்கு நிற்கும் மரங்களின் கிளைகள் அசைந்தாடும் போதும், இலைகள் காற்றில் படபடக்கும் போதும் ராதே ராதே என்று சொல்வதாக பாரம்பரியப் பாடல் ஒன்று கூறுகிறது. அன்னியர் படையெடுப்புகளால் பெருவாரியான கோயில்கள் இடிபாடுகளுடன் காட்சி அளித்தாலும் இன்றும் தன் புராதன பாரம்பரியத்தை இழக்காமல் பக்தியின் விளைநிலமாக உள்ளது பிருந்தாவனம்.

அன்னை செப்டம்பர் மாதத்தில் அங்கு சென்றார். அப்போதுதான் மழைக்காலம் முடிந்திருக்கிறது. மரங்களும் செடிகொடிகளும் இளந்தளிர்களுடனும் மலர்களுடனும் கண்ணுக்கு விருந்தளித்தன. இயற்கையழகின் ஓர் அதிசய உண்மை என்னவென்றால் நாம் சந்தோஷமாக இருந்தால் அது நமது மகிழ்ச்சியைப் பன்மடங்காக்கும்.நமது மனம் வேதனையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தால் இயற்கையின் அதே எழிற் கோலங்கள் நம்மைத் துடிக்க வைத்து விடும். பச்சைப்பசேலென்று பட்டு விரித்து அதில் முத்தும் வைரங்களும் இழைத்ததுபோல் மலர்ந்திருந்த பல வண்ணப் பூக்களும், மருண்ட பார்வையுடன் அங்குமிங்கும் ஓடிய மான்களும், தோகை விரித்தாடிக் களித்த மயில்களும், புல் மேய்ந்து விட்டு மாலை வேளையில் கூட்டம் கூட்டமாகச் சென்று கொண்டிருந்த பசுக்களும் எல்லாம் அன்னையின் மனத்தில் ஒரே ஓர் எண்ணத்தை மட்டுமே எழுப்பியது. குருதேவர் எங்கே?விரகதாபம் அவர் இதயத்தின் ஒவ்வோர் அணுவையும் தாக்கி வாட்டியெடுக்கத் துவங்கியது. மறைந்து கிடந்த சோக உணர்ச்சிகள் புதிய வேகத்துடன் அவர் மனத்தில் அலைமோதின. இரவும் பகலும் குருதேவரின் நினைவே அவரை நிறைத்தது. எந்த நேரமும் அவரை நினைத்துக் கண்ணீர் விட்டு, வெளியே குரல் கேட்காதவாறு கதறியபடியே இருந்தார் அன்னை. குருதேவரின் மறைவிற்கு முன்பே, பிருந்தாவனம் வந்துவிட்டிருந்த யோகின்மாவைப் பார்த்ததும், வெடித்துவருகின்ற தம் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், ஓ யோகின் என் மகளே! என்று ஓடிப்போய் அவளை மார்போடு கட்டி அணைத்துக் கொண்டு, சின்னஞ்சிறு குழந்தையைப்போல் நெடுநேரம் அழுதார். காதலும்,கடுந்துயரமும் ஒன்று கலக்க விரகதாபத்தால் துடித்தார் அன்னை.

வேதனையின் வேகத்தில் தம்மை மறந்து ஏதோ சிறுமி போல் அன்னை பேசத்தொடங்கினார்.ஒரு நாள் இறந்து போன ஒருவரின் உடலைப்பூக்களால் அலங்கரித்து பாடையில் வைத்து,மேளதாளத்தோடு சுடுகாட்டிற்குத் தூக்கிக் கொண்டு போனார்கள்.இதைப்பார்த்த அன்னை யோகின்மாவிடம் யோகின் இந்தப் புண்ணிய பூமியான பிருந்தாவனத்தில் உயிர் விடுவதற்கு அவர் எவ்வளவு அதிஷ்டம் செய்திருக்க வேண்டும். நானும் என் இறுதிக்காலத்தை நாடித்தான் பிருந்தாவனம் வந்தேன்.ஆனால் ஒரு சிறு ஜீரமாவது வர வேண்டுமே,வரவே இல்லை. நான் ஒன்றும் வயதாகாதவளல்ல. என்னைப்பார்! நான் எவ்வளவு வயதானவளாகி விட்டேன்.ஃ என் தந்தை, என் கணவரின் மூத்த அண்ணன் எல்லோரையும் பார்த்து விட்டேன் என்றார். இதைக்கேட்ட யோகின்மாவால் சிரிப்பைக்கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சிரித்தபடி அம்மா நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? இந்த உலகில் யார்தான் தன் தந்தையைப் பார்க்கவில்லை! என்று சொல்லிவிட்டு மேலும் சிரித்தார்.

ஆனால் இப்படி எத்தனை நாள்? தொடர்ந்து கண்ணீரும் கம்பலையுமாக இருந்தால் உடம்பு எப்படித் தாக்குப் பிடிக்கும்? அன்னையின் உடல் உருக்குலையத் தொடங்கியது. அப்போது ஒரு நாள் அன்னையின் முன்தோன்றிய குருதேவர். ஏன் இப்படி அழுது துடிக்கிறாய்? நான் எங்கே போய்விட்டேன்? இங்கே தானே இருக்கிறேன்! ஓர் அறையிலிருந்து இன்னொன்றிற்குப் போயிருக்கிறேன், அவ்வளவு தான்! என்றார்.

இந்தக் காட்சிக்குப் பிறகு அன்னையின் வாழ்க்கை வெகுவாக மாறியது. குருதேவரின் தொடர்ந்த காட்சிகளாலும் உயர்ந்த ஆன்மீக அனுபவங்களாலும் அவரது வேதனை விலகி, அந்த இடத்தை தெய்வீகப் பரவசம் பிடித்துக் கொண்டது.


  

தொடர்ந்து ஆன்மீகப் பேருணர்வு நிலைகளில் அன்னை மூழ்கத் தொடங்கினார். சில வேளைகளில் அவர் தியானம் செய்ய அமரும் போது புறவுலக நினைவு முற்றிலும் அவரிடமிருந்து நீங்கிவிடும். முகம் முழுவதும் ஈக்கள் மொய்த்து, கொசுக்கள் கடித்து புண்ணாகிவிடும். அதைக்கூட கவனியாமல் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருப்பார். அடிக்கடி தெய்வீக ப் பரவச நிலைகளில் ஆழ்ந்து உலகையே மறந்தவராக யமுனை நதிக்கரையின் மெல்லிய ஆற்று மணலில் அளவில்வாத மகிழ்ச்சியோடும் வேகத்தோடும் நடக்கத் துவங்கி விடுவார். யோகின் மாவும்  மற்றவர்களும் ஓடிப்போய் அவரைக் கட்டப்படுத்தி த் தங்களுடன் அழைத்துவர வேண்டியிருக்கும். அவள் தன்னை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டாள். அவளது செயலும் நடத்தையும் எல்லாம் சிவபெருமானையே நினைவு படுத்துவதாக இருந்தன. யாராவது பெயரைக்கேட்டால் கூட சிவன் என்றே சொன்னாள். தலைவனுக்குத் தன்னை முற்றிலுமாக அர்பணம் செய்த தலைவி ஒருத்தியின்நிலையை அப்பர் பெருமான் இவ்வாறு வர்ணிக்கிறார். பக்தியின் இந்த உயர்ந்த நிலையில் பக்தன் பகவானுடன் கலந்து இரண்டற்ற நிலையை அடைந்து விடுகிறான். அவன் மயமாகவே ஆகிவிடுகிறான். பக்தன் வேறு பகவான் வேறு என்ற நிலை அங்கே மறைந்து விடுகிறது. அன்னையும் குருதேவரிலிருந்து வேறுபடாத நிலையில் இருப்பதை இங்கு ஒரு நிகழ்ச்சி மூலம் காண்கிறோம். ஆன்மீகத்தின் மிகவுயர்ந்த இத்தகைய அனுபவங்கள் அவருக்கு எத்தனையோ ஏற்பட்டிருக்கும். ஆனால் அவர் எதையும் கூறியதில்லை. இப்போது நாம் காணப்போகும் நிகழ்ச்சி பின்னாளில் சுவாமி யோகானந்தர் கூறியது.

அன்னையும் பிறரும் பிருந்தாவனத்தில் யமுனைக் கரையிலுள்ள காலாபாபு குடியிருப்பில் ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தனர். ஒரு நாள் அங்கே அன்னை ஆழ்ந்த சமாதியில் மூழ்கியிருந்தார். வெகுநேரமாகியும் அவருக்குப் புறவுலக நினைவு திரும்பவில்லை. யோகின்மா இறைவனின் திருநாமத்தை ஓதி,அன்னையின் மனத்தை உலகை நோக்கித் திருப்ப முயன்றார். நீண்ட நேரத்திற்குப்பிறகு அன்னைக்குச் சிறிது புறவுணர்வு திரும்பியது. இத்தகைய வேளைகளில் குருதேவர் எனக்கு ச்சாப்பிடஏதாவது வேண்டும்” என்று சொல்வார்.அது போலவே அன்னையும் சொன்னார். உடனே சில இனிப்புப் பண்டங்கள், வெற்றிலை, தண்ணீர் முதலிய வற்றை அவர் முன் வைத்தார்கள்.குருதேவரைப்போன்றே அவர் எல்லாவற்றிலும் சிறிதளவு எடுத்து உட்கொண்டார். பிறகு வெற்றிலை போடும் போது அதன் காம்பை குருதேவர் எப்படிக்கிள்ளி எறிவாரோ,அது போல் கிள்ளி எறிந்தார். அந்த நிலையில் கேட்ட பல கேள்விகளுக்கு குருதேவர் பதில் சொல்வது போலவே பதில் கூறினார். புற நினைவு முழுமையாகத் திரும்பியதும் மேற்கண்ட நிகழ்ச்சிகளையெல்லாம் அவரிடம் கூறியபோது தாம் அப்போது குருதேவரின் உணர்வில் ஒன்றிவிட்டிருந்ததாகக் கூறினார். இந்த உயர் உணர்வு நிலையிலேயே அன்னை தொடர்ந்து இரண்டு நாட்கள் இருந்ததாக யோகானந்தர் தமது நினைவுக் குறிப்புகளில் எழுதியுள்ளார்.


  

இவ்வாறு உயர் உணர்வு நிலைகளிலும் ஜபம், தியானம். விரதங்கள் இவற்றிலுமாக அன்னையின் நாட்கள் கழிந்தன. சுமார் ஓராண்டுகாலம் பிருந்தாவனத்தில் தங்கியிருந்தார்அன்னை.பிருந்தாவனம் கோயில்களாலேயே அமைக்கப்பட்ட நகரம். எங்கு பார்த்தாலும் கோயில்கள்.அன்னை அங்கு தங்கிய ஓராண்டுக் காலத்தில் அங்குள்ள கோயில்கள் அனைத்திற்கும் சென்று பலமுறை வழிபட்டார். ராதாரமணரின் கோயிலுக்குச் சென்று கண்களில் நீர் மல்க , ஓ பகவானே!பிறரிடம் குறை காணும் பழக்கத்தை என்னிடமிருந்து முற்றிலும் நீக்கிவிடு. என்றுமே நான் பிறரிடம் குற்றம் காணாதிருக்க அருள் செய்.என்று மனமுருகி வேண்டினார்.அதைப்பற்றி பின்னாளில் கூறினார். பிறரிடம் கற்றம் காணும் பழக்கம் முன்பெல்லாம் என்னிடமும் இருந்தது. அந்தக் குணம் என்னைவிட்டு நீங்க வேண்டும் என்று இறைவனிடம் மனமுருகிப் பிராத்தனை செய்தேன். அதன் பின்னரே அந்தப் பழக்கம் என்னை விட்டு நீங்கியது. ஒருவனுக்கு நாம் ஆயிரம் நன்மைகளைச் செய்திருக்கலாம். ஆனால் தப்பித் தவறி ஒரு தீமை செய்தோமானால் உடனே அவன் கோபித்துக் கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வான். பிறருடைய குற்றத்தை மட்டுமே பார்ப்பது மனிதனின் குணம். ஆனால் பிறரிடம் இருக்கும் நல்ல குணங்களையும் கண்டு பாராட்டும் குணத்தை நாம் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். மனித வாழ்க்கையில் தவறுகள் நேராதிருக்காது.ஆனால் அவனது அந்தத் தவறை மட்டுமே நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக்கூடாது. இடைவிடாமல் பிறரிடம் குறை காண்பவனுக்கு எங்கு பார்த்தாலும் குறைகள் மட்டுமே தெரியும். ஒரு நாள் யோகின்மாவிடம், யோகின் ! நீ பிறருடைய குறைகளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்காதே. அப்படிச் செய்தால் உன் கண்கள் தூய்மையை இழந்துவிடும் என்று கூறினார்.

சம்பிரதாயப்படி பிருந்தாவனத்தை வலம் வரவும் செய்தார் அன்னை. கண்ணனின் வாழ்க்கையோடு தொடர்பு கொண்டுள்ள இடங்கள் பல மைல் தூரம் பரவி இருந்தன. அந்த எல்லா இடங்களையும் நடந்தே வலம் வருவது ஒரு புண்ணியச் செயலாகக் கருதப்படுகிறது. வாதநோய் இருந்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இதனை மேற்கொண்டார் அன்னை. அவ்வாறு வலம் வந்த போது, வழியில் அங்கங்கே திடீரென்று சிறிது நின்று,சுற்றிலுமுள்ள இடங்களை மிக உன்னிப்பாக ப்பார்த்தார்.ஒரு வேளை சில சூழ்நிலைகள் அவருக்கு உயர்ந்த ஆன்மீக அனுபவங்களை அளித்திருக்கலாம். ஆனால் அது பற்றி பக்தர்கள் கேட்டபோது, அவர்களை மேலே நடந்து போகும் படி மட்டுமே கூறினார்.

இவ்வாறு மிகவுயர்ந்த ஆன்மீக ப் பேருணர்வு நிலைகளில் திளைக்கின்ற நாட்களைவிட அன்னை குருவாகத் தன் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள உகந்தவேளை வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்? எனவே ஒரு நாள் குருதேவர் அன்னையின் முன் தோன்றி யோகினுக்கு மந்திர தீட்சை தருமாறு கூறினார். ஒரு நாள் குருதேவர் என் முன் தோன்றி யோகினுக்கு மந்திரதீட்சை அளிக்கும்படி கூறினார். எனக்கு பயமாகவும் தயக்கமாகவும் இருந்தது. இதென்ன இதற்குள் அன்னை சீடர்களைச் சேர்க்கத் தொடங்கிவிட்டார். என்றல்லவா மற்றவர்கள் எண்ணுவார்கள் என்ற வெட்கம் வேறு. எனவே நான் தீட்சை அளிக்கவில்லை. ஆனால் குருதேவர் மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து காட்சி தந்து நான் யோகினுக்குத் தீட்சை கொடுக்கவில்லை. அதை நீ இப்போது நிறைவேற்று என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார். அதோடு அவனுக்குரிய மந்திரத்தையும் கூறினார். நான் அதுவரை யோகினுடன் பேசியது கூட இல்லை. இதனால் யோகினின் (யோகின்மா) துணையுடன் தீட்சை அளிக்கும்படியும் கூறினார்.நான் அவளிடம் இதைத் தெரிவித்தேன். அவள் யோகினிடம் விசாரித்தபோது, குருதேவர் தனக்கு தீட்சையளிக்கவில்லை என்பதைத் தெரிவித்தான் அவன். அது மட்டுமல்ல அவர் சமீபத்தில் அவனுக்குக் காட்சி தந்து என்னிடம் தீட்சை பெறுமாறு கூறியதாகவும்,இதை எவ்வாறு என்னிடம் தெரிவிப்பது என்று தயங்கிப் பேசாமல் இருப்பதாகவும் சொன்னார். இப்படி எங்கள் இருவருக்குமே குருதேவரின் உத்தரவு கிடைத்ததால் நான் அவனுக்கு மந்திர தீட்சை அளித்தேன்.

தீட்சையன்று அன்னை தம் அறையில் பூஜை செய்தார்.பிறகு யோகினுக்குச் சொல்லி அனுப்பினார். அவர் வந்ததும் அருகில் அமரச் சொன்னார். பூஜை செய்து கொண்டிருக்கும் போது சமாதியில் ஆழ்ந்தார். அந்த நிலையிலேயே தீட்சை அளித்தார். அவர் மந்திரத்தை உரக்கக் கூறியது அடுத்த அறையில் இருந்த யோகின்மாவிற்குக் கூட கேட்கும்படியாக இருந்ததாம்.

இவ்வாறு அன்னையின் அவதாரப் பணிகளுள் ஒன்றான மந்திர தீட்சை, பக்தி நிலமான பிருந்தாவனத்தில் தொடங்கியது.

-

பிருந்தாவனத்தில் ஓராண்டு தங்கிய பிறகு, அன்னையும் மற்றவர்களும் அங்கிருந்து ஹரித்வார் சென்றனர்.அங்கே புனிதத் தீர்த்தமாகிய பிரம்ம குண்டத்தில் குருதேவரின் அஸ்தியில் ஒரு பகுதியை அன்னை கரைத்தார். மலைமீதுள்ள சண்டி கோயிலுக்கும் சென்று வழிபட்டார். பிறகு ஜெய்ப்பூர்,புஷ்கரம்,ஆகிய இடங்களைப் பார்த்துத் திரும்பினார்.வழியில் புனித கங்கையும் யமுனையும் சேர்கின்ற அலகாபாத்தில் தங்கி,திரிவேணி சங்கமத்தில் குருதேவரின் தலைமுடியை அர்பணித்தார். இது பற்றி அன்னை கூறினார்.சங்கமத்திற்கு நான் சென்ற போது நீர்ப்பரப்பு அமைதியாக இருந்தது. சங்கமத்தில் சேர்ப்பதற்காக குருதேவரின் தலைமுடியைக் கையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு நின்றேன். அப்போது திடீரென்று ஓர் அலை எழுந்து கைகளில் இருந்த முடியைப் பறித்துக் கொண்டு சென்றது. அந்தத் தீர்த்தம் குருதேவரின் தலைமுடியைால் மேலும் புனிதமாவதற்கு ஓடி வந்தது போல் இருந்தது.

விதவையான லட்சுமி அங்கே சம்பிரதாயப்படி மொட்டை அடித்துக் கொண்டார். அன்னை அப்படிச் செய்து கொள்ளவில்லை. கணவர் இறப்பே இல்லாதவராகவும் மாற்றமே அடையாதவராகவும் இருக்கும் போது அவர் எப்படி விதவையாவார்? அவர் நித்திய சுமங்கலி அல்லவா?

1887-இல் அனைவரும் கல்கத்தா திரும்பினர்.


  இந்த உலகில் துன்பம் ஏன் உள்ளது? உலகின் சிந்தனைச் சிற்பிகளையும் தத்துவ ஞானியரையும் இதைவிட ஒரு கேள்வி ஆக்கிரமித்திருக்க முடியாது.ஆனால் விடை மட்டும் என்னவோ அனைவரின் சிந்தனைத் திறத்தையும் கடந்தே நிற்கிறது. ஒரு வேளை சுவாமி விவேகானந்தர் கூறுவதுபோல், இந்து ” எனக்குத் தெரியாது” என்று கூறுகிறானே, அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்ல முடியாது என்பது தான் மிகச் சிறந்த விடை போலும். ஆனால் துன்பம் என்ற ஒன்று இருப்பது நிதரிசனமான அனுபவம். அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. எனவே தான் சான்றோர்கள் துன்பத்தை வாழ்க்கையின் மறுபக்கமாக ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் துன்பத்தில் துவள்வதில்லை. அங்குமிங்கும் ஓடி, மனிதர்களை நாடி சூழ்நிலையை மாற்றி துன்பத்தை விலக்க முயற்சிப்பதில்லை. வருகின்ற துன்பங்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு,அவற்றைத் தங்கள் வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்கான ஒரு படிக்கல்லாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இந்த உலகம் என்னும் மாபெரும் நாடக அரங்கில் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பாத்திரங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. இன்பமும், துன்பமும் நமக்கு ஆசிரியர்கள். இதில் இன்ப அனுபவங்களை விட துன்ப நிழல்கள் தரும் பயிற்சியே, நாம் நமது பாத்திரத்தை நன்றாக உணர்ந்து கொள்ளச் செய்கிறது. அதனால் தான் குந்தி,”இறைவா” எங்களுக்கு மேலும் மேலும் துன்பங்கள் வரட்டும். துன்பச் சூழல் தான் நாங்கள் உன்னை நினைக்கும் படிச் செய்கிறது என்று பிராத்தனை செய்தாள். எனவே துன்பத்தை ஏற்றுக் கொள்வதற்கான மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்வது இன்றியமையாதது.

உண்மை என்னவென்றால்,வாழ்க்கையில் வரும் சிரமங்களையும் துன்பங்களையும் அமைதியாகத் தாங்கி, அது தரும் பாடங்களை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளும்போது,அது நமது மன ஆற்றலை வளர்க்கிறது. ஆன்மீக சக்தியைத் தந்து பிறர் பணிகின்ற உயர்நிலையை நமக்கு அளிக்கிறது.எனவே பொறுமையுடன் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது ஒரு மாபெரும் தவமாகும். துறவியர் உலக இன்பங்களைத்துறந்து செய்கின்ற தவத்தை விட இந்தத் தவ வாழ்வை உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கிறார் திருவள்ளுவர்.

குருதேவியாக, உலகின் அன்னையாகப் பரிணமிக்க இருந்த அன்னைக்கு ஆன்மீக ஆற்றல் தேவைப்பட்டது. அதற்காகத் தான் பிருந்தாவனத்திலிருந்து1887 ஆகஸ்டில் திரும்பி வந்த அவர் இத்தகைய தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டார். பெண் குலத்திற்கு ஒளி காட்டும் பெரு விளக்காகத் தோன்றியவர் அன்னை. எனவே சாதாரணப் பெண்களும் ஈடுபடத்தக்க, அதே வேளையில் மற்ற தவங்களை விட மேலானதுமான இந்த துன்ப வாழ்க்கை என்னும் தவத்தை மேற்கொண்டார். இன்றைய ஒரு பெண் தன் வாழ்வில் சந்திக்க வேண்டிய, எதிர்கொள்ள வேண்டிய எந்தப் பிரச்சனையும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் அன்னையின் வாழ்வில் இல்லாமல் இல்லை. இன்றைய சாதாரணப்பெண்ணின் நிலையைவிட எந்த விதத்திலும் மேம்பட்டதாகவும் இருக்கவில்லை. ஆனால் இத்தனைக்கும் அவர் தன் நிலையை எடுத்துக் கூறி யாருடைய உதவியையாவது நாடியிருக்க வேண்டுமே,யாரையாவது குற்றம் சாட்டவேண்டுமே,ஒரு கண்டனச் சொல்லாவது அவர் வாயிலிருந்து வர வேண்டுமே, இல்லவே இல்லை. ஏனெனில் இது தமக்குத்தேவை என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு தன்னுணர்வு பூர்வமாக அவர் இந்தத் தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டார். இது பெண்ணினத்திற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அமைந்ததுடன்,தமது அவதாரப்பணியை நிறைவேற்றுவதற்கான ஆற்றலையும் அவருக்கு அளித்தது.


 MAIN PAGE 

image144

தவ வாழ்க்கை

தவ வாழ்க்கை

  

குருதேவரின் வாழ்விலும் சரி. அன்னையின் வாழ்விலும் சரி, சாதனைகளையோ தவ முறைகளையோ அவர்களாக நாடிப்போக வில்லை. எத்தகைய சூழ்நிலையையும் ஏற்றுக்கொள்ள அவர்கள் தயாராக இருந்தனர். வரும்போது அதைப்பயன்படுத்தி தாங்கள் அடைய வேண்டியதைச் சாதித்துக் கொண்டனர். அன்னை இந்தத் துன்ப வாழ்க்கையை விரும்பி ஏற்று. அதைத் தவ வாழ்வாக்கிக் கொண்டார். குருதேவரின் விருப்பமும் அதுவாகவே இருந்தது.காசிப்பூர் நாட்களில் அவர் ஒரு நாள் அன்னையை அழைத்து, என் காலத்திற்குப் பிறகு நீ காமார்புகூரில் சென்று தங்கு. ஏதாவது கீரையை நட்டுக்கொள். வெறும் சோறோ வேகவைத்த கீரையோ எது கிடைக்குமோ அதைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபடு.ஆனால் ஒன்று ஒரு காசுக்காகக் கூட யாரிடமும் கையேந்தி விடாதே.கையை நீட்டினால் உன் தலையை அடமானம் வைத்துவிட்டாய் என்று பொருள். யாராவது பக்தர்கள் தங்கள் வீட்டில் வந்து தங்கும் படி அன்புடன் உன்னை அழைக்கலாம். அதையும் ஏற்றுக்கொள்ளாதே, அதைவிடப் பிச்சையெடுத்து வாழ்வது மேல். காமார்புகூரிலுள்ள உன் சொந்த வீட்டை விடாதே. சாதாரண உணவுக்கும் உடைக்கும் உனக்குக்குறைவு வராது.என்று கூறியிருந்தார்.ஆனால் குருதேவர் கூறினார் என்பதற்காக மட்டுமே அன்னை எதையும் ஏற்றுக் கொள்பவர் அல்ல.என்பதை நாம் முன்பே கண்டோம். பின்னாளில் ஒரு முறை யோகின்மா அன்னையிடம் அம்மா” சில விஷயங்களில் குருதேவரைின் அறிவுரையையும் மீறி நீங்கள் உறுதியாக இருந்தீர்களேஅது எப்படி? என்று கேட்டார். அதற்கு அன்னை புன்னகையுடன் “யோகின்” எல்லா விஷயங்களிலும் ஒருவர் மற்றவருக்கு அடங்கி நடப்பது என்பது சாத்தியமா என்ன? என்று பதில் கூறினார். மற்றொரு சமயம் திருமண வாழ்வைப்பற்றிக் கூறும் போது, காலம் முழுவதும் ஒருவனுக்கு அடங்கி நடப்பதும் அவனது பலவீனங்களுக்கெல்லாம் தாளம் போடுவதுமான வாழ்வும் ஒரு வாழ்வாகுமா? என்று கூறினார். எனவே கணவனுக்கேற்ற மனைவியாக அன்னை வாழ்ந்தார் என்று கூறும்போது கணவன் எதைச் சொன்னாலும் தாம் எதையும் யோசிக்காமல் அதை எழுத்துக்கு எழுத்து பின்பற்றுகின்றவராக வாழ்ந்தார் என்பது பொருள் அல்ல. அதை குருதேவர் எதிர்பார்க்கவும் இல்லை. இது குருதேவரின் கட்டளை அல்ல. இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை அன்னை வாழலாம் என்பதை அவர் கோடிகாட்ட மட்டுமே செய்தார்.என்று இந்த இடத்தில் எழுதுகிறார் சுவாமி கம்பீரானந்தர். எனவே காமார்புகூர் வாழ்க்கையை அன்னை தாமாகவே ஏற்றுக்கொண்டார்.

இனி இந்த நாட்கள் துன்பமயமாக இருக்கப் போகின்றன.என்பதும் அன்னைக்குத் தெரிந்தே இருந்தது. குருதேவர் இருக்கும் போதே ஹிருதயன் அவரை அவமதித்தது நமக்குத் தெரியும். ராம்லால் அர்ச்சகரான பின் குருதேவரையே மதிக்காதவன். இத்தகைய உறவினர்கள்


  

குருதேவர் இருக்கும் போதே ஹிருதயன் அவரை அவமதித்தது நமக்குத் தெரியும். ராம்லால் அர்ச்சகரான பின் குருதேவரையே மதிக்காதவன். இத்தகைய உறவினர்கள் காமார்புகூரரில் எப்படிப்பட்ட வரவேற்பை அளிப்பார்கள் என்பதைப்புரிந்து கொள்ள முடியாதவர் அல்ல அன்னை.காசிப்பூர் நாட்களில் ஒருநாள் குருதேவர் ராம்லாலிடம் இதோ பார் உன் சித்தி காமார்புகூரில் தங்குமாறு கவனித்துக் கொள். என்றார். அதற்கு ராம்லால் அவர் எங்கு வேண்டுமானாலும் தங்கட்டும் என்று விட்டேற்றியாக பதிலளித்தார். அவன் கூறியதன் பொருளைப் புரிந்து கொண்ட குருதேவர் என்ன பேச்சு பேசுகிறாய்?நீயெல்லாம் ஒரு மனிதனாகப் பிறந்திருக்கிறாயே? என்று வேதனையுடன் கூறினார்.காமார்புகூர் நாட்களைப்பற்றி அன்னைக்கு ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தாலும் ராம்லாலின் பதிலைக்கேட்ட பின்னர் அதுவும் தீர்ந்து விட்டிருக்கும். அன்னையைப் பொறுத்த வரை குருதேவரின் மறைவைவிட ஒரு பெரிய துன்பம் அவர் வாழ்வில் வரப்போவதில்லை.எனவே பிருந்தாவனத்தில் மிகவுயர்ந்த ஆன்மீக அனுபவங்களைப் பெற்ற அன்னை துன்ப நாட்களாகிய தவவாழ்வை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாரானார்.

அன்னை பிருந்தாவனத்திலிருந்து வருவதற்குள்ளாகவே ராம்லால் தன்னால் ஆனதைச் செய்துவிட்டான். மதுர்பாபுவும் ராணிராசாமணியும் செய்த ஏற்பாட்டின்படி குருதேவர் மாதந்தோறும் சம்பளமாக ஏழுரூபாய் பெற்று வந்தார் என்பது நமக்குத்தெரியும். குருதேவரின் மறைவிற்குப் பிறகு , அது அன்னைக்குக் கொடுக்கப்பட்டு வந்தது. ராம்லாலும் கோயில் நிர்வாகியான தீனநாத்தும் சேர்ந்து அன்னையை குருதேவரின் பக்தர்கள் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். எனவே அவருக்குப் பணம் தேவையில்லை என்று கூறி அந்தப் பணத்தை நிறுத்திவிட்டார்கள். அன்னை இதைக்கேள்விப்பட்டபோது சிறிதும் கவலைப்படாமல் நிறுத்தினால் நிறுத்தட்டும். அவரே போய்விட்டார். பணத்தை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்வது! என்று கூறினார்.

ஆனால் நரேந்திரர் இதை அறிந்தும் கோயில் நிர்வாகிகளிடம் சென்று, அந்தத் தொகை தொடர்ந்து முன்போல் அன்னைக்குஅளிக்கப்பட வேண்டும்.என்று எவ்வளவோ மன்றாடிக்கேட்டார். ஆனால் நிறுத்தப்பட்ட பணம் பிறகு கொடுக்கப்படவே இல்லை. அதன் பின் குருதேவரின் பக்தர்கள் ஒன்று சேர்ந்து மதந்தோறும் பத்துரூபாய் அன்னைக்குக் கொடுப்பதென முடிவு செய்தனர்.ஆனால் அதுவும் ஏனோ நடைபெறவில்லை.

பிருந்தாவனத்திலிருந்து கல்கத்தா வந்து சுமார் ஒரு வாரம் பலராம் போஸின் வீட்டில் தங்கிவிட்டு. அன்னை காமார்புகூருக்குப் புறப்பட்டார். யோகின்மா,கோலாப்மா, யோகின், மற்றும் ஓரிரு பக்தர்கள் அவருடன் சென்றனர். போகுமுன் அன்னை தட்சிணேசுவரம் சென்று காளி தேவியையும் மற்ற தெய்வங்களையும் வழிபட்டார். குருதேவர் வாழ்ந்த அறை நகபத்,பஞ்சவடி என்று எல்லா இடங்களையும் சென்று பார்த்தார். துன்பத்தின் நிழல்படிந்த எத்தனை இன்ப நினைவுகள் அவர் மனத்தில் எழுந்து மறைந்திருக்கும்! நீங்கா நினைவுகளுடன் அங்கிருந்து விடைபெற்றார். இன்ப நாட்களில் அவருடன் இருந்த லட்சுமி இப்போது தமையன்களுடன் தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கி விட்டாள். தன் நிழல் மட்டுமே துன்பத்தில் துணை என்பது எத்துணை உண்மை.!

பர்த்வான் வரை அனைவரும் ரயிலில் சென்றனர். அதுவரை செல்லத்தான் பணம் இருந்தது. அதன் பின்னர் நடைப் பயணம் தான். முதற்கட்டமாக பதினாறு மைல் நடந்து உச்சலன் என்னும் இடத்தை அடைந்தனர். அன்னை மிகவும் களைத்து விட்டார். எனவே அங்கு சற்று இளைப்பாறினார். கோலாப்மா செய்த கிச்சடியை மிகவும் ருசித்துச் சாப்பிட்டார்.பின்னர் எல்லோருமாக காமார்புகூரை அடைந்தனர். கோலாப்மாவைத் தவிர மற்றவர்கள் மூன்று நாட்கள் அன்னையுடன் தங்கிவிட்டுக் கல்கத்தா திரும்பினர். கோலாப்மா ஒருமாத காலம் அங்குத்தங்கினார். 


  

அன்றைய சமூகம் விதவைக்கு மரியாதையோ அந்தஸ்தோ அளிக்கத் தயாராக இருக்கவில்லை. விதவைக்கு எல்லா இன்பங்களும் மறுக்கப்பட்டன. அவள் ஒரு நடைபிணமாகவே கருதப்பட்டாள்.கிராமங்களில் இந்தக்கட்டுபாடு வெறி அதன் முழுவேகத்தில் தலைவிரித்தாடியது.இங்கோ ஒரு விதவை அவர் முழுக்கமுழுக்க வெள்ளைப்புடவையை அணிந்திருக்கவில்லை. வெள்ளைச்சேலையாக இருந்தாலும் அதில் சிவப்புக் கரை இருந்தது. கைகளிலிருந்து தங்க வளையல்கள் கழற்றப்படவில்லை.ஊராருக்கு இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும். அனுதாபம் தோன்றுவதற்குப் பதிலாக கோபமும் ஆத்திரமும் கொண்டு அன்னையை உல்லாச விதவை” என்று கேவலமாகப் பேசத்துவங்கினர். அன்னையுடன் கோலாப்மா தங்கி இருந்த ஒருமாத காலமும் கிராம மக்களின் பேச்சும் ஆர்பாட்டமும் அவரை நெருங்க முடியாதபடி பார்த்துக்கொண்டார். அவர்போனது தான் தாமதம், கிராமத்தினர் தங்கள் வெறுப்பை ப்பல வழிகளில் காட்டத்தொடங்கினர். அன்னை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கலங்கினார்.

ஆனால் ஜெயராம்பாடியில் ஒரு பானு மாமியைப்போல் காமார்புகூரில் அன்னைக்கு ஆறுதலாக வந்தார் ஒரு பிரசன்னா மாமி.குருதேவரின் இளம்பிராயத்திலேயே அவரைக் கடவுளாகக் கண்டு போற்றியவர்அவர். வயது முதிர்ந்த அவர் ஒருவிதவை . அவரது பக்திக்காகவும் தூய வாழ்வுக்காகவும் ஊரார் அவரை மிகவும் மதித்தனர். அன்னையைத் தூற்றிய ஊராரிடம் அவர்,கதாயியின் மனைவி சாதாரணப்பெண் அல்ல.கதாயியைப்போல் இவளும் தெய்வமேஎன்று எவ்வளவோ எடுத்துக் கூறினார். அவரது பேச்சை க்கேட்டபின்னர் ஊராரின் எதிர்ப்பு முற்றிலுமாக அடங்காவிட்டாலும் சற்று தணியவே செய்தது.

பிரசன்னாவைத் தவிர காமார்புகூரில் அன்னைக்கு ஆதரவாக இருந்தது தனி என்னும் முதிய பெண்மணி. அவரும்அன்னையைத் தன் உயிருக்கு உயிராக நேசித்து அவருக்குத்துணை நின்றார்.

கடவுள் விட்ட வழியே வாழ்வதுஎன்று அவரது திருவடிகளில் அன்னை தம்மை முற்றிலுமாக சமர்ப்பித்துக் கொண்டார். அவரிடம் சல்லிக்காசு இல்லை. கொஞ்சம் நெல் இருந்தது.அந்த நெல்லைக்குத்தி அரிசியாக்கி, அதைச் சமைத்து வெறும் அரிசிச்சோற்றை குருதேவருக்கு நைவேத்தியமாகப் படைத்துத் தாமும் உண்டார்.பிறகு ஒரு நாள் மண்வெட்டியைத் தாமே கையில் எடுத்துக்கொண்டு தோட்டத்தைக் கொத்தி கீரை விதைகளைப் பாத்திகளில் விதைத்தார். இந்தக்கீரை வளர்கின்ற வரையில் அவர் வெறும் அரிசிச்சோற்றையே உண்ணநேர்ந்தது. அதில் சேர்த்துக்கொள்வதற்கு உப்பு வாங்கக்கூட அவரிடம் காசு இல்லை.இருந்த துணிகள் கிழிந்துபோகஅவற்றை முடிச்சு போட்டு அணிந்துவந்தார். அந்த அளவுக்கு வறுமை அவரை வாட்டியது.

சமூக க் கட்டுப்பாடுகளின் காரணத்தால் ஊரார்தான் அன்னையை அவமதித்தார்கள் என்றால்,உறவினர்கள் அதைவிட ஒருபடி மேலே சென்று அவரைப்புறக்கணித்தார்கள். ஒரு விதவை சுமங்கலி போல் வாழ நினைக்கிறாளே என்ற எண்ணத்தாலா,இல்லை ஊரார் எங்கே தங்களையும் விலக்கி விடுவார்களோ என்ற பயத்தாலா,அவர்கள் இப்படி நடந்து கொண்டார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அன்னையின் இந்தத்தனிமை நாட்களில் உடனிருக்க வேண்டியவர்கள் குருதேவரின் அண்ணன் ராமேசுவரரின் பிள்ளைகளான ராம்லாலும், சிவராமும், லட்சுமியும் தான்.ஆனால் தட்சிணேசுவரக் காளிகோயிலில் தலைமைப்பூஜாரியாக இருக்கின்ற ராம்லால் உதவி செய்யாதது மட்டுமல்ல,அன்னைக்கு மாதந்தோறும் கொடுக்கப்பட்டு வந்த உதவிப் பணத்தை நிறுத்தினான். சிவராம் அன்னையிடம் மிகவும் அன்பாக இருந்தான்.உபநயனத்தின் பிறகு முதல் பிச்சையை அன்னையிடமே ஏற்றான். ஆனால் நடைமுறையில் அவருக்கு எவ்வித உதவியும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருந்தான். அவனும் தன் அண்ணனுடன் தட்சிணேசுவரத்திலேயே வாழ்ந்து வந்தான்.லட்சுமியும் அண்ணன்களுடன் தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கிவிட்டதை ஏற்கனவே கண்டோம்.


  

ஒரு முறை தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து வந்த ராம்லால் தன்னுடன் நான்கு ஐந்து உறவினர்களை அழைத்து வந்தான். குடும்பச் சொத்துக்களை மடமடவென்று பங்குபோட்டு, அன்னையின் பங்காக குருதேவர் பிறந்த சின்னஞ்சிறு குடிசையைக் கொடுத்து விட்டு, குல தெய்வமான ரகுவீரரின் பூஜைக்கும் நைவேத்தியத்திற்கும் ஏற்பாடு செய்துவிட்டு போய்விட்டான்.

இந்த நிலையில் அன்னைக்குச் சற்றேனும் ஆறுதலாக இருந்தது எப்போதாவது வந்து செல்லும் பக்தர்கள் தாம். ஏழ்மையின் காரணமாக அவர்களுள் பலரால் காமார்புகூர் செல்ல முடியவில்லை.அபூர்வமாகச் செல்கின்ற அவர்களை அன்னை வரவேற்று உபசரிப்பார். அவர்கள் யாருக்கும் தமது வறுமையோ வேதனையோ தெரியாதிருப்பதில் மிகுந்த கவனமாக இருப்பார். அவர் தமத நிலையையை யாரிடமும் ஒருபோதும் கூறவில்லை.

இவ்வாறு தமக்குத் தாமே ஏற்றுக்கொண்ட தவ வாழ்வில் அன்னை முற்றிலுமாக மூழ்கியிருந்தார். அவரது புறவாழ்வு வறுமையும் வேதனையும் சூழ்ந்து தவக்கனலில் வறுத்தெடுக்கப்பட்ட அதே வேளையில் அவரது அகவாழ்வு ஆன்மீகப்புனலில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தது.குருதேவரின் தரிசனமும் ஆன்மீகக் காட்சிகளும் அனுபவங்களும் அவரது அக வாழ்க்கையை நிறைத்தன. வறுமையையும், தனிமையையும் தவிர அன்னையின் முக்கியமான இரண்டு பிரச்சனைகள் ஆன்மீக அனுபவங்களால் தீர்க்கப்பட்டன.

அன்னை விதவைக்கோலத்தை ஏற்காதது ஊராரின் வம்புப்பேச்சுக்களுக்கு ஆதாரமாக இருந்தது. தெய்வத்துணைவர் தம்முடனேயே இருக்கும் போது அவர் எப்படி விதவையாக முடியும்? இது முதற்பிரச்சனை. சிறுவயதிலிருந்தே கங்கையின் மீது அன்னை அளவற்ற பக்தி கொண்டிருந்தார்.தட்சிணேசுவரத்தில் வாழ்ந்த போது தினமும் அந்தப்புண்ணிய நதியில் நீராடி மகிழ்ந்த அவருக்கு இங்கே அதில்லாதது ஒரு குறையாக இருந்தது.இது இரண்டாம் பிரச்சனை. அன்னையின் இந்த இரு பிரச்சனைகளும் அற்புதமான ஆன்மீகக்காட்சி ஒன்றினால் விலகியது. அதைப்பற்றி அன்னை கூறினார்.

பிருந்தாவனத்திலிருந்து வந்து நான் காமார்புகூரில் தங்கியிருந்தபோது ஊர்வம்புக்குப் பயந்து கைகளில் இருந்த வளையல்களைக் கழற்ற முற்பட்டேன். அவற்றை அணிந்திருப்பதற்காக ஏற்கனவே என்னைக்கேவலமாகப் பேச ஆரம்பித்து விட்டிருந்தார்கள். அதோடு கங்கையில் நீராடுவதற்கும் பெரிதும் விரும்பினேன். ஆனால் அது நெடுந்தொலைவில் இருந்தது. என்ன செய்வது! ஒரு நாள் இப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது குருதேவர், பூதிகால்வாயில் பக்கமிருந்து வீட்டை நோக்கி வருவதைக்கண்டேன். எனக்கு வியப்புத் தாளவில்லை. அவருக்குப பின்னால் நரேன், ராக்கால்,பாபுராம் முதலான பல சீடர்களும் பக்தர்களும் வந்து கொண்டிருந்தனர். குருதேவரின் திருப்பாதங்களிலிருந்து தண்ணீர் ஊற்றெடுத்துப் பெருகி அவருக்கு முன்னால் அலைகளை வீசியபடிபாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.இதைக்கண்டதும் ஓ! அவரே எல்லாமாக இருக்கிறார்! அவர் பாதங்களிலிருந்தே கங்கை பொங்கி வருகிறது. என்று எனக்குள் கூறியபடி,ரகுவீரர் கோயிலின் அருகே நின்ற செடியிலிருந்து கை நிறைய மலர்களைப் பறித்து வந்து அந்த கங்கையில் இட்டு வணங்கினேன்.இதற்குள் அருகில் வந்த குருதேவர் வளையல்களைக் கழற்றாதே, வைணவ தந்திரம் பற்றி உனக்குத்தெரியுமா? என்று கேட்டார்.நான் அது என்ன? எனக்குத் தெரியாதே? என்றேன்.அதற்கு அவர், இன்று பிற்பகல் கௌரி வருவாள். அவள் இதைப்பற்றி உனக்குச்சொல்வாள், என்றார். அதற்குள் காட்சி மறைந்து விட்டது. அன்று பிற்பகல் குருதேவர் கூறியபடியே கௌரி வந்து சேர்ந்தாள். அவளிடமிருந்து ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் கணவர் சின்மயமானவர் என்று அறிந்து கொண்டேன்.

இத்தகைய காட்சிகளின் காரணமாக அன்னை உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகளிலேயே வாழ்ந்தார். ஆன்மீக ஆற்றலும் அவரிடம் சிறப்பாக வெளிப்படத் தொடங்கியது. 


  

இந்தக்காலத்தில் ஒரிசாவிலிருந்து சாது ஒருவர் அங்கே வந்து,தனியாக ஒரு குடிசையில் தங்கி, தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டிருந்தார். ஒரு நாள் காலிகளின் கும்பல் ஒன்று அவருடைய குடிசைக்குச் சென்று அவரை நன்றாக அடித்து உதைத்துஈஅவருடைய வழிபாட்டுப்பொருட்களையும் குடிசையையும் நாசம் செய்து அவரைத்துன்புறுத்தியது.எனவே அந்த சாது காமார்புகூரை விட்டுப்போவது என்று முடிவு செய்தார். இதனைக்கேள்விப்பட்டார் அன்னை. தமக்கு ஊரார் இழைக்கின்ற கொடுமைகளை அவர் பெரிதாக எண்ணவில்லை. அந்த சாதுவுக்கு எப்படியாவது உதவ வேண்டும் என்று விழைந்தது அவரது உள்ளம். தமக்கு ஆதரவாக சிலரைக்கூட்டிக்கொண்டு அங்கே சென்றார். அவர்களின் உதவியுடன் ஹல்தார்புகூரின் தென்மேற்குக் கரையில் சிறிய ஓலைக் குடிசை ஒன்றைக் கட்ட தொடங்கினார். அப்போது பார்த்துதானா வானம் இருட்டிக்கொண்டு வர வேண்டும்.இதோ பெருமழை கொட்டும் போல் தோன்றியது. அன்னை கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டு, இறைவா.பொறுக்க வேண்டும்.ஓலை வேய்ந்து முடிந்ததும் உங்கள் திருவுள்ளம் போல் மழை கொட்டட்டும் என்று பிராத்தனை செய்தார். அவ்வாறே கூரை வேலை முடிந்த பின்னரே மழை பெய்தது. சாதுவையும் அந்தக் குடிசையில் தங்கச் செய்தார்.அந்த வழியாகச் செல்லும் போதெல்லாம் சுவாமி எப்படி இருக்கிறீர்கள்? என்று நலம் விசாரிப்பார் அன்னை. அந்தச் சாது அதிக நாள் உயிர் வாழவில்லை. குடிசையில் தங்கத் தொடங்கிய சில காலத்திற்குள் அங்கேயே உயிர் நீத்தார்.

நில்” என்ற போது மழை நின்றது மட்டுமல்ல,பெய்” என்றபோது பெய்யவும் செய்தது.பின்னாளில் ஒருமுறை ஜெயராம்பாடியிலும் அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் தொடர்ந்த மழையின்மையால் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது.ஒருநாள் ஊர் மக்கள் ஒன்று திரண்டு அன்னையிடம் சென்று அம்மா இந்த வருடமும் மழை பெய்யவில்லை என்றால் எல்லோருமே செத்து மடிய வேண்டியது தான் என்று கூறினார்கள். அவர்களின் துயரைக் கண்டு அன்னை மனம் உருகிய அன்னை அவர்களுடன் வயலுக்குச் சென்றார். வறண்டு கிடந்த நிலங்களைப் பார்த்தபோது அவரால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கைகூப்பிக் கொண்டு மிகுந்த பணிவுடன் எம்பெருமானே” இதென்ன கொடுமை ! பஞ்சத்தால் அனைவரும் மடிய வேண்டியது தானா! என்று கூறியபடியே மனமுருகி பிரார்த்தித்தார். அன்றிரவே மழை கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டியது. பஞ்சமும் தீர்ந்தது.

ஒரிசா சாதுவைத்தாக்கிய கும்பல் எந்த நேரத்திலும் தன்னந்தனியாகக்குடிசையில் வாழும் அன்னைக்கு தொந்தரவுகள் தரலாம். அப்படி நேர்ந்தால் அவர்களைத் தடுப்பதற்கோ ஏனென்று கேட்பதற்கோ கூட அங்கே யாரும் இல்லை. ஆனால் துன்பம் அவர்களிடமிருந்து வராமல் குருதேவரின் பக்தரான ஹரீஷ் என்பவர் வடிவில் வந்தது. அவர் குருதேவரின் இல்லறச்சீடர்.குருதேவரின் துறவிச் சீடர்கள் தங்கித் தவமியற்றிய வராக நகர்மடத்திற்கு அவர் அடிக்கடிச் செல்வார். எங்கே அவரும் துறவியாகி விடுவாரோ என்று பயந்த அவரது மனைவி மருந்துகள், மந்திரம் போன்றவற்றின் மூலம் அவர் மனத்தைத் திருப்ப எண்ணினாள். ஆனால் விளைவு விபரீதமாகி அவருக்குச் சித்தப்பிரமை பிடித்துவிட்டது. அந்த நிலையில் அவர் காமார்புகூர் வந்து சேர்ந்தார். அவரைக் கண்டதுமே அவரால் ஏதேனும் குழப்பம் விளையலாம் என்று அஞ்சிய அன்னை உடனடியாக வராக நகர் மடத்திற்குக் கடிதம் எழுதி யாராவது வந்து அவரை அழைத்துச் செல்லுமாறு தெரிவித்தார். அதன்படி அங்கிருந்து சரத்தும் நிரஞ்ஜனும் புறப்பட்டு வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் வருவதற்குள் நிலைமை மோசமாகிவிட்டது. அன்னை கூறினார்- அப்போது ஹரீஷ் சில நாட்கள் காமார்புகூரில் தங்கியிருந்தான். மனைவியின் காரணமாக அவனுக்கு மனநிலை சரியில்லை. ஒரு நாள் பக்கத்துவீட்டிற்குப் போய்விட்டு, வீட்டிற்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது அவன் என்னைத் துரத்த ஆரம்பித்தான்.வீட்டில் யாரும் இல்லை. எனக்கு எப்படித் தப்பித்துக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை. முதலில் அங்கேயிருந்த நெற்குதிருக்குப் பின்னால் ஒளிந்தேன்.அங்கும் வந்து துரத்த ஆரம்பித்தான்.என் கால்கள் ஓய்ந்து களைத்துப் போகும் வரை ஏழெட்டு முறை அவன் கைக்கு அகப்படாமல் அந்தக் குதிரைச் சுற்றி ஓடினேன். அதன் பிறகும் என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. என் சொந்த உருவை எடுத்துக் கொண்டேன். அவனைப்பற்றிப் பிடித்து ஓர் அறை கொடுத்து கீழே தள்ளினேன். என் முட்டியை அவனது மார்பில் ஊன்றிக் கொண்டு,நாக்கைப் பிடித்து இழுத்து, அவனது இரண்டு கைகளும் சிவந்து கன்றும் வரை அறைந்தேன். அவனுக்கு மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கியது. நாணமும் பணிவும் அடக்கமும் உருவானவர் அன்னை. ஆனால் அந்த மென்மையும் தன் பெண்மைக்குச் சோதனை என்று கண்டபோது வன்மையாகியது அவரால் ஓர் ஆணையே அடித்து வீழ்த்த முடிந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சி அன்னையை வெகுவாக ச் சிந்திக்க வைத்தது. அடிக்கடி தோன்றும் குருதேவரின் காட்சியும் அவர் தம்முடன் எப்போதும் இருக்கிறார்.என்ற உணர்வும் ஆன்மீக அனுபவங்களும் மட்டுமே அவருக்குத் துணையாக இருந்தன.


 MAIN PAGE 

image145

ஜெயராம்பாடியில்

ஜெயராம்பாடியில்

  

பிற்காலத்தில் அன்னை கூறினார். தன்னிந்தனியாகக் காமார்புகூரில் துணையோ ஆதரவோ இல்லாமல் இருந்த அந்தக்காலத்தில் எனக்குப்பிள்ளைகள் இல்லை. சொந்தம் என்று உரிமையோடு அழைப்பதற்கு இந்த உலகத்தில் ஒருவரும் இல்லை. என்கதி தான் என்ன?என்று ஒருநாள் எண்ணம் எழுந்தது.உடனே குருதேவர் என் முன் தோன்றி உனக்கு ஒரு மகனா வேண்டும்.? மணிமணியாக எத்தனையோ மகன்களைக் கொடுத்திருக்கிறேனே! காலப்போக்கில் உன்னை அம்மா என்றழைக்க இன்னும் எத்தனையோ பிள்ளைகள் வருவார்கள் என்று கூறினார். இதன் பிறகு அன்னையின் காமார்புகூர் வாழ்க்கையில் சிறிது மாற்றம் ஏற்பட்டது.இத்தகைய கடினமான தவவாழ்வு தேவையில்லை என்று குருதேவரும் நினைத்திருப்பாரோ என்னவோ? அன்னை தம் நிலைமை குறித்து யாரிடமும் வாயைத் திறக்கவில்லை. என்றாலும் கல்கத்தாவில் உள்ள குருதேவரது சீடர்களின் காதுகளுக்கு அது எட்டியது.

ஒரு முறை அன்னை பிரசன்னா மாமியிடம் இரவில் தமக்குத்துணையாக இருப்பதற்கு ஒரு வேலைக்காரியை அனுப்புமாறுக்கேட்டார். அன்னையுடன் வந்து தங்கிய இந்த வேலைக்காரி அவர் உப்புக்கும் உணவுக்கும் படுகின்ற வேதனைகளையும் மற்ற துன்பங்களையும் வெளியே சொல்ல ஆரம்பித்தாள். இது கொஞ்ச நாட்களில் ஜெயம்பாடியில் அன்னையின் தாயான சியாமா சுந்தரியின் காதுகளை எட்டியது. அவர் துடித்துப் போய்விட்டார். அவர் வீட்டு நிலைமையும் ஏறக்குறைய வறுமைதான். இருப்பினும் தன் சாரதை வறுமையில் வாடுவதை அவரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. உடனே அன்னையை அழைத்து வருமாறு காளிகுமாரை அனுப்பினார். ஆனால் அப்போது அன்னை போக மறுத்து விட்டார். பின்னர் ஒரு நாள் அன்னையே ஜெயம்பாடி சென்றார். மகளின் நிலை கண்ட சியாமாவால் தாங்க முடியவில்லை. ஓவென்று அழுதுவிட்டார்.இனி காமார்புகூருக்கு ப் போக வேண்டாம் என்றும் ஜெயராம்பாடியிலேயே தங்கும்படியும் கூறினார். ஆனால் அன்னை அதனை ஏற்றுக் கொள்ளாமல், இப்போது நான் காமார்புகூருக்கே திரும்பிப்போகிறேன். பின்னர் எப்படியோ அவர் விட்டவழிபோல் நடக்கட்டும். என்று சொல்லிவிட்டு வந்தார். பின்னர் எப்போதாவது ஒரு முறை ஜெயராம்பாடி சென்று வருவார். 

ஆனால் சியாமா விஷயத்தை இத்துடன் விடவில்லை. கல்கத்தா புரோகிதராக வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் தன் மகன் பிரசன்ன குமாருக்கு இது பற்றிச் சொல்லி அனுப்பினார்.

இந்தச் செய்தியைக்கேட்ட பிரசன்ன குமார் மிகுந்த கோபத்துடன் தட்சிணேசுவரத்தில் ராம்லாலிடம் சென்றார். குடும்பத்தலைவன் என்ற முறையில் அன்னையைக்காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பை அவனுக்கு எடுத்துக்கூறினார். தன் சகோதரியை வறுமையிலும் தனிமையிலும் வாழவிட்ட கொடுமைக்காக அவனோடு சண்டையிட்டார்.பிறகு கோலாப்மாவைச்சந்தித்து, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சீடர்களாகிய நீங்கள் கல்கத்தாவில் இருந்து கொண்டு எப்படி அன்னையை உப்பு கூட இல்லாத வெறும் கீரையைச்சாப்பிடும் படி விட்டுவிட்டீர்கள்? என்று கூறி வருந்தினார்.

கோலாப்மா உடனடியாக அன்னையைக்கவனிக்கும் பொறுப்பை மேற்கொண்டார். கல்கத்தாவில் இருந்த குருதேவரின் துறவிச்சீடர்களிடமும் பக்தர்களிடமும் சென்று அன்னையின் நிலைமையைக்கூறி அவருக்கு எப்படியாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினார். அதற்காகப்பணமும் திரட்டினார். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பக்தர்கள் என்ற பெயரில் அன்னைக்கு மிகவும் உருக்கமான ஒரு கடிதம் எழுதி அவரைக் கல்கத்தாவிற்கு வருமாறு வேண்டினார்.


  

கடிதம் கையில் கிடைத்தபோது அன்னை பெரும் குழப்பத்திற்கு ஆளானார். கல்கத்தாவிற்குப் போவதா வேண்டாமா என்று அவரால் முடிவு செய்ய இயலவில்லை. நானோ முப்பத்து நான்கே வயதான விதவை. உறவினர் அல்லாத அன்னியர் மத்தியில் போய்த் தங்குவது என்றால், எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாத அன்னை, கிராமத்தினர் இது பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று அறிந்து கொள்ள நினைத்தார்.

அன்னை கல்கத்தா செல்வதை அவர்களுள் பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்போதுப்பிரசன்னா மாமி அன்னையின் துணைக்கு வந்தார். அவர் ஊராரிடம் கதாயியின் மனைவியைப்பற்றி இந்த நாட்டுப்புற ஜனங்களுக்கு என்“னதெரியும்? கதாயியின் சீடர்கள் அவளுடைய பிள்ளைகள். பிள்ளைகளின் வேண்டுகோளை ஏற்றுஅவள் கல்கத்தா போவதில் என்ன தவறு? என்றார். பிரசன்னா மாமியின் ஆறுதலான வார்த்தைகளால் தைரியம் அடைந்த அன்னை, தம் தாய் என்ன நினைக்கிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஜெயராம்பாடி சென்றார்.சியாமாசுந்தரிக்கு அன்னை கல்கத்தா செல்வது முதலில் பொருத்தமாகப்படவில்லை. ஆனாலும் காமார்புகூர் மக்கள் காட்டும் வெறுப்பையும் எதிர்ப்பையும் நினைத்துப்பார்த்ததும் அங்கிருந்து செல்ல மகிழ்ச்சியுடன் அனுமதி கொடுத்தார். சுமார் ஒன்பது மாதங்கள் காமாபுகூரில் வாழ்ந்த பிறகு அன்னை ஏப்ரல் 188-இல் கல்கத்தாவுக்குப் புறப்பட்டார்.

குருதேவர் மறைந்த பின் அன்னை சுமார் முப்பத்துமூன்று ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். இதில் முதல் பதின்மூன்று வருடங்கள் அதாவது ஏறக்குறைய 1898 வரை அன்னையின் வாழ்வு உலகம் அறியாதவராக இருந்தது.காமார்புகூர். கல்கத்தா. ஜெயராம்பாடி என்று அவரது இருப்பிடம் மாறிக்கொண்டே இருந்தது. காமார்புகூரில் உன் சொந்த வீட்டை விட்டுவிடாதே, என்று குருதேவர் கூறியதை அன்னை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.அவர்கூறியதுபோல் அங்கே தங்கி தவ வாழ்வில் ஈடுபடவே அவர் விரும்பினார். ஆனால் சூழ்நிலை முற்றிலும் எதிராக இருந்ததால் தான் அவர் அங்கிருந்து கல்கத்தா செல்ல நேர்ந்தது.தம்மையும் தமது அவதாரப் பணியையும் அறியாதவர் அல்ல அன்னை. எதிர்காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகள் தம்மை நாடி வரும்போது, இப்படி எதிரான ஒரு சூழ்நிலை நிலவுமானால் அவர்களை எப்படிப்பேண முடியும்? அவர்கள் எப்படி ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபட இயலும்? இதையெல்லாம் எண்ணியே காமார்புகூரைத்தம் நிலையான இருப்பிடமாகக் கொள்வதைத் தவிர்த்தார். ஆனால் கல்கத்தாவிலிருந்து வரும் போது அவ்வப்போது அங்கே தங்கவே செய்தார்.சில வேளைகளில் ஒரு வருடம் கூடத்தொடர்ந்து தங்கியதுண்டு.ஆனால் அந்தக்காலத்தில் அவர் வறுமையுடன் போராடவேண்டியிருக்கவில்லை. பக்தர்கள் அவரது தேவைகளைக் கவனித்துக்கொண்டனர். குருதேவரின் பக்தர்களைத்தவிர பிறரும் அன்னையை அறிந்து அவரிடம் வரத்தொடங்கிய பின் அதாவது ஏறக்குறைய 1898-க்குப்பிறகு அன்னை காமார்புகூருக்கு மிகச்சில முறைகளே சென்றார். சியாமாசுந்தரி கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்கி, அன்னை ஜெயராம்பாடியையே தமது நிலையான இருப்பிடமாகக்கொண்டார்.

எதிர்காலத்தில் தீர்த்தத் தலங்களுள்மிக முக்கியமான ஒன்றாக திகழப்போகின்ற காமார்புகூர் வீட்டைப்பாதுகாத்து வருங்கால ச்சந்ததிக்கு அளிப்பதான தமது பொறுப்பையும் அன்னை உணர்ந்தே இருந்தார். எனவே அவர் எங்கேஇருந்தாலும் குருதேவர் அவதரித்த அந்தப்புனிதக் குடிசையைப்பராமரித்து வந்தார். தம்மிடம் வருகின்ற பக்தர்களிடம் காமார்புகூரின் புனிதத்தைக்கூறி அங்கு ஒருநாள் தங்கிச் செல்லும்படியும் கூறினார். காமார்புகூரைப்பற்றியாரும் தவறாக எதையும் சொல்வதை அன்னை விரும்பவில்லை. கீழ்வரும் நிகழ்ச்சி அதனைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

ஒரு முறை சிவராம் ஊரில் இல்லாத வேளையில் அவரது மனைவி தங்கள் பெண்ணை ஜாதியில் சற்று குறைந்த ஒருவனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க முடிவு செய்தாள்.வேறு யாருக்கும் இதில் விருப்பம் இல்லை. பெண் எங்கேயும் ஓடிவிடக்கூடாது என்பதற்காக அந்தப்பெண்ணை ஓர் அறையில் அடைத்து வைக்கவும் செய்தாள்.வீட்டிற்குப் பெரியவரான ராம்லாலுக்கு இது பெருத்த அவமானமாக இருந்தது. அதைக் கண்ட பக்தர்கள் இருவர் அந்தப் பெண்ணைத் தப்புவித்து,நேராக ஜெயராம்பாடியில் அன்னையிடம் அழைத்து வந்தனர். அன்னை முதலில் இந்த விஷயத்தில் ராம்லாலின் கருத்து என்ன? என்று கேட்டார். அவருக்கு இந்தத் திருமணத்தில் விருப்பம் இல்லைஎன்று தெரிந்ததும், அப்படியானால் நீங்கள் கவலைப்படவேண்டாம். என்றார். அப்போது அந்த பக்தர்களுள் ஒருவர், ஆனால் அம்மா பிற்காலத்தில் குருதேவருக்கு காமார்புகூரில் கோயில் கட்டும்போது,சிவராமின் மனைவிக்குச் சாதகமான ஊர்ப் பெரியவர்கள் ஏதாவது இடையூறு செய்யலாம் என்ற தமது ஆதாரமற்ற ஐயத்தைக் கிளப்பினார். அதற்கு அன்னை எதுவும் கூறவில்லை. அந்த பக்தர் மேலும் தொடர்ந்து அதனால் என்ன! குருதேவர் இந்த கோயில், நினைவு மண்டபம் இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுபவர் அல்லவே! அதுமட்டுமின்றி அவை ஏற்கனவே வேண்டிய அளவுக்கு இருக்கவும், செய்கின்றன.என்று ஏதோ எல்லாம் தெரிந்தவர் போல் பேசினார். அன்னைக்கு இது அறவே பிடிக்கவில்லை.எனவே சற்று அழுத்தமான குரலில்,நீ என்ன பேசுகிறாய்? குருதேவர் அவதரித்த திருத்தலம் புனிதமானது அல்லவா! அவர் எப்போதும் உறைந்து அருள்புரிகின்ற அந்த இடம்பக்தர்களுக்கு ஒரு தீர்த்த தலம் அல்லவா? அதைப்பற்றி இப்படி பேசலாமா?என்று கேட்டார். ஆனால் அந்த பக்தருக்குஇது உறைக்கவில்லை. எனவே அவர் தொடர்ந்து ஆனால் சிவராமின் மனைவி என்ன செய்வாளோ தெரியாது.ஒரு வேளை அந்தக் குடிசைகளுக்கு அவள் தீவைத்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை என்றார். இதைக்கேட்டதும் அன்னையின் கோபமும் ஆத்திரமும் அளவிடமுடியாததாயிற்று. அவரது நிலையிலேமாறிற்று.கோபம் கொப்பளிக்கின்ற குரலில் தீ வைத்துவிடுவாளா? வைத்துப்பார்க்கட்டும்.வைக்கவும் வேண்டியது தான்.குருதேவருக்குஅதுவும் விருப்ப மானதாகத்தான் இருக்கும். அவர் தம் சுடுகாட்டை விரும்புபவர் ஆயிற்றே! அவள் கொளுத்தட்டும். அந்த இடத்தைச் சுடுகாடாக்கட்டும்! என்றார். இதைச்சொல்லி முடித்ததும் உணர்ச்சிவேகத்தில் சிரிக்கத் தொடங்கினார். நிறுத்தாமல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார். நேரம் செல்லச்செல்ல அது உக்கிரமாயிற்று. பின்னர் அது கர்ஜனை போலவே கேட்டதாம்.அந்த இடத்தில் அசாதாரணமானதொரு தெய்வீகச்சூழ்நிலை உருவாயிற்று. அருகில் நின்றவர்கள் பயத்தால் உறைந்து விட்டனர். நீண்ட நேரத்திற்குப்பின்னர் அன்னையின் உடல் ஒரு முறை அதிர்ந்தது. அதன்பிறகு அவர் சாதாரணநிலைக்குத் திரும்பினார். காமார்புகூருக்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தார் அவர்.

அந்தத் திருத்தலத்தை மனித குலத்திற்கே சமர்பணம் செய்ததன்மூலம் தமது பொறுப்பையும் அன்னை பின்னாளில் நிறைவேற்றினார்.


  

1918-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஒருமுறை அன்னை உத்போதனில் தங்கியிருந்தபோது லட்சுமியும் ராம்லாலும் அங்கு வந்திருந்தனர். குருதேவர் அவதரித்த இடத்தில் கோயில் கட்டுவது பற்றிய பேச்சு வார்த்தைகள் அந்த நாட்களில் நடந்து கொண்டிருந்தன. அதைக்குறிப்பிட்டு லட்சுமி அன்னையிடம் அந்தக்கோயில் வரும்போது அதுநம் பொறுப்பில் இருக்குமா? இல்லை குடும்பத்தினரின் பராமரிப்பில் இருக்குமா? என்று கேட்டாள். அதற்கு அன்னை கட்டாயமாக அது மடத்தின் பொறுப்பில் தான் இருக்கும்.எதிர் காலத்தில் பிற ஜாதி மற்றும் மதத்தினர் மட்டுமல்ல அன்னிய நாடுகளிலிருந்து எண்ணற்ற மக்கள் அந்த இடத்தை தரிசிக்க வருவார்கள். குடும்பத்தினரின் பொறுப்பில் இருந்தால் அவர்களுக்கு ஜாதி,ஆசாரம் இவற்றைப்பின்பற்றுவது கடினம்.அவற்றை மீறினாலோ பிள்ளைகளுக்குத்திருமணம் செய்விக்க முடியாத அளவிற்கு சமுதாயக்கட்டுப்பாடுகள். எனவே அது மடத்தின் பொறுப்பில் இருப்பது தான் நல்லது என்று தெரிவித்தார். ஆனால் குலதெய்வங்களான ரகுவீரர்,சீதளா கோயில்களைக் குடும்பத்தினரே பராமரித்துவரலாம் என்றும் கூறினார். இது எல்லோருக்கும் ஏற்புடையதாக இருந்தது. இதற்கேற்ப 1918 ஜீலை 27-ஆம் நாள் குருதேவர் அவதரித்த திருத்தலம் முறைப்படி பேலூர் மடத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இதில் அன்னையும் மற்ற பங்குதாரர்களும் கையொப்பம் இட்டனர்.

ஜெயராம்பாடியில் ஒருமுறை பக்தர் ஒருவர் அன்னையிடம், அவர் ஏன் காமார்புகூரில் தங்கவில்லை என்று கேட்டார். அதற்கு அன்னை ” குருதேவர் இப்போது ஊனுடம்பில் இல்லை. நான் அங்கே போனால் அவரது நினைவு என்னை வாட்டும். அதனால் தான் நான் அங்கே போவதில்லை என்பார். பிறரைக்குற்றம் சொல்வதோ, அவர்களை மனம் நோகச் செய்வதோ அன்னையால் இயலாத ஒன்று. ஆனால் சில வேளைகளில் தப்பித்தவறி அவர் வாயிலிருந்து உண்மை வெளிப்பட்டுவிடும். உறவினரும் ஊராரும் என்னை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டனர். எனது நிலைமை கண்ட என் தாய் என்னை ஜெயராம்பாடிக்கு அழைத்து வந்தார். அன்றிலிருந்து என் சகோதரர்களின் நல்லதிலும் கெட்டதிலும் பங்கெடுத்துக் கொண்டு இங்கேயே வாழ்ந்து வருகிறேன். ஆனாலும் பார், அவர்களால் தான் நான் இங்கே என் சகோதரர்களிடம் வர நேர்ந்தது. இப்போது என்னடாவென்றால் நான் அவர்களைக் கவனிக்கவில்லை என்று என்னையே குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.

அன்னை கல்கத்தா வந்து சேர்ந்ததும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரது சீடர்களின் மனம் மகிழ்ச்சியால் பொங்கியது. குறிப்பாக பக்தைகள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர். தங்கள் ஆன்ம நலனுக்காக அன்னையின் நல்வாழ்வைக் கவனித்துக் கொள்வது மிக முக்கியம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.இது வரையிலும் குருதேவரின் பக்தர்கள் சிலர் அன்னையைப்பற்றிப் பெருமையாக நினைக்கவில்லை.அவர் ஒரு பெண் என்பதால் கோலாப்மா, யோகின்மா போன்ற பக்தைகள் மிகைப்படுத்திப்பேசுவதாகஅவர்கள் எண்ணினார்கள்.அவர்களுள் ஒருவர், எனக்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைத்தான் தெரியும். அவரது மனைவியா? அவரைப்பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதில்லையே!என்றுக்கூட ச் சொன்னாராம்.பிறகு யோகின்மா,யோகின்,கோலாப்மா முதலியோர் பிருந்தாவனத்திலும் மற்ற இடங்களிலும் அன்னையிடம் தாங்கள் கண்ட சமாதி உட்பட மிக உயர்ந்த பல தெய்வீக நிலைகளைப்பற்றிக்கூறியதும்,அவர்களுள் பலரும் தங்கள் கருத்துக்களை மாற்றிக்கொண்டனர்.அவரைப்பேணுவது தங்கள் கடமை என்று உணர்ந்து ,தங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யத்துவங்கினர்.எனினும் அன்னையை நேரடியாகப்பாதுகாக்கும் முக்கியப்பொறுப்பு யோகின் மீதும் கோலாப்மா மீதும் விழுந்தது. இறுதியில் சுவாமி சாரதானந்தர் தன் தனிப்பட்ட முயற்சியாலும் உழைப்பாலும் அன்னை நிலையாகத் தங்குவதற்காக 1909-ஆம் ஆண்டு கல்கத்தா பாக்பஜாரில் உத்போதன்” என்னும் வீட்டைக்கட்டி முடிக்கும் வரையில்அன்னை கல்கத்தா வந்தால் பக்தர்களின் வீடுகளிலேயே தங்கினார்.நெடுங்காலம் தங்குவதாக இருந்தால் வாடகை வீட்டில் தங்குவார்.சிறிது காலம் என்றால் பலராம்போஸ்,மகேந்திரநாத்குப்தர் முதலியவர்களின் வீடுகளிலும் தங்குவார்.


  

இந்தக் காலக்கட்டத்திலும் அன்னையின் வாழ்க்கை ஆன்மீகப்பேருணர்வு நிலைகளில் திளைப்பதாகவே இருந்தது.ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எத்தனையோ உன்னத ஆன்மீக நிலைகளும் அனுபவங்களும் அவருக்கு வாய்த்தன. காமார்புகூரிலிருந்துகல்கத்தா வந்த அன்னை முதலில் பலராம்போஸின் வீட்டில் தங்கினார். அப்போது ஒருநாள் மாடியில் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த போது, புறவுலகை மறந்து சமாதியில் மூழ்கினார்.அந்த நிலையைப்பற்றி அன்னை யோகின்மாவிடம் பின்னாளில் கூறினார். நான் அந்த ஆழ்ந்த சமாதி நிலையில் மிகமிகத் தொலைவிலுள்ள ஒரு நாட்டிற்குச் சென்றேன்.அங்குள்ள ஒவ்வொருவரும் என்னிடம் அளவற்ற அன்பு காட்டினார். அப்போது என் அழகு வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாத அளவுக்கு அற்புதமாக இருந்தது. குருதேவரும் அங்கு இருந்தார்.மிகுந்த அன்போடும் பாசத்தோடும் அந்த மக்கள் என்னை குருதேவரின் பக்கத்தில் அமரச் செய்தனர். அந்த வேளையில்நான் அனுபவித்த பேரானந்தத்தின் இயல்பை விவரிக்கவே முடியாது.பிறகு என் மனம் அந்த உயர்நிலையிலிருந்து கீழிறங்கியது.அப்போது எனது இந்தஉடம்பு இங்கே விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டேன்.இத்கைய விகாரமான உடம்பிற்குள் நான் நுழையத்தான் வேண்டுமா? என்று எண்ணினேன். நுழையும் படி மனத்திற்கு எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தும் பயனில்லை. நெடுநேரப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு மனம் இந்த உடம்பிற்குள் நுழைந்தது. அதன்பிறகு இந்த உடம்பு உணர்வு பெற்று எழுந்தது.

மற்றொருநாள் அன்னை நீலாம்பர் முகர்ஜியின் வீட்டில் யோகின்மா மற்றும் கோலாப்மாவுடன் தியானம் செய்து கொண்டிருந்தார். யோகின்மா தியானம் முடிந்ததும் அன்னையைப் பார்த்தார். அவர் ஆடாமல் அசையாமல் ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தார். நீண்ட நேரம் கழித்து சிறிது புறவுணர்வு பெற்றதும், ஓ! யோகின் என் கைகள் எங்கே? கால்கள் எங்கே? என்று கேட்க ஆரம்பித்தார். யோகின்மா அவரது அவரது கைகளையும் கால்களையும் பிடித்து அழுத்தியவாறே, அம்மா! இதோ உங்கள் கைகள்! இதோ உங்கள் கால்கள்! என்று கூறினார். இருப்பினும் நெடுநேரம் கழித்தே அன்னையின் உடலுணர்வு முற்றிலுமாக த்திரும்பியது. இது ஆன்மீகத்தின் மிகவுயர்ந்த அனுபவமாக நிர்விகல்ப சமாதிநிலை என்று கூறப்படுகிறது.

தமது இந்தக் கால ஆன்மீக நிலைகளைப்பற்றி அன்னை பின்னாளில் பக்தர் ஒருவரிடம் கூறினார். அந்த நாட்களில் என்மனம் சிவப்பு, நீலம்,மற்றும் இதுபோன்ற ஒளித்திரளில் எப்போதும் ஆழ்ந்திருக்கும்.இந்த அனுபவங்கள் தொடர்ந்து நீண்ட காலம் இருந்திருக்குமானால் என் உடம்பு நிலைத்திருக்காது.

1888 நவம்பரில் அன்னை புரி ஜகன்னாத யாத்திரை மேற்கொண்டார். அவருடைன் ராக்கால், யோகின்,சரத், யோகின்மா அவரது தாய் கோலாப்மா, லட்சுமி முதலானோர் சென்றனர். அன்னை குருதேவரின் ஒரு படத்தையும் தம்முடன் எடுத்துச்சென்றிருந்தார்.நபரும் படமும் வேறல்ல. என்பார் அன்னை. எனவே கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட்டபோது, குருதேவரின் படத்தை வெளியில் எடுத்து அவருக்கு சுவாமி தரிசனம் செய்து வைத்தார்.தாம் அங்கே பெற்ற காட்சியைப்பற்றி அன்னை கூறினார். வைர வைடூரியங்களால் இழைக்கப்பட்ட சிம்மாசனத்தில் புருஷசிம்மம் போல் எம்பெருமான் வீற்றிருந்தார்.நான் ஒரு பணிப்பெண்ணாக அவருக்குச்சேவை செய்து கொண்டிருந்தேன்.

நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் அங்கு வந்து ஜகன்னாதரைத் தொழுகின்ற காட்சி அன்னையை மெய்சிலிர்க்கச் செய்தது.ஆகா! என்ன அற்புதம். இத்தனை பேரும் முக்தி பெறுவார்களே! என்று பக்திக் கண்ணீர் பெருகக்கூறினார். ஆனால் மறுகணமே,” எங்கு சென்று வழிபட்டாலும் வாசனை அற்றவர்கள் மட்டுமே முக்தி பெற முடியும் என்பது அவருக்கு உணர்த்தப்பட்டது.

தமது ஒரு காட்சியில் அன்னை ஜகன்னாதரை சிவபெருமானின் வடிவில் கண்டார். அவர் கூறினார்-ஒரு லட்சம் சாளக்கிராம கற்களால் உருவாக்கப்பட்ட பீடத்தில் சிவபெருமான் லிங்க வடிவாக வீற்றிருப்பதைக் கண்டேன்.

புரியில் அன்னை கோயிலுக்குப்போய்வரபல்லக்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு போயில் பூஜாரி கூறினார். அதற்கு அன்னை , வேண்டாம் . நீங்கள் வழிகாட்டியபடி முன்னால் போங்கள். நான் ஒரு பாமரப்பெண்ணாக உங்களைத் தொடர்ந்து வருகிறேன் என்று பணிவுடன் கூறிவிட்டார். புரி ஜகன்னாதத்திலுள்ள பல்வேறு ஆலயங்களிலும் சென்று வழிபட்டார். மகாலட்சுமியின் சன்னிதியில் நீண்ட நேரம் தியானத்திலும் ஈடுபட்டார். புரி ஜகன்னாத யாத்திரை அன்னையின் மனத்திற்கு மிகுந்த இதத்தை அளித்தது.


  

1889, ஜனவரி 12-ஆம் நாள் அனைவரும் கல்கத்தா திரும்பினார்.பிப்ரவரி 5-ஆம் நாள் நரேந்திரர்,சரத்,யோகின்,பாபுராம்,மகேந்திரநாத் குப்தர் மற்றும் பலருடன் பாபுராமின் பிறப்பிடமான ஆன்ட்பூருக்குச் சென்றார்அன்னை. அங்கிருந்து நேராக காமார்புகூர் சென்று ஒரு சுமார் ஒருவருட காலம் அங்கே தங்கிவிட்டு கல்கத்தாவிற்குத் திரும்பினார். 

19-சங்கஜனனி

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய அளவிற்கு வேறுஎப்போதும் சமய இயக்கங்கள் தோன்றியதில்லை. அவற்றுள் காலப் பெருவெள்ளத்தில் எதிர்நீச்சலிட்டு இன்றளவும் நிலைத்திருப்பவை மிகச்சிலவே. ஆனால் கையில் தம்பிடிக்காசு இல்லாமல் ஒருசில இளந்துறவியர் ஆரம்பித்த ராமகிருஷ்ண சங்கம் (ராமகிருஷ்ணமடம்-மிஷன்) இந்தக்குறுகிய காலத்திற்குள் வளர்ந்து மாபெரும் இயக்கமாகப் பரிணமித்து வருகிறது. ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு ராமகிருஷ்ண சங்கத்தின் வளர்ச்சி ஒரு வேளை ஒரு புதிராகத் தோன்றலாம். இந்த வளர்ச்சியின் காரணம் என்ன என்பது இயல்பாக எழும் கேள்வியே. இதற்கு ஒரே விடை தவம் என்பது தான். தவத்திலிருந்து ஆற்றல் பிறக்கிறது. அந்த ஆற்றல் வேறெந்த ஆற்றலையும் விட வலிமை வாய்ந்தது. அந்த ஆற்றலால் மட்டுமே பெரிய காரியங்கள் சாதிக்கப்பட்டுள்ளன. காலத்தை வென்று நிற்கின்ற எந்த ஒன்றும் அதன் பின்னணியில் மாபெரும் தவ ஆற்றலைக் கொண்டிருப்பதை நாம் காண முடியும். உலகையே வலம் வந்த ,வந்து கொண்டிருக்கின்ற புத்தரின் கருணைத் திறத்திற்கும் சங்கரரின் மேதா விலாசத்திற்கும் சைதன்யரின் பரவசப் பெருக்கிற்கும் தவமே ஆதாரமாக இருந்தது.தவத்தின் ஆற்றலால் தான் பிரம்மா உலகையே படைத்தார்.உபநிடதமும் எல்லா தவத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளன என்கிறது.குருதேவர் , அன்னை சுவாமிஜி மற்றும் சீடர்கள் என்று வழிவழியாக வந்து கொண்டிருக்கின்ற மகான்களின் மாபெரும் தவ ஆற்றலை ஆதாரமாகக் கொண்டிருப்பதால் தான் ராமகிருஷ்ணசங்கம் நாள்தோறும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

குருதேவரின் மறைவுக்குப்பிறகு அவரது துறவிச்சீடர்கள் வராக நகரத்தில் ஒரு பாழடைந்த வீட்டில் தங்கி, தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தனர். பேய்களே நெருங்க அஞ்சுகின்ற தவ வாழ்க்கையில் அப்போது நாங்கள் ஈடுபட்டிருந்தோம், என்று பின்னாளில் சுவாமிஜி அந்த நாட்களை நினைவு கூர்வதுண்டு.1887 ஜனவரி மாதத்தில் அவர்கள் சாஸ்திர விதிப்படி ஹோமம் வளர்த்து,முறைப்படி துறவுநெறியை ஏற்றுக்கொண்டனர்.ஆனாலும் ஒரு சங்கமாக இணைத்து செயல்பட வேண்டும்.என்ற எண்ணம் அப்போது அவர்களிடம் ஏற்படவில்லை.எனவே ஒவ்வொருவரும் தீர்த்த யாத்திரை, புண்ணியத் தலங்களில் தவ வாழ்க்கை என்று ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் சங்கமாக இணைந்து வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் முதல் விதை அன்னையிடமிருந்தே எழுந்தது.

துறவிச் சீடர்கள் வராக நகரில் தவம் செய்து வந்த அதே காலத்தில் அன்னை காமார்புகூரில் தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டிருந்ததைக் கண்டோம்.1888-இல் புரி சென்று வந்த அவர் சுமார் ஒரு வருட காலம் காமார்புகூரில் தங்கியிருந்தார்.குருதேவர் ஒருமுறை அன்னையிடம் கயை சென்று இறந்த தம் தாய்க்காக பிண்டம் அளிக்குமாறு கூறியிருந்தார். அதற்காக 1890, மார்ச் 25-ஆம் நாள் அன்னை மூத்தகோபாலுடன் கயை சென்றார். பின்னர் அங்கிருந்து புத்த கயை சென்றார்.

புத்த கயையில் அன்னை பிரபலமானஒரு மடத்தைக்காண நேர்ந்தது. அது சிறந்த வசதிகளுடன் கட்டப்பட்டிருந்தது. உணவுக்கும் பிற தேவைகளுக்கும் உரிய ஏற்பாடுகளை் செய்யப்பட்டிருந்தன. இதைக்கண்ட அன்னையின் மனத்தில் வேதனை மிகுந்த காட்சி ஒன்று எழுந்தது. குருதேவரை நம்பி அவரே தெய்வமென்று தங்கள் படிப்பையும் சொத்து சுகங்களையும் உற்றார். உறவினரையும் துறந்துவந்த அவரது சீடர்களாகிய தம் பிள்ளைகள் நாடு முழுவதும் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்.இந்தக்காட்சி அன்னையின் கண்களில் நீரை நிறைத்தது. தம் பிள்ளைகளுக்கும் இதுபோல் மடங்கள் ஏற்படவேண்டும் என்று தாய்மை உணர்வு பீறிட்டு பொங்க கண்களில் நீர் பெருகப்பிராத்தனை செய்தார். அன்னையின் அந்தப்பிராத்தனை தான் இன்றைய ராமகிருஷ்ண மடங்கள் அனைத்திற்கும் வித்தாக அமைந்தது. இதைப்பற்றி பின்னாளில் அன்னை கூறினார். ஒ! இதற்காக நான் குருதேவரிடம் எவ்வளவு கண்ணீர் விட்டுப் பிராத்தனை செய்தேன் தெரியுமா? அதன் பிறகு தான் அவரது அருளால் இந்த மடம் (பேலூர் மடம்) தோன்றியுள்ளது. குருதேவர் மறைந்தபின்னர் அவரது துறவி ச்சீடர்கள் தங்கள் வீடு வாசல் அனைத்தையும் துறந்து ஒரு வாடகை வீட்டில் தங்கினார்கள். பின்னர் தவ வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவாறே தனித்தனியாக இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிந்தார்கள். இது என்னை மிகுந்த வேதனை க்கு .உள்ளாக்கியது.நான் குருதேவரிடம் ஓ! பகவானே! நீர் வந்தீர்.இவர்கள் சிலருடன் விளையாடல் புரிந்தீர்.பிறகு மறைந்தும் விட்டீர். அதனுடன் எல்லாம் முடிந்துவிட வேண்டியது தானா? அது தான் முடிவு என்றால் நீர் பூமிக்கு வந்து ஏன் இத்தனை வேதனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தெருக்களில் பிச்சையெடுத்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு, மரத்தடியில் படுத்துக் கிடக்கும்துறவியர் எத்தனையோ பேரை பிருந்தாவனத்திலும் காசியிலும் பார்த்திருக்கிறேன். அத்தகைய சாதுக்களுக்கு இந்த நாட்டில் குறைவே கிடையாதே! உமது பெயரில் அனைத்தையும் துறந்த என் பிள்ளைகள் உணவுக்காகப் பிச்சையெடுப்பதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது. உம்மிடம் எனது பிராத்தனை இது தான். உமது பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு உலகைத் துறப்பவர்களுக்குச் சாதாரண உணவும் உடையும் கிடைக்கவேண்டும்.அவர்கள் உமது உபதேசங்களையும் லட்சியங்களையும் மையமாகக் கொண்டு ஓரிடத்தில் ஒன்றுகூடி வசிக்க வேண்டும். உலக வாழ்க்கையில் துன்புற்ற மக்கள் அவர்களிடம், வந்து உமது அமுதமொழிகளைக்கேட்டு ஆறுதல் பெற வேண்டும். அதற்காகவே அல்லவா நீர் வந்தீர்! அவர்கள் அலைந்து திரிவதைக்காண என்னால் முடியவில்லை.என்று பிராத்தித்தேன். அதன் பின்னரே நரேன் படிப்படியாக இதையெல்லாம் உருவாக்கினான்.

எத்தனை பொருள் பொதிந்த பிராத்தனை! தாய்மையின் இயல்பான உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் எழுந்த பிராத்தனை தான்! ஆனால் ராமகிருஷ்ண இயக்கத்தின் உன்னத லட்சியங்களின் விதையும் எவ்வளவு பாங்காக இந்தப்பிராத்தனையில் பொதிந்துள்ளது.


 MAIN PAGE 

image146

சங்க ஜனனி

சங்க ஜனனி

  

குருதேவர் தமது இளஞ்சீடர்களைத்துறவிகளாக்கி, பிச்சையேற்று வரப்பணித்த போது முதல் பிச்சையளித்து, சங்கத்திற்கான பிள்ளையார் சுழி போட்டது அன்னை. இப்போது தமது பிராத்தனை மூலம் சங்கத்திற்கு உருக்கொடுப்பதும் அன்னை தான். இவை மட்டுமல்ல , இயக்க வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு படியிலும் அன்னையே வழிகாட்டிச் சென்றார். இக்காரணம் பற்றியே அவர் ”சங்க ஜனனி” அதாவது சங்கத்தின் தாய் என்று போற்றப்படுகிறார்.

புத்த கயையிலிருந்து அன்னை கல்கத்தா சென்றார்.

தவ ஆற்றலே ராமகிருஷ்ண சங்கத்தின் ஆதாரம் என்று கண்டோம். குருதேவரின் வரலாறு காணாத தவத்தில் சங்கம் தோன்றியது. அன்னையின் தவத்தில் அது முளைவிட்டு வளரத்தொடங்கியது.அதனை உலகிற்கே நிழல் தரும் மரமாக வளர்கின்ற பொறுப்பு குருதேவரின் தலைமைச் சீடரான நரேந்திரரைச் சார்ந்ததாக இருந்தது. அன்னையிடம் பணியை ஒப்படைத்தது போலவே குருதேவர் காசிப்பூர் நாட்களில் நரேந்திரரிடமும் அவருக்குரிய பணியை ஒப்படைத்திருந்தார். தமது பணியை முடிப்பதற்கான ஆற்றலைப்பெறும் பொருட்டு தீவிரமான தவ வாழ்வில் ஈடுபடுவதற்காக இப்போதும் இமயமலைக்குப்புறப்பட்டார் நரேந்திரர். விடைபெறுவதற்காக ஒரு நாள் அவர் அன்னையிடம் வந்தார். அன்னையை வணங்கி அம்மா நான் புறப்படுகிறேன்.ஓர் உண்மை மனிதன் ஆக முடிந்தால் உங்களை மீண்டும் காண்பேன்.இல்லையெனில் இதுவே நான் உங்களைக் கடைசியாகச் சந்திப்பது” என்றார் .நரேந்திரர் கூறியதைக்கேட்டதும் துடித்துவிட்டார் அன்னை. மகனே நீ ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாய் என்று இடை மறித்தார். அதற்கு நரேந்திரர், ஆமாம் நான் அப்படிச் சொல்லக் கூடாதுதான்.ஏனெனில் உங்கள் அருளால் விரைவில் நான் திரும்பிவருவேன். என்று கூறினார். அவருடன் கங்காதரர் செல்வதாக இருந்தது. தாயுள்ளம் நரேந்திரருக்கு விடையளிக்கத் தயங்கினாலும் பணியின் பொறுப்பு அதற்குத்தடை விதித்தது.கங்காதரரை அழைத்து, மகனே என் பொக்கிஷத்தையே உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இமய மலையில் எத்தகைய சூழ்நிலை நிலவும் என்பது உனக்குத் தெரியும்.நரேன் உணவின்றி வாட நேராமல் பார்த்துக்கொள் என்று கூறி அவர்களை வழி அனுப்பினார் அன்னை.

குருதேவரின் குருவரர் என்ற பரிமாணத்தை அன்னை இரண்டு நிலைகளில் நிறைவு செய்ததாகக்கண்டோம். அவர் தொடங்கிய துறவியர் சங்கத்திற்கு ஒரு வடிவம் கொடுத்தது. அன்னையின் முதல்கட்டப் பணிக்கான பூர்வாங்கம் ஆகும்.இப்போது அவர் மந்திர தீட்சை என்ற அடுத்த பணியைத் தொடங்கத் தயாரானார். அதற்குமுன் தம்மை பஞ்ச தவம் என்ற ஒரு கடுமையான தவத்திற்கு உள்ளாக்கினார்.

பஞ்ச தவம் என்பது ஐந்து நெருப்புகளுக்கு இடையில் அமர்ந்து செய்யும் தவமாகும். சுற்றிலும் நான்கு திசைகளில் ஆறடி இடைவெளிகளுக்கு இடையே நான்கு இடங்களில் பெருந்தீயை மூட்டுவார்கள்.கொதிக்கின்ற வெயிலில் அந்த நெருப்புக்களின் நடுவே அமர்ந்து தலைக்குமேல் காய்கின்ற சூரியனை ஒரு நெருப்பாகக் கொண்டு ஜபமும் தியானமும் பிராத்தனையும் செய்வார்கள்.

அன்னை 1893-இல் நீலாம்பர் முகர்ஜியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது இந்தக்கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார். அவருடன் யோகின்மாவும் இந்தத் தவம் புரிந்தார். அன்னை அதனைப்பற்றி பின்னாளில் கூறினார்.

நான்கு பக்கங்களிலும் ஆறு அடி இடைவெளியில் வரட்டிகளைக் கொண்டு தீ மூட்டப்பட்டது. மேலே சூரியனின் கடுமையான கதிர்கள் காய்ந்து கொண்டிருந்தன. காலையில் குளித்து முடித்துவிட்டு நெருப்பருகே வந்தேன். கொழுந்து விட்டு அது பயங்கரமாக எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் சற்று பயமாகத் தான் இருந்தது. இப்படிக் கடுமையான எரியும் நெருப்பின் நடுவே புக முடியுமா? சூரியன் மறையும் வரை உட்கார்ந்திருக்க முடியுமா? என்று தயங்கினேன். பிறகு மனத்தை தைரியப்படுத்திக்கொண்டுஅந்த நெருப்பின் நடுவே சென்று உட்கார்ந்து குருதேவரின் திருநாமத்தை ஜபம் செய்ய ஆரம்பித்தவுடன் நெருப்பின் வெப்பம் மறைந்தே விட்டது. இதை நான் ஏழு நாட்கள் செய்தேன். இதனால் தான் சிகப்பாக இருந்த என் நிறம் இப்படிக் கரிபோல் கறுத்துவிட்டது.

தமது ஆன்மீகப் பேரரசின் எல்லை விரிய இருக்கிறது, எத்தனையோ பேர் வந்து தம்மிடம் மந்திரதீட்சை பெற்று உய்வடையப்போகிறார்கள் என்பதை நன்றாக உணர்ந்திருந்தார்அன்னை. அவர்களின் நன்மைக்காகவே அவர் இந்தத் தவத்தை மேற்கொண்டார். பின்னாளில் ஒருமுறை பக்தர் ஒருவர் அவரிடம், அம்மா நீங்கள் ஏன் அத்தகைய தவத்தில் ஈடுபடவேண்டும்.என்று கேட்டார். அதற்கு அன்னை , ஏன் சிவபெருமானைஅடைவதற்காக பார்வதியே தவம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. தவம் என்பது இன்றியமையாத ஒன்று இல்லாவிடில் அவள் என்ன நம்மைப்போல் தான்உண்கிறாள், உறங்குகிறாள் என்று கூறுவார்கள். விரதங்களைப்போல் இதுவும் பெண்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒன்று. குருதேவரும் எவ்வளவு தவம் செய்தார்! மகனே, இவையெல்லாம் உலக நன்மைக்காகவே செய்யப்படுகிறது என்று கூறினார்.

மற்றொரு முறை இதே கேள்வியைக்கேட்டபோது, மகனே, உங்கள் அனைவருக்காகவும் தான் நான் அந்தத் தவத்தை மேற்கொண்டேன். பிள்ளைகள் இத்தகைய கடுமையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா? அதனால் தான் நான் செய்தேன், என்று கூறினார் அன்னை.தவிரவும் ஆவி ஒன்றின் தொந்தரவிலிருந்து விடுபடுவதற்காகவும் அன்னை இந்தத் தவத்தைச் செய்ததாகத் தெரிகிறது.அவர் காமார்புகூரில் வாழ்ந்த போது பத்துபன்னிரண்டு வயதுள்ள பெண்ணின் ஆவி ஒன்று எப்போதும் அவரைத் தொடர்ந்தது. காவியுடை உடுத்தி, ருத்திராட்ச மாலை அணிந்து, விரித்த கூந்தலுடன் சில வேளைகளில் தமக்கு முன்னாலும் சிலவேளைகளில் பின்னாலும் அந்த ஆவி தொடர்வதை அன்னை கண்டார். அவர் காசி சென்றபோது ஆவிகளைப்பற்றிய சாஸ்திரங்களில் சிறந்த ஞானம் பெற்ற நேபாள நாட்டு சன்னியாசினி ஒருவரைச் சந்தித்தார். அவர் பரிகார உபாயமாக பஞ்ச தவம் செய்யும்படிக் கூறினார். சில நேரங்களில் நீண்ட தாடியுடைய துறவி ஒருவரும் தோன்றி அன்னையைப் பஞ்ச தவம் செய்யும்படி வற்புறுத்துவார்.இதைப்பற்றி யோகின்மாவுடன் கலந்து ஆலோசித்தார் அன்னை .இறுதியில் இருவரும் பஞ்ச தவம் செய்வது என்று முடிவு செய்து அதில் ஈடுபட்டனர். இதற்குப் பிறகு அந்தப்பெண்ணோ சன்னியாசியோ தோன்றவில்லை.


  

ஷோடசி பூஜையுடன் குருதேவரின் சாதனை வாழ்வு நிறைவுற்றது போல் பஞ்ச தவ சாதனையுடன் அன்னையின் தவ வாழ்வும் நிறைவுற்றது. ஆன்மீகப் பேரரசின் அரசியாக,ராமகிருஷ்ண மரபின் தேவியாக, விவேகானந்தர் போன்ற ஞானியருக்கும் குருதேவியாக, பிரபஞ்சம் தழுவிய தாய்மையின் ஒரு வடிவமாக அவரது அவதாரப்பணி ஆரம்பமாகியது. அன்னையின் வாழ்க்கையில் இந்தக் காலம் தான் அவரது குருநிலை பூரணமாகப் பொலிந்த காலமாகும். யோகினுக்கு தீட்சை அளித்ததன் மூலம் பிருந்தாவனத்திலேயே இது துவங்கியது என்றாலும் காமார்புகூரிலிருந்து கல்கத்தாவிற்குத் திரும்பிய பிறகே, அது அவருடைய வாழ்க்கையில் மிக முக்கியப் பணியாக மாறியது. இந்தக் காலத்தில் தான் யோகின்மா முதலியவர்கள் அன்னை புறவுணர்விலிருந்து விடுபட்டு, அடிக்கடி அகவுலகில் ஆழ்ந்து மூழ்குவதையும் உலகை முற்றிலும் மறந்து விடுவதையும் கண்டனர். இந்த உலகத்தில் யாரிடமும் காண முடியாத கருணையும்  அன்பும் தாய்மையும் கலந்த ஒரு தெய்வீக ஒளி அவர் முகத்தில் வீசுவதையும் கண்டனர். இந்த நாட்களில் அன்னை பெற்ற ஒரு காட்சி அவதாரப் பணியின் முழுப்பரிமாணத்தையும் விளக்குவதாக அமைந்தது.

அன்னை நீலாம்பர் முகர்ஜியின் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அன்று பௌர்ணமி இரவு. முழுநிலவின் குளிர்க்கிரணங்கள் சுற்றுப்புறமெங்கும் படிந்து உலகை ஒரு கனவுலகம்போல் ஆக்கியதுடன், கங்கையின் சிற்றலைகளிலும் பட்டுப் பிரதிபலித்ததால், கங்கை அந்தக் கனவுலகில் ஒரு வெள்ளியாறு போல் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச்சூழலில் தம்மை முற்றிலுமாக இழந்த அன்னை மெல்லச் சென்று கங்கை ப் படித்துறையின் படியில் அமர்ந்து அந்த அழகைப் பருகினார். அப்போது திடீரென குருதெவர் அங்கே தோன்றி பின்னாலிருந்து, வந்து அன்னையை இடித்துத் தள்ளிவிடுபவர் போல் சென்று சரேலென கங்கையில் இறங்கினார். இறங்கியவர் அப்படியே அதில் கரைந்துவிட்டார். அன்னை பிரமிப்புடன் அந்த இடத்தைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்தார். மறுகணம் திடீரென நரேந்திரர் அங்கே தோன்றினார். அவர் அந்தத் தண்ணீரைக் கைகளில் அள்ளி ஜெய் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணா! என்று சொல்லியபடி எண்ணற்ற மக்கள் மீது தெளித்தார். இந்தக்காட்சி அன்னையின் மனத்தில் ஆழ்ந்த பதிவை ஏற்படுத்தியது. இந்தக்காட்சிக்குப் பிறகு நெடுங்காலம் வரைக்கும் அவர் கங்கையைக் காணும் போதெல்லாம் அதற்குள் கால்வைப்பது குருதேவரின் திருமேனியில் கால்வைப்பது போல் அல்லவா என்றெண்ணி தயங்கிக் கரையிலேயே நின்று கொண்டிருப்பார்.

குருதேவர் கங்கை நீரோடு கரைந்து அதை நரேந்திரர் மக்கள் மீது தெளிக்கும் இந்தக்காட்சி குருதேவரின் உபதேசங்களையும் லட்சியங்களையும் நரேந்திரர் பரப்பப்போகிற காரியத்தின் துவக்கமாக அமைந்தது. அன்னையைப் பொறுத்த வரை குருதேவியாக அவரது பணி உலகின் கண்களுக்கு அதிகம் தெரியாமல் அடக்கமாக நடக்கப்போகிறது என்பதும் தெரிந்தது. அன்னை எங்கும் செல்லவில்லை. அதற்கு ப் பதிலாக நாலாதிசைகளிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் உபதேசத்திற்கும் மந்திர தீட்சைக்கும் கூட்டம்கூட்டமாக அவர் இருக்கும் இடத்தை நாடி வந்தனர்.

இந்தக்காட்சியின் உண்மையை நிரூபிப்பதுபோல் நரேந்திரரிடமிருந்து அன்னைக்கு விரைவில் கடிதம் ஒன்று வந்தது..தாம் அமெரிக்காவில் நடக்க இருக்கின்ற சர்வமத மகா சபையில் கலந்து கொள்ளப்போவதாகவும் அன்னையின் கருத்தை அறிய விழைவதாகவும் அதில் கண்டிருந்தது.அவர் ஏற்கனவே ஒரு தெய்வீகக் காட்சி மூலம் குருதேவரின் அருளாணையைப் பெற்றிருந்தார். அதை உறுதி செய்து கொள்வதற்காகத் தான் அன்னைக்கு எழுதினார். இதற்குப் பதில் எழுத அன்னை சிறிதும் யோசிக்கவோ, தாமதிக்கவோ இல்லை. நரேந்திரர் எடுத்து வைக்கின்ற ஒவ்வோர் அடியிலும் குருதேவரின் திருக்கரங்களைத்தானே கண்டார் அவர். எனவே ஆசி கூறி வாழ்த்தினார்.

மேலை நாடுகளில் வேதாந்தத்தின் வெற்றிக் கொடியை நாட்டிவிட்டு சுவாமிஜி1897 பிப்ரவரியில் தாயகம் திரும்பினார். ஓரிரு மாதங்களை டார்ஜிலிங்கில் கழித்த அவர் ஏப்ரலில் அன்னை கல்கத்தா வந்த போது அவரைக் காணச் சென்றார். தம் மகனான அவரைச் சந்திக்கும்போது நாணத்திரையிலிருந்து அன்னை வெளிவரவில்லை. உடல் முழுவதும் போர்த்திக் கொண்டுஅறையில் நின்றிருந்தார். அவரிடம் நேராகப்பேசாமல் கோலாப்மா மூலமே பேசவும் செய்தார். அதாவது அன்னை மெல்லிய குரலில் சொல்வார் .அதை உரத்த குரலில் கோலாப்மா சுவாமிஜியிடம் தெரிவிப்பார்.

சுவாமிஜியுடன் அவரது மேலைநாட்டுச் சீடர்களும் ஓரிருவர் வந்திருந்தனர். முதலில் சுவாமிஜி சாஷ்டாங்கமாகவீழ்ந்து அன்னையைப் பணிந்தார். ஆனால் அன்னையின் திருப்பாதங்களைத் தொடவில்லை.உடன் வந்தவர்களையும் அவரது பாதங்களை த் தொடவேண்டாம் என்று தடுத்துவிட்டு சுவாமிஜி சொன்னார், யாராவது தமது பாதங்களைத்தொட்டு விட்டால் அன்னை தம் எல்லையற்ற கருணையால் அவர்களின் பாவங்களை ஏற்றுக்கொண்டு தாம் அதற்காகத் துன்புறுவார். வார்த்தைகளும் வேண்டாம்,உங்கள் இதயங்களைத் திறந்து வையுங்கள், உங்கள் பிராத்தனைகளை மௌனமாகவே அவரிடம் சமர்ப்பியுங்கள், அவரது ஆசிகளை நாடுங்கள். அது போதும், ஏனெனில் உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழங்களை அவர் அறிவார், பின்னர் அன்னை கோலாப்மா மூலம் பேசலானார்.

அன்னை-டார்ஜிலிங்கில் உன் உடல்நிலை எவ்வாறு இருந்தது?ஏதாவது முன்னேற்றம் உண்டா?

சுவாமிஜி- ஆம், அம்மா

அன்னை- குருதேவர் எப்போதும் உன்னுடன் இருக்கிறார். உலக நன்மைக்காக நீ இன்னும் பல காரியங்களைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது.

சுவாமிஜி-குருதேவரின் கைகளில் நான் வெறும் ஒரு கருவியாக இருப்பதைக்காண்கிறேன். மேலை நாடுகளில் பல மகோன்னதமான நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. நூற்றக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் குருதேவரின் உபதேசங்களை ஏற்றுக்கொண்டு எனது பணியில் உதவினர். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது என்னால் ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.உங்கள் ஆசிகளுடனேயே நான் அமெரிக்கா சென்றேன். நிகழாதவற்றையும் நிகழ்த்திக் காட்ட வல்லது உங்கள் அருள் என்பதையே எனது வெற்றி, எனக்குக் கிடைத்த மரியாதை எல்லாம் உணர்த்தின. குருதேவர் அம்மா” என்று யாரை அழைத்தாரோ அந்த தெய்வீக சக்தியே நான் அமெரிக்காவில் தனிமையில் துவண்டபோது என்னை வழிநடத்தியது.

அன்னை-அந்த தெய்வீக சக்தியும் குருதேவரும் வேறல்ல.உன் மூலம் குருதேவரே இந்தப்பணிகளை எல்லாம் செய்கிறார். நீ அவரது தனி அன்பிற்குரிய சீடனும் மகனும் அல்லவா? அவர் தாம் உன்னை எவ்வளவு நேசித்தார்! நீ உலகிற்கு உபதேசிப்பாய் என்பதைக்கூட அவர் ஏற்கனவே கூறியிருந்தார்.

சுவாமிஜி-குருதேவரின் செய்தியைப் பரப்புவதே என் பணி. அதற்காக நிலையான இயக்கம் ஒன்றை ஆரம்பிக்க எண்ணுகிறேன். ஆனால் நான் நினைக்கின்ற வேகத்தில் அது நடைபெறாதபோது மனம் சஞ்சலப்படுகிறது.

சுவாமிஜி இதைக்கூறி முடித்ததும் அன்னை நேரடியாகவே அவரிடம் சொன்னார்., கலங்காதே நீ செய்பவையும் செய்யப்போகின்றவையும் என்றென்றும் நிலைத்துநிற்கும்.இதைச் செய்வதற்காகவே நீபிறந்துள்ளாய். தெய்வீக ஞானத்தை வழங்குகின்ற குருவாக உன்னை ஆயிரக்கணக்கானோர் போற்றுவர். உனது ஆவலை விரைவிலேயே குருதேவர் நிறைவேற்றி வைப்பார். இது உறுதி. நீ செய்ய விரும்புகின்ற பணி மிக விரைவாக நடைபெறப்போவதை நீ காண்பாய்?

அன்னையின் இந்த ஆசிகள் சுவாமிஜியின் கண்களை ஈரமாக்கியது.அவர் சொன்னார் அம்மா,நான்,இந்த முறை ஒரே தாவலில் கடலைத் தாண்டவில்லை. மேலை நாட்டினர் செய்த கப்பலில் தான் சென்றேன் குருதேவரின் மகிமையைத்தான் அங்கு கண்டேன்.


  

காலம் கடந்தது 1898 பிப்ரவரி 3 ஆம் நாள் ராமகிருஷ்ண மடம் இயங்குவதற்கு பேலூரில் நிலையானதோர் இடம் வாங்கப்பட்டது. ஏப்ரல் மாதவாக்கில் அன்னை அந்த இடத்திற்கு முதன்முதலாக அழைத்துச்செல்லப்பட்டார். அவருடன் சுவாமிஜியின் மேலைநாட்டு சிஷ்யைகளான சகோதரி நிவேதிதை,மிசஸ் ஓலிபுல், மிஸ். ஜோசபின் மக்லவுட் ஆகியோரும் வந்தனர். மடத்துத் துறவியரும் பிரம்மசாரிகளும் அன்னையைப் பணிந்து வரவேற்றனர். அன்னையின் மகிழ்ச்சி கரைகடந்ததாக இருந்தது. இப்போது என் பிள்ளைகள் தலைசாய்க்க ஓர் இடம் கிடைத்தது. இறுதியில் குருதேவர் அவர்களுக்கும் அருள்புரிந்து விட்டார்.என்று குதூகலத்துடன் கூறினார். மற்றொரு முறை அன்னை சென்றபோது,சுவாமிஜி அன்னையுடன் சென்று மடத்தைச்சுற்றிக் காண்பித்து, அம்மா , இது உங்கள் இடம். எல்லா இடத்தையும் பாருங்கள் என்று கூறினார். பின்னாளில் பேலூர் மடத்தைப்பற்றிய தமது நினைவுகளைக் கூறும்போதுஆ! பேலூர் மடம் என்ன அமைதியான இடம்,தியானம் இயல்பாகவே அங்கே கைகூடுகிறது. அதனால் தான் நரேன் அந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்” என்று கூறினார். அதே ஆண்டு காளிபூஜை நாளில் (நவம்பர் 12) அன்னை அந்த இடத்தில் குருதேவரைப்பூஜித்து அங்கே அவரது பேரருளை நிறைத்தார்.தாம் பூஜித்து வந்த குருதேவரின் படத்தைக் கொண்டு வந்து , தம் கையாலேயே நிலத்தின் ஒரு பகுதியைச் சுத்தம் செய்து அங்கே அந்தப்படத்தை வைத்து குருதேவர் வாழ்வதை தாம் ஏற்கனவே ஒரு காட்சியில் கண்டதாகவும் பின்னாளில் கூறினார்.

இவ்வாறு சவாமிஜியின் முயற்சிகள் அன்னையின் அருளால் நிறைவேறின. ராமகிருஷ்ண மிஷினின் வாராந்தரக்கூட்டம் ஞாயிறுதோறும் பலராம் போஸின் வீட்டில் நடைபெறத் தொடங்கியது. அன்னை பலமுறை இந்த க்கூட்டத்தில் பக்தைகளுடன் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். அன்னையின் திருமுன்னர் சுவாமிஜி பலமுறை பாடியதும் உண்டு.

ராமகிருஷ்ண சங்கத்தின் தோற்றம் முதல்அதன் ஒவ்வொரு கட்ட வளர்ச்சியும் அன்னையின் அருள் துணையுடனேயே நடைபெற்றது. இவ்வாறு தமது அவதாரப்பணியில் ஒரு பகுதியான, சங்கத்தைத் தோற்றுவிக்கின்ற பணியைச் செய்தார்.சங்க ஜனனியான அன்னை, அதன் பிறகும் அவர் இந்த பூமியில் வாழ்ந்த நாள் வரை அவரது அருளாணைப்படியே சங்கம் செயல்பட்டு வந்தது. துறவியர் அதன் செயல்படுதலைவர்களாக இருந்த போதிலும் அன்னையே அதன் உண்மைத் தலைவியாக இருந்தார். இதனைப் பின்னால் விரிவாகப் பார்ப்போம். 

-

இந்தக் காலக்கட்டத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளைக் காலக்கிரமப்படி தொகுப்பது இயலாத காரியம். 1897 வரை காமார்புகூர்,ஜெயராம்பாடி.கல்கத்தா என்றே அன்னையின் வாழ்க்கை அமைந்தது.இதில் அவர் எப்போது எங்கிருந்தார் என்பது போன்ற தகவல்களை அவ்வளவு முக்கியமானதாகக் கொள்ளாமல் நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அவற்றின் உட்பொருளுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து, இங்கே நாம் அவற்றை வரிசைப் படுத்தியுள்ளோம்.


  

சங்க ஜனனியாகத் தமது பணியை ஆரம்பித்த பின்னர் அன்னை இந்தப் பூவுலகில் சுமார் இருபது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.இந்தக் காலத்தில் தான் அவரது வாழ்க்கை புறவுலகிற்குத் தெரிவதாக அமைந்தது. பண்டிதர்,-பாமரர்,பணக்காரர்-ஏழை,முதியவர்-இளையவர்.ஆண்- பெண்என்ற பாகுபாடின்றி எண்ணற்றோர் அவரை நாடி வரத் தொடங்கினர். வந்தோர் அனைவரும் அவரது அன்பு மழையில் குளித்தனர்.ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேற்றம் கண்டனர். இப்படி குருதேவியாக ஒரு புறம்.இந்த அன்பையோ ஆன்மீகத்தையோ பொருட்படுத்தாமல்அவரிடமிருந்து எவ்வளவு பணம் கிடைக்கும் என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு அவரைச் சூழ்ந்திருந்த உறவினருடன் குடும்பத் தலைவியாக ஒருபுறம் .இனி எதைப்பற்றியும் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் ஒவ்வொரு வாழ்க்கையிலும் எத்தனையோ மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய வண்ணம் விரைகின்ற காலம் அவரது வாழ்க்கையில் கொண்டு வந்த நிகழ்ச்சிகள் ஒருபுறம். இப்படி மும்முனையாகச் சென்றது அன்னையின் வாழ்க்கை ஆனால் இவை எவற்றாலும் சிறிதும் பாதிக்கப்படாமல் அனைத்தையும் கடந்து நின்றார்.அவர்கோபுரம் ஒன்றின் மேலிருந்து அனைத்தையும் சமமாகப் பார்க்கின்ற ஒருவரைப்போல் எப்போதும் சம நிலையில் திளைத்திருக்கின்ற யோகியாக, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் ஒன்றிய ஞானியாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் எண்ணங்களில் மகிழ்கின்ற பக்தையாக ஒரு கணம் கூட இடையீடின்றிச் செயல்புரிகின்ற கர்மயோகியாக, அனைத்திற்கும் மேலாக இதுவரை உலகம் கண்டிராத ஒரு தாயாக வாழ்ந்தார் அன்னை.

இத்தகையதொரு பெருவாழ்வை அதன் அனைத்துப்பரிமாணங்களுடனும் விளக்குவது என்பது மனித முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயம். எனவே நாம் மேலே கண்ட மும்முனை வாழ்வையும் அது நமக்குத்தருகின்ற செய்திகளையும் மட்டும் அறிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம்.அன்னையின் மும்முனை வாழ்வில் எந்த ஒன்றையும் தனியாக பிரித்துப் பார்ப்பது கடினம்.ஏனெனில் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளும் ,குடும்பத்தலைவியாகப் பெண்ணினத்திற்கும் ஒரு லட்சிய வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததும், குருவாக இருந்து துறவியருக்கும் இல்லத்தாருக்கும் வழி காட்டியதும் ஒரே காலத்தில் நடைபெற்றவை. ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்தவை. ஆனால் நாம் புரிந்து கொள்வதற்காக அவற்றைப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

இது வரை குருதேவருடன் மட்டுமே இணைந்திருந்த அன்னையின் வாழ்க்கை இந்தக்காலக்கட்டத்தில் பக்தர்கள்,சீடர்கள், உறவினர்கள் என்று பலருடன் பிணைக்கப்பட்டது.இந்தச் சிலர் இல்லாவிடில் அன்னையின் வாழ்க்கை தரும் செய்தியையும் அதன் பல பரிமாணங்களையும் நாம் அறிய முடியாமலே போயிருக்கும். அவர்களுள் பக்தர்கள் சிலரை இந்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம். இவர்களுள் ஓரிருவரை இந்த வரலாற்றில் அங்குமிங்குமாகச் சந்தித்து விட்டோம். இங்கு சற்று விரிவாகத் தொகுத்துப் பார்ப்போம்.

இறைவன் அவதரிக்கும்போது,அவரது பூவுலக வாழ்க்கையின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக சில உயர்ந்த ஆன்மாக்களும் அவர்களுடன் பிறக்கின்றனர். அவதார புருஷர்களின் வாழ்க்கையை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போது நமது வாழ்க்கையைப்போன்றசாதாரணமான ஒன்றாகத்தான் தெரியும். ஆனால் இரண்டுக்கும் இடையில் மலைக்கும் மடுவுக்குமான வித்தியாசம் உண்டு. அவர்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கு ஆன்மீக சாதனைகளின் மூலம் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்களால் மட்டுமே முடியும். எனவே இந்த உயர் ஆன்மாக்கள் அவதார புருஷர்களுடன் பிறந்து அவர்களது பூவுலக வாழ்க்கையை எளிதாக்குவதுடன் அவர்களின் அவதார ப் பணியில் பங்கு கொண்டு அவர்களது செய்தியையும் மக்களிடம் பரப்புகின்றனர். இவ்வாறு குருதேவருடன் வந்த சிலர் அன்னையின் வாழ்க்கையுடனும் பிணைக்கப்பட்டனர்.

அன்னைக்குச்சேவை செய்வது என்பது ஒருவிதத்தில் குருதேவருக்குச் சேவை செய்வதைவிடக் கடினமானது. அன்னையின் தனிப்பட்ட சேவையைப்பொறுத்தவரை எந்தப்பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டு வாழ்ந்த உறவினர் கூட்டம் இருக்கிறதே, அவர்களைப் பேணுவது மிகவும் சிரமமான காரியம். அரைப்பைத்தியம்,முக்கால் பைத்தியம் என்று ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ரகம்.அன்னை ஜெயராம்பாடியிலிருந்து கல்கத்தாவுக்கோ,இல்லை கல்கத்தாவிலிருந்து ஜெயராம்பாடிக்கோ செல்“லும் போது பண்டமும்,பாத்திரமும் மனிதர்களுமாக குறைந்தது நான்குமாட்டு வண்டிகளாவது தேவைப்படுமாம். இந்த நிலையில் அவருக்குச் சேவை செய்வது என்பது சுலபமாக இருக்குமா என்ன?சீடர் ஒருவரிடம் அன்னை, எனது சேவைக்கு நல்ல சாதுவாக இருந்துவிட்டால் மட்டும் போதாது., செயல் வீரர்களாக இருக்க வேண்டும், என்று கூறினாராம். அத்தகைய செயல்வீரர்களான இரண்டு துறவியரை அன்னை தமது ” சுமை தாங்கிகளாகக் கருதினார். அவர்கள் சுவாமி யோகானந்தர் .சுவாமி சாரதானந்தர்.


  

சுவாமி யோகானந்தரை யோகின் என்ற பெயரில் ஏற்கனவே இந்த வரலாற்றில் சந்தித்திருக்கிறோம். அன்னையின் முதற்சீடர் இவர். தட்சிணேசுவர நாட்களிலிருந்தே அன்னையின் வேலைகளில் உதவி வந்த இவர் தமது இறுதிக்காலம் வரை அவருக்குச் சிறப்பான சேவை புரிந்தார். அன்னை பிருந்தாவனத்திலிருந்து காமார்புகூர் சென்றபோது அவருடன் சென்றுவிட்டுபிறகு காசி சென்று கடுமையான தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டார்.பின்னர் திரும்பி வந்து பலராம் போஸின் வீட்டில் தங்கினார். அன்னை கல்கத்தா வரும்போதெல்லாம் , அவருக்குத் தேவையான சேவைகளைச் செய்வார். அன்னை தங்கியிருக்கின்ற வீட்டிற்கு வெளியே ஓர் அறையில் தங்கிக்கொண்டு, பக்தர்கள் கொண்டு வரும் காணிக்கைகளை வாங்கி வைப்பதும், அன்னைக்கு வசதியான நேரம் பார்த்து பக்தர்களை அனுப்பி வைப்பதுமாக அன்னையின் கல்கத்தா வாழ்க்கை இடைஞ்சலின்றி இருப்பதற்குத் தன்னால் முடிந்தவை அனைத்தையும் செய்வார். மிக மோசமாக நோயுற்றிருந்த நேரத்திலும் இந்தச்சேவைகளைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தார்.

யோகானந்தரிடம் அன்னைக்கு இருந்த பாசத்தை விளக்கும் நிகழ்ச்சியொன்றை இங்கே குறிப்பிடலாம். அன்னைக்கு ப் பஞ்சாலான மெல்லிய போர்வை ஒன்றை சுவாமிகள் கொடுத்திருந்தார். அன்னை பல ஆண்டுகள் அதைப்பயன்படுத்தி வந்ததால் அது நைந்து கிழிந்து விட்டது. எனவே அதைப் பிரித்து பதிய பஞ்சு சேர்த்து தைத்துவரஏற்பாடு செய்தார். ஆனால் சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் அப்படிச் செய்ய வேண்டாமென்று தடுத்து, நைந்து போயிருந்த அந்தப்போர்வையை வாங்கிப் பாசத்தோடு அருகில் வைத்துக் கொண்டார். என் மகன் யோகின் கொடுத்தது இது, அது எப்போதும் எனக்கு அவனது நினைவை ஊட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. என்று கூறினார். தம் அன்பிற்குரியவர்கள் கொடுக்கும் சிறு பொருளையும் பாசத்தோடு பாதுகாத்து வைப்பது அன்னையின் வழக்கம்.

ஏதாவது பணம் கிடைக்குமானால் அதை அன்னைக்காக சேர்த்து வைத்துக்கொள்வார் யோகின். ஜகத்தாத்ரி பூஜை போன்ற விசேஷகாலங்களில் அன்னை உலோகப்பாத்திரங்களைத் தேய்த்து சிரமப்படுவதை க் கண்ட அவர் மரப்பாத்திரங்களை வாங்கிக் கொடுத்தார்.

ஆனால் அன்னை அழுது துடிக்கும் படி யோகானந்தர் 1899 மார்ச் 23-ஆம் நாள் தம் இளம் வயதிலேயே காலமானார். அப்போது அன்னை அளவில்லாத சோகத்தோடு,” கட்டிடத்திலிருந்து ஒரு கல் விழுந்து விட்டது.மற்றவையும் இனி விழஆரம்பிக்கும் என்றார்.

பிற்கால வாழ்வில் அன்னை அடிக்கடி யோகானந்தரை நினைத்துக் கொண்டு யோகினைப்போல் என்னிடம் பாசம் கொண்டவர்கள் யாருமில்லை. அவனிடம் யாராவது எட்டணா தந்தாலும் அதைச் செலவு செய்யாமல் அன்னையின் பயணங்களுக்குத் தேவைப்படும் என்று கூறி தனியாக வைத்துக்கொள்வான். எந்த நேரமும் எனக்குச் சேவை செய்த படியே இருப்பான். அவன் என்னோடும் என்னுடன் இருக்கும் மற்ற ப் பெண்களோடும் இருப்பதைப் பார்த்து, குருதேவரின் மற்றச் சீடர்கள் அவனைக் கேலி கூடச் செய்வார்கள் என்றார்.

யேதகானந்தரைத் தொடர்ந்து சாரதானந்தர் அன்னையின் பொறுப்புக்களை ஏற்றுக் கொள்ளுமுன்னர் பிரம்மசாரி கிருஷ்ணலாலும் சுவாமி திரிகுணா தீதானந்தரும் சில காலம் அன்னையின் சேவையில் ஈடுபட்டனர்.பின்னவர் காசிப்பூர் நாட்களிலேயே அன்னையிடம் தீட்சைக்காக அனுப்பப்பட்டார்.சுவாமி யோகானந்தரின் மறைவுக்குப் பின்னர் தொடங்கி 1902-ஆம் ஆண்டுவேதாந்தப்பணிகளுக்காக அமெரிக்கா செல்லும் வரை அன்னையின் சேவைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். மடத்தின் வங்க மாத வெளியீடான உத்போதன் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பொறுப்புடன் அன்னையின் பணிகளையும் அவர் செய்து வந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.திரிகுணாதீதானந்தர் அன்னையிடம் கொண்டிருந்த து ஒரு விதமான முரட்டு பக்தி எனலாம். எடுத்துக்காட்டாக ஓரிரு நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்போம்.


 MAIN PAGE 

image147

பல்வேறு சம்பவங்கள்

பல்வேறு சம்பவங்கள்

  

ஒரு முறை அன்னை கல்கத்தாவிலிருந்து பர்த்வான் வழியாக ஜெயராம்பாடிக்குத் தமது பரிவாரத்துடன் மாட்டு வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தார்.திரிகுணாதீதானந்தர் வண்டிக்கு முன்னால் தோளில் தடியுடன் ஒரு காவலன் போல் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது மழைக்காலம்.இரவு மூன்றாம் யாமம் இருக்கும். அந்தப்பாதை மழையினால் அரிக்கப்பட்டு நடுநடுவே பள்ளமாக இருந்தது. அத்தகைய பள்ளம் ஒன்றின் அருகே வண்டி வந்தது. வண்டி பள்ளத்தில் இறங் குமானால் ஆட்டம் கண்டு, அன்னையின் உறக்கத்திற்குத் தடை ஏற்படும். இதைக்கண்ட சுவாமிகள் அந்தப்பள்ளத்தில் படுத்துக்கொண்டு தன்மீது வண்டியை ஓட்டும் படி வண்டியோட்டியிடம் கூறினார். ஆனால் விழித்திருந்த அன்னை திரிகுணாதீதானந்தரின் செயலைக்கண்டு விட்டார். உடனே வண்டியிலிருந்து இறங்கி இந்த முரட்டுத்தனமான செயலுக்காக அவரை மிகவும் கடிந்து கொண்டார்.

திரிகுணாதீதானந்தர் அன்னையிடம் கொண்ட இத்தகைய முரட்டு பக்திக்கு இன்னொரு சான்றும் உள்ளது. ஒரு முறை கோலாப்மா அன்னைக்காக மிகவும் காரமான மிளகாயை வாங்கி வரும் படி கூறினார். சுவாமிகள் கடைத்தெரு முழுவதும் சுமார் மூன்று மைல் நடந்து சென்று ஒவ்வொரு கடையிலும் ஏறி, மிளகாயை க் கடித்துப் பார்த்து மிகமிகக் காரமாக இருந்த மிளகாயை வாங்கி வந்தார். பல மிளகாய்களைக் கடித்ததில் அவரது நாக்கும் உதடும் சொல்ல முடியாத எரிச்சல் கண்டு வீங்கிப்போய்விட்டன. அது ஆறுவதற்குப் பல நாட்கள் ஆயின.

அமெரிக்கா சென்ற பிறகு ஒவ்வொரு மாதமும் அவர் தவறாமல்அன்னைக்குப் பணம் அனுப்பி வைத்தார்.

சுவாமி சாரதானந்தர் பெயருக்கு ஏற்ப ஆனந்தராக இருந்தார். அன்னையின் பணியில் முழுமையாக அவர் தம்மை ஒப்படைத்திருந்தார். அன்னை ஜெயராம்பாடியில் இருந்தாலும் கல்கத்தாவில் இருந்தாலும் அன்னையின் நலனைக் கவனிப்பது அவரது சிறப்புப் பணியாயிற்று. அன்னையிடம் அவர் வைத்திருந்த பக்தியை அளவிட முடியாது. உத்போதன் வீட்டின் கீழ்த்தளத்தில் உள்ள சிறிய அறை ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டு அன்னையைக் காண்பதற்காகத் திரண்டு வரும் பக்தர்களை வரிசையாக அனுப்புவார். பதிதாக வருபவர்களிடம் தம்மை அன்னையின் வாசற்காவலன்” என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வார். எப்படியாவது எந்த வழியிலாவது அன்னைக்குச் சேவை செய்வது பெரும்பேறு என்பதை வெளிக்காட்டுவது போன்று அவரது நடத்தை இருக்கும். ஒரு நாள் பக்தர் ஒருவர் மாடியில் அன்னையை வணங்கிவிட்டுக் கீழே சாரதானந்தரிடம் வந்து, நெடுஞ்சாண்கிடையாக அவர்முன் வீழ்ந்து வணங்கினார். பணியில் ஈடுபட்டிருந்த சுவாமிகள் தலையை உயர்த்தி,என்னப்பா, எனக்கு இவ்வளவு பெரிய நமஸ்காரம்? என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த பக்தர், உங்களையன்றி வேறு யாரை வணங்குவது மஹராஜ்? என்று பதிலளித்தார். உடனேசுவாமிகள் மிகுந்த பணிவுடன் அப்படிச் சொல்லாதே நீ யாருடைய ஆசிகளைப்பெற்று வருகிறாயோ அவரது ஆசிகளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பவன் நான். அந்த அன்னை நினைத்தாரானால் இந்தக் கணமே உன்னை எனது இடத்தில் அமர்த்த முடியும் என்றார். இதே போல் அன்னையும் சுவாமிகளிடம் அளவற்ற அன்பும் வைத்திருந்தார். பின்வரும் உரையாடல் அதனைத்தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

ஒரு நாள் அன்னை சுவாமி அரூபானந்தரிடம் சரத் இருக்கும் வரை மட்டுமே என்னால் உத்போதனில் தங்க முடியும். என் பொறுப்பை ஏற்று நடத்துவதற்கு அவனைத்தவிர யாரையும் நான் காணவில்லை.என் சுமையைத் தாங்கக் கூடியவன் சரத் ஒருவனே” என்றார்.

அ-ஏன். சுவாமிபிரம்மானந்தர் இருக்கிறாரே!

அன்னை-அவனால் முடியாது.அவனது மனநிலையே வேறு.

அ-சுவாமி பிரேமானந்தர்.?

அன்னை- அவனாலும் முடியாது.

அ-ஆனால் அவர் பேலூர் மடத்தையே நிர்வகிக்கிறாரே!

அன்னை- இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு வேண்டியவற்றைக் கவனித்துக் கொள்வது என்பது தொல்லை பிடித்த விஷயம். சரத்தால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும்.

அன்னையின் சேவை என்று வரும்போது பணச்செலவு ஒருபுறமிருக்க, அடிக்கடி கோபித்துக் கொண்டும்.அன்னையையே குறை கூறிக் கொண்டும் இருக்கின்ற உறவினர்களுக்கும் அன்போடு சேவை செய்வது என்பது சாமானிய காரியமல்ல. சாரதானந்தர் இந்தக் காரியங்களை எல்லாம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் மதிப்புடனும் திறம்படச் செய்தார்.அதன் காரணமாக அன்னையின் அளவற்ற அன்பையும் நம்பிக்கையையும் பெற்றார். அவர் கல்கத்தாவில் இல்லாத வேளைகளில் அன்னை அங்கே போக மாட்டார்.சரத் கல்கத்தாவில் இல்லாத போது,நான் அங்கே போவது என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை.யாரை நம்பி நான் போவேன்? கல்கத்தாவில் நான் இருக்கும் போது, சரத் நான் வெளியூருக்குப் போவதாக என்னிடம் சொல்வதாக வைத்துக் கொள்வோம்,நான் அவனிடம் என்ன சொல்வேன் தெரியுமா?மகனே. கொஞ்சநேரம் இருந்து என்னை முதலில் இங்கிருந்து அனுப்பிவிடு.அதற்குப் பிறகு நீ எங்கு வேண்டுமானாலும் போ” என்று கூறுவேன் என்பார்.


  

ஒரு முறை ராஞ்சியைச் சேர்ந்த பக்தர் ஒருவர் அன்னையைத் தங்கள் ஊருக்கு வருமாறு அழைத்தார்.

அன்னை-சரத்திற்கு இது தெரியுமா?

பக்தர்-தெரியாது

அன்னை-அப்படியானால் என்னால் வர முடியாது. நான் கல்கத்தா செல்கிறேன். அவன் சரியென்றால் பிறகு பார்க்கலாம்.

பக்தர்-அம்மா,தாங்கள் தங்குவதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்துள்ளோம்.

அன்னை-எனக்குத் தெரிவிக்காமல் ஏன் செய்தீர்கள்?

அன்னை மிகவும் உறுதியாக இருப்பதைக் கண்ட பக்தர் வேறு வழியின்றி புறப்பட்டார். அவர் சென்ற பின் அன்னை அங்கிருந்த பக்தை ஒருவரிடம் கூறினார்., இதோ பாரம்மா என்னை அழைத்துச் செல்வது என்பதைச் சாமானியமாக எண்ணுகின்றனர். எனக்குத் தெரிவிக்காமலே டாக்காவில் ஒரு முறை நான் போவதாக நோட்டீசே அச்சடித்து விளம்பரப்படுத்தி விட்டனர். நாலுபேர் சேர்ந்து கூட்டம் போட்டு ஆரவாரப்படுத்தினால் எல்லாம் ஆகிவிட்டது என்பது அவர்களின் எண்ணம். இரண்டுமூன்று நாட்கள் எல்லோரும் சேவை செய்து விடலாம்.ஆனால் என் பொறுப்பைஏற்றுக் கொள்வது எளிதா என்ன? சரத்தைத்தவிர வேறு யாராலும் அது முடியாது. அவன் என் வாசுகி.ஆயிரம் தலைகளாலும் அவன் எவ்வளவு பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளான்.எங்கு நீர் சொட்டினாலும் குடையுடன்அவன் தயாராக இருப்பான்.

ராமகிருஷ்ண மடத்திலுள்ள தறவிகளுக்கும் பிரம்மசாரிகளுக்கும் மற்ற பக்தர்களுக்கும் ஆசி வழங்குவதற்காக அன்னை அவ்வப்போது கல்கத்தா செல்வதுண்டு. அங்கு அவர் தங்குவதற்கு நிலையான இடம் எதுவும் இல்லை.அவருக்கு ஒரு வீடு கட்ட மிகவும் விழைந்தார் சுவாமிகள். மடத்தின் பொருளாதார நிலைமை மோசமாக இருந்தது. ஆனாலும் கடன் வாங்கியாவது அன்னைக்கென வீடு கட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். அவ்வாறே தமது சொந்தப் பொறுப்பில் கடன் வாங்கி வீடு ஒன்றைக்கட்டினார். புதிதாகக் கட்டப்பட்ட வீட்டின் மாடி அன்னைக்கென ஒதுக்கப்பட்டது. 1909 மே 23-ஆம் நாள் அன்னை அந்த வீட்டிற்கு முதன்முறையாக வந்து அருள்புரிந்தார். மடத்தின் வங்க மொழிப் பத்திரிக்கை ”உத்போதன்” அதன் காரியாலயத்திற்கும் அதிக இடம் தேவைப்பட்டது. எனவே பத்திரிகை அலுவலகம் புதிய கட்டிடத்தின் கீழ்ப்பகுதியில் இயங்கத்தொடங்கியது. அந்த வீடு பக்தர்களால் ”மாயேர் பாடி” (அன்னையின் வீடு) என்று அழைக்கப்படுகிறது. பொதுமக்கள் அதை உத்போதன் என்று அழைக்கின்றனர். வீடு கட்டி முடித்த பின்னர் கடனை அடைப்பதற்காக குருதேவரின் வரலாற்றை எழுதி வெளியிட்டார் சுவாமிகள்.

தாம் வங்க மொழியில் எழுதிய” சக்தி வழிபாடு” என்ற நூலை அன்னைக்கே சமர்பணம் செய்து யாருடைய அருளால் எல்லா பெண்களிலும் ஆதி பராசக்தியை உணரும் பேற்றினை இந்த நூலாசிரியர் பெற்றாரோ, அந்த அன்னைக்கு இந்த நூல் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் சமர்பிக்கப்படுகிறது என்று எழுதினார்.

தமது இறுதிநாட்களில் அன்னை ஒரு நாள், இந்த வாழ்வில் நான் மிகவும் களைத்துப் போய்விட்டேன். நான் போக விரும்புகிறேன்.என் மகன் சரத்தைக் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு நான் போகும் உலகங்களுக்கெல்லாம் அவனையும் எடுத்துச் செல்லப்போகிறேன்.என்று கூறினார். எதற்கும் கலங்காத சவாமிகள், பின்னர் இதைக்கேள்விப்பட்ட போது குழந்தையைப்போல் நெடுநேரம் உட்கார்ந்தபடி விம்மிவிம்மி அழுதார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் இந்தத்துறவிச் சீடர்களோடு அவரது சிஷ்யைகள் பலரும் அன்னையின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்குத்துணையாக இருந்தனர். இவர்களுள் கோலாப்மா,யோகின்மா,கௌரிமா,லட்சுமிதேவி,கோபாலேர்மா முதலியோர் முக்கியமானவர்கள்.இவர்களுள் துறவறம் பூண்ட கௌரிமாவைத் தவிர பிறர் விதவையர். அவர்கள் அனைவருமே ஜபம், தியானம்,சேவை என்று புனிதமான வாழ்வு வாழ்ந்தார்கள்.

கோலாப்மா அன்னைக்குத் துணையாக இருந்ததோடு அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராகவும் இருந்தார்.ஏறக்குறைய முழுநேரப்பாதுகாவலராகவே விளங்கினார் எனலாம்.அவர் உயர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர். ஆனால் ஏழை பிராமண குலத்தவர். பணக்காரக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்த தன் ஒரே மகள் இறந்த துக்கத்தைப் பொறுக்க முடியாமல் குருதேவரைச்சரணடைந்தார்.இவரை குருதேவர் அன்னையிடம் அறிமுகப்படுத்தி,”இவளைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்.வாழ்நாள் முழுவதும் இவள் உன்னோடு இருப்பாள் என்று கூறினார். குருதேவர் கூறியதற்கு ஏற்பவே கோலாப்மா அன்னை எங்கு சென்றாலும் அவருடைய நிழல் போல் தொடர்ந்து அவருடனே வாழ்ந்தார். அன்னை மேற்கொண்ட புனிதபயணங்கள் அனைத்திலும் அவர் பங்கு கொண்டார். அன்னை கல்கத்தாவில் இருக்கும் போது அவருடனே தங்கி வீட்டுப் பொறுப்புகள் அனைத்தையும் மேற்கொண்டார்.அதோடு அன்னைக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கும் அறிவற்ற பக்தர்களிடமிருந்து அன்னையைக் காப்பாற்றுபவராகவும் இருந்தார்.

  

அன்னை பொதுவாக ஆண் பக்தர்களுடன் நேருக்குநேர் பேசுவதில்லை.முகத்தைத் திரையிட்டு மறைத்தபடி, சற்றுத் தொலைவில் நின்று மிக மெல்லிய குரலிலேயே பேசுவார். அப்போதெல்லாம் கோலாப்மா தான் அன்னையின் ஆசிகளையும் பக்தர்களின் கேள்விக்கான விடைகளையும் அந்த பக்தர்களுக்குக் கூறுவார். அன்னையின் வயதான காலத்தில் வண்டியில் ஏற இறங்க அவரே உதவி செய்தார்.நடந்து செல்லும் போது அன்னை கோலாப்மாவின் பின்னால் தான் செல்வார்.பக்தர்களின் வீட்டிற்குப்போவது என்றால் கோலாப்மாவைத் தவறாமல் உடன் அழைத்துச் செல்வார். அவர் இல்லைஎன்றால் போக தயங்குவார்.அவள் இல்லை யென்றால் நான் எப்படிப் போவேன்.? அவள் உடனிருந்தால் எனக்கு ஒருவகையான தைரியமே வந்துவிடுகிறது என்பார் அன்னை.

கோலாப்மா சிறந்த ஆன்மீக சாதகி, உயர்ந்த ஆன்மீக அனுபவங்கள் பெற்றவர்.காலையிலும் மாலையிலும் பல மணிநேரங்கள் தியானத்தில் கழிப்பார். அன்னை அவரது மனத்தூய்மையைப்பற்றி மிகவும் புகழ்ந்து பேசுவார்.ஜபம் செய்வதில் பூரண நிலையை அவர் அடைந்துவிட்டதாகக் கூறுவார்.சில பெண்களிடம் காணப்படுகின்ற அளவுக்கதிகமான நாணம் அவரிடம் இல்லை. இதனால் நாணமே உருவான அன்னைக்கும் பக்தர்களுக்கும் இடையே ஒருபாலமாக இருப்பதற்கு அவர் மிகவும் பொருத்தமானவராக இருந்தார்.

எதையும் வெளிப்படையாகப்பேசும் இயல்புள்ளவர் கோலாப்மா. யாராக இருந்தாலும் சொல்ல வேண்டியதை நறுக்கென்று அவர் எதிரிலேயே சொல்லிவிடுவார்.இதற்காக அன்னை அவரைச் சிலநேரங்களில் கண்டிப்பதும் உண்டு.கோலாப்மா சொல்வது உண்மையென்றாலும் பிறர் மனம் புண்படுகின்ற உண்மைகளைப்பேசக்கூடாது. அப்படிப்பட்ட உண்மைகளைப்பேசுவது சில நேரங்களில் பாவமாகவே மாறிவிடும் என்றும் வலியுறுத்துவார் அன்னை. கோலாப்மா நறுக்கென்று பேசுவார். அனைவரையும் அதிகாரம் செய்வார். ஆனால் அவரது இதயம் மிகவும் இளகியது என்பதை அனைவரும் அறிந்திருந்தார்கள். அவரது சேவை மனப்பான்மை அற்புதமானது. குளிக்கும் படித்துறையில் யாராவது அசிங்கம் செய்திருப்பதை க் கண்டால் உடனே அந்த இடத்தைக்கழுவி சுத்தம் செய்வார்.

கோலாப்மா தன் பேரனிடமிருந்து மாதந்தோறும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை உதவியாகப் பெற்று வந்தார். அதில் பாதியைத் தமது செலவிற்காக உத்போதன் அலுவலகத்தில் செலுத்துவார். மீதியை ஏழைகளுக்கு அளித்து உதவுவார். அன்னையின் பக்தர்களான மருத்துவர்களை ஏழை நோயாளிகளின் வீடுகளுக்கு அழைத்துச்சென்று இலவசமாகச் சிகிச்சை செய்வார்.

உத்போதனில் அவரது அன்றாட வாழ்க்கை இவ்வாறு ஒரு பெரும் சேவையாகக் கழிந்தது.வீட்டின் எல்லா காரியங்களையும் அவர் கவனித்துக் கொள்வார். பக்தர்களுக்குப் பிரசாதம் வழங்குவார்.அன்னையுடன் தங்கியிருக்கும் துறவியருக்குஒரு தாய் பொல் வேண்டியதைச் செய்வார். அன்னையுடன் பேரன்பு கொண்டு அவருக்காகவே வாழ்ந்த அவர், அன்னை மறைந்து நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1924 டிசம்பரில் காலமானார்.

அன்னையின் துணையாக வாழ்ந்தவர்களுள் நெருக்க மான மற்றொருவர் யோகின்மா . இவரும் ஆரம்பகாலத்தில் இருந்தே அன்னையுடன் வாழ்ந்தார். யோகினும் கோலாப்பும் என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலையையும் அறிவார்கள் என்று அன்னை கூறுவதுண்டு.அன்னையின் துணைவியருள் யோகின்மா மிக கம்பீரமானவர். ஆன்மீகத்தில் மிகவும் உயர்ந்தவர். பெண்களுள் யோகின் ஞானி,கணநேரத்தில் மலர்ந்து கருகிவிடுகின்ற சாதாரண மலரல்ல. அவள் நிதானமாக மலர்ந்து நெடுங்காலம் மணம் வீசும் ஆயிரம் இதழ்களைக் கொண்ட தாமரை என்று அவரைப்பற்றி குருதேவர் கூறியுள்ளனர். பிருந்தாவனத்தில் அன்னையுடன் வசித்தபோது அடிக்கடி அவருக்கு சமாதி அனுபவம் உண்டாயிற்று. ஒரு நாள் பிருந்தாவனத்தில் லாலாபாபுவின் கோயிலில் தியானத்தில் அமர்ந்தபொழுது ஆழ்ந்த சமாதி நிலையை அடைந்துவிட்டார். இரவில் பூஜாரி வந்து கோயிலை மூட ஆரம்பித்த பிறகுகூட அவருக்குச் சுயநினைவு வரவில்லை.பிறகு இந்த அனுபவத்தைப்பற்றி அவர்,அந்த நிலையில் உலகம் என்ற ஒன்று இருக்கின்ற உணர்வே என்னிடமிருந்து மறைந்துவிட்டது என்று கூறினார்.இன்னொரு முறை தனது அனுபவத்தைப்பற்றி அப்போது நான் என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லா பொருட்களிலும் என் இஷ்டதெய்வத்தைக் கண்டேன். இந்த நிலை மூன்று நாட்கள் நீடித்தது என்றார்.

அவர் ஒருஜமீன்தாருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டவர்.ஆனால் அவரது திருமணவாழ்க்கை மகிழ்ச்சிகரமாக அமையவில்லை. எனவே இளமையிலிருந்து துன்பகரமான சூழ்நிலையில் பொதுவாகத் தன் பெற்றோருடனே வசித்து வந்தார். பலராம்போஸ் அவரை குருதேவரிடம் அழைத்து வந்தார். அன்னையின் சமவயதுடையவராக இருந்தாலும் அப்போதிலிருந்து அன்னையின் நம்பிக்கைக்குரிய தோழியாகி விட்டார். தட்சிணேசுவரநாட்களில் அன்னையின் கூந்தலைப்பின்னிவிடுவது யோகின்மாதான்.அன்னைக்கு அவரது பின்னல் மிகவும் பிடிக்கும்.

அன்னையின் தீர்த்த யாத்திரைகளில் யோகின்மாவும் கலந்து கொண்டார். தம்முடைய வயது முதிர்ந்த தாயையும் பேரக்குழந்தைகளையும் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் அவர் பாக்பஜாரில் இருந்த தன் வீட்டிலேயே வசித்துவந்தார். ஆனால் நாள்தோறும் காலையில் அன்னையிடம் வருவார்.சமையலுக்கு வேண்டிய காய்கறிகளை நறுக்கித் தருவார். மற்ற சிறிய வேலைகளைக் கவனிப்பார்.அதன் பிறகு வீடு சென்று தாய்க்கும் பேரன்களுக்கும் சமையல் செய்வார். மீண்டும் அன்னையிடம் வந்து தம்மாலான சேவை செய்து விட்டு இரவில் வீடு திரும்புவார்.

யோகின்மா குடும்பத்துடன் தங்கியிருந்தாலும் தந்திர சாஸ்திரம் கூறுகின்ற பூரணாபி’ஷேகம் மற்றும் வேதங்கள் கூறுகின்ற விரஜா ஹோமம் முதலிய சடங் குகளை நிறைவேற்றி முறைப்படி சன்னியாசம் பெற்றுக் கொண்டார். ஒவ்வொரு நாளும் கங்கையில் குளித்த பிறகு புனிதமான அதன் கரையில் இரண்டு மணிநேரம் அமர்ந்து மழையானாலும்,வெயிலானாலும் தன்னை மறந்து தியானத்தில் மூழ்குவார். சாஸ்திரமுறைப்படிச் செய்கின்ற பூஜையில் அவர் மிகுந்த திறன் பெற்றிருந்தார். அத்துடன் மனங்கசிந்து உருகும் பக்தியையும் இணைத்துப்பூஜை செய்வார். நேரத்தைக் கழிக்கமாட்டார்.ஓய்வுநேரத்தில் கீதை,பாகவதம்,சைதன்ய சரித்திரம் குருதேவரைப்பற்றிய நூல்கள் முதலானவற்றைப் படித்தபடியே இருப்பார். அவருடைய நினைவாற்றல் மிகவும் கூர்மையானது. புராணக் கதைகளைச் சிறிதுகூடத் தவறில்லாமல் கூறுவார். சைதன்ய சரிதாமிருதத்திலிருந்து பல பகுதிகளை வரிக்கு வரி ஒப்பிப்பார். அவரும் 1924-ஆம் ஆண்டுதனது எழுபத்து மூன்றாம் வயதில் காலமானார்.


  

அன்னையோடு நெருக்கமாக வாழ்ந்த மற்றொருவர் கௌரிமா. ஆன்மீகத்துடன் ஆழ்ந்த சாஸ்திர ஞானமும்,துணிச்சலும்,நிறுவனங்களை அமைத்துத் திறன்பட நடத்தும் ஆற்றலும் பெற்றிருந்தார் இவர். இள வயதிலிருந்தே ஆன்மீக வாழ்வில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததால் திருமண ஏற்பாடுகளையெல்லாம் தகர்த்தெறிந்துவிட்டு குருதேவரைச் சரணடைந்தார். இமாலயத்திற்குச் சென்று அங்கு தீவிரமான தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டார். 1882-க்குப் பிறகு தட்சிணேசுவரத்தில் குருதேவருக்குத் தன்னால் முடிந்த அளவு சேவை செய்தபடி,நகபத்தில் அன்னையுடன் தங்கியிருந்தார்.

கௌரிமாவின் திறமையில் குருதேவர் பெரும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அதனால் அவரைப் பெண்களிடம் ஆன்மீக உணர்வை ஊட்டுவதற்காக அனுப்புவார். பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காக வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்குமாறும் அவரைத் தூண்டினார். குருதேவரின் மறைவுக்குப் பிறகு சிலகாலம் பிருந்தாவனத்தில் கடுமையான தவமியற்றிய அவர்.கல்கத்தா திரும்பியபின் பெண்களுக்காக சாரதேசுவரி ஆசிரமம் ஒன்றும் பள்ளியொன்றும் அன்னையின் நினைவாக நிறுவினார். கல்கத்தாவில் அமைந்துள்ள அந்தப்பள்ளி சிறப்பான கல்வி நிறுவனங்களுள் ஒன்றாக இயங்கிவருகிறது. பெண்களுக்கு இந்தப்பள்ளி பொதுவான கல்வியைத் தருவதுடன்,இந்து தர்ம முறைப்படி புனிதம், சேவை,பக்தி முதலியவற்றையும் போதிக்கிறது. பயிற்சி பெற்ற சன்னியாசினிகள் அதனை நடத்தி வருகின்றனர்.

அன்னைக்கும் கௌரிமாவிற்கும் இடையே ஆழ்ந்த அன்பும் பரஸ்பர மதிப்பும் இருந்தது. ஒரு முறை நகபத்தில் அன்னையுடன் தங்கியிருந்தார். அப்போது குருதேவர் அங்கே சென்றிருந்தார். பேச்சின் இடையில் அவர் கௌரிமாவிடம், ”கௌரி எங்கள் இருவருள் யாரை நீ அதிகம் நேசிக்கிறாய்?என்னையா,அவளையா?என்று கேட்டார். அதற்கு கௌரிமா நேரடியாகப் பதில் கூறாமல் , ஓர் இனிய பாடலைப் பாடினார்.

கண்ணா நீ ஒன்றும் ராதையை விடப் பெரியவன் அல்ல

துன்பத்தில் மக்கள் உன்னை அழைக்கின்றனர்

உனக்குத்துன்பம் வரும்போதோ

ஓ ராதே என்று நீ அவளை அழைக்கிறாய்.

இந்தப்பாடலின் மூலம் தாம் அன்னையையே அதிகம் நேசிப்பதாகத் தெரிவித்தார்.

அன்னை குருதேவரின் வாழ்க்கைத் துணைவி மட்டுமல்ல. அவரது வழிபாட்டிற்குப் பாத்திரமானவளும் பிரபஞ்சத் தலைவியுமான ஆதிபராசக்தியும் ஆவார். மனைவியை பராசக்தியாக வழிபடுவது , உலகம் இதுவரை காணாத அற்புதமாகும்.மக்கள் இன்னும் அன்னையைப்புரிந்துக் கொள்ளவில்லை. அவரது வாழ்வு முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளபடும் போது உலகம் உயர்நிலை பெறும் என்பார் கௌரிமா. அன்னையிடம் மிகுந்த பணிவும் பக்தியும் கொண்டிருந்தாலும் அன்னை அவருடன் கேலியும் சிரிப்புமாக தாராளமாகப் பழகுவார். அவரை கௌர்தாசி” என்று அன்போடு அழைப்பார். கௌரிமா நோயுற்றிருந்த காலத்தில் அன்னை அவருக்குப் பல இரவுகள் கண்விழித்துப் பணிவிடை செய்தார். கௌரிமாவின் சாஸ்திர அறிவையும் பல துறைகளில் அவர் கொண்டிருந்த ஆற்றலையும் பாராட்டுவார் அன்னை. மகத்தான ஒருவர் தோன்றுவது என்பது எப்போதும் நடைபெறுவதில்லை. கௌர்தாசி அப்படித் தோன்றியவள் என்பார் அன்னை. சென்னைக்கு வந்த போது அன்னையிடம் சொற்பொழிவு செய்யும்படிக் கேட்டனர் அதற்கு கௌர்தாசி என்னோடு வந்திருந்தால் சிறப்பாகப் பேசியிருப்பாள் என்றாள்.

கௌரிமா செய்த எல்லா பொதுத் தொண்டிற்கும் அன்னை தமது மனமார்ந்த ஆசிகளை நல்கினார். அவர் தமது பள்ளியை அன்னையின் ஆசிகளுடன் தான் ஆரம்பித்தார். அன்னை அந்தப் பள்ளிக்கு அடிக்கடிச் செல்வதுண்டு.அங்கு கற்றுத் தரப்படுகின்ற கல்விமுறையை வெகுவாகப் பாராட்டுவார். அவர். ஆசிமமும் பள்ளியும் துவங்கிய பிறகு அவைகளை உடன் இருந்து கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் கௌரிமா முன்போல் அன்னையுடன் அதிகமாகத் தங்கியிருக்க இயலவில்லை. ஆனாலும் அடிக்கடி வந்து அன்னையை தரிசிப்பார். மாணவிகளையும் அழைத்துவந்து தீட்சை பெற வைப்பார்.


  

லட்சுமி தேவி குருதேவரின் அண்ணனான ராமேசுவரரின் மகள். இவரைப் பல இடங்களில் நாம் கண்டு வருகிறோம். இவர் பருவம் எய்தும் முன்னரே விதவையாகி விட்டார். அன்னையை விட வயதில் இளையவர். அன்னை தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கியிருந்தபோது,அவருடன் நீண்டகாலம் அவருக்குத் துணையாகவும் ஆன்மீக சாதனைகள் பழகியவாறும் வாழ்ந்தார். பிற்காலத்தில் அன்னை கல்கத்தாவில் வாழத்தொடங்கிய போது அவர் பெரும்பாலும் தன் உறவினரோடு தட்சிணேசுவரத்திலோஅவருடைய கிராமத்திலோ புண்ணியத்தலங்களிலோ வாழ்ந்தார். அவர் பேச்சாற்றல் மிக்கவர். கேட்போர் தங்களை மறந்து கேட்கும் படி குருதேவரின் வரலாற்றைக் கூறுவார். அவரைப்போலவே பேச்சையும் சிரிப்பையும் நடையுடை பாவனைகளையும் நடித்துக் காட்டுவார்.தெய்வீகப் பாடல்களைப் பாடியபடி அற்புதமாக ஆடவும் செய்வார்.அவ்வாறு பாடும் போதும் ஆடும் போதும் பரவச நிலையை அடைவார். நல்ல நினைவாற்றலும் புராணக் கதைகளைத் திறம்படச் சொல்லும் ஆற்றலும் பெற்றிருந்தார். பிற்காலத்தில் அவர் பலருக்கு தீட்சை தந்தார். இறுதிநாட்களில் புரியில் தங்கியிருந்து அங்கேயே காலமானார்.

கோபாலேர்மா வயதில் அன்னையைவிடப் பல ஆண்டுகள் மூத்தவர்.இவரும் ஒரு விதவை. பாலகோபாலனைத் தம் இஷ்ட தெய்வமாக வழிபட்டு வந்தார்.உன்னதமான தெய்வீக அனுபவங்கள் பெற்றவர். குருதேவரை பாலகோபாலனாகவும் ,தம்மை அவரது தாயாகவும் பாவித்தார். எனவே அன்னையை மருமகளாகப் போற்றினார்.தட்சிணேசுவரத்திற்கு வரும்போதுஅன்னையுடன் தங்குவார். அன்னை கல்கத்தாவில் தங்கும்போது அங்கே சென்று தரிசிப்பார்.இவர்களைத் தவிர குருதேவரின் இல்லறச் சீடர்களான பலராம் போஸ்,மகேந்திரநாத் குப்தா போன்றோரின் மனைவியருடனும் அன்னை நெருக்கமான உறவு கொண்டிருந்தார்.

இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அன்னையை தேவியாகவே கண்டனர்.அன்னையிடம் பக்தி செலுத்தினார். அன்னைக்காக எதையும் செய்யச் சித்தமாக இருந்தனர். அவரது அருளால் தங்கள் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் முன்னேறினர். சுருங்கச் சொன்னால் அன்னையெனும் மாபெரும் ஜோதியின் அருகில் சிறுசிறு தீபங்களாக விளங்கினர். ஆனால் இருளில் பின்னணியில் அல்லவா.ஒளியின் அழகு நம் கண்ணைக் கவர முடியும்! அன்னை என்னும் ஆன்மீகப் பெரும் ஜோதிக்கு அத்தகையதொரு லௌதீக இருட்பின்னணியாகத் திகழ்ந்தார்.அவரது குடும்பத்தினர் பணத்தையே குறியாக க் கொண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரையும் அனுசரித்துக் கொண்டு ஓர் அன்புச் சகோதரியாக, அத்தையாக, தாயாக அன்னை வாழ்ந்த பாங்கினை இப்போதுகாண்போம்.

21-குடும்பத்தலைவி

அன்னைக்கு இயற்கையின் மீதும் அதன் வனப்பிலும் இருந்த ஈடுபாடு நமக்குத் தெரிந்ததே.சிறு வயதிலிருந்தே ஜெயராம்பாடியின் பரந்த வயல்வெளிகளிலும் ஆற்றங்கரைகளிலும் பறந்து திரிந்தவர்.அவர் கல்கத்தாவின் சந்தடியிலும் நெருக்கடியிலும் வாழ்வது என்பது அவரைப் பொறுத்த வரைஒரு சிறைவாசம் போல் தான்.பக்தர்களுக்காக அவ்வப்போது சென்றாலும் விரைவில் கிராமத்திற்குத் திரும்பிவிடுவார்.பொதுவாக கிராமத்தில் அவர் முற்றிலும் தம்மைத் துணியால் போர்த்திக் கொள்வதோ அவ்வளவு ஒதுங்கியிருப்பதோ கிடையாது. கல்கத்தா வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு மாறுபட்ட பெண்ணாகவே அவர் கிராமத்தில் வாழ்ந்தார். ஒரு முறை பக்தர் ஒருவர் அன்னை கோயால்பாராவிலிருந்து ஜெயராம்பாடி செல்வதற்குப் பல்லக்கு ஏற்பாடு செய்தார். அதற்கு அன்னை இதோ பாரப்பா,இது கிராமம், இங்கே நான் சுதந்திரமாக வாழ விரும்புகிறேன். கல்கத்தாவின் சிறைக் கூண்டிலிருந்து மீண்டு இங்கே வரும்போது தான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறேன்.அங்கே நான் எச்சரிக்கை யுடன் என்னை ஒடுக்கிக்கொண்டு வாழ வேண்டியுள்ளது.இங்கேயும் உங்கள் இஷ்டம்போல் கடிகாரத்தின் பின்னால் ஓட என்னால் முடியாது.நீ வேண்டுமானால் சரத்திற்கு இதை எழுதிவிடுஎன்று கூறினார். கிராமத்தின் எளிய வாழ்வை அன்னை அவ்வளவு நேசித்தார். இத்தனைக்கும் அந்தக்காலத்தில் அங்கெல்லாம் மலேரியா ஒரு நிரத்தரமான நோயாக இருந்தது. அதையும் அன்னை பொருட்படுத்தவில்லை.

அன்னை தங்களுடன் கிராமத்தில் வாழ்வது அந்த மக்களுக்கு ஓர் இனிய அனுபவமாக இருந்தது.அத்துடன் அன்னையைக் காண பக்தர்கள் வருவதால் பழம், காய்கறி,பால்,மீன் முதலியவற்றின் வியாபாரம் பெருகியது. இது கிராம மக்களின் ஏழ்மை வாழ்வில் வளம் சேர்த்தது. கருணைக்கடலான அன்னை இந்தக் காரணத்திற்காகவும் ஒரு வேளை கிராமத்தில் வாழ எண்ணியிருக்கலாம்.

கிராமம் என்று நாம் குறிப்பிடுவது ஜெயராம்பாடியையே.அன்னை காமார்புகூரில் தங்கவில்லை.குருதேவர் அவதரித்த அந்த கிராமத்தின் மீது அன்னைக்கு மிகுந்த மதிப்பு இருந்தது. அங்கே குருதேவரின் நினைவாக ஓர் ஆலயம் எழுப்ப வேண்டும் என்றும் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். கணவரின் ஊர் என்ற முறையில் அவருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு அந்த ஊரில் வாழ்ந்தவர் என்ற வகையிலும் அவர் காமார்புகூரையே தம் சொந்த ஊராக நினைத்தார். ஒரு முறை காசிக்கு ச் சென்ற போது சம்பிரதாயப்படி ஒரு சடங்கைச் செய்தார். அப்போது புரோகிதர்கள் ஊரின் பெயைரைக் கேட்டதற்கு அன்னை காமார்புகூர் என்றே கூறினார். தமக்கு குருதேவரின் பங்காகக் கிடைத்த அந்த ச் சின்னஞ்சிறு குடிசையில் வேறு யாரையும் அனுமதிக்காமல்,தம் சொந்தப் பணத்திலேயே அவ்வப்போது அதைப் பழுதுபார்த்தும்,நாள்தோறும் பெருக்கி விளக்கேற்றித் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ளும் படியும் பார்த்துக்கொண்டார்.

இப்படி இருந்தும் அவர் நிலையாக வந்து தங்குகின்ற இடமாக காமார்புகூர் அமையவில்லை. ஜெயராம்பாடியே அந்தப் பேற்றினைப் பெற்றது. காமார்புகூரில் உறவினர்களும் ஊர் மக்களும் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்குப் பிரதிகூலமான ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கியது தான் இதற்கு முக்கிய காரணம் என்றாலும் அதற்கு வேறொரு காரணமும் இருந்தது.அது அன்னையின் கடமையுணர்வும் கருணையும் தாம் குடும்பத்தில் வாழ்வதையும் தம்பியர் மற்றும் உறவினரிடம் பாசத்துடன் பழகுவதையும் யாராவது குறை கூறும் போது அன்னை, அவர்கள் என்னை எப்படிப் புரிந்து கொள்வார்கள்? பிறந்த குடும்பத்தை நான் கவனித்தேயாக வேண்டும்.அதனால் தான் பெற்றோர்,தம்பியர், நாத்தனார்கள்,மருமக்கள் என்று குடும்பத்தினர் ஒவ்வொருவருக்காகவும் துடிக்கிறேன்.அவர்களிடம் பட்ட கடனை அடைத்தே தீர வேண்டும். இல்லாவிடில் அவர்களைப் பற்றி நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்? குருதேவர் கூட தமது தாயைப் பராமரித்தார். அண்ணன் பையனானராம்லாலுக்கு தட்சிணேசுவரக்கோயிலில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தார் என்று பதில் கூறுவார்.


 MAIN PAGE 

image148

மாயை

மாயை

  

அன்னை சம்பிரதாயப்படி துறவறம் ஏற்கவில்லை.தம்மை இல்லறப்பெண்ணாகவே கருதினார். ஆன்மீகத்தில் மிக உயர்நிலையைத் தொட்டவராக இருந்தும்., தாம் சாதாரணப்பெண் அல்ல என்பது தெரிந்தும் அவர் ஒருபோதும் தமது இல்லறக்கடமைகளை மறக்கவில்லை.பிறந்த வீட்டினருடன் தம்மைப்பிணைத்துக்கொண்டு அவர்களின் இன்பதுன்பங்களில் பங்கெடுத்துக்கொண்டு ஒரு சாதாரணப்பெண்ணாகவே வாழ முற்பட்டார். அன்னைக்குப் பிறந்த வீடு என்பதைச் சாதாரணமாக கருதிவிட முடியாது. உலகியல் மனிதர்களுள் எத்தனை ரகம் உண்டோ,அத்தனை ரகத்தின் மாதிரிகளும் அங்கே உண்டு.

அன்னையின் தாய் வழிக்குடும்பம் ,தாயான சியாமாசுந்தரி தேவியையும்,தம்பிகள் பிரசன்ன குமார்,உமேஷ் சந்திரர், காளி குமார்,வரத பிரசாதர்,அபயசரணர் என்ற ஐவரையும்.தங்கையான காதம்பினியையும் கொண்டிருந்தது. இதில் காதம்பினி,உமேஷ் சந்திரர்,அபய சரணர் ஆகியோர் இளமையிலேயே இறந்துவிட்டனர். அன்னை குடும்பத்தில் மூத்தவர்.ககோதரர்களை அவர் அருமையாக வளர்த்ததை முன்பே கண்டோம். இதனால் இயல்பாகவே அவர்களுக்கு அன்னையிடம் பாசம் இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் ஆன்மீகம் மட்டும் துளியும் இல்லாத சாதாரண உலகியல் மனிதர்களாகவே வாழ்ந்தனர். சிலவேளைகளில் பணத்தாசையும் பொறாமையும் பிடித்து,மனிதத் தன்மையே இல்லாத அளவுக்கு நடந்து கொண்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் எவ்வளவு முயன்றும் ,வசதி படைத்தவர்கள் ஆக முடியவில்லை.ஏழ்மையிலேயே உழன்றனர்.அன்னை இந்த சகோதரர்களின் நலனில் அக்கறை கொண்டார். இதனை உணர்ந்து கொண்ட அவர்கள் வளர்ந்து பல குழந்தைகளுக்குத் தந்தைகளாகிவிட்ட பிறகும் எல்லாவற்றிற்கும் அன்னையையே எதிர்பார்த்து நின்றனர். சாதாரண உலகியல் மனிதர்களைப்போல் பாசம் என்பது அவர்களுக்குப் பணத்தைச் சார்ந்தே இருந்தது. பின்னாளில் அன்னையின் பிள்ளைகளான பக்தர்களும் சீடர்களும் பல்வேறு பொருட்களையும் பணத்தையும் அனுப்பிவைத்தபோது,அவற்றை ப் பறித்துக் கொள்வதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தனர். அதற்காகத் தங்களுக்குள் அடிதடி சண்டையும் போட்“டு,அன்னைக்குப் பெரும் தொந்தரவும் வேதனையும் கொடுத்தனர்.

அன்னை அளவற்ற பொறுமையோடு அவர்கள் கொடுத்த வேதனைகளையெல்லாம் ஒரு சிறு முணுமுணுப்பு கூட இல்லாமல் ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்களின் நல்வாழ்விற்காக முடிந்த வரையில் பணமும் பொருளும் தந்தார். ஜெயராம்பாடியில் தங்கியிருந்த காலங்களில் சகோதரர்களின் குடும்பச்செலவை ஏற்றுக்கொண்டார்.அவர்களுடைய வீட்டுவேலைகளைச் செய்தார். சியாமாசுந்தரி வயது முதிர்ந்தவர். ஆதலால் அன்னை அவரை வேலை செய்ய விடுவதில்லை. அவருடைய தம்பிகள் மனைவியர் சிறு வயதினராக இருந்தனர். முறையாக வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய அவர்களால் முடியவில்லை. எனவே நெல்லை அவித்து , குத்தி,அரிசியாக்குவது முதல் தம்பிகளின் குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்டி சோறூட்டுவது வரை எல்லா வேலைகளையும் அன்னையே செய்தார்.

தம்பியரின் மனைவியரும் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்க வில்லை. அவர்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவாக ஒன்றிருந்தது, அது பொறாமை. அன்னையின் பக்தர்களும் சீடர்களும் கொண்டு வருபவை அனைத்தும் தங்களுக்கே வர வேண்டும் என்று போட்டாபோட்டி.அதனால் சண்டை சச்சரவு. எல்லோரையும் திருப்தி ப் படுத்த அன்னை கடைபிடித்த பொறாமை விவரணைக்கு அப்பாற்பட்டது.பூமியைப் போன்ற பொறுமை நமக்கு வேண்டும். பிறரது குறைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆண்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.என்று அடிக்கடி அவர் கூறுவார். பொறாமை எல்லை மீறும் போது,ஒரு குப்பைக் குவியலுக்கு இடையில் தாமரைபோல் நான் வாழ்கிறேன் என்று கூறுவார்.

இப்படிக் கூறியது மட்டுமல்ல,இந்த உலகில் இவர் களுடன் எதற்காக மாரடிக்கவேண்டும் என்று உண்மையிலேயே அன்னைக்குச் சிலவேளையில் மனத்துள் ஒரு போராட்டம் ஏற்படும்.காமார்புகூர் நாட்களிலேயே குருதேவர் நான் சொல்கின்“ற எல்லாவற்றையும் கேட்டால் அவள் இந்த பூமியில் தங்கமாட்டாள்.தன் இறக்கையை விரித்துக்கொண்டு பறந்து விடுவாள்.என்று கூறியிருந்ததை நாம் இப்போது நினைவு கூர வேண்டும்.இன்றோ அவர் கூறியவற்றைக்கேட்டது மட்டுமல்ல,அவற்றைப் பின்பற்றி சாதனைகள் செய்து ஆன்மீக உயர்நிலைகளைக் கண்டதுடன்,அவரது சாதனைகளின் பலனையும் ஏற்றுக் கொண்டு அருள்சக்தியாக திகழ்கின்ற இந்த நிலையில் அன்னையால் எப்படி இந்த உலகில் வாழ முடியும்., இந்த உலகம் உண்மை. இதற்கும் நமக்கும் இடையில் கொடுக்கல் வாங்கல் உறவு உள்ளது. உலகிலிருந்து நாம் சிலவற்றைப் பெற வேண்டியுள்ளது, நாமும் சிலவற்றைக் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது.இது நமது அனுபவம்.இப்படி இந்த உலகைச் சார்ந்திருக்கின்ற நாமே சிலவேளைகளில் சலிப்பு தட்டிப்போய்.இது என்னடா உலகம்? இதிலிருந்து போய்விடலாம், என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்கிறோம். அப்படியானால் இந்த உலகமே ஒரு கனவு,நாம் நனவு நிலை என்கிறோமே அதுவும் கனவு தான். மகளே இந்த உலகில் என்ன உள்ளது? உருப்படியாக இங்கே ஒன்றை க் காட்டு பார்க்கலாம்.என்று தமது அனுபவத்தை அடிக்கடிக் கூறுகின்ற ஆன்ம ஞானியான அன்னையால் இந்த உலகில் எப்படி வாழமுடியும்? என் மனமோ இரவும் பகலும் உயர் ஆன்மீக நிலைகளில் திளைத்திருக்க விரும்புகிறது. ஆனால் இவர்களின் மீது கருணையால் மனத்தைக் கட்டி கீழே வைத்திருக்கிறேன். பிரதியாகக் கிடைப்பது என்ன? ஏச்சும் அவமரியாதைகளும் தான். இதெல்லாம் என்ன,நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்? என்னைச் சுற்றி எதற்காக இப்படியோர் உலகைப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்? என்ற எண்ணம் அவ்வப்போது அன்னையின் மனத்தில் தீவிரமாக எழுந்தது.

குருதேவரின் மகாசமாதிக்குப் பின்னரும் இத்தகைய மனநிலையை அன்னையிடம் கண்டோம். தோன்றாத்துணையாக அவருடன் எப்போதும் இருந்து வருகின்ற குருதேவர் அப்போது அவருக்கு ஒரு காட்சியைக் காட்டினார். அதில் பன்னிரெண்டு வயது மதிக்கத்தக்க,சிவப்பு ஆடை உடுத்திய சிறுமி ஒருத்தி அன்னையின் முன் அங்குமிங்குமாக உலவினாள். அப்போது குருதேவர் தோன்றி நீ உலகில் வாழ்வதற்கு இவளை ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொள். பல பிள்ளைகள் உன்னிடம் வருவார்கள் என்று கூறினார்.தம் வாழ்வில் இத்தகைய பெண்ணொருத்தி தம்மை இந்த உலக வாழ்வில் கட்டிவைக்கப் போகிறாள் என்பதை இந்தக் காட்சி அன்னைக்கு உணர்த்தியது. ஆனால் தொடர்ந்த பத்து வருடங்கள் அவர் தவ வாழ்வில் ஈடுபட்டிருந்தால் அதன் தேவை அவருக்கு இருக்கவில்லை. இப்போதும் அத்தகைய ஒரு தேவை ஏற்பட்டது.உடனே அந்தக் காட்சியும் அவர் முன் தோன்றியது.

மனித மனம் செயல்பட வேண்டுமானால் அதற்குத்தூலமான ஆதாரம் ஒன்று தேவை.ஆண்டவனும் உலக நன்மையின் பொருட்டுக்கீழே இறங்கி வரும்போது அத்தகைய ஆதாரம் ஒன்றை வைத்துக் கொள்கிறான்.இதுவே யோக மாயை.எனது மாயையால் நான் அவதரிக்கிறேன்.என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கீதையில் கூறியுள்ளார். அவதரிக்கும் போது இறைவனும் மாயை வசப்படுகிறான்.நாமும் மாயை வசப்பட்டுள்ளோம்.இரண்டும் ஒரே விதமானபிணைப்பா?இல்லவே இல்லை. நம் விஷயத்தில் மாயை சக்திவாய்ந்ததாக இருந்து நம்மை அதன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறது. நாம் நினைத்தாலும் மாயையிலிருந்து விடுபடுவது அவ்வளவு சுலபம் அல்ல. இறைவன் விஷயத்தில் மாயை அவரது கட்டுக்குள் இருக்கிறது. அவர் இந்த உலகில் செய்ய வேண்டிய பணிகளை அதன் மூலம் செய்துவிட்டு மாயையை உதறிவிடுகிறார். அப்படி அன்னையின் வாழ்வில் வந்த யோக மாயை ராது.


  

அன்னையின் கடைசித்தம்பியான அபயரின் மகள் ராது.அபயர் கல்கத்தாவில் மருத்துவப்படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது,1899-ஆம் ஆண்டு திடீரென காலரா நோய் கண்டு காலமானார்.அப்போது அவரது மனைவி சுரபாலா கர்ப்பிணியாக இருந்தாள். மரணப்படுக்கையில் இருந்த அபயர் தன் மனைவியையும் பிறக்கப்போகும் குழந்தையையும் கவனித்துக் கொள்ளும்படி அன்னையின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அழுதார்.மற்ற சகோதரர்களை விட அன்னைக்கு அவரிடம் ஆழ்ந்த பாசம் இருந்தது. ஆதலால் தம்பியின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டார். சில மணி நேரங்களில் அபயரின் உயிர் பிரிந்தது. அன்னை அளவில்லாத துயரடைந்தார்.தம்பியின் மரணத்தால் அவர் பட்ட வேதனையைவிட,சிறுவயதிலேயே ஒரு குழந்தைக்குத்தாயாகி,அந்தக் குழந்தையும் பிறப்பதற்கு முன்பேகணவனை இழந்து கைம்பெண்ணாக நிற்கும் சுரபாலாவைப்பார்த்து தான் மிகவும் வேதனைப்பட்டார்.

சுரபாலாவுக்கு நேர்ந்த இந்த கதியைக் கண்டு அவளை வளர்த்த அவளுடைய பாட்டியும் அத்தையும் அடுத்தடுத்து இறந்து போனார்கள். வரிசையாக இத்தனைத் துயரங்களையும் அந்தப் பரிதாபத்துக்குரிய பெண்ணால் தாங்க முடியவில்லை. அவளது மூளை கலங்கிவிட்டது. இந்த நிலையில் 1900 பிப்ரவரியில் அவள் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அவள் தான் ராதா ராணி செல்லமாக ராது என்றும் ராதி என்றும் அழைக்கப்பட்டாள். வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான நேரத்தில் கணவனையும் பிறகு தன் பாட்டி அத்தைகளையும் இழந்து துன்பப்பட்டதால் ,சுரபாலா அறிவுத் தெளிவைப் பெரும் பாலும் இழந்துவிட்டிருந்தாள்.போதாக்குறைக்கு ஒரு நாள் இரவில் தனியாக சமையலறைக்குப் போன போது, அங்கே நின்ற திருடனை் ஒருவனைக்கண்டு மிகுந்த அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானாள். ஏற்கனவே கலங்கிப் போயிருந்த அவளுடைய மூளையை இந்த அதிர்ச்சி மேலும் கலக்கியது. அவள் பைத்தியக்காரியானாள்.

பைத்தியக்காரிக்கு மகளாகப் பிறந்த குழந்தையை யார் வளர்ப்பது என்பது ஒரு பிரச்சனையாகியது. மரண வேளையில் தம்பிக்குக் கொடுத்த வாக்கையும்,இப்போதுஅவன் மனைவி ஆதரிப்பாரில்லாமல் பைத்தியமாக அலைவதையும், அவளுக்குப்பிறந்த குழந்தையின் கவனிப்பாரற்ற நிலையையும் அன்னை கண்டார்.தமக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் புதிய பொறுப்பை உணர்ந்தார். ஆனால் சுரபாலாவையும் அவளது குழந்தையையும் கவனித்துக் கொள்வதற்கு குசும் குமாரி என்ற பெண் முன் வந்தாள். அவளிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு கல்கத்தா சென்றார் அன்னை.

கல்கத்தா சென்றாரே தவிர, அங்கே அன்னையால் முன்போல் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. பச்சைக் குழந்தை ராதுவை குசும் குமாரி ப் பார்த்துக் கொள்வாளோ,பைத்தியக்காரியான தாய் குழந்தையை என்ன செய்கிறாளோ, என்ற நினைப்பும் தவிப்பும் அவருடைய நிம்மதியைக் குலைத்தன. அப்போது அவருக்குஒரு காட்சி தெரிந்தது. அன்னை அந்தக் காட்சியைப்பற்றி பின்னாளில் கூறினார்.

ஒரு நாள்மாலை நான் பூஜை செய்து கொண்டிருந்தேன்.அப்போது நாடக மேடையில் திரைவிலகுவது போல்,திடீரென்று என் மனத்தில் ஒரு திரை விலகியது. ஜெயராம்பாடியில் சின்னஞ்சிறு குழந்தையான ராது கவனிக்க ஆள் இல்லாமல் கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்படுகிறாள்.அவளது பசிக்குக் கொஞ்சம் பொரி மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.கவனிப்பார் யாரும் இல்லாததால் குழந்தை அதைத் தின்றபடியே தெருப்புழுதியில் வீழ்ந்து கிடக்கிறாள்.அந்தக் குழந்தையின் தாயோ பல்வேறு நிறத்துணிகளைக் கிழித்து கைகளில் கட்டிக்கொண்டு திரிகிறாள். மற்றக் குழந்தைகள் நன்றாகக் கவனிக்கப்படுகின்றன.ராதுவின் இந்த நிலைமையைக் கண்ட போது என் தலையை யாரோ தண்ணீருக்குள் அழுத்திப்பிடிப்பது போல் துடித்தேன்.நானே நேரடியாக அந்தக் குழந்தையின் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்ளாவிடில் அதன் கதி இவ்வாறு தான் ஆகும் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. 

அன்னையால் அதன் பிறகு கல்கத்தாவில் இருக்க முடியவில்லை.உடனே ஜெயராம்பாடி திரும்பினார். அவர் கண்ட காட்சி அங்கே நிதரிசனமான உண்மையாக இருந்தது. தந்தையையும் இழந்து விட்டாள்,தாயோ பைத்தியம். இந்தப் பரிதாபத்திற்குரிய குழந்தையை என்னையன்றி வேறு யார் கவனிப்பார்கள்?என்று எண்ணியவாறே ராதுவை வாரியெடுத்தார்.அப்போது குருதேவர் அன்னையின் முன் தோன்றி நீ முன்பு கண்ட சிறுமி இவளே.இவளை உன் ஆதாரமாகப் பற்றி க் கொள்.இவள் யோக மாயை என்று கூறி மறைந்தார்.

இந்தக் காட்சியைப்பற்றி அன்னைப்பிற்காலத்தில் சொல்லும்போது அந்தக்கணத்தில் தான் உலகை மயக்குகின்றமகாமாயை என்னைத்தன் பிடியில் சிக்க வைத்தாள் என்று கூறினார். அப்போதிலிருந்து தமது வாழ்நாளில் இறுதியில் தாமேஅந்த மாயையைத்துண்டித்துக்கொள்ளும் வரைராதுவிடம் அவரது பாசம் அளவிட முடியாததாக இருந்தது. ராதுவைப் பிரிந்திருக்க அவரால் முடியவில்லை.ராது தம்மைப்பிரியவும் அவர் விடுவதில்லை. ராது அருகில் இல்லை என்றால் அவரால் தூங்க முடியாது.தடித்த ஒரு சங்கிலியால் இந்தச் சிறுமியுடனும் அவள் மூலம் குடும்பத்தினருடனும் கட்டப்பட்டவர் போல்ஆனார் அன்னை.

ராது அழகானவளாக இருந்தாள்.அவளது கள்ளங்கபடம் அற்ற பாங்கு காண்போரைக் கவர்வதாக இருந்தது. அவள் அன்னையை அம்மா” என்றழைத்தாள். சொந்தத்தாயை மொட்டையம்மா” என்று கூப்பிடுவாள். ஏனெனில் அந்கக்காலத்து இந்து விதவைகளின் வழக்கப்படி சுரபாலா அடிக்கடி மொட்டையடித்துக் கொள்வாள்.சுரபாலாவைப்பொறுத்த வரை பக்தர்கள் கொண்டு வருகின்ற பழம் மற்றும் பண்டங்கள் அனைத்தும் ராதுவுக்கே உரியவை. அவற்றை அவர் வேறு யாருக்கும் கொடுப்பதைப் பார்த்து விட்டால்,அதோ மீண்டும்வாரி வழங்குகிறாள்.ராதுவின் எதிர்காலம் என்னவாகும்?ராதி வந்து விடு. உன் அத்தை மற்றவர்களுக்குத்தான் எல்லாம் கொடுப்பாள்.உனக்கென்று ஒன்றுமே வைக்கவில்லை. நீ ஏன் அவளுடன் வாழ வேண்டும்? வா, நம் வீட்டிற்குப் போகலாம். என்று ராதுவை இழுப்பாள். ஆனால் ராதுவுக்கு இது சற்றும் பிடிக்காது. அவள் சுரபாலாவைத் திட்டி விட்டு அன்னையிடம் வந்து விடுவாள். முடிந்த அளவு சுரபாலாவிடமிருந்து அகன்றே இருந்தாள் அவள்.


  

காலம் கடந்தது.ராதுவின் உடம்பு வளர்ந்ததே தவிர மனம் வளரவில்லை. உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ளவோ,நல்லது கெட்டதைத் தெரிந்து கொள்ளவோ அவளால் முடியவில்லை.எளிதில் எரிச்சலும் கோபமும் அடைவாள்.விசித்திரமான போக்கும்,வழிக்குக் கொண்டுவரவே முடியாத இயல்பும் அவளிடம் இருந்தன.அன்னை சொரிந்த அளவற்ற அன்பும் அவளுடையசுகத்துக்காக அவர் பட்ட வேதனைகளும் கூட அவளை மாற்ற முடியவில்லை. இதைக்கண்டு அன்னை மிகவும் மனம் நொந்தார்.ஒரு நாள் வேதனையுடன் இந்த ராதுவோடு நான் படும் வேதனைகளைப்பார்! கௌரி தன் பெண்ணை எவ்வளவு அற்புதமாக வளர்த்திருக்கிறாள்.நானோ குரங்காக வளர்த்திருக்கிறேன். என்றார். ராதுவும் அன்னையிடம் அன்பு கொண்டிருந்தாள்.ஆனால் அவளைப் பொறுத்தவரையில் அன்பு என்பது அன்னையிடம் அளவுக்கு மிஞ்சிய சலுகைகளையும் வசதிகளையும் பெறுவதாகவே இருந்தது. எனவே அன்னையை மதிக்காமல் பலர் முன்னிலையில் அலட்சியமாக நடத்தினாள். காரணமே இல்லாமல் அவர் மீது எரிச்சல் கொண்டு கேவலமாகப்பேசவும் சபிக்கவும் செய்தாள்.கையில் எது இருந்தாலும் அன்னையின் மீது வீசி எறிவாள்.அவரை உதைத்தாள். காறித்துப்பினாள். அவர் முன் கூச்சலிட்டாள். வேறு எந்த மனித ஜீவனும் தன் பொறுமையை இழந்து போகும் படி அவ்வளவு மோசமாக நடத்தினாள்.

ராது தன்னைவிட அன்னையை அதிகமாக நேசிப்பதை சுரபாலாவால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. பொறாமையால் வெந்த அவளது பைத்தியக்கார மூளை விசித்திரமான கற்பனைகளை அதற்குக் காரணங்களாக கண்டுபிடித்தன. இந்தக்கற்பனைகளை வைத்துக்கொண்டு அன்னை தனியாக இருக்கும்போது பலர் முன்னிலையிலும் அவரைத்திட்டிக் கொண்டேயிருந்தார்.பிறந்ததிலிருந்து அடிக்கடி நோயில் படுத்துவிடுகின்ற ராதுவுக்கு அன்னை மருந்து கொடுப்பார்.இதைக்காணும் சுரபாலா.ஐயோ!என் மகளைச் சாகடிப்பதற்காகமருந்துகளைக் கொடுக்கிறாளே என்று கத்துவாள்.

மற்றொரு முறை,அப்போது ராதுவுக்குத் திருமணம் முடிந்து விட்டிருந்தது. தன் மருமகன் கிணற்றில் மூழ்கிச் செத்து விட்டதாக எப்படியோ ஓர் எண்ணம் சுரபாலாவின் மூளையில் புகுந்து விட்டது. ஐயோ ஐயோ என்று அடித்துக் கொண்டு வீட்டில் உள்ள எல்லோரிடமும் கிணற்றில் கிடக்கும் தன் மருமகனைக் காப்பாற்றும்படி கூச்சல் போட்டு, அமர்களம் செய்தாள்.பேசாமல் இருக்கும் எல்லோரையும் அதிலும் முக்கியமாக அன்னையைஏசினாள்.இறுதியில் மருமகனை நேரில் கொண்டுவந்து நிறுத்தும் வரை வீட்டை நகரமாக்கி விட்டாள்.

இன்னொரு முறை அவள் தன் நகைகளையும் ராதுவின் நகைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றாள். அவளுக்குத் தந்தை மட்டுமே இருந்தார். பணப்பைத்தியமான அவர் நகைகளைப்பறித்துக்கொண்டு அவளை விரட்டி விட்டார்.

நகைகளைப்பறிகொடுத்த துயரத்தில் சுரபாலா நேராக சிம்மவாஹினி கோயிலுக்குச் சென்று என் நகைகளைக் கொடு” என்று தேவியிடம் முரண்டு பிடித்து அழ ஆரம்பித்தாள். அன்னை அப்போது வீட்டில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது அருகில் இருப்பவர்களின் காதில் விழாத அந்த அழுகுரல் அன்னையின் காதில் விழுந்தது. நான் போக வேண்டும். நான் போக வேண்டும். அந்தப்பைத்தியம் சிம்மவாஹினியைப் போய் த் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருக்கிறாள். பாவம் அவளுக்கு என்னைத் தவிர யார் இருக்கிறார்கள்.! என்று பரிவுடன் கூறியபடியே கோயிலுக்கு ஓடினார். அவளைச் சமாதானம் செய்து வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். ஆனால் சுரபாலாவோ அன்னையின் மீதே பழியைப்போட்டு, நீதான் என்நகையைப் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டாய். என்று அரற்ற ஆரம்பித்தாள். அதற்கு அன்னை அது குப்பை.அது என்னிடம் இருக்குமானால் எப்போதோ எறிந்து விட்டிருப்பேன்.என்றார். எப்படியோ சுரபாலாவிடமிருந்து செய்தியை அறிந்ததும் அவளுடைய தந்தையை அழைத்து நகைகளைக் கொடுத்துவிடும் படி பலவாறு கெஞ்சிக்கேட்டார் அன்னை. கிழவர் கொடுப்பதாக இல்லை.கடைசியில் கல்கத்தாவிலிருந்து வந்த அன்னையின் ஒரு சீடர் சில போலீசாருடன் சென்று நகைகளை மீட்டு வந்தார்.

நாள்தோறும் இந்தப்பைத்தியக்காரியால் ஏற்படும் வேதனைகளைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அன்னை,நான் சிவபெருமானை முள் நிறைந்த வில்வ இலைகளால் பூஜை செய்தேன்போலிருக்கிறது.அதனால் தான் இவர்கள் என்னை முள்ளாக இப்படிக் குத்துகிறார்கள் என்றார்.

சுரபாலாவின் மனத்தில் ஒரு கருத்து ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. அது அன்னைக்கு வருகின்ற எல்லா பணமும் சொத்துக்களும் கடைசியில் ராதுவுக்குத்தான் சேரும் என்பதாகும். இதனால் அன்னையின் பெயரில் சுவாமி சாரதானந்தர் கல்கத்தாவில் வீடு கட்டியபோது அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.அதே வேளையில் அன்னை தமக்கு வரும் பணத்திலோ,பழங்கள் துணிகள் முதலான பொருட்களிலோ வேறு யாருக்காவது சிறிது கொடுத்துவிட்டால் கோபம் கொண்டு கொண்டு அமளிதுமளி செய்து விடுவாள்.ஒரு முறை காசியில் அன்னை தானம் செய்வதைக் கண்ட சுரபாலா,அன்னையிடம் சண்டையிட்டாள். அதற்க அன்னை பொறுமையுடன் என் இயல்பு குழந்தையைப் போன்றது. கணக்குப் போடுவது என்னால் முடியக்கூடிய காரியமா? யாராவது கேட்டால் நான் கொடுத்து விடுகிறேன் என்றார்.


  

பணத்தைக் குறியாக க் கொண்ட சகோதரர்கள்,ராது,சுரபாலா போன்ற பல்வேறு ரக பைத்தியங்கள் . இவர்களுடன் தமது சித்தப்பாவான நீலமாதவரையும் அவரது இறுதி நாட்களில் அன்னையே கவனித்துக் கொண்டார். நீலமாதவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. ஒரு செல்வந்தரின் வீட்டில் சமையல் வேலை செய்து வந்த அவருக்கு வயதாகிய போது அவரை க்கவனித்துக் கொள்ள உறவினர் யாரும் முன்வரவில்லை.எனவே அன்னை அவரைத் தம்மிடம் அழைத்துக் கொண்டார். அவருக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் தாமே செய்தார். எங்காவது போகும் போது சிலவேளைகளில் அவரைக்கூட்டிக்கொண்டு செல்வார். பக்தர்கள் தமக்காகக் கொண்டு வருகின்ற பழம் இனிப்பு முதலியவற்றுள் மிக நல்லவற்றை அவருக்குக் கொடுப்பார்.யாராவது அதனைத்தடுத்தால் அவர் வாழப்போவது இன்னும் சில காலம் தான். நன்றாக அனுபவித்து ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளட்டும்.நான் இன்னும் நீண்ட நாள் வாழத்தான் போகிறேன். இவைபோல் எவ்வளவோ எனக்கு வரும் என்று கூறுவார்.

அவர் ஓர் ஆஸ்துமா நோயாளி.எவ்வளவோ சிகிச்சை செய்தும் அது குறையவில்லை. அவரது இறுதிவேளை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோதுஅன்னை மதியவுணவுகூட உண்ணச் செல்லாமல் அருகில் அமர்ந்திருந்தார். பக்தர்கள் வந்து உடனடியாக அசம்பாவிதம் எதுவும் நிகழ வாய்ப்பில்லை என்று கூறி,கட்டாயப்படுத்தி அவரைச் சாப்பாட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அன்னையும் சென்று அவசர அவசரமாக உண்டுவிட்டு வந்தார்.ஆனால் அதற்குள் எல்லாம் முடிந்து விட்டிருந்தது. நீலமாதவரைச் சுற்றி நின்றவர்களின் முகத்திலிருந்து அதனை ஊகித்துவிட்ட அன்னை, அப்படியானால் அவர் போய் விட்டாரா?என்று வேதனை வெடிக்க கேட்டார். சாப்பிடு,சாப்பிடு என்று என்னை அனுப்பி,இறுதி நேரத்தில் அவர் அருகில் இருக்க முடியாமல் செய்து விட்டீர்களே.என்று ஆத்திரத்துடன் கூறிவிட்டு விம்மிவிம்மி அழுதார். பின்னர் பூஜையறைக்குச் சென்று பிரசாத மலர்களை எடுத்து வந்து அவரது மார்பில் வைத்து அவரது ஆன்ம சாந்திக்காகப் பிரார்த்தித்தார். இது கல்கத்தாவில் 1905-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்தது.

அடுத்த ஆண்டு அன்னை மற்றொரு பேரிழப்பைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அது சியாமாசுந்தரியின் மறைவு. ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து முடித்திருந்தார் அவர்.தன் மகளை அம்மா என்றழைக்கக் குழந்தைகள் இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று ஆரம்பத்தில் அவரிடமிருந்த ஏக்கம் இந்த நாட்களில் மறைந்து விட்டிருந்தது. அன்னை ஜெயராம்பாடியில் வாழத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே பக்தர்கள் அன்னையைக் காணவும் மந்திர தீட்சை பெறவும் வரத் தொடங்கியிருந்தனர். அவர்கள் அன்னையை அம்மா என்றும் தன்னைப்பாட்டி என்றும் உரிமையுடன் அழைப்பது கேட்டு செவிகுளிர்ந்தார் சியாமா.என் பேரன், என் பேத்தி என்று ஒவ்வொருவரையும் சீராட்டுவார். அவர்களுக்கு வேண்டியவற்றைச் செய்வதில் அவருக்கு அலாதி ஆனந்தம். ஒரு நேரமும் ஓய்ந்திருக்க மாட்டார்.மாடுகளைக் கவனித்துக் கொள்வது,மாட்டுத்தொழுவத்தைச்சுத்தம் செய்வது,வயலில் வேலை செய்பவர்களுக்கு உணவு கொண்டு போய்க் கொடுப்பது,சமைப்பது,நெல் குத்துவது என்று ஏதாவதுஒரு வேலையை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்தவண்ணமே இருப்பார்.எந்த வேலையைில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அவரது முகம் மலர்ச்சியாகவே காணப்படும். அவர் துயரத்துடன் இருப்பதையோ கோபப்படுவதையோ யாரும் கண்டதில்லை. யாராவது அவரைப்பாட்டி என்று அழைத்துவிட்டால் போதும்,அவரது மகிழ்ச்சி அளவற்றதாகிவிடும். இறுதிநாளன்று கூடகாலையில் நெல் குத்தினார். கடை வீதியில் சென்று கறிகாய் வாங்கிவந்தார். திடீரென முற்றத்தில் நிலைதடுமாறி வீழ்ந்தார். அன்னையின் சீடர் ஒருவரிடம்,எனக்கு த்தலை சுற்றுகிறது. இறுதிவேளை நெருங்கி விட்டது போலும் என்றார். அன்னையும் மற்றவர்களும் விரைந்தோடிச்சென்றனர். பூசணிக்காய்க் கூட்டு சாப்பிட வேண்டும் என்ற தனது ஆவலை மகளிடம் தெரிவித்தார் சியாமா. அதற்கு அன்னை, உடல்நிலை சரியாகியதும் செய்து தருவதாகக் கூறினார். பின்னர் தண்ணீர் வேண்டும் என்று கேட்டார். அன்னை கங்கை நீரை அளித்தார். தெய்வ மகளின் கையிலிருந்து தெய்வ கங்கை நீரை ப் பருகியவாறே அந்தப்புண்ணியாத்மாவின் உயிர் பிரிந்தது.சாதாரண ஒரு பெண்ணைப்போல் ஏங்கிஏங்கி அழுதார் அன்னை.

  

1906-இல் சியாமா சுந்தரி காலமானபின் அன்னையே குடும்பத்தின் தலைவியாகி ஒவ்வொரு காரியத்தையும் செய்தாக வேண்டிய பொறுப்பும் கட்டாயமும் ஏற்பட்டது.இத்துடன் தம்பிகளுக்கும் குழந்தைகள் பிறந்ததால் ஒவ்வொருவருடைய குடும்பமும் பெரிதாகிவிட்டது. இயல்பிலேயே தன்னலமிக்க அவர்களின் ஆசையும் பற்றும் குழந்தைகள் பிறந்தபின் இன்னும் அதிகரித்தது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் குடும்பநலத்தையும் வளர்ச்சியைப்பற்றியுமே கருத்து செலுத்தினர். இதனால் சண்டையும் பூசலும் ஓயாமல் எழலாயிற்று.பொதுவாக குடும்பநலன் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது.

ஆரம்ப நாட்களில் சாதாரணமாக இருந்த இந்தச்சண்டை நாளாக நாளாக அன்றாட நிகழ்ச்சியாகியது.ஒவ்வொரு சிறிய காரியத்திற்கும் அன்னையின் தம்பிகள் அடிதடியில் இறங்கினார்கள். அன்னை எவ்வளவோ சமாதானம் செய்து பார்த்தார்.ஒன்றும் முடியாத நிலை ஏற்படவே குடும்பச் சொத்துக்களைப் பிரித்து அவர்களைத் தனித்தனி குடும்பமாக்க முடிவு செய்தார். அதற்காக சுவாமி சாரதானந்தருக்குக் கடிதம் எழுதிக் கல்கத்தாவிலிருந்து வரவழைத்தார்.

சாரதானந்தர் 1909 மார்ச் 23-ஆம் நாள் ஜெயராம்பாடி வந்தார். இத்தகைய குடும்பத்தில் அவ்வளவு எளிதாகப் பாகப்பிரிவினை செய்து விட முடியுமா என்ன? சாரதானந்தரைப்போன்று உலகப்போக்கும் மனித இயல்பும் தெரிந்தவர்களால் மட்டுமே இத்தகைய காரியத்தைச் சிக்கலில்லாமல் செய்து வைக்க முடியும். அது தெரிந்ததே. அன்னை அவரை வரவழைத்தார். அவரும் அதை அன்னையின் பேராசியாக ஏற்றுக்கொண்டார்.

மகான்கள் ஒரு பிரச்சனையை அணுகும் விதமே அலாதியானது. ஜெயராம்பாடி வந்த சாரதானந்தர் உடனடியாகப் பிரிவினை வேலையை ஆரம்பிக்க வில்லை. மாறாக பெரும் பாலான நேரம் அன்னையின் தம்பியருடன் குருதேவரைப்பற்றிப் பேசினார். தாம் அப்போது பதிப்பிக்க த் துவங்கியிருந்த சுவாமி விவேகானந்தரின் ஞானயோக நூலின் வேலையிலும் ஈடுபட்டார். அதே வேளையில் குடும்பத்தினரின் மனப்போக்கை நன்கு கவனித்தார். அதனை ஓரளவுக்கு தெரிந்து கொண்டபின் பாகப்பிரிவினை வேலையைத் தொடங்கினார்.

நிலங்களைப் பிரிக்கும் வேலை துவங்கியது தான் தாமதம் கடுமையான சண்டை மூண்டது.ஒரு நாள் அந்தச்சண்டை உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. நிலம் சம்பந்தப்பட்ட பத்திரங்கள் காளியின் பொறுப்பில் இருந்தன.பிரசன்னரோ அந்தப் பத்திரங்களில் தனக்கும் சமவுரிமை இருப்பதாகக் கூறி காளியின் கையிலிருந்த எல்லாப் பத்திரங்களையும் பிடுங்க எத்தனித்தார். இரண்டு பேருக்கும் சண்டை தொடங்கியது. சுவாமி சாரதானந்தர் இடையில் புகுந்து ,இருவரையும்பிரித்து அமைதியுறச் செய்தார். இவ்வாறு பலவிதமான சண்டை சச்சரவுகளுக்கு இடையிலும் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படியாக சாரதானந்தர் சொத்துக்களைப்பிரித்தார்.நிலம், வீடு முதலியப்பொருட்கள் எல்லாம் எல்லோருக்கும் மனநிறைவு தரும் படி பங்கிடப்பட்டன. இத்தனை குழப்பத்திலும் அன்னையின் அமைதி சாரதானந்தரை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. அதனை அவர் ஒரு பிரம்மசாரியிடம், பார், இவர்களின் சண்டையால் நாம் ஆத்திரப்படுகிறோம். அன்னையைப்பார் அவரது சகோதரர்கள் என்னென்ன பிரச்சனைகளை உருவாக்குகிறார்கள்! ஆனால் அவர் சிறிதாவது பதட்டம் அடைகிறாரா? என்ன சமநிலை, என்ன அமைதி! என்று கூறினார்.

பாகப்பிரிவினை முடிந்த பின் அன்னையிடம் இனி மேல் நீங்கள் எங்கே தங்குவீர்கள்? என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அன்னைகுரு தேவர் எலிகள் தோண்டிய வளைகளில் பாம்புகள் வாழ்க்கை நடத்தும். என்று அடிக்கடிச்சொல்வார். எனக்கென்று தனிவீடு எதற்கு? பிரசன்னரின் வீட்டிலும் காளியின் வீட்டிலுமாகத் தங்கிக்கொள்கிறேன் என்றார். அவருக்கென்று 1915-ஆம் ஆண்டு தனியாக ஒரு வீடு கட்டப்படும் வரையில், ஜெயராம்பாடிக்கு வந்தபோதெல்லாம் பிரசன்னரின் வீட்டிலும் காளியின் வீட்டிலுமே மாறி மாறி தங்கினார். ஆனாலும் பிரசன்னரின் வீட்டில் தங்குவதையே வழக்கமாகக் கொண்டார். ஏனென்றால் நளினி, மாக்கு என்னும் இரண்டு பெண் குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு பிரசன்னரின் மனைவி இறந்து போனாள். பிரசன்னர் இரண்டாம் முறையாக சுவாசினி என்ற பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அந்தப்பெண் சிறுவயதினளாக இருந்தாள். அவளால் அந்த இரண்டு பெண்களையும் பொறுப்போடு வளர்க்க முடியவில்லை. தாயற்ற அந்தக் குழந்தைகளை வளர்க்கும் பொறுப்பையும் ஏற்று அன்னை பிரசன்னரின் வீட்டிலேயே தங்கினார்.


  

சொத்துக்களைப் பிரித்த பிறகாவது சகோதரர்களுக்கு இடையே பொறாமையும் சண்டைச்சச்சரவுகளும் ஓய்ந்ததா என்றால் இல்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் அனைவருக்குமே மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்த பொதுச்சொத்தாக அன்னை இருந்தார். அந்தச் சொத்திடமிருந்து ஒருவர் அதிகமான உதவியைப் பெற்று விடுவதோ அல்லது பெற்று விட்டதாகக் கற்பனை செய்து கொள்வதோ தான் இப்போதைய சண்டைக்குக் காரணம். அதனால் அன்னை அடைந்த வேதனை சொல்லொணாதது.அத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் சிலவற்றைக்காண்போம்.

ஒரு முறை அன்னை கல்கத்தாவிலிருந்து சீடர்கள் சிலருடன் ஜெயராம்பாடி வந்தார்.ஆமோதருக்கு அருகில் யாராவது வந்து தங்களை ஆற்றைக் கடத்திக் கூட்டிச் செல்லுமாறு தம்பிகளுக்கு எழுதியிருந்தார். ஆனால் யாரும் வரவும் இல்லை. யாரையாவது அனுப்பி வைக்கவும் இல்லை. நேரம் வேறு மாலை மங்கி இருட்டத்தொடங்கியிருந்தது. இதைக்கண்ட சீடர் ஒருவர், அம்மா உங்கள் தம்பிகளைப் பார்த்தீர்களா? நீங்கள் வருவது தெரிந்ததும் ஓர் ஆளைக்கூட அனுப்பி வைக்கவில்லையே என்று வருத்தத்துடன் கூறினார். அன்னை வீட்டிற்குச் சென்றபின் தம்மைப்பார்க்க வந்த சகோதரர்களிடம் , நான் எவ்வளவு தொலைவிலிருந்து வருகிறேன். என் குழந்தைகளும் உடன் வருகிறார்கள். ஆற்றைத்தாண்டியல்லவா வர வேண்டும்! நீங்கள் தான் வர முடியாது, ஓர் ஆளையாவது அனுப்பக்கூடாதா? என்று கேட்டார். அதற்கு பிரசன்னா், அக்கா காளிக்குப் பயந்துத்தான் நான் வரவில்லை. நான் வந்தால் உன்னிடம் பணம் பறிப்பதற்காகத்தான் இப்படியெல்லாம் செய்கிறேன் என்று சண்டைக்கு வருகிறான். நீ ஒரு விலைமதிப்பில்லாத செல்வம் என்பது எனக்குத் தெரியாதா? இருந்தும் என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அக்கா, இனி வரும் பிறவிகளிலும் நான் உன் சகோதரனாகப் பிறக்க வேண்டும். என்று அருள் புரி என்றார். இதைக்கேட்ட அன்னை,உங்கள் குடும்பத்திலா? அப்படிக் கனவு கூடக் காணாதே.இப்போது பிறந்து நான் படுகின்ற துன்பம் போதாதா? மறுபடியும் உங்கள் சகோதரியாகப் பிறப்பதா? வேண்டவே வேண்டாம்.அப்பா நான் உங்களுக்காகவா இந்தக்குடும்பத்தில் பிறந்தேன்? இல்லவே இல்லை. என் தந்தை மிகச்சிறந்த ராம பக்தர். என் தாயோ கருணையே வடிவெடுத்தவர். அவர்களுக்காகத்தான் இந்தக்குடும்பத்தில் பிறந்தேன் என்று கூறினார்.

எப்போதும் பணம் பணம் என்று அடித்துக்கொள்கின்ற அந்தச் சகோதரர்களை எண்ணி அன்னை ஒரு முறை, இவர்களெல்லாம் என்ன ஜென்மங்கள்! எப்போது பார்த்தாலும் பணம் பணம் என்று சாகிறார்களே தவிர,பக்தி வேண்டும், ஞானம் வேண்டும் என்கிற நினைப்பு மறந்தாவது இவர்களுக்குத் தோன்றுகிறதா? என்று பெரிதும் அலுத்துக் கொண்டார்.அப்போது அங்கிருந்த சீடர் ஒருவர் அன்னையிடம் அம்மா குருதேவரிடம் கேட்டு அவர்களுக்கு வேண்டிய பணத்தை அளித்துவிடுங்களேன்,என்றார். அதற்கு அன்னை மகனே! அவர்களின் ஆசை தீரக்கூடியதா! கொடுக்க க் கொடுக்க கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள். அவர்களின் ஆசைக்கு முடிவே இல்லை. உலகியல் மக்களுக்குத் திருப்தி என்பது உண்டா என்ன! என்று கேட்டார்.

ஆனால் ஒருமுறை தப்பித்தவறி ஞானமும்,பக்தியும் வேண்டும் என்ற ஆசை காளிக்கு வரத்தான் செய்தது.ஆனால் வந்த வேகத்திலேயே அது பறந்து விட்டது. அந்த நிகழ்ச்சி வருமாறு. அன்னையை தரிசிக்க கிரீஷ் ஜெயராம்பாடி வந்திருந்தார். அவர் காளியிடம் ஆன்மீகப் பேரரசுக்கு குருதேவியாக விளங்குகின்ற அன்னையைத் தமக்கையாகப் பெற்றும் அவரிடம் பணம்பணம் என்று அவர் அடித்துக்கொள்வதை மிகவும் கண்டித்துப்பேசினார். காளிக்கும் ஏதோ புத்தியில் உறைத்தது போலிருந்தது.உடனே கைகள் இரண்டையும் குவித்தபடி பக்திமயமாக அன்னையைச் சென்று வணங்கினார். அன்னைக்கு அவரது மனநிலை நன்றாக த் தெரிந்திருந்தது. எனவே டேய் காளி,என்ன இதெல்லாம்! நான்குருவும் இல்லை,தேவியும் இல்லை, உன் அக்கா தான். அக்காவே தான். எழுந்திரு என்றார். காளிக்கு இது மிகுந்த திருப்தியைக் கொடுத்தது.அதன் பிறகு அவர் ஆன்மீகம் அது இது என்றெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கவே இல்லை.

ஒரு நாள் காலை பத்துமணி இருக்கும். அன்னை வராந்தாவில் உட்கார்ந்திருந்தார். காளி போட்ட ஒரு வேலியைக்குறித்து வரதருக்கும் அவருக்கும் சண்டை மூண்டது. இருவரும் அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர்..அன்னை எழுந்து போய் அவர்களைத் தடுத்தார். அவர்கள் நிறுத்தியபாடில்லை. அன்னை கோபத்துடன் இருவரையும் திட்டிப்பார்த்தார். அவர்கள் அதையும் கண்டுகொள்ளாமல் சண்டையில் தீவிரமாகஇருந்தனர். அன்னையின் சீடர் ஒருவரும் பிறரும் வந்து இருவரையும் விலக்கினார்கள். அதன் பின்னர் இருவரும் தங்கள் வீட்டிற்குச் சென்று,அங்கிருந்தபடி நெடுநேரம் ஒருவரையொருவர் ஏசிக்கொண்டிருந்தனர். அன்னையும் வீட்டிற்குள் சென்றார். உள்ளே சென்றுஅமர்ந்ததும் குலுங்கிக்குலுங்கிச் சிரிக்க ஆரம்பித்தார். சிரித்தபடியே ஓ!மகாமாயையின் விசித்திரம் தான் என்ன! காலம் காலமாக இந்தப்பூமி அழியாமல் இருக்கிறது. மரணம் வரும்போது மனிதனால் இதிலிருந்து ஒரு துரும்பைக்கூட எடுத்துப்போக முடியாது. இந்தச் சாதாரண உண்மையைக்கூட மனிதன் அறியாமல் அடித்துக் கொள்கிறானே.என்ன விந்தை இது! என்று கூறிக்கொண்டு மீண்டும் நெடுநேரம் சிரித்தார். அவரால் சிரிப்பை அடக்கவே முடியவில்லை.

  

சகோதரர்கள் அனைவருமே பணத்திற்காக அன்னையைப் பல வழிகளிலும் பிழிந்தெடுத்தனர். இவர்களுள் காளி கொடுத்த வேதனைகள் தான் அதிகம். கட்டுமஸ்தானதேகத்துடன்,பார்ப்பவர்கள் அஞ்சக்கூடிய உருவத்தோடு கூடியவர் காளி. அவருக்குக் கோபம் வந்தால் கண்கள் ரத்தம் போல் சிவந்து விடும்.ஆஊ என்று பயங்கரமாகக் கத்துவார். குடும்பத்தில் எல்லோருமே அவரிடம் பயப்படுவார்கள். அவரது பணவெறியும் அளவற்றதாக இருந்தது.ஜகத்தாத்ரி பூஜை,குருதேவர் அல்லது அன்னையின் பிறந்தநாள் விழா என்று எது நடந்தாலும் அவரிடம் தான் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கவேண்டும். ஏனெனில் வாங்குகின்ற ஒவ்வொரு பொருளிலும் திருடிப்பணம் சேர்ப்பார். அதன்மூலம் நல்ல வருமானம் வரும். யாராவது எதிர்த்துப் பேசிவிட்டால் அவ்வளவு தான். எல்லாவற்றையும் வீசி எறிந்துவிட்டு, விழாவே நடக்காத படி அல்லது அன்னையின் மனம் வருந்தும் படி ஏதாவது செய்வார். ஒரு முறை விழா ஒன்றின் போது இப்படித்தான் செய்துவிட்டார்.அதோடு அன்று முழுவதும் சாப்பிடாமல் இருந்தார். அதனால் அன்னையும்பட்டினி கிடக்க நேர்ந்தது. இத்தகைய குழப்பங்கள் நேர்வதைத் தவிப்பதற்காக, விழா என்று வந்தால் பொறுப்பைக் காளியிடம் கொடுத்துவிடுவார் அன்னை. அவர் செய்வதை மற்றவர்கள் குறை சொல்லாமலும் பார்த்துக்கொள்வார்.

வீட்டின் அருகில் மூன்று சகோதரர்களுக்கும் சொந்தமான ஒரு நிலம் இருந்தது.அன்னை அந்த இடத்தில் தான் பிறந்தார். அன்னை பிறந்த அந்த இடத்தில் ஓர் அடையாளக்கல் நடுவதற்கு பக்தர்கள் சிலர் விரும்பினர்.அதற்காகக் கற்களையும் செதுக்கிக் கொண்டு வந்தனர். ஆனால் சகோதரர்கள் அந்த நிலத்தில் தங்களுக்கு இருக்கும் உரிமையை விட்டுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை. எனவே எந்த வேலையும் நடக்கவில்லை. கொண்டு வந்த கற்கள் அப்படியே கிடந்தன.அப்போது ஜெயராம்பாடி வந்திருந்த அன்னையின் பெங்களுர் சீடரான நாராயண ஐயங்கார் அந்த இடத்தில் அன்னையின் வசதிக்காக ஒரு கிணறு வெட்ட விரும்பினார். இதையறிந்த காளி அந்த நிலத்தில் தனக்கிருக்கும் சிறிய பங்கிற்கு மிகுந்த பணம் பறிக்கத் திட்டமிட்டார். அந்தத் திட்டம் நிறைவேறவில்லை. பிறகு அந்த இடத்தை அன்னையின் மூலம் சாரதானந்தரிடம் அவரும் மற்ற தம்பிகளும் பெரும் தொகையைப் பெற்றுக் கொண்டு விற்றனர்.சாரதானந்தர் அந்த இடத்தில் கிணற்றை வெட்டினார்.

இரவும் பகலும் தம்பிகளின் குடும்பத்திற்கு இப்படி அன்னை உழைப்பதைக் கண்ட கிரீஷ் ஒரு முறை நாமெல்லாம் அன்னையை தேவி பராசக்தியாகப் போற்றுகிறோம்.ஆனால் அந்த தேவியோ தம் தம்பிகளுக்குக் காலையிலிருந்து இரவு வரை இப்படி ஓயாமல் பாடுபடுகிறார். இதைப்பார்க்கும் போது, இவர்கள் முன் பிறவிகளில் அன்னைக்காக எவ்வளவு கடுமையான தவங்களைச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று தெரிகிறது. அதனால் தான் இப்படிப்பட்ட அன்னையைத் தமக்கையாகப் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்று கூறினார்.

அன்னைக்கு ஏற்பட்ட தொந்தரவுகள் இத்துடன் நின்றதா என்றால் இல்லை. பிரசன்னரின் இரு பெண்களான நளினியும் மாக்குவும் தங்கள் பங்குக்கு தங்களால் முடிந்த அளவு அன்னைக்குத் தொந்தரவு கொடுத்தார்கள். இவர்கள் இளமையிலேயே தாயை இழந்தவர்கள். அதனால் அவர்களின் பொறுப்பையும் அன்னை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்.நளினி எதற்கெடுத்தாலும் ஆசாரம் ஆசாரம் என்று கூறிதன்னையும் வருத்தி அன்னையையும் துன்பப்படுத்தினாள். அத்துடன் தனக்கு விருப்பமே இல்லாத ஒருவனை மணந்துகொள்ளும் கட்டாய நிலைக்கு ஆளானார்.மாக்கு தன்னை வைத்துக் காப்பாற்ற முடியாத ஓர் ஏழைக்கு மனைவியானாள்.எனவே திருமணமான பிறகும் அவர்கள் இருவரும் அன்னையின் தயவை எதிர்பார்த்தே வாழும் நிலை ஏற்பட்டது. மற்ற மூன்று தம்பிகளின் பிள்ளைகளும் அன்னை காட்டும் பேரன்பால் தங்கள் தாய்களையும் மறந்து அவருடனேயே இருந்தார்கள். இவர்கள் ஜெயராம்பாடியில் இருந்ததோடு, அன்னை கல்கத்தா போகும் போதும் உடன் சென்றார்கள். தம்பிகளின் பணத்தாசையும் சுயநலமும் தம்பிமகள்கள் ஒருத்தி மற்றொருத்தியிடம் கொண்ட பொறாமையும்,எப்போதும் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நளினியின் ஆசாரப் பித்தும்,ராதுவின் நச்சரிப்பும்,சுரபாலாவின் பைத்தியமும் ஒன்று சேர்ந்து அன்னைக்குச் சொல்ல முடியாத வேதனைகளை உருவாக்கின. சகிக்க முடியாத இந்தச் சூழ்நிலையில் அன்னை மனக்கலக்கமோ,கசப்போ அடையாமல்,மிகுந்த பொறுமையோடும் கருணையோடும் அனைத்து துன்பங்களையும் தாங்கினார்.


 MAIN PAGE 

image149

குருதேவி

குருதேவி

  

இத்தகைய சூழ்நிலையில் அமைதியான தொரு வாழ்க்கை நடத்த முடியுமா என்பதே கேள்விக்குறியாக இருக்க அத்தகைய வாழ்க்கையை நடத்தியது மட்டுமல்ல, தம்மை நாடி வந்த ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கும் அமைதியையும் ஆன்மீகப் பேரானந்தத்தையும் வாரி வழங்கினார் அன்னை. குடும்பத் தலைவியாக வாழ்ந்தும் அவர் இல்லறத்தாருக்கும் துறவிகளுக்கும் குருதேவியாக இருந்து, அவர்களை வழிநடத்தியதை இப்போதுகாண்போம்.

இறைவனையே குருவாகக் கொள்கிறது இந்துமதம். ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கான ஒளியும்,வழியும் ஆற்றலும் அவரிடம் இருந்து மட்டுமே வர முடியும். பொதுவாக இந்த ஆற்றல் , மானிடர் ஒருவர் மூலம் வெளிப்படுகிறது. அதாவது ஒருவர் தவ வாழ்க்கையின் மூலமும் ஆன்மீக சாதனைகளின் மூலமும் தன்னைத் தகுதியுடையவர் ஆக்கிக் கொள்ளும்போது குரு-ஆற்றல் அவரிடம் வெளிப்படுகிறது. அவரது ஆன்மீக உயர்வுக்கு ஏற்ப அந்த ஆற்றலின் வெளிப்பாடு கூடியும் குறைந்தும் காணப்படும். இப்படி யாரிடம் இறைவனின் குரு-ஆற்றல் வெளிப்படுகிறதோ அவரை குரு என்று அழைக்கிறோம். அத்தகையோரை இறைவனின் ஆணைபெற்றவர்கள் என்பார் குருதேவர். மனித குலத்திற்கு உபதேசிக்கின்ற உரிமை இவர்களுக்கே உண்டு.இவர்கள் சொல்வதை மட்டுமே மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வா். இவர்கள் ஒரு போதும் மேடையேறி பிரசங்கம் செய்தோ கூட்டங்கள் கூட்டியோ தங்களை குரு என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. காட்டில் எங்கோ ஒரு மூலையில் மலர்கின்ற மனோரஞ்சிதத்தின் நறுமணம் மென்மையாகப்பரவி வண்டினங்களைக் கவர்ந்திழுப்பது போல் உண்மை குருவின் ஆற்றலும் செயல்படுகிறது. ஆன்மதாகம் கொண்டோர் இயல்பாகவே அவரிடம் கவரப்படுகின்றனர்.

நாம் கடவுளை நோக்கிச் செல்லும் போது கடவுளும் நம்மை நோக்கி வருகிறார். இதன் பொருள் என்னவென்றால் நாம் நம்முள் நமது இயல்பான தெய்வீகத் தன்மையை உணரும் தோறும் கடவுள் தம்மை வெளிப்படுத்தி அருள்கிறார்.நாம் நமது தெய்வீகத் தன்மையைஉணர குரு வழிகாட்டுகிறார்.இதுவேதீட்சை எனப்படுகிறது.குருவின் ஆற்றலுக்கும் சீடனின் தகுதிக்கும் ஏற்ப தீட்சை முறை மாறுபடுகிறது. பார்வை மூலம்(சஷீ தீட்சை), தொடுதல் மூலம் (ஸ்பரிச தீட்சை),கனவு மூலம் (ஸ்வப்னதீட்சை) என்றெல்லாம் தீட்சை கொடுப்பது பற்றி தந்திர சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. ஆனால் சாதகனின் மன அமைப்பிற்கு ஏற்ப ஓர் இஷ்ட தெய்வத்தை அறிவித்து,ஜபம் செய்வதற்கு ஒருமந்திரத்தை அளிப்பது தான் பொதுவாகப் பின்பற்றப்படுகிறது. இதுவே மந்திர தீட்சை. மந்திரம் உடலையும் மனத்தையும் புனிதப்படுத்துகிறது. குரு அளித்த மந்திரத்தை ஜபம் செய்வதால் ஒருவர் புனிதமாக்குகிறார்.என்பார் அன்னை. மனம் புனிதம் பெறும்போது அங்கே தெய்வீகம் குடிகொள்கிறது


  

இறைவனின் குருஆற்றலே தம்மூலம் வெளிப்படுவதை அன்னை தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார். தம்மிடம் தீட்சை பெற்ற ஒரு பெண்ணைக்குறிப்பிட்டு அன்னை, அவள் சில வாரங்களுக்கு முன் என்னிடம் தீட்சை பெற்றுக்கொண்டாள். ஏற்கனவே இன்னொருவரை குருவாக ஏற்றிருந்தாள். அவரிடம் தீட்சை பெற்றது தவறு என்பதைப் பின்னர் உணர்ந்த அவள் என்னை நாடினாள். நான் அவளிடம்,”எல்லாம் குருக்கள் ஒருவரே, ஒரே இறைவனின் ஆற்றல் தான் அவர்கள் எல்லோர் மூலமும் வேலை செய்கிறது. என்று எவ்வளவோ எடுத்துச்சொன்னேன்.அவளால் அதைப்புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை,என்று கூறினார்.தட்சிணேசுவர நாட்களிலேயே அன்னையிடம் குருநிலை வெளிப்பட்டிருந்ததைக் கண்டோம். இப்போது முதல் அதாவது அன்னையின் இறுதி இருபது வருடங்களில் அது பூரண நிலையில் பொலிந்தது. இந்தக்காலத்தில் அன்னையிடம் தீட்சை பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட முடியாது.

மந்திர தீட்சை என்ற இந்த மாபெரும் பாதையின் மூலம் ஒருவரையேனும் தெய்வீகத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லாத நாளை வீணாகவே கருதினார் அன்னை. புதிய பக்தர்கள் யாரும் வராத நாட்களில் அன்னை குருதேவரிடம் இன்றைய பொழுது வீணாகப்போய் விட்டது.ஒரு பக்தர் கூட வரவில்லை. தினமும் யாருக்காவது சிறிதாவது நன்மை செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் என்னிடம் சொன்னீர்களே,ஆனால் இன்று யாரும் வரவில்லையே, என்று புகார் செய்வார். பிறகு வீட்டிற்கு வெளியே வந்து யாராவது வருகிறார்களா? என்று ஆர்வத்தோடு பார்த்தபடி நெடுநேரம் நிற்பார்.மீண்டும் குருதேவரிடம் சென்று கண்கள் இரண்டிலும் நீர் மல்க,ஓ பகவானே இப்படி ஏன் நடக்கிறது.இந்த நாள் வீணாகப்போக வேண்டியது தானா? என்று வேதனையுடன் கேட்பார்.யாராவது பக்தர்கள் வந்துவிட்டால் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைவார்.

மந்திர தீட்சை விஷயத்தில் அன்னை வேறு யாரையும் குறுக்கிட விடுவதில்லை.யார் பேச்சைக்கேட்பதும் இல்லை.அது அவரது அவதாரப்பணி என்பதைவிட இதயத்துடிப்பு போல் ஓர் உணர்வுத் துடிப்பாகவே அவரிடம் இருந்தது.ஒரு முறை ஜெயராம்பாடியில் இருந்தபோது அவருக்கு மலேரியா காய்ச்சல் கண்டிருந்தது. அந்த நேரத்தில் யாரையுமே அன்னையிடம் தீட்சைக்காக அனுப்பக்கூடாது என்று சுவாமி சாரதானந்தர் கூறியிருந்தார்.அப்போது அன்னையைக் காண பெரிதும் ஆவலோடுஒரு பக்தர் வந்தார்.சீடர்கள் அவரை உள்ளே அனுப்பமறுத்தனர். வந்தவரோஅன்னையைக்காண்பதில் பேரார்வம் காட்டினார்.சீடர்கள் மறுக்க அவர் உள்ளே போக எத்தனிக்க அங்கே சிறிது சலசலப்பு எழுந்தது. அதனை கேட்ட அன்னை எழுந்து வந்து,ஏன் அவரை உள்ளே அனுப்ப மறுக்கிறாய்? என்று கேட்டார்.சுவாமிசாரதானந்தரின் கட்டளையை அறிந்ததும்,அன்னை கண்டிப்பான குரலில் இந்த பணிக்காக அல்லவா நான் பிறந்திருக்கிறேன்.இவர்களைத் தடுக்க சரத் யார்? என்று கூறி விட்டு,அந்த பக்தரிடம் மகனே ஏதாவது சாப்பிடு.நாளைக்கு தீட்சை அளிக்கிறேன் என்றார்

கதிரவனின் ஆற்றலால் இந்த உலகம் இயங்குகிறது. ஏன் கதிரவன் இல்லையெனில் உலகில் இயக்கமே இல்லை எனலாம். ஆனால் அவன் எந்தச் செயலிலாவது நேரடியாக ஈடுபடுகிறானா என்றால் இல்லை. அவனைப் பொறுத்தவரை எந்தப்பாகுபாடுமின்றி உலகின் மீதுதன் செங்கதிர்களைப் பாய்ச்சிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால் மனிதன் ,மிருகம்,பறவை.தாவரம் என்று ஜீவராசிகள் ஒவ்வொன்றிலும் என்னென்ன மாறுதல்களை ஏற்படுத்தி விடுகிறான்.! அன்னையின் அவதாரப் பணியும் அவ்வாறே நடைபெற்றது.நான் குரு இவர்களுக்கு வழிகாட்டப் போகிறேன். என்றெல்லாம் ஓருபோதும் அவர் செயல்பட வில்லை. அவரைப்பொறுத்த வரையில் வாழ்ந்தார்,தாம்ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் என்ற அவதார புருஷரின் அருள்சக்தி என்ற அளவில் ,அவர் தம்மிடம் நிறைத்துச்சென்ற ஆன்மீக ஆற்றலின் ஒரு சுரங்கமாக விளங்கினார். அவரிலிருந்து பரவித்தவழ்ந்த அருளாற்றல் எங்கெங்கே என்னென்ன மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டுமோ அவற்றை ஏற்படுத்தியது.

எனவே மந்திர தீட்சை அளிப்பது தமது அவதாரப்பணி. தம் வாழ்க்கையில் அங்கமாகிவிட்ட ஒரு செயல் என்பதை அன்னை உணர்ந்திருந்தாலும் தாமாக அவர் யாரையும் நாடவில்லை. என்னிடம் வர வேண்டுபவர்கள் உலக பந்தங்களை வெட்டியெறிந்து விட்டு தாங்களாகவே வந்து சேர்வார்கள். நான் அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்க வேண்டியதில்லை என்பார் அவர். அவர் ஒதுங்கியே வாழ்ந்தார். மிகச்சிலர் மட்டுமே அவரை அறிந்திருந்தனர். அவரைப் பொறுத்த வரை குருதேவரேஉண்மை குரு.தமது வேலை பக்தர்களை குருதேவரிடம் சேர்ப்பிப்பது, அவ்வளவு தான். குருதேவர் அவர்களை அனுப்புகிறார். என் பங்கு இதில் எதுவும் இல்லை. அவர் தாம் இவர்களைஆசீர்வதிக்கிறார்.நான் அவரது கருவி மட்டுமே என்பார் அவர்.


  

தீட்சை வழங்குவதில் அன்னை பழைய சம்பிரதாயங்களையும் பூஜைகளையும் சடங்குகளையும் மிகவும் குறைவாகவே கைக்கொண்டார். தீட்சை கொடுப்பதற்கான அடிப்படை விதிகளை அவர் கையாண்டார். ஆனால் தமக்கென்று சில வழிமுறைகளையும் ஏற்படுத்திக் கொண்டார். சாதாரணமாக அவர் காசியில் யாருக்கும் தீட்சை அளிப்பதில்லை. காசி சிவபெருமானின் இடம். அங்கு அவர் ஒருவரே குருஎன்பார்.அது போல் குருதேவரின் பிறந்த நாளிலும் யாருக்கும் தீட்சை தருவதில்லை. பொதுவாக தம் குடும்பத்திலுள்ளவர்களுக்கும் அன்னை தீட்சை அளிப்பதில்லை. வேறு என்ன வேண்டும்.? இங்கு நீங்கள் பிறந்ததே போதும், என்று கூறிவிடுவார். ஆனால் பிரசன்னரின் மனைவியான சுவாசினி மிகவும் வேண்டிக் கொண்டதற்கிணங்க அன்னை அவருக்கு தீட்சை அளித்தார். பின்னர் மாக்கு,பூதேவ்,அவன் மனைவி,ராது,மன்மதன் போன்றோருக்கும் தீட்சை அளித்தார். இவர்களுள் சுவாசினி அன்னையிடம் மிகுந்த பக்தி பூண்டவளாக இருந்தாள். இத்தகைய சில நியதிகளைத் தவிர அவர் எந்தச் சட்டத்தையும் சம்பிரதாயத்தையும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. சூழ்நிலைகளுக்குஏற்ப பூஜை செய்யும் போதும் தீட்சையின் போது சடங்குகளைக் குறைத்துக் கொள்ளவோ முற்றிலும் நீக்கவோ செய்வார். மரணத்தீட்டு,மாதவிலக்கு போன்ற நாட்களில் கூட சிலரை,சில வேளைகளில் பூஜை செய்ய அனுமதித்தும் தீட்சை அளித்தும் இருக்கிறார். பூஜைக்கு முன் தேனீர் போன்ற பானங்களை அருந்துவதற்கும், மாமிச உணவு உண்பவர்களைத் தொடர்ந்து அந்த உணவுகளைச் சாப்பிடவும் அனுமதித்தார். ஏனெனில் ஆன்மாவிற்கும் உடம்பிற்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லை. தீட்டு என்பதெல்லாம் பொருளற்ற பேச்சுக்கள் என்பது அன்னையின் கருத்தாக இருந்தது.

தீட்சை தருவதற்கு இது தான் பொருத்தமான இடம்.என்று குறிப்பாக எந்த இடத்தையும் அவர் தேர்ந்தெடுப்பதும் இல்லை. தம் வீட்டு வராந்தாவில் வைத்துக்கூட தீட்சை தந்துள்ளார். இளம் பக்தர் ஒருவர் தேசிய விடுதலை இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு போலீசாரின் கண்காணிப்பிற்கு ஆளாகி இருந்தார். அதன் காரணமாக அவரை ஜெயராம்பாடியில் தம் வீட்டில் தங்க வைக்க அன்னையால் முடியவில்லை. எனினும் அவரது ஆர்வத்தைக் கண்ட போது அவரை ஒரு புல்வெளியில் வைக்கோலின் மீது உட்காரவைத்தே தீட்சை தந்தார். மற்றொரு பக்தருக்“கு புகைவண்டி நிலையத்தின் மதில் சுவர் அருகே உட்காரவைத்து குடையைக் கூரையாகவும் அங்கே தேங்கியிருந்த மழைநீரையே மந்திர நீராகவும் பயன்படுத்தி தீட்சை தந்தார். சில நேரங்களில் தகுதியான சாதகர்களுக்கு அவர்கள் கேட்காமலே தீட்சை தந்தார். எட்டு பத்து வயதான சிறுவர்கள் தீட்சை வேண்டுமென்று கெஞ்சும் போது, கோலாப்மா முதலியவர்கள் தடுத்தும் கூட அவர்களுக்கு தீட்சை தந்து ஆசீர்வதித்திருக்கிறார்.

ஒரு நாள் ஒருவன் நெடுஞ்சாண்கிடையாக வீழ்ந்து அன்னையின் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு தீட்சை வேண்டுமென்று மனத்தில் பிராத்தித்தவாறே அழுதான். அன்னை அதே இடத்தில் நின்றபடியே அவனுக்கு தீட்சை தந்தார். தமது சிறுவயது சிநேகிதை ஒருத்திக்குப்படுக்கையில் படுத்தவாறே தீட்சை தந்தார். இவ்வாறு அன்னையின் கருணைக்கு சம்பிரதாயமும் சடங்கும் ஒருபோதும் குறுக்கே நிற்கவில்லை. பொதுவாக காலையில் பூஜையை முடித்த பிறகே அன்னை தீட்சை அளிப்பார். தீட்சை பெறுபவர்கள் அவரிடம் முன்பே அனுமதி பெற்றிருக்க வேண்டும். தீட்சை தருவதற்கும் மிகக் குறைவான நேரமே ஆகும். ஒரு முறை சீடர் ஒருவர் சுவாமி சாரதானந்தரிடம் அன்னை தீட்சை தர இரண்டு மூன்று நிமிடங்களே ஆகின்றன. நிங்கள் அரைமணிக்கு மேலாக எடுத்துக் கொள்கிறீர்களே ஏன்? என்று கேட்டார். அதற்கு அவர் அன்னையின் விஷயமே வேறு. அவர் ஒருவரை குருதேவரிடம் அர்ப்பணிப்பதற்கு அவனைத் தொடுவதோ அல்லது நினைப்பதோ கூட போதுமானதுநான் குருதேவரிடம் என் சீடனை ஒப்புவிக்கவும் அவர் ஏற்றுக் கொண்டதைத் தெரிந்து கொள்ளவும் நெடுநேரம் தியானம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்றார். சீடருக்கு ஏற்ற மந்திரம் மனத்தில் உடனடியாகத்தோன்றி விடுவதும்,அன்னை விரைவில் தீட்சை தருவதற்கான காரணமாக இருக்கலாம்.


  

தேவைக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ப அன்னை சிலருக்குக் கனவிலும் தீட்சை அளித்ததுண்டு. உபதேசிப்பதுண்டு. நேரிலோ படத்திலோ அன்னையைப் பார்த்திராத சிலர் கனவில் அவரை சாட்சாத்தேவியாகக் கண்டுள்ளார். சிலர் கனவில் அவரிடமிருந்து முழுமையாகவோ சிலவேளைகளில் அரைகுறையாகவோ மந்திரத்தைப் பெற்றுள்ளனர். அது மட்டுமல்ல, அவர்கள் அவரை நேரில் சந்தித்து தீட்சை பெற்றபோது கனவில் பெற்ற அதே மந்திரத்தை நேரிலும் அளித்ததைக் கண்டனர்.சிலருக்கு அன்னைகனவின் மூலமோ நேரிலோ கொடுத்த அறிவுரைகளால் மிகப்பெரிய ஆபத்துக்களிலிருந்து தப்பியுள்ளனர்.

ஆனால் அன்னையைப் பொறுத்தவரை கனவிலோ அல்லது அது போன்ற அசாதாரண வழிகளிலோ தம்மிடம் தீட்சை பெற்றார்கள் என்பதற்காக மட்டும் அவற்றைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு நேரடியாக தீட்சை அளிக்கும் வேளையில் தமது அகவுணர்வில் எழும் மந்திரத்துடன் பொருந்துவதாக இருந்தால் மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்தும்படி அவர் கூறினார். பல நேரங்களிலும் அவை பொருந்தின. சில வேளைகளில் பொருந்தாமலும் போயின.அவ்வாறு பொருந்தாதபோது கனவில் பெற்ற மந்திரத்திற்குத் துணையாக ஒருமந்திரத்தை அளிப்பார். அல்லது சிறிது மாற்றிக் கொடுப்பார். அதைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்றும் சிலரிடம் அன்னை தடுத்தது உண்டு. குசும் குமாரிக்கு அன்னையிடம் தீட்சை பெற வேண்டும் என்ற பேராவல் இருந்தது. ஆனால் பலமுறை முயன்றும் ஏதேதோ தடைகளின் காரணமாக அவரால் அன்னையிடம் செல்ல முடியவில்லை. இந்த வேளையில் ஒரு நாள் அவர் கனவில் அன்னையிடமிருந்து ஒரு மந்திரத்தைப் பெற்றார். அதன் பின் அந்த மந்திரத்தை ஜபிக்கத் துவங்கினார்.ஆனால் ஏனோ அந்த மந்திரம் தனக்குப் பொருந்தாதது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது.சில நாள் கழித்து அவள் அன்னையிடம் சென்று தன் கனவு பற்றிக் கூறினாள். அன்னை இதைக் கேட்டதும் மகளே, யாரோ உன்னை அழிக்க முயல்கிறார்கள். அதற்காகத்தான் மூன்று தெய்வங்களின் பெயரில்(என்னைப்போன்ற வடிவத்தின் மூலமாக) உனக்கு இந்த மந்திரம் கனவில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. முடிந்த அளவு சீக்கிரம் அந்த மந்திரத்தை மறந்துவிடு. இங்கே வந்துவிட்டாய்.இனி நீ பயப்பட வேண்டியதில்லை என்றார்.பின்னர் புதிய மந்திரத்தைக் கொடுத்து தீட்சை தந்தார்.

அன்னை கனவில் வழிகாட்டி அருள் புரிந்தவர்களுள் கிரீஷ் சந்திரகோஷின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சி சிறந்த உதாரணமாக அமைகிறது.கிரீஷ் குருதேவரின் இல்லறச்சீடர் பிரபல நாடகாசிரியர் நடிகர்,சிறந்த கவிஞர்,குடிகாரரும் தீயொழுக்கம் கொண்டிருந்தவருமான அவர் குருதேவரின் பேரருளினால் வாழ்க்கை திருத்தியமையப் பெற்றவர்.எனவே குருதேவரிடம் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அன்னை புனிதமானவர் ,குரு பத்தினி என்ற அளவில் மட்டுமே அவருக்கு அன்னையிடம் மதிப்பு இருந்தது. ஆனால் அன்னை ஆன்மீகத்தில் மிகவுயர்ந்தவர். குருதேவரின் அருள்சக்தி என்பதை அவர் உணரவில்லை.

குருதேவர் மறைந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் குருதேவரின் அருளால் பிறந்ததாக கிரீஷ் நம்பினார். அந்தச் சிறுவன் அன்னையிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டிருந்தான். அன்னையும் அவனைப் பார்த்ததும் ஆசையோடு தூக்கித் தம் மடியில் அமர்த்திக் கொள்வார்.1890-.இல் அன்னை வராக நகரில் ஒரு பக்தரின் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். கிரீஷ் அப்போது இந்தச் சிறுவனுடன் அங்கே சென்றார். பேச்சுக்கூட வராத மூன்றே வயதுக் குழந்தையான அவன் அன்னையைச் சந்திக்க மிகவும் ஆசைப்பட்டான். சைகையாலும் மழலை மொழியாலும் தன் ஆசையைப் பலவாறாக வெளிப்படுத்தினான். ஒரு பக்தர் அவனை மாடியிலிருந்த அன்னையிடம் எடுத்துச் சென்றார். அன்னையைக்கண்டதும் அவன் நெடுஞ்சாண்கிடையாகத்தரையில் வீழ்ந்து வணங்கினான்.பின்னர் கீழே வந்ததும் கிரீஷை மேலே போகுமாறு வற்புறுத்தினான். அதற்கு கிரீஷ் பாவமே உருவான நான் அன்னையை எப்படிப் பார்ப்பேன்.என்று தயங்கினார். ஆனால் அந்தச் சிறுவனின் வற்புறுத்தலின் காரணமாக அவனைக் கைகளில் தூக்கியபடி மேலே சென்றார். உடம்பெல்லாம் நடுங்க அன்னையின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து, அம்மா இந்தப் பையனால் நான் இன்று தங்கள் திருவடிகளைக் காணும் பேறு பெற்றேன் என்று நாத்தழுதழுக்க அன்னையிடம் கூறினார். அப்போது அவர் அன்னையின் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. அன்னை முகத்திரை இட்டிருந்தார்.போலும்! துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்தப் பையன் சில காலத்திற்குள் இறந்துவிட்டான். கிரீஷ் மனமுடைந்து விட்டார். அவரது துயரம் கண்ட சுவாமி நிரஞ்ஜனானந்தர் அவரிடம் அன்னையைச் சென்று தரிசிக்குமாறு கூறினார். எனவே அவருடனும் மற்றும் சில