இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

ஜடாதாரியும் குருதேவரின் வாத்சல்ய பாவனை சாதனையும்

ஜடாதாரியும் குருதேவரின் வாத்சல்ய பாவனை சாதனையும்

 

அந்தக் காலகட்டத்தில் குருதேவரின் மனத்தில் அன்னையின் உலகை மயக்கும் மாயா சக்தியை அறியும் ஆவல் எழுந்தது. அப்போது அவருக்குக்காட்சி ஒன்று தோன்றியது. 

ஓர் அசாதாரண அழகுடைய பெண் ஒருத்தி கங்கையில் தோன்றினாள். 

அவள் பஞ்சவடியை நோக்கி மெல்ல நடந்து வந்தாள். நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருந்தாள் அவள். 

சிறிது நேரத்தில் குருதேவரின் முன்னாலேயே ஓர் அழகான குழந்தையை ஈன்றெடுத்தாள். அந்தக் குழந்தைக்கு அன்புடன் பாலூட்டினாள். சீராட்டினாள், அடுத்த வினாடியே கோரைப் பற்களுடன் கூடிய பயங்கர உருவெடுத்தாள். 

தான் பெற்ற அந்தக் குழந்தையையே விழுங்கி விட்டாள். மீண்டும் நடந்து சென்று கங்கையில் மறைந்து விட்டாள்.

அந்த நாட்களில் குருதேவர் கண்ட காட்சிகள் எண்ணில் அடங்கா. 

இரு கைகள் கொண்ட தேவி முதல் பத்துக் கைகள் கொண்ட தேவி வரை எத்தனையோ வடிவங்களை அவர் கண்டார்.

அந்த தேவியர்களுள்  சிலர் அவருக்கு எத்தனையோ விஷயங்களை உபதேசித்துள்ளனர். அன்னையின் வடிவங்கள் ஒவ்வொன்றும் அசாதாரண அழகு வாய்ந்தவையாக இருப்பினும், ஷோடசி அல்லது ராஜ ராஜேசுவரியின் அழகுக்கு ஈடிணை கூறமுடியாது என்று அவர் கூறியுள்ளார். 

குருதேவர்  கூறினார், ஒரு முறை ராஜராஜேசுவரி என் மன் தோன்றினாள். அவளது அழகிய திருமேனியிலிருந்து தோன்றிய ஒளி நாலாதிசைகளையும் ஒளிரச்செய்ததை நான் கண்டேன். 

பைரவர் போன்ற பல்வேறு தேவர்களையும் குருதேவர் கண்டார்.

குருதேவரின் தாந்திரிக சாதனைக் காலத்திலிருந்து அவருக்குப் பல்வேறு அசாதாரணக் காட்சிகளும் அனுபவங்களும் நாள்தோறும் ஏற்பட்டன. அவற்றையெல்லாம் விவரிப்பது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாகும்.

தாந்திரிக சாதனைக் காலத்திலிருந்து, தமது சுழுமுனை நாடி முற்றிலுமாகத் திறந்து விட்டதாகவும், அதன் பின் தமது இயல்பு நிரந்தரமாக ஒரு சிறுவனின் இயல்பாக மாறிவிட்டதாகவும்  குருதேவர் கூறியிருக்கிறார். 

இந்தக்காலகட்டத்தின்  பிற்பகுதியில் எவ்வளவோ முயன்றும் குருதேவரால் ஆடை பூணூல் ஆகியவற்றை அணிந்துகொள்ள முடியவில்லை. 

அவை எங்கே விழுந்தன என்பது கூட அவருக்குத் தெரியவில்லை. மனம் எப்போதும் அன்னையின் திருவடித் தாமரைகளில் ஒன்றி, உடலுணர்வை முற்றிலும் இழந்து விட்டதால் தான் இந்த நிலை ஏற்பட்டது என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.இதற்காக அவர் ஏதாவது முயற்சியோ, மற்ற பரமஹம்சர்களைப்போல பயிற்சியோ செய்யவில்லை. 

இந்த சாதனைகளின் முடிவில் அவருக்கு மிகவுயர்ந்த அத்வைத நிலை கைகூடியது. உபயோகமற்றவை என்று குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து ஒதுக்கித் தள்ளிய பொருட்கள் எல்லாம் இப்போது அவருக்குப் புனிதமானவையாகத்தோன்றின. 

துளசி, இலையும் முருங்கை இலையும் சம புனிதம் வாய்ந்தவையாகவே எனக்குத்தோன்றின என்று கூறினார் அவர்.

இந்தக் காலகட்டத்திலிருந்து சிலகாலம் குருதேவரின் மேனியழகின் பொலிவு மிகவும் அதிகரித்தது. அனைவரின் கவனமும் அவர்பால் ஈர்க்கப்படும் அளவிற்கு அவரது உடல் எழிலுடன் விளங்கிற்று. அவர் இந்தப்புற அழகைச்சிறிதும் விரும்பவில்லை. எனவே அம்மா, இந்தப்புற அழகினால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. அருள் கூர்ந்து இதனை எடுத்துக்கொண்டு ஆன்ம அழகினை எனக்கு அருள்வாயாக! என்று திரும்பத்திரும்ப பிராத்தனை செய்தார். 

அவரது இந்தப் பிராத்தனை நிறைவேறியதை வேறோர் இடத்தில் வாசகர்களுக்குக்கூறியிருக்கிறோம்.

குருதேவருக்குத் தாந்திரிக சாதனையில் பிராம்மணி உதவியதுபோன்றே குருதேவரும் பிராம்மணியின் ஆன்மீக வாழ்வு முழுமை பெற உதவினார்.

குருதேவரின் உதவி இல்லையேல், பிராம்மணியால்  திவ்ய நிலையில் நிலைபெற்றிருக்க முடியாது. இதனை வேறோர் இடத்தில் கூறியுள்ளோம். பிராம்மணியின் பெயர் யோகேசுவரி  என்பதாகும். அவர் யோக மாயையின் அம்சமாகப் பிறந்தவர். என்று குருதேவர் கூறினார்....

தாந்திரிக சாதனைகளின் பலனாக குருதேவர் பற்பல அற்புத சக்திகளைப்பெற்றது போல, வேறொரு முக்கியமான செய்தியையும் அறிந்துகொண்டார்.

ஆன்ம ஒளி பெறுவதற்காகப் பிற்காலத்தில் தம்மிடம் பலர் வருவார்கள். என்பது அன்னையின் அருளால் குருதேவருக்கு  இப்போது தெரிந்தது. இதை அவர் தம்மிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்ட மதுர்,ஹிருதயர் போன்றோரிடம் கூறினார். அதற்கு மதுர்பாபு மிகவும் நல்லதாயிற்று எல்லோரும் உங்களுடன் சேர்ந்து ஆனந்தத்தில் மிதப்போம் என்று சொன்னார்.

ஜடாதாரியும் குருதேவரின் வாத்சல்ய பாவனை சாதனையும்

ராணிராசமணி 1861-ஆம் ஆண்டு இறுதியில் காலமானார். அதன் பின்னர் பைரவியான யோகேசுவரி காளி கோயிலுக்கு வந்தார். அவர் வந்தது முதல் 1863-ஆம் ஆண்டு வரை குருதேவர் தாந்திரிக சாதனைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். 

அந்த நாட்களிலிருந்து அவருக்குப் பணிவிடை செய்யும் பேறு மதுர்பாபுவுக்குக் கிடைத்தது. இதற்கு முன்னரே அவர் குருதேவரைப் பலமுறை சோதித்து அவரது தீவிர பக்தி, அசைக்க இயலாத சுயக்கட்டுப்பாடு உயர்ந்த துறவு ஆகியவற்றில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் குருதேவரிடம் ஆன்மீகத்துடன் பைத்தியமும் சிறிது கலந்துள்ளதோ என்ற ஐயம் மட்டும் அவரைவிட்டு அகலவில்லை. அவரது அந்த ஐயம் குருதேவரின் தாந்திரிக சாதனைகளின்போது அடியோடு மறைந்துவிட்டது.அது மட்டுமல்ல குருதேவரின் தெய்வீகத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்ற பல நிகழ்ச்சிகளைக் கண்ட  மதுர்பாபுவின் மனத்தில் குருதேவரில் உறைவது அன்னைகாளியே என்ற திடநம்பிக்கையும் வேர்விடத்தொடங்கியது.

தன்னிடம் கொண்ட பெரும்கருணையால்  அன்னை காளியே குருதேவர் வடிவில் வந்து தன் சேவையை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். தன்னை வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் உடனிருந்து காக்கிறாள். தன் செல்வாக்கையும் பெருமையையும் நாள்தோறும் வளர்த்து வருகிறாள் என்று உறுதியாக நம்பினார்.

. அவரது நம்பிக்கை மெயப்பிப்பதுபோலவே அவர் தொட்ட காரியம் எல்லாம்வெற்றிமேல் வெற்றியை அடைந்தது. அன்னை எப்போதும் தனக்குத்துணை நிற்பதை குருதேவரின் திருவருளால் அனுபவத்திலும் உணர்ந்தார். 

ஆகவே குருதேவரின் சாதனைகளுக்குத்தேவையான பொருட்களை வாங்கிக்கொடுப்பதிலும் குருதேவரின் விருப்பத்திற்கிணங்க இறைவழிபாடு போன்ற நற்செயல்களிலும் மதுர் பெருந்தொகை செலவழித்ததில் வியப்பேதும் இல்லை.

சாதனையின் விளைவாக குருதேவரின் ஆன்மீக சக்தி நாளுக்குநாள் பொலிந்ததற்கு ஏற்ப, அவரிடம் சரண்புகுந்த மதுரிடம் உற்சாகம், தைரியம், வலிமை முதலியவை வளர்ந்தன. 

இறைவனிடம் கொண்ட அசையாத நம்பிக்கையால் அவரது திருவருளுக்குப் பாத்திரமான பக்தன், தன் உள்ளத்தில் விவரிக்க முடியாத உற்சாகமும் வலிமையும் ஒவ்வொரு கணமும் பொங்கிப்பெருகுவதை உணர்ந்து அனுபவிக்கிறான். 

மதுரின் நிலையும் அது போன்றே இருந்தது. ஆனால் உலகியலில் ஈடுபாடு கொண்ட அவரது பக்தி குருதேவருக்கு சேவை செய்வதிலும் புண்ணியச் செயல்களில் ஈடுபடுவது போன்றவற்றிலுமே திருப்தியடைந்து நின்றுவிட்டது. ஆன்மீகப்பேரரசினள் புகுந்து, அதன் ரகசியங்களை அறிவதில் சிறிதும் அக்கறை காட்டவில்லை. தன் பலம் அறிவாற்றல் நம்பிக்கை செல்வம், புகழ் ஆகிய அனைத்திற்கும் குருதேவரின் திருவருளே காரணம். என்பதிலும் , இம்மையிலும் மறுமையிலும் தனக்கு அவரே பற்றுக்கோடு என்பதிலும் உறுதியாக இருந்தார் அவர்.

தாம் உலகியல் விவகாரங்களில் மிகவும் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கு குருதேவரின் திருவருள் தான் காரணம் என்று மதுர்பாபு நம்பியதை அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர்மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் செயல்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. 1864-ஆம் ஆண்டில் மதுர் தட்சிணேசுவரத்தில் மிகுந்த பொருட்செலவில் அன்னமேரு விழாக் கொண்டாடியதைப் பற்றி ராணி ராசமணியின் வரலாற்று(வங்க மொழி) நூல் விரிவாகக்கூறுகிறது. இது பற்றி ஹிருதயர் கூறினார், இந்த விழாவின் போது ஏராளமான பொன், வெள்ளி ஆகியவற்றுடன் ஆயிரம் மணங்கு அரிசி, ஆயிரம் மணங்கு எள் என்று பண்டிதர்களுக்கு அள்ளி வழங்கினார் மதுர்பாபு. 

பிரபல பாடகியான சஹசரியின் கச்சேரி ராஜ் நாராயணனின் சண்டி பாடல்கள் ,யாத்ரா, என்று காளிகோயில் வளாகமே சில நாட்கள் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. 

பாடகர்கள் பாடிய பக்திப் பாடல்களைக்கேட்டு குருதேவர் அடிக்கடி பரவச நிலை அடைந்தார்.குருதேவர் அந்தப் பாடல்களை எவ்வளவு ஈடுபாட்டுடன் கேட்டார் என்பதைக்கொண்டு அதற்கேற்ப பாடகர்களுக்கு விலை உயர்ந்த சால்வைகள், பட்டாடைகள், பணம் முதலியவற்றை மதுர்பாபு வழங்கினார்.

இந்த விழாவிற்குச் சில நாட்கள் முன்னர் பர்த்லான்  மன்னரின் அரண்மனை தலைமைப் பண்டிதரான பத்மலோசனரின் ஆழ்ந்த அறிவு, பணிவு, ஆகியவை பற்றிக்கேள்விப்பட்டு குருதேவர் அவரைக்காணச் சென்றிருந்தார். 

அன்னமேரு விழாக்காலத்தில் பத்மலோசனரையும் அழைத்துப் பரிசுகள் கொடுக்க  மதுர் பெரிதும் விரும்பியதாக குருதேவர் கூறினார். 

அந்தப் பண்டிதர்  குருதேவரிடம் மிகவும் பக்தி கொண்டிருந்தார்.என்பதை அறிந்த மதுர்,ஹிருதயர் மூலமாக அவருக்கு அழைப்பு விடுத்தார். 

தாந்திரிக சாதனைகளை முடித்த பின்னர் வைணவ சாதனைகளில் குருதேவருக்கு ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. அதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு.முதலாவதாக வைணவ வைணவ சாஸ்திரங்கள் கூறும் ஐந்து பாவனைகள் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து சாதனைகளிலும் ஆழ்ந்த அறிவும் நீண்ட காலப் பயிற்சியும் பெற்றிருந்தார் பைரவி. 

யசோதையின் நிலையில் குருதேவருக்கு அவர் உணவு ஊட்டியதைப்பற்றி ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளோம். அதனால் குருதேவரை அவர் வைணவ சாதனைகளில் உற்சாகப்படுத்தியதில் வியப்பேதும் இல்லை. 

இரண்டாவதாக வைணவக்குடும்பத்தில் பிறந்த குருதேவர் வைணவ சாதனைகளில் ஈடுபடுவது இயற்கையே. காமார்புகூர்ப்பகுதியில் இந்த சாதனை முறைகள் பிரபலமாக இருந்ததால் சிறுவயது முதலே இவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார் குருதேவர். 

மிகவும் முக்கியமான மூன்றாவது காரணம், பிறப்பிலிருந்தே குருதேவரிடம் ஆண் பெண் இருபால் இயல்புகளின் ஓர் அற்புத சங்கமம் காணப்பட்டது. 

சிங்கம் போன்று எதற்கும் அஞ்சாமை, பராக்கிரமம், எதையும் துருவி ஆராயும் பண்பு என்று ஒரு புறம் ஆண்மையின் ஆதிக்கம் விளங்கியது. 

மறுபுறம் மென்மையாக அதே சமயம் உறுதியாக மக்களையும் பொருட்களையும் சீர்தூக்கி அறியும் இயல்பு, சில விஷயங்களில் ஆழ்ந்த பற்று,வேறு சிலவற்றில் பற்றற்ற  தன்மை. உயர்ந்த உணர்வு நிலைகளில் திளைக்கும்போது எவ்வளவு துன்பங்கள் வந்தாலும் சிரித்த முகத்துடன் தாங்கிக்கொள்ளும் சக்தி அந்த நிலையில் இல்லாத போது சாதாரண மக்களைப்போல எதையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத நிலை  என்று பெண்மையின் இயல்புகள் அவரிடம் மிளிர்ந்தன.

சாதனையின் முதல் நான்காண்டு காலத்தில் குருதேவர் வைணவம் கூறும் சாந்த, தாச பாவணைகள்.குசேலர் மற்றும் பிருந்தாவன இடைச்சிறுவர்கள்  கண்ணனிடம் கொண்டது போன்ற சக பாவனை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு வெற்றி கண்டார்.

ஸ்ரீராம தாசனான அனுமனை லட்சிய புருஷராகக்கொண்டு சிலகாலம் தாச  பாவனை சாதனைகள் புரிந்து சீதா பிராட்டியின் தரிசனம் பெற்றதைப் பற்றி ஏற்கனவே கூறியிருக்கிறோம். 

இப்போது அவர் வாத்சல்ய மதுர பாவனை சாதனைகளில் மனத்தைச்செலுத்தினார். இந்தக் காலத்தில் குருதேவர் தம்மை அன்னையின் தோழியாக பாவித்து அவளுக்குச் சாமரம் வீசிப் பணிவிடை செய்தார். 

கல்கத்தாவில் மதுரின் வீட்டில் துர்க்கா பூஜையின்போது பெண்ணுடை தரித்து, பெண்கள் சூழ்ந்திருக்க அன்னையை வழிபட்டார். அப்போது அவரிடம் பெண்மை உணர்வுகள் மேலோங்கிய காரணத்தால் தாம் ஓர் ஆண்  என்பதையே முற்றிலும் மறந்தார். நாங்கள் தட்சிணேசவரத்தில் குருதேவரைக்கண்ட ஆரம்ப நாட்களிலும் சில வேளைகளில் அவரிடம் இவ்வாறு பெண்மை இயல்புகள் மேலோங்கி நிற்பதைக் கவனித்துள்ளோம்.

சாதனைக் காலத்தைப்போல் அப்போது அந்த இயல்புகள் நீடித்திருக்கவில்லை. அது அவருக்குத்தேவையாகவும் இருக்கவில்லை. ஏனெனில் அவரால் அப்போது ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ, இரண்டையும் கடந்த அத்வைத நிலையிலோ இருக்க அன்னையின் அருளால் முடிந்திருந்தது. 

தம்மை நாடி வந்தவர்களின் நன்மைக்காக அவர்களின்  இயல்புகளுக்கேற்பத் தம்மை மாற்றிக்கொண்டு எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமோ  அவ்வளவு நேரம் அந்த நிலையில் இருப்பார் அவர்.

குருதேவரின் சாதனைக்காலச் சிறப்புகளைப்புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் நாம் நமது கற்பனை சக்தியின் உதவியைச் சற்று நாடவேண்டும். 

பிறவியிலிருந்தே அவரது மனம் எவ்வாறு அசாதாரணப் பொருளால் உண்டாக்கப்பட்டதாக இருந்தது. உலகியல் விஷயங்களை அது எவ்வாறு எதிர்கொண்டது, ஆன்மீகப்பெரும் புயலில் சிக்கி எட்டு ஆண்டுகளில் என்னென்ன மாறுதல்களைப் பெற்றது என்பவற்றை முதலில் கற்பனை சக்தியுடன் சிந்தித்து உணரவேண்டும். 

1855-இல் தட்சிணேசுவரக்காளி கோயிலுக்கு முதன்முறையாக வந்தபோது, அதன்பின் சில காலம் வரையிலும் குருதேவர்  தாமும் தம் முன்னோர்களைப்போன்று அறவழியில்  நின்று இல்லற வாழ்க்கையை மேற்கொள்ளவேண்டும் என்று தான் மனமார நினைத்திருந்தார்.

பிறப்பிலிருந்தே அகந்தை சிறிதும் இல்லாதிருந்ததால் தான் உயர்ந்தவன் என்ற எண்ணமோ மற்றவர்களை விடத் தம்மிடம் நற்பண்புகள் மிகுந்துள்ளது என்ற எண்ணமோ குருதேவரிடம் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை. 

அவர் சாதனை வாழ்க்கையில் அடியெடுத்து வைத்தபோது அவரது அசாதாரணமான சிறப்புகள் ஒவ்வொரு படியிலும்  வெளிப்படத் தொடங்கின. 

ஓர் அற்புதமான தெய்வீக சக்தி ஒவ்வொரு கணமும் அவருடன் இருந்து, இந்த உலகில் காணப்படும் புலனின்பப் பொருட்களின் நிலையாமையையும் வெறுமையையும் உணர்த்தி அவரை அவற்றிலிருந்து விலக்கி வழிநடத்தியது போல் தோன்றியது. 

தன்னலம் சிறிதும் அற்றவரும் சத்திய நிஷ்டருமான குருதேவர் அந்த சக்தியின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு, அது காட்டும் வழியில் நடக்கத் தம்மைப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டார். 

உலகியல் இன்பத்திற்கான பொருட்களில் சிறிதளவு நாட்டம் அவரிடம் இருந்திருந்தால் கூட, இவ்வாறு நடந்து கொள்வதுமிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும் என்பது தெளிவு.

வாழ்க்கை முழுவதும் குருதேவர் செயல்பட்ட விதத்தை நினைவு கூர்ந்து பார்ப்போமானால் மேலே குறிப்பிட்டவையாவும் தெளிவாகப்புரியும். 

ஏட்டுக் கல்வியின் நோக்கம் அரிசியையும் வாழைக்காயையும் மூட்டை கட்டுவது, அதாவது பணம் சம்பாதிப் பதற்கு மட்டுமே என்பதை உணர்ந்த குருதேவர் படிப்பை நிறுத்திக்கொண்டார். 

உலக வாழ்க்கையை நடத்த உதவியாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்துடன் அவர் அர்ச்சகர்  ஆனாலும் அதன்பின் இறைவழிபாட்டிற்கு வேறு நோக்கம் இருப்பதை உணர்ந்தபோது இறைக்காட்சி பெறத் துடிக்கும் பித்தரானார்.

கடவுளை உணர்வதற்கு முழுமையான சுயக் கட்டுபாடு இன்றியமையாதது என்பதை உணர்ந்த அவர் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தும்  மனைவியை நெருங்கவில்லை. 

பணத்தைச்சேமித்து வைப்பவனுக்குக் கடவுளிடம் முழுநம்பிக்கை ஏற்படாது என்பதால் சிறு துரும்பைக்கூட எதிர் காலத்திற்காகச்சேமித்து வைத்துக்கொள்ளாததோடு, அத்தகைய எண்ணத்தையே மனத்திலிருந்து அகற்றிவிட்டார். 

குருதேவரைப் பற்றி இவ்வாறு எவ்வளவோ கூறலாம். இவற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, சாதாரண மக்களின் மனத்தில் மோகத்தையும், பந்தத்தையும் உண்டாக்கக்கூடிய எதுவும் சிறு வயதிலிருந்தே அவர் மனத்தில் எந்த விதமான பாதிப்பையும் உண்டாக்கவில்லை.

சம்ஸ்காரங்கள் கிளர்ந்தெழுந்து அவரை லட்சியப் பாதையிலிருந்து  விலகச் செய்வது என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லாத அளவுக்கு அவர் சுயக் கட்டுப் பாட்டுடன் திகழ்ந்தார் என்பது விளங்குகிறது.

சிறு வயதிலிருந்து குருதேவருக்கு நல்ல நினைவாற்றல் இருந்தது. ஒரு முறை கேட்ட எதையும் அவரால் அப்படியே திருப்பிச் செல்ல முடிந்தது.அது மட்டுமின்றி அவர் மனத்தில் அது ஒரு போதும் அழியாமல்  பதிந்து விடும்.ராமாணயணம் போன்ற காவியம், நாடகம், கதை, யாத்ரா போன்றவற்றை ஒரே ஒரு முறை கேட்டுவிட்டுப் பின்னர் நண்பர்களுடன் காமார்புகூரின் வயல்வெளிகளில்  திரிகின்ற போது அப்படியே திருப்பிச் சொல்வது பற்றி ஏற்கனவே கூறியிருக்கிறோம். 

எனவே குருதேவர் மூன்று முக்கியமான பண்புகளுடன் சாதனைவாழ்க்கையில் புகுந்தார் என்று சொல்லலாம்.

இது வரை கண்டிராத சத்திய நிதிஷ்டை, அசாதாரணமான நினைவாற்றல், கொண்ட குறிக்கோளைச் செயல்படுத்தும் தீவிரம் ஆகியவையே அந்தப்பண்புகள்.

வாழ்க்கை முழுவதும் முயன்றால் கூட சாதாரண சாதகன் ஒருவனால் அடைய முடியாதவையான ஆன்மதாகம்,சுயக்கட்டுப்பாடு , முதலிய குணங்களை அடித்தளமாகக்கொண்டு, அவர் தமது சாதனை வாழ்க்கையில் முன்னேறினார். 

எனவே குறுகிய காலத்தில் பெருவெற்றி பெற்றுவிட்டதில்  வியப்பேதும் இல்லை. 

தாம் மேற்கெண்ட சாதனைகள் ஒவ்வொன்றிலும் மூன்று நாட்களில் அவர் வெற்றி கண்டார். 

இதைப்பற்றி அவர் கூறும் போது நாங்கள் கொண்ட வியப்புக்கு அளவே இல்லை. அதற்குக்காரணம், அவருக்கிருந்த அசாதாரணமான மன அமைப்பைப்பற்றி அப்போது துளிகூட நாங்கள் அறிந்திருக்காதது தான்.

குருதேவரின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த சில சம்பவங்களைப் பார்க்கும்போது இது இன்னும் தெளிவாகும் . சாதனைக்காலத்தின் ஆரம்பத்திலேயே நிலையானது-நிலையற்றது” ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு, குருதேவர் ஒரு கையில் மண்ணையும் மறு கையில் நாணயங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, பணம்-மண், மண்-பணம் என்றுசொல்லி இரண்டையும் கங்கையில் எறிந்ததை நாம் அறிவோம். 

அவற்றுடன் மனித மனத்தின் அடித்தளத்தையே அசைத்துவிடும் பொன்னாசையைத் தம் மனத்திலிருந்து வேருடன் பிடுங்கி கங்கையில் எறிந்துவிட்டார் அவர். 

சாதாரண மக்கள் எந்த இடத்திற்குச் சென்று வந்தபின் உடனே குளிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்களோ, அப்படிப்பட்ட அசுத்தமான இடங்களை அவர் தம்  கைகளால்  சுத்தம் செய்தார். 

அவர் மனம் பிறவியிலிருந்தே உயர்ந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதி என்ற எண்ணத்திலிருந்து விடுபட்டிருந்தது. தீண்டத் தனாதவர்கள் என்று பிறரால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டவர்களை விடத் தாம் எவ்விதத்திலும் உயர்ந்தவர் அல்லர் என்ற எண்ணம் அவரிடம் நிலைபெற்றிருந்தது. 

தம்மை அன்னை பராசக்தியின் குழந்தையாகக் கண்ட பின் அந்த அன்னையே ஸ்த்ரிய,ஸமஸ்தா,ஸகலா ஜகத்ஸீ. உலகின் எல்லாப்பெண்களும் அன்னையின் வடிவங்களாக இருப்பதை உணர்ந்தார் அவர். 

அதன் பின் எந்தப் பெண்ணையும் அன்னையன்றி வேறு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க அவரால் இயலவில்லை. 

எந்தக் கருத்தையும் நன்கு புரிந்து கொண்டு, அவற்றைச் செயல் படுத்தும் அசாதாரணமான ஆற்றல் குருதேவரிடம் இருந்ததால் மட்டுமே அவரால் இவற்றை வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடிந்தது. 

இந்த நிகழ்ச்சிகளை நம்ப நாம் தயங்குகிறோம்.ஏனெனில் நம்மிடம் செயல்திறன் என்பதே இல்லை. மண்ணையும் பணத்தையும் ஆயிரம் முறை நாம் கங்கையில் எறிந்தாலும்  நமது பணத்தாசை மறைவதில்லை.அசுத்தமான இடங்களை எத்தனை முறை துப்புரவு செய்தாலும் தமது அகந்தை அழியவில்லை. 

பெண்கள் அனைவரும் அன்னையின் வடிவங்களே என்று வாழ்நாள் முழுவதும் கேட்டாலும் நடைமுறையில் அவர்களை அன்னையாக நினைக்க முடிவதில்லை. தமது மனமும் அதன் ஆற்றல்களும் முன்வினை என்ற வலிமை மிக்க சங்கிலியால் கட்டுண்டு கிடக்கின்றன. எனவே நாம் முயன்றால் கூட, அவரைப்போல வெற்றி பெற நம்மால் முடிவதில்லை. 

சுயக்கட்டுப்பாடின்றி செயல்திறனின்றி முன்வினையால் கட்டுண்டு கிடக்கின்ற மனத்துடன், நாம் இறைக்காட்சி பெறுவதற்காக சாதனை உலகில் நுழைகிறோம் ஆகவே அவர் பெற்றதைப்போல நாம் பலன் பெறுவதில்லை.குருதேவரைப்போல அசாதாரணமான மனம் படைத்த ஒருவர், நான்கைந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறையாவது இவ்வுலகில் தோன்றுவாரா என்பது ஐயத்திற்குரியதே. 

சுயக்கட்டுபாடு உடையதும், செயல்திறன்  மிக்கதும் , பழைய சம்ஸ்காரங்கள் அடியோடு அற்றதுமான அவரது மனம்,எங்கும் கண்டிராத ஏக்கத்துடனும்  தாகத்துடனும் எட்டு ஆண்டுகள் உணவு உறக்கம் துறந்து, அன்னையின் திருக்காட்சிக்காக தீவிரமாக முயன்று எத்துணை சக்தி வாய்ந்ததாகத் திகழ்ந்தது. 

ஞான திருஷ்டியுடன் எவ்வாறு சக்தி வாய்ந் ததாகத் திகழ்ந்தது. ஞான திருஷ்டியுடன் எவ்வாறு சாதனைகளில் வெற்றி கண்டது. என்பதை நம் மனத்தால் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்க முடியாது.

ராணிராசமணியின் மறைவிற்குப் பின்னரும் கோயில் பூஜைப் பணிகள் சிறிதும் பாதிக்கப்படவில்லை என்பதை நாம் முன்னரே கூறியுள்ளோம். 

ராணிக்குப் பின்னர் பொறுப்பேற்ற மதுர்பாபு அன்னையின் பூஜைக்காக குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலவழித்து வந்தார். அவர் குருதேவரையே தஞ்சம்  அடைந்திருந்ததால் குருதேவர் விரும்பும்போது, பல மடங்கு அதிகமான தொகையையும் செலவழித்தார்.

ஆலயச் சேவையுடன் அடியார் சேவையையும் ஈடுபாட்டுடன் செய்தார்மதுர். குருதேவரின் அறிவுரைகளால் அடியார்களையும் பக்தர்களையும் ஆண்டவனாகவே நம்பினார். எனவே தான் அவர்களுக்கு உணவு மட்டுமின்றி, அன்றாடத் தேவைகளுக்கான துணிமணி, செம்பு, போர்வை முதலியவற்றையும் கொடுக்க  குருதேவர் விழைந்த போது, அவற்றிற்கென ஓர் அறையையே ஒதுக்கிவிட்டார் மதுர். 

பொருட்கள் அந்த அறையில் எப்போதும் தயாராக வைக்கப்பட்டன. அவை குருதேவரின் விருப்பப்படியே சாதுக்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும்.என்றும் கோயில் அதிகாரிகளுக்கு ஆணையிட்டார் மதுர்பாபு. 

சில நாட்களுக்குப் பிறகு பல பிரிவுகளைச்சேர்ந்த சாதுக்களின்  சாதனைகளுக்கு வேண்டிய அனைத்து உபகரணங்களையும்  கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் குருதேவரின் உள்ளத்தில் எழுந்ததை அறிந்த மதுர், அதற்கான ஏற்பாடுகளையும் உடனே செய்தார்.

இவை எல்லாம் ஏறக்குறைய 1862-63 ஆம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்திருக்கலாம். 

சாதுக்களுக்கும் பக்தர்களுக்கும் செய்யப்படுகின்ற இந்த சேவையை நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இருந்த சாதுக்கள் அறியலாயினர். 

ராணி ராசமணியின் காலத்திலேயே தீர்த்த யாத்திரிகர்கள் தங்கிச்செல்லும் இடமாக இருந்த காளி கோயிலின் புகழ் தற்சமயம் மேலும் பரவியது. 

அனைத்து பிரிவுகளையும் சேர்ந்த சாதுக்கள் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வரத்தொடங்கினர். தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட உபசரிப்பிலும் சேவையிலும் மகிழ்ந்து, அந்த சாதுக்கள் கோயில் மேலாளரை வாழ்த்திச்சென்றனர். 

இவ்வாறு அங்கு வந்த சில சிறந்த சாதுக்களைப் பற்றிக்குருதேவர் கூறியுள்ளதை வேறிடத்தில் கூறியள்ளோம். 

அவர்களுள் ஒருவர் தாம் ராமாயத் பிரிவைச்சேர்ந்த ஜடாதாரி என்ற சாது.

அவர் குருதேவருக்கு ராம மந்திர தீட்சை கொடுத்ததுடன் ராம்லாலா” எனப்படும் பாலராமன் விக்கிரகத்தையும் கொடுத்தார். இது ஏறக்குறைய 1863-ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

ஸ்ரீராமரிடம் ஜடாதாரிக்கு இருந்த ஆழ்ந்த அன்பு, அளவற்ற பக்தி ஆகியவற்றைப் பற்றி அடிக்கடி குருதேவர் கூறுவதுண்டு. பாலராமன் திருவுருவத்தை ஜடாதாரி மிகவும் நேசித்தார். 

தட்சிணேசுவரத்திற்கு வருமுன்னரே அவர் நீண்ட நாட்களாக உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் அந்த விக்கிரகத்தை வழிபட்டு வந்தார். பாலராமனிடம் கொண்ட தூய 

அன்பு அவர்  மனத்தை முழுவதுமாக நிறைத்து நின்றன. 

ஸ்ரீராமசந்திரர் பேரொளி வீசித் திகழும் குழந்தை வடிவில் அவர்முன் தோன்றி அவரது பக்தி நிறைந்தவழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டதைக் காணும் பேற்றிணை குருதேவரிடம் வரும் முன்னரே அவர் பெற்றிருந்தார். 

ஆரம்பத்தில் அவ்வப்போது சிறிதுநேரம் மட்டுமே தோன்றிய அந்தக்காட்சி சாதனை தீவிரமடைந்த போது சாதாரணப்பொருட்களைப் பார்ப்பது போன்ற தெளிவுடன் நீண்ட நேரம் தெரிந்தது. 

இவ்வாறு ஒரு வகையில் ராம்லாலா ஜடாதாரியின்  இணைபிரியா நண்பனாகி விட்டதாகவே கூறவேண்டும் எதனைப் பூஜித்ததால்                   இத்தைகய பெரும்பேறும் பேரின்பமும் கைகூடியதோ, அந்த ராம்லாலா விக்கிரகத்திற்கு நாள்தோறும் பூஜை  செய்தபடியே இந்தியாவின் பற்பல புண்ணியத் தலங்களுக்கு யாத்திரை சென்றார்.

ஜடாதாரி வழியில் தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்கும் வந்தார்.

ஜடாதாரி ஏதோ ஓர் உலோக விக்கிரகத்திற்கு பக்தியுடன்  பூஜையும் வழிபாடுகளும்  செய்து கொண்டிருப்பதை மட்டுமே மக்கள் கண்டனர். 

அதற்கு மேல் அவர்களுக்கு வேறொன்றும் தெரியாது. 

பாலராமனின் திருக்காட்சி தமக்குக் கிடைப்பதை அவர் வேறு யாருக்கும் சொல்லவில்லை. ஆன்மீகப்பேருலகின் ஈடிணையற்ற சக்கரவர்த்தியானத் திகழ்ந்த குருதேவர், முதல் சந்திப்பிலேயே ஜடாதாரியின் பாலராமனின் விக்கிரகத்திற்கு நடைபெறுகின்ற பூஜை என்ற திரையினுள் நடக்கின்ற அற்புத திருநாடகத்தைப்புரிந்து கொண்டுவிட்டார். 

அதனால் ஜடாதாரியிடம் அளவற்ற மதிப்புக்கொண்டு அவர் ராம்லாலாவுக்குப் பூஜை செய்வதற்குத் தேவையான பொருட்களை எல்லாம் பெருமகிழ்ச்சியுடன் கொடுத்தார்.

நாள்தோறும் ஜடாதாரியுடன் இருந்து அவர் ராம்லாலாவுக்கு ச் செய்யும் பூஜையை பக்தியுடன் கண்டு களித்து வந்தார்.

ஜடாதாரியைப்போல ஸ்ரீராமரின் திருக்காட்சியைப் பெற்றதாலேயே குருதேவரும் இத்தனை ஈடுபாட்டுடன் ஜடாதாரியின் பூஜையில் கலந்து கொண்டார். 

இவ்வாறு குருதேவருக்கும் ஜடாதாரிக்கும் இடையில் நெருக்கமான புனிதமானதோர், உறவு தோன்றி வளர்ந்தது. 

இந்த நாட்களில் குருதேவர் தம்மை ஒர பெண்ணாக பாவித்து, சிலகாலம் சாதனைகளில் கழித்தார். என்பதை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறோம். 

உள்ளத்தில் எழுந்த தீவிரமான ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்ட அவர் அன்னையின் இணைபிரியாத்தோழியாகத் தம்மை எண்ணி, பெண்வேடம் தரிப்பது  மலர் மாலைகள்  தொடுத்து அன்னைக்கு அணிவிப்பது, மதுர் பாபுவிடம் கூறி விதவிதமான ஆபரணங்கள் செய்து அன்னைக்கு அணிவிப்பது, அன்னையின் திருமேனியைக்குளிர்விக்கச் சாமரம் வீசுவது, அன்னையை மகிழ்விப்பதற்காக  அவள் முன் ஆடிப்பாடுவது என்று ஒரு பெண்ணாக வாழ்ந்தார்.

ஸ்ரீராமரிடம் குருதேவருக்கு இருந்த பக்தி ஜடாதாரியின் தொடர்பினால் வளர்ந்து பெருகியது. அவரும் ராம்லாலா விக்கிரகத்தில் பாலராமனைக் கண்கூடாகக் காணலானார்.

தம்மைப்பெண்ணாக பாவித்து வந்த குருதேவரின் உள்ளம் அந்த தெய்வக் குழந்தையின் பால்  ஒரு தாயின் வாத்சல்யத்தால் நிரம்பியது.

தாய் தன் குழந்தையிடம் எப்படிப் பாசமும் பற்றும் கொள்வானோ, அவ்வாறே குருதேவரும் அந்த தெய்வக்குழந்தையை நேசிக்கலானார். ராம்லாலா விக்கிரகத்தின் முன் அமர்ந்து நேரம் போவது தெரியாமல் அந்த திவ்ய மூர்த்தியின் தெய்வீக அழகைப்பருகிக் கொண்டிருப்பார். 

அந்தப்பிள்ளை ராமன் தான் குருதேவரிடம் எத்தனையெத்தனை விதமாக லீலைகள் செய்தான்! மற்ற எல்லாவற்றையும் விட அவனது இனிய பிள்ளைக்குறும்புகளே நாள் முழுவதும் தம்மை அவன் அருகிலேயே இருக்கச்செய்தது என்று குருதேவர் எங்களிடம் கூறினார். 

குருதேவரை எதிர்நோக்கி அவன் காத்திருப்பான்! 

அவர் செல்லத் தாமதமாகிவிட்டால் தவிப்பான்! எவ்வளவு தடுத்தாலும் கேட்காமல் அவர் செல்லும் இடங்களுக்கெல்லாம் பின் தொடர்வான்.

குருதேவரின் விடாமுயற்சியுடைய மனம் எந்தவொரு வேலையையும் பாதியில் விடுவதில்லை. வெளியுலகச் செயல்களில் மட்டுமின்றி உள்ளுலகிலும் இந்த இயல்புடையதாகவே அவரது மனம் இருந்தது. உள்ளத்தில் ஏதாவது எண்ணம் எழுந்து விட்டால் அதன் எல்லையைக் காணாமல் விட மாட்டார்.அவர். 

அது நல்லதா? மனத்தில் எது தோன்றினாலும் அதற்கு அடிமையாகி, கைப்பாவைப்போல அதனைப் பின்பற்றிச் செல்வது நன்மையைத்தரமுடியுமா?

குருதேவர் இதனால் நெறி தவறிச் சென்றுவிடவில்லை என்பது உண்மைதான். சாதாரண மனிதனின் விஷயத்திலும் இவ்வாறே நடக்கும் என்று எப்படிக்கூற முடியும்?

மனித மனங்களில் நல்ல எண்ணங்களுடன் தீய எண்ணங்களும் தோன்றுவது இயல்பே அல்லவா? மனத்தில் எப்போதும் நல்லெண்ணங்கள் மட்டுமே தோன்றக்கூடும் என்று நம்ப முடியாது.ஆகவே எண்ணங்களாகிய குதிரையைக் கட்டுப்பாடு என்ற கடிவாளத்தால் அடக்கி வைப்பது தான் முறை,  என்று சிலர் எண்ணக்கூடும்.

காமத்திலும் பணத்திலும் பற்றுக்கொண்டு அவற்றுக்கு அடிமைப்பட்ட மனித மனத்தை முற்றிலுமாக நம்பக்கூடாது என்பது மறுக்க  இயலாத உண்மை. எனவே சாதாரண மக்கள் தங்கள் எண்ணங்களின் பின்வெல்லாமல் அவற்றைக்கட்டுப்படுத்தியே தீர வேண்டும். ஆனால் சில அபூர்வமான சாதகர்களிடம் சுயக் கட்டுப்பாடு என்பது மூச்சுவிடுவதைப்போன்ற இயல்பான ஒன்றாக , கடவுள்அருளால் அமைந்து விடுகின்றது. என்று வேதங்களும் மற்ற சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. அவர்களின் மனங்கள் பெண்ணாசை, பொன்னாசைக் கவர்ச்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, நற்கருத்துக்களின் உறைவிடமாக மாறிவிடுகின்றன. அன்னையிடம் சரண்புகுந்து விட்ட ஒருவரது மனத்தில், அவள் அருளால் தீய எண்ணங்கள் தலைதூக்குவதே இல்லை என்று குருதேவர் கூறுவதுண்டு. ஒரு போதும் அன்னை அவர்களைத் தவறான வழியில் செல்ல விடமாட்டாள், என்பார் அவர். இந்த நிலையை அடைந்துவிட்ட ஒருவர் தம் ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும்  நம்பலாம். அது அவருக்குக்கேடு செய்யாது  என்பது மட்டுமன்றி பிறருக்கு மிகுந்த நன்மை செய்வதாகவே அமையும்.அந்த நிலையில் உடலோடு தொடர்பு கொண்டு உலக இன்பங்களைத் துய்ப்பதில் திருப்தி அடையாத சுயநலமிக்க” குறுகிய நான் என்பது, எங்கும் நிறைந்திருக்கின்ற ஆனந்தமயமான கடவுளாகிய ”பரந்த நான்” என்பதுடன் ஒன்றிவிடுகின்றது. எனவே அத்தகைய ஒருவரிடம் தன்னலம்,  இன்ப நாட்டம்  என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லாமல் போய்விடுகிறது. 

ஜடாதாரி வந்திருந்த போது தெய்வீக உணர்வின் தூண்டுதலால் குருதேவரிடம் தாய்மை உணர்வு வெளிப்பட்டு ஸ்ரீராமபிரானைக் குழந்தையாக க் கண்டு அவரிடம் வாத்சல்ய பாவனை கொண்டது பற்றி ஏற்கனவே கூறினோம்.

குலதெய்வமான ரகுவீரருக்கு முறைப்படி பூஜைகள் செய்வதற்காக குருதேவர் ஏற்கனவே ராம மந்திர தீட்சை பெற்றிருந்த போதிலும், அந்த வேளையில் ஸ்ரீராமனை எஜமானனாகக் கருதியே அவரால் வழிபட முடிந்தது. 

இப்போது வாத்சல்ய நிலையில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததால் இந்தப் புதிய முறையில் ஒரு குருவிடமிருந்து சாஸ்திர விதிகளின் படி மந்திரோபதேசம் பெற்று அதன் மூலம் ஸ்ரீராமனை உணர விரும்பினார். வாத்சல்ய நிலையில் முழுப்பயிற்சி பெற்ற ஜடாதாரி குருதேவரின் ஆர்வத்தை அறிந்து தமது இஷ்டமந்திரத்தை குருதேவருக்கு உபதேசித்தார்.

ஜடாதாரி காட்டிய வழியில் சாதனையில் மூழ்கி ஒரு சில நாட்களிலேயே குருதேவர் பாலராமனின் காட்சியைப் பெற்றார். அந்த தெய்வக்குழந்தையின் திருக்காட்சியைத் தொடர்ந்து பெற்று அதில் லயித்தார். இறுதியில் அந்த ராமனை எங்கும் காண்கின்ற பேற்றையும் பெற்றார்.

அதாவது ஸ்ரீராமன் தசதரனின் மைந்தன் மட்டுமல்லர்.அவரே ஜீவராசிகள் அனைத்திலும் உயிராக உறைகிறார். அண்டமாக வெளிப்பட்டுத்தோன்றுவதும் அதனை உள்நின்று இயக்குவதும் அவரே. குணங்களைக் கடந்து, மாயையைக் கடந்து நிலைத்திருப்பவரும் அவரே.

குருதேவருக்கு ராம மந்திரத்தை உபதேசித்ததுடன்,ஜடாதாரி தாம் நீண்ட நாட்கள் சேவை செய்து வந்த ராம்லாலா விக்கிரகத்தையும் அவருக்கு அளித்துச்சென்றார்.

உயிர் துடிப்புடன் இருந்த அந்த ராம்லாலா தான் இனிமேல் குருதேவருடன் இருக்கப்போவதாக ஜடாதாரியிடம் கூறிவிட்டான்.குருதேவரிடமும் ஜடாதாரியிடமும் ராம்லாலா செய்த திருவிளையாடல்களை வேறோர் இடத்தில் விவரித்திருக்கிறோம்.

குருதேவர் வாத்சல்ய பாவனை சாதனைகளில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு அதில் முழுவெற்றி பெற்ற காலத்தில் பைரவி பிராம்மணி தட்சிணேசுவரத்தில் தான் தங்கியிருந்தார். 

பைரவி வைணவ நூல்களில் கூறப் பட்ட ஐவகை பக்தி நெறிகளிலும் மிகவும் உயர்ந்த அனுபவ ஞானம் பெற்றிருந்தார் என்பதை குருதேவர் கூறியுள்ளார்.

வாத்சல்ய, மதுர பாவனை சாதனைகளில் ஈடுபட்டிருந்த போது பைரவியிடமிருந்து ஏதேனும் உதவி பெற்றாரா என்பது பற்றி தெளிவாக எதுவும் சொல்லவில்லை.

ஆனால் தாயன்பு மேலிட பைரவி குருதேவரை பாலகோபாலனாக பாவித்து சேவைகள் செய்தது பற்றி ஹிருதயரும் குருதேவரும் கூறியிருக்கின்றனர். 

எனவே அவரது வாத்சல்ய மற்றும் மதுர பாவனை சாதனைகளின் போது பைரவியிடமிருந்து அவர் ஏதேனும் உதவி பெற்றிருக்கவேண்டும். என்றே தோன்றுகிறது. அது குறிப்பிடத்தக்க உதவிதானா என்பது ஐயத்திற்குரியது.

MAIN PAGE (TOP)  

image72

மதுரபாவனை, ஒரு விளக்கம்

மதுரபாவனை, ஒரு விளக்கம்

 

சாதகர் அல்லாதவர்களால் சாதகர்களின் வாழ்வைப் புரிந்து கொள்வது மிகவும் கடினம். ஏனெனில் சாதனை என்பது நுண்ணிய ஆன்மீக உலகைச் சார்ந்தது. அங்கு புலன்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் பொருட்கள் இல்லை, வெளியுலகப் பொருட்களையும் மனிதர்களையும் சார்ந்த நிகழ்ச்சித் தொடர்கள் இல்லை.விருப்பு வெறுப்புகளின் வேகத்தால் அமைதியிழந்து சொந்த இன்பங்களுக்காக மற்றவர்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி முன்னேற முயற்சி செய்கின்ற மனம் இல்லை. புலன் இன்பங்களில் மூழ்கிய உலகம் எதை வீரம் மிக்கது என்றும் பெருமை வாய்ந்தது என்றும் போற்றுகிறதோ அந்த மூர்க்கத்தனமான வெறி சிறிதும் இல்லை. அங்கு இருப்பதெல்லாம் சாதகனின் மனமும் அதில் அடங்கியுள்ள பிறவிதோறும் தொடர்ந்து வருகின்ற எண்ணற்ற சம்ஸ்காரங்களின் பிரவாகமுமே.அங்கே இருப்பதெல்லாம் புறவுலக வாழ்க்கைப்போராட்டத்தின் காரணமாக எழுகின்ற உயர்ந்த சிந்தனையும் லட்சிய நாட்டமும், அந்த லட்சியத்தை அடையத் தடையாக இருக்கும் சம்ஸ்காரங்களுடன் ஒருமைப்பட்ட மனத்துடன் போரிடும் திட சங்கல்பமுமே.அங்கே சாதகன் மனத்தை வெளியுலகப்பொருட்களிலிருந்து விடுவித்து, அகமுகப்படுத்தி, திட முயற்சியுடன் தன்னுள்ளேயே தொடர்ந்து ஆழ மூழ்குகிறான். அக உலகின் ஆழ்தளங்களை அடைந்து, மிக நுட்பமான உணர்வு நிலைகளை அடைகிறான். இறுதியில் தான் அதாவது தனது தனித்துவம் இருப்பதற்குக் காரணமான நான்- உணர்வின் மிக ஆழ்ந்த பகுதியை அடைகிறான். அதுவே அசப்தம், அஸ்பர்சம், அரூபம், அவ்யயம், ஏகமேவாத்விதீயம், அது ஒலியில்லை, தொடுஉணர்ச்சியில்லை, உருவமில்லை, பிரிக்க முடியாதது, ஒன்றேயானது, இரண்டற்றது. அங்குதான் நான்- உணர்வு உட்பட எல்லா சிந்தனைகளும் என்றென்றும் நிலைபெற்று இருக்கின்றன. அங்கிருந்து தான் அவை உதயமாகின்றன. 

அந்த இடத்தை அடைகின்ற சாதகனின் மனம் அதிலேயே ஒன்றி சமாதியில் லயித்துவிடுகிறது. மனத்திலுள்ள சம்ஸ்காரங்கள் மீண்டும் கிளர்ந்தெழுகின்ற தன்மையை இழந்து, சங்கல்பம், சந்தேகம், போன்ற தான மனத்தின் பண்புகள் முற்றிலும் அழிந்து போகும்வரை அந்த இரண்டற்ற பொருளிலேயே நிலைத்துநிற்கிறது.பின்னர் சமாதி நிலையிலிருந்து கீழிறங்கி சென்ற பாதையிலேயே திரும்பி உலக உணர்வைப்பெறுகிறது. இவ்வாறு சாதகனின் மனம் சமாதி நிலையிலிருந்து உலக உணர்விற்கும் உலக உணர்விலிருந்து சமாதி நிலைக்குமாய் ப்போய்வருகிறது.

சில சாதகர்களின் மனம் இயல்பாகவே சமாதி நிலையில் நிலைத்திருக்கிறது. மனித சமுதாயத்தின் நலனுக்கான அவர்கள் தங்கள் மனத்தை பலவந்தமாக ப் புறவுலகுடன் இணைத்துக் கொள்கின்றனர். காலந்தோறும் வாழ்ந்து வருகின்ற இத்தகைய மேலோர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் சமய வரலாற்றில் ஏராளமாக உள்ளன. குருதேவரும் இத்தகைய வகுப்பைச்சேர்ந்தவர் என்பதை அவரது சாதனைகளைப்பற்றிப் படிக்கின்ற போது அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. இந்த நூலைப் படிப்பவர்கள் மனத்தில் அத்தகைய திடநம்பிக்கை ஏற்படாவிட்டால்,நூலாசிரியரின் குறைபாடே அதற்குக் காரணம்.ஏனெனில் குருதேவரே பல முறை எங்களிடம் நான் வேண்டுமென்றே ஓரிரு சிறிய ஆசைகளைப் பற்றிக்கொண்டு உங்கள் அனைவருக்காகவும் மனத்தைக் கீழிறக்கி வைத்திருக்கிறேன், இரண்டற்ற பரம்பொருளுடன் ஐக்கியமாவதே என் மனத்தின் இயல்பாகும், என்று கூறியதுண்டு.

சமாதி நிலையில் அனுபவிக்கப்படும் அகண்ட அத்வைத உண்மையைப் பண்டைய ரிஷிகளுள் சிலர் சூன்யம் என்றும் வேறு சிலர் பூர்ணம் என்றும் கூறியிருக்கிறார்கள். 

அனைவரும் குறிப்பிடுவது என்னவோ ஒரே அனுபவத்தைத்தான். ஏனெனில் எல்லாப்பொருட்களும் தோன்றுவதும் லயிப்பதும் அந்த ஒன்றில் தான் என்றே இருசாராரும் கூறுகின்றர். எதனை புத்தர் எதுவுமற்ற சூன்யம்” என்று கூறினாரோ, அதனையே சங்கரர் அனைத்துமான பூர்ணம் என்று குறிப்பிட்டார். பிற்கால பௌத்த மத ஆசாரியர்களின் கருத்துக்களை ஒதுக்கிவிட்டு இந்த இருவரின் கருத்துக்களையும் சிந்தித்தால் உறுதியாக இந்த முடிவுக்குத்தான் நாம் வந்து சேர்வோம்.

சூன்யம், பூர்ணம், என்ற சொற்களால் சுட்டிக் காட்டப்படும் அத்வைத நிலையையே உபநிடதங்களும் வேதாந்தமும் எண்ணங்களை கடந்த நிலை என்று கூறுகின்றன.

ஏனெனில் அந்த நிலையில் முற்றிலுமாக நிலைக்கும்போது, சாதகனின் மனம் சகுண பிரம்மம் அல்லது இறைவனின் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்ற திருவிளையாடல்களுக்கு உட்பட்ட எல்லா உணர்வு நிலைகளின் எல்லையையும் கடந்துஒருமையில் மூழ்கி விடுகின்றன. எல்லைக்கு உட்பட்ட மனித மனம் ஆன்மீக உலகில் நுழைந்து இறைவனிடம் நிலைத்த தொடர்பு கொள்வதற்குரிய வழிகளான சாந்தம்,தாஸ்யம், போன்றஐந்து பாவனைகள் முதலிய அனைத்திலிருந்தும் அத்வைத நிலை வேறுபட்டது. உலகிற்கு அப்பாற்பட்டது.இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் கிடைக்கின்ற எல்லா சுகபோகங்களையும் துறந்து, தன் புனிதத்தின் வலிமையால் தேவர்களை விட உயர்ந்த இடத்தைப்பெறும் போது மட்டுமே மனிதன் இந்த அத்வைத நிலையை அடைகிறான். எதில் இந்த உலகமும் , அதனைப்படைத்து காத்து அழிக்கும் பரம்பொருளும் நிலைத்து இருக்கின்றதோ அந்த நிர்க்குண பிரம்மத்தை நேரடியாக அறிந்துவாழ்வின் பயனை அடைகிறான்.

அத்வைதபாவனை, அதனால் அடையக்கூடிய நிர்க்குண பிரம்மம் .இவை பற்றிய விஷயங்களை விட்டுவிட்டால் ஆன்மீக உலகில் பொதுவாக சாந்தம், தாஸ்யம், சக்யம், வாத்சல்யம், மதுரம் என்கின்ற ஐந்து பாவனைகள் உள்ளன. 

அந்தஒவ்வொரு பாவனையின் மூலமும் அடையக்கூடிய இலக்கு இறைவன் அல்லது சகுண பிரம்மம். சாதகர்களின் மனம் இந்த பாவனைகளுள் ஒன்றின் மூலம் நித்ய சுத்த புத்த முக்த இயல்பினான எல்லாம் வல்ல, எல்லாவற்றையும் ஆட்டுவிக்கின்ற இறைவனை அடைய முயல்கிறது. எல்லோருள்ளும் உறைபவனும், எல்லா எண்ணங்களுக்கும் உறைவிடம் ஆனவனுமான இறைவனும் சாதகனுடைய மனத்தின் ஒரு முகப்பட்ட பக்தியைக்கண்டு அவனது பாவனை முதிர்ச்சி பெறுவதற்காக அந்த பாவனைக்கேற்ற உடல் தாங்கி, அவனுக்கு தரிசனம் அளித்து அருள் பாலிக்கிறார். 

இவ்வாறு பல யுகங்களிலும் அவர் வெவ்வேறு பாவனைகளுக்கேற்ற உணர்வுமயமான உருவம் தாங்குவதுடன் மனித உருவிலும் அவதரித்து சாதகனின் ஆவலைப்பூர்த்தி செய்வதாக சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.

மனிதன் பிறருடன் எந்த உணர்ச்சிகள் மூலம் தொடர்பு கொள்கிறானோ, அந்த உலகியல் உணர்ச்சிகளின் நுண்ணிய, தூய வடிவங்களே சாந்தம், தாஸ்யம். போன்ற ஐந்து பாவனைகள். நாம் ஒவ்வொருவரும் தாய், தந்தை, கணவன், மனைவி, தோழன். தோழி, எஜமான, பணியாள், மகன். மகள், அரசன், குடிமகன், ஆசிரியர், சீடன், ஆகிய ஒவ்வொருவருடனும் ஒரு தனிப்பட்ட உறவு கொண்டாடுகிறோம், பகைவர்களைத் தவிர மற்றவர்களிடம் மரியாதையுடனும் மதிப்புடனும் நடந்து கொள்வது நம் கடமை என்று எண்ணுகிறோம். இந்தத் தொடர்புகள் அனைத்தையும் பக்தி ஆசாரியர்கள் சாந்தம், முதலான ஐந்து பிரிவுகளாகப் பிரித்துள்ளனர். சாதகனின் தகுதிக்கேற்ப அவற்றுள் ஏதேனும் ஒரு பாவனையை முக்கிய மாகப் பின்பற்றி இறைவனுடன் உறவு கொண்டாடுமாறு அவர்கள் உபதேசிக்கிறார்கள். இந்த பாவனைகள் மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் ஒரு பகுதியாக அமைந்திருப்பதால் அவற்றைப் பழகி இறைவனை அடைவது எளிதாகத்தானே இருக்கும்!

உலகியலின் அடிப்படையில் அமைந்த இந்த உறவுகளைச் சார்ந்த உணர்ச்சிகளால் மனத்தில் எழுகின்ற விருப்பு, வெறுப்பு போன்ற எண்ணங்கள் ஒருவனை இதுவரை தீய செயல்களில் ஈடுபடச் செய்திருக்கலாம். ஆனால் இறைவனுடன் தொடர்பு கொண்ட பின் அவை மனத்தில் எழுந்தாலும் அவற்றின் தீவிர வேகம் இறைவனை அடையும் பாதையில் அவனை

முன்னோக்கித் தள்ளுவதாகவே அமையும். எடுத்துக்காட்டாக, எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணமாக இருக்கும் ”காமம்” என்ற மனநோய் அவனைக் கடவுளுக்காக ஏங்க வைக்கும் அந்தப் பாதையில் தடையாக இருக்கும் பொருட்களின் மீதும் மனிதர்களின் மீதும் அவனுடைய கோபம் திரும்பும்.சாதனையால் அடையப்போகின்ற இறைவனின் அற்புதப்பேரழகைப் பருகுவதில் அவனது மோகம் திரும்பி அவனை இறைப் பித்தனாக்கும். ஆண்டவனின் அற்புத தரிசனம் பெற்றுவாழ்க்கையின் பயனை அடைந்தவர்களின் ஆன்மீக அருள் ஒளியைக்கண்டு அதை அடைவதில் அவனது மனஏக்கம் நிலைக்கும்.

வேறுபாட்டுணர்வை அன்பு நீக்குகிறது. காதல் வசப்பட்ட இருவரின் இடையேதகுதி, அந்தஸ்து போன்ற வேறுபாடுகள் படிப்படியாக விலகிவிடுவதை நாம் காண்கிறோம்.அது போல பாவனை சாதனைகளில் ஈடுபடுகின்ற சாதகனின் மனத்திலிருந்தும் இறைவனின் எல்லையற்ற ஆற்றலைப் பற்றிய எண்ணத்தை அவனது அன்பு நீக்கிவிடுகிறது. இதன் விளைவாக இறைவனின் மகிமைகளும் மாட்சிமைகளும் சிறிது சிறிதாக சாதகனின் மனத்திலிருந்து விலகி, அவர் தன் அன்புக்குப் பாத்திரமானவர் என்ற எண்ணம் மட்டும் எஞ்சுகிறது. அவன் மெள்ளமெள்ளத் தன் அன்பினால் அவரை முற்றிலும் தன்னுடைய வராக்கிக் கொள்கிறான். இறைவனிடம் கெஞ்சவோ, மன்றாடவோ, அடம்பிடிக்கவோ,ஏன் திட்டவோ கூட அவன் சிறிதும் தயங்குவதில்லை.

ஐந்து பாவனைகளுள்  ஏதேனும் ஒன்றில் ஆழ்ந்து ஈடுபடுகின்ற சாதகன் இறைவனின் ஆற்றல்களை எல்லாம் மறந்து அவரது அன்பையும் , இனிமையையும் அனுபவிக்கிறான். அந்த பாவனையால் அவன் எவ்வளவு தூரம் இறைவனை நெருங்க முடியுமோ, அந்த அளவுக்குஅது உயர்ந்ததாகக்கருதப்படுகிறது.இந்த வகையில் சாந்தம் முதலான ஐந்து பானைகளையும் ஒப்பிட்டுப்பார்த்து மதுர பாவனைக்கு உயர்ந்த இடத்தை அளித்திருக்கிறார்கள். பக்தி ஆசாரியர்கள. அதே வேளையில் ஒவ்வொரு பாவனையும் இறைக்காட்சியை நல்கும் வல்லமை பெற்றவை என்பதை அவர்கள் அனைவரும் மறுக்காமல் ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்கள்.

பாவனைகளின் முதிர்ச்சியின் போது சாதகன் தனத அன்பிற்கு உரியவரின் இன்பத்தில் மட்டுமே இன்பம் காண்கிறான்.அவரைப் பிரியும் நேரங்களில் அவரது எண்ணத்தில் மூழ்கி, சிலவேளைகளில் தன்னையே  மறக்கிறான். பிருந்தாவன கோபியர் இவ்வாறு தங்கள் சுயவுணர்வை இழந்தது பற்றியும், சிலவேளைகளில் தங்களையெ தங்கள் அன்பிற்குரிய கண்ணனாகக் கண்டது பற்றியும் ஸ்ரீ மத்பாகவதம் போன்ற பக்தி நூல்களில் காண்கிறோம்.. பாவனைகள் மூலம் இறைவனுடன் தொடர்பு கொள்ளும் சாதகனும் தன் இஷ்டதெய்வ நினைவில் முழுமையாக ஒன்றி, காதலின் வேகத்தில் கடவுளுடன் கலந்து அத்வைத நிலையை அனுபவிக்கிறான்.  

குருதேவரின்ஈடிணையற்ற சாதனைவாழ்க்கை இதனை மிகவும் அற்புதமாக நமக்கு ஒளியிட்டுக் காட்டுகிறது. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பாவனை சாதனைகள் ஒவ்வொன்றிலும் முன்னேறி அன்பின் முதிர்ச்சி நிலையில் தமது இஷ்ட தெய்வத்துடன் ஒன்றி, தம்மை முற்றிலுமாக மறந்து அத்வைத நிலையை எய்தினார்.

இங்கே ஐயம் ஒன்று எழலாம்.எல்லா பாவனைகளையும் கடந்து நிற்கும் இரண்டற்ற பொருளை பாவனைகளின் மூலம் எவ்வாறு மனித மனம் அடைய முடியும்? இருவருக்கிடையில் தானே  உணர்வுகள் எழ முடியும். நான் நீ ஆகிய இருவர் என்ற உணர்வு இல்லாமல் போனால் மனித மகத்தில் எந்த வகையான பாவனையும் தோன்றி, நிலைத்து முதிர்வது, என்பது சாத்தியமே இல்லை அல்லவா?

உண்மைதான் ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்வு மேலோங்கி வளர, வளர அந்த உணர்வே எதிர்மறையான உணர்வுகளை  மனத்திலிருந்து நீக்கி விடுகிறது. படிப்படியாக அந்த உணர்வு முற்றிலுமாக மனத்தை ஆக்கிரமித்து விடவும் செய்கிறது. அத்தகைய மனத்துடன் தியானத்தில் ஈடுபடும் போது நான், நீ என்ற வேறுபாடு மறைந்து விடுகிறது. அவற்றிற்கு இடையே உள்ள தாச பாவனை போன்ற தொடர்புகளும் மறைந்து மனம் அன்பின்  வசப்பட்டு நீ என்ற சொல் குறிக்கின்ற இறைவனாகிய பேருண்மையில் ஒன்றி, அசையாமல் நின்று விடுகிறது, நான்., நீ என்ற உணர்வுகளையும் அவற்றின் இடையே உள்ள உணர்வுத் தொடர்பையும் மனம் ஒரே சமயம் அனுபவிக்காது என்று இந்திய ஞானிகள் கூறுகின்றனர். ஒரு கணம் நான் என்ற சொல் குறிக்கும் பொருள் என்று மனம் இரண்டையும் மாறிமாறி அறிகின்றது. இந்த இரண்டு உணர்வுகளிடையே மனம் வேகமாக நிலைமாறுவதால் அவற்றின் இடையே ஓர் உணர்வுத் தொடர்பு புத்தியில் உதயமாகிறது. 

அதனால் நான், நீ என்ற இரு உணர்வுகளையும் அவற்றின் தொடர்பையும், அது ஒரே நேரத்தில்  உணர்வது போலத்தோன்றுகிறது. ஒரே உணர்வு மனம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக்கொள்வதால் அதன் சஞ்சல நிலை மறைந்து நாளடைவில் இதைப்புரிந்து கொள்கிறது. தியானத்தில் ஈடுபடும்போது மனம் இவ்வாறு எண்ணங்களற்று அமைதியுறுகின்ற அளவுக்கு இரண்டற்ற ஒன்றான பேருண்மையே இரு நிலைகளில் இருபுறத்திலிருந்து நீ. நான் என்று இரண்டாகத் தன்னை கற்பனை செய்து வந்துள்ளது.என்பது தெரிய வருகிறது.

சாந்தம், தாஸ்யம், போன்ற பாவனைகள் ஒவ்வொன்றையும் முழுமையாகப் பழகி மேற்கூறியபடி அத்வைத நிலையை அனுபவிக்க சாதகர்கள் எவ்வளவு காலம் முயலவேண்டியிருந்தது என்பதை நினைத்தால் வியப்பு மேலிடுகிறது. ஆன்மீக வரலாறுகளான சாஸ்திரங்களைப்படிக்கும்போது ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இந்த பாவனைகளுள் ஏதாவது ஒன்று உபாசனைக்கு உகந்ததாக அமைந்திருப்பது தெரிய வருகிறது. அந்த பாவனையின் மூலமே அந்த யுகத்தின் சிறந்த சாதகர்கள் இறைக்காட்சி பெற்றனர். ஏதோ ஓரிருவர் இரண்டற்ற ஒன்றேயான பிரம்மத்தையும் உணர்ந்தனர்.

வேத காலத்திலும் பௌத்த காலத்திலும் சாந்த பாவனை பிரபலமாக இருந்தது. உபநிடதகாலத்தில் சாந்த பாவனையின் முதிர்ச்சி வழியாக அத்வைத பாவனையும், தாச பாவனையும், இறைவனைத் தந்தையாக  எண்ணகின்ற பாவனையும் பரவலாக இருந்தன. ராமாயண, மகாபாரத காலத்தில் சாந்த பாவனையும், தன்னலமற்ற செயல் புரிவதுடன் கலந்த தாச பாவனையும்,  தாந்திரிக காலத்தில் இறைவனைத் தாயாக எண்ணுகின்ற பாவனையும் மதுர பாவனையின் சில அம்சங்களும் வைணவ காலத்தில் சக்ய, வாத்சல்ய, மதுர பாவனைகளின் முழு வெளிப்பாடும் சிறந்து விளங்கின.

பாரத நாட்டின் சமய வரலாற்றில் இவ்வாறு அத்வைத பாவனையுடன் சாந்தம் முதலிய ஐந்து பாவனைகளும் கலந்து காணப்படினும் பிற நாட்டு மதங்களில் சாந்தம், தாஸ்யம். மற்றும் இறைவனைத்தந்தையாகக் கொள்கின்ற பாவனைகள் மட்டுமே காணப்படுகின்றன. யூத, கிறிஸ்தவஈ இஸ்லாமிய சமய வெறிகளில் ராஜரிஷியான சாலமனின் சக்ய, மதுர பாவனை தொடர்பான பாடல்கள் இருப்பினும் அவற்றின் உட்கருத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலாத அவர்கள் அவற்றிற்கு ஏதேதோ பொருள்களைக்கூறுகின்றனர்.சூபி முஸ்லீம்களிடையேயும், சக்ய, மதுர பாவனைகள் பரவலாக உள்ளன. ஆனால் சாதாரண முஸ்லீம்கள் அவற்றைக் குரானுக்கு எதிரானவை என்று கூறி ஒதுக்கி விடுகின்றனர். கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ நெறியில் ஏசுவின் தாயான மேரியின் உருவத்தில் அன்னை வழிபாடு நடைமுறையில் இருப்பினும், அது கடவுளைத் தாயாகக்கருதும் பாவனையுடன் தொடர்பில்லாமல் இருப்பதால் பாரத நாட்டிலுள்ள அன்னை வழிபாடு போன்று பலனளிக்கவில்லை. ஒரு சாதகனை சச்சிதானந்தத்தை அறியச்செய்து அனைத்துப் பெண்களிடமும் இறைவனைக்காண வைக்க அந்த வழிபாட்டினால் இயலவில்லை.எனவே பல்கு நதி பாதி வழியிலேயே மறைந்து விட்டது போல கத்தோலிக்க நெறியில் அன்னை  வழிபாடு முற்றுப்பெறாமலே நின்றுவிட்டது.

ஒரு பாவனையின் மூலம் றைவனிடம் ஈர்க்கப்படும் போது, மனம் அந்த உணர்விலேயே ஆழ்ந்து புறவுலகை மறந்து தன்னிலேயே மூழ்கிவிடுகிறது என்றுஏற்கனவே கூறியிருந்தோம். இவ்வாறு இறைவனுடன் ஒன்றிவிட மனம் முயலும்போது, சாதகனின் கடந்த கால சம்ஸ்காரங்கள் அந்த முயற்சியைத் தடுத்து மனத்தை மீண்டும் புறமுகமாக்குவதில் முனைகின்றன. இத்தகைய பூர்வ சம்ஸ்காரங்கள் நிறைந்த மனம் கொண்ட சாதாரணமனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்றாலும்  சிலவேளைகளில் ஒரே ஒரு பாவனையில் வெற்றி பெறுவது கூட முடியாமல் போய் விடுகிறது. இதனால் பல சாதகர்கள் மனம் தளர்ந்து  தங்கள் முயற்சியைக்கைவிட்டு இறுதியில் இறைவன் மீதே நம்பிக்கை இழந்து புலனின்பங்களே எல்லாம் என்று எண்ணி, மீண்டும் அவற்றை நாடி ஓடத் தலைப்படுகின்றனர். ஆகவே புலனின்பப் பொருட்களின் மீது நாட்டமின்மை, பேரன்பு நிறைந்த மனத்துடன்  இறைவனை ஆழ்ந்து தியானித்தல் மற்றும் பாவனையால் தோன்றும் பரவசம் ஆகியவையே ஒரு சாதகனின் முன்னேற்றத்தை அளக்கின்ற அளவு கோல்களாகும்.

ஏதாவது ஒரு பாவனையில் மூழ்கி, மனத்தில் மறைந்து கிடக்கின்ற பூர்வ சம்ஸ்காரங்களால் தோன்றும் இடர்களை எதிர்கொள்ளாத வரை ஒரு சாதகன் அகப்போராட்டத்தை ப் பற்றிச் சிறிதும் அறிய மாட்டான். ஒரு பாவனையில் வெற்றி பெறுவதற்கு எத்துணை இன்னல்களை அனுபவிக்க  வேலண்டியுள்ளது என்பதை சாதகன் மட்டுமே அறிய முடியும். குருதேவர் மிகவும் குறுகிய காலத்தில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அனைத்து பாவனை சாதனைகளிலும் வெற்றி பெற்றது ஒரு  சாதகனுக்கு மட்டுமே திகைப்பை அளிக்கும். அவன் மட்டுமே இது மனிதனால் சாதிக்க இயலாத செயல்  என்பதைப்புரிந்து கொள்கிறான்.

ஆன்மீக உலகின் மிக நுட்பமான உண்மைகளைப்புரிந்து  கொள்ளும் சக்தி சாதாரண மனிதர்களிடம் இல்லாததால் தான் அவதாரங்கள் என்று புகழப்படும் ஆன்மீக வீரர்களின் சாதனை வரலாற்றைச் சரிவர எழுதி வைக்க முடியவில்லையோ என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது.ஏனெனில் வாழ்க்கையில் புகு முன் அவர்கள் கொண்டிருந்த வைராக்கியம். புலனின்பப் பொருட்களிலிருந்து அவர்கள் விலகிய விவரம் போன்றவையும் சாதனைகளுக்குப் பின் உலகப் பற்றுக்களில் கட்டுண்ட மக்களை மீட்பதற்கு ச் செய்த முயற்சிகளில் அவர்களின் ஆற்றல்கள் எவ்வாறு வெளிப்பட்டன என்பதையும் மட்டுமே அவர்களின் வரலாறுகளிலிருந்து அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. சாதனைகளின் போது அவர்கள் பூர்வ சம்ஸ்காரங்களை எப்படி எதிர் கொண்டனர்., அவற்றை  வென்று மனத்திலிருந்து வேருடன் களைந்து எறிய எத்தகைய போராட்டங்களை நிகழ்த்த வேண்டியிருந்தது எ என்பது பற்றி வரலாறுகளில் மிகச் சிறிதளவே கூறப்பட்டுள்ளது. கூறப்பட்டுள்ள அந்தச் சிறிய பகுதிகள் கூடச் சிலவேளைகளில் அளவுக்கு மிஞ்சிய வர்ணனைகளாலும் வார்த்தை ஜாலங்களாலும் விளக்கப் பட்டிருப்பதால் அவற்றிலிருந்து சாரத்தைப் பிரித்தெடுப்பது மிகவும் கடினமான செயலாக இருக்கிறது. இதைச் சில எடுத்துக் காட்டுகள் மூலமாக விளக்கினால் வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

மனித குல நன்மைக்காகச் சில ஆற்றல்களைப்பெறும் பொருட்டு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அவ்வப்போது தவம் புரிந்தது பற்றிய தகவல்கள் நூல்களில் உள்ளன. ஆனால் எதிர்மறை உணர்வுகளிலிருந்து விடுபட அவர் நிகழ்த்திய அகப்போராட்டங்களைப் பற்றி எதுவும் அவற்றில் சொல்லப்படவில்லை.தண்ணீரையும் காற்றையும் மட்டுமே உணவாகக்கொண்டுஒற்றைக்காலில் நின்றார் என்பது போன்ற குறிப்புக்கள் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.

புத்தரின் விஷயத்திலும் இப்படியே அவர் பற்றற்று வாழ்ந்து வீட்டை விட்டுச் சென்று துறவு பூண்டது, தர்மச் சக்கரத்தை நிறுவியது ஆகிய இவையளவிற்கு அவரது ஆன்மீக சாதனைகள் பற்றிய விவரங்கள் கிடைக்கவில்லை. ஆயினும் பிற மகான்களை விட புத்தரின் வாழ்வில் சாதனைகள் பற்றியகுறிப்புகள் சிறிது அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன. உணவைக் கட்டுப்படுத்தி குறிக்கோள் ஒன்றையே நினைத்துத் தம் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் அகமுகப்படுத்தி மனவுறுதியுடன் ஆறு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து அவர் தவம் செய்ததையும் ஆஸ்பானகம்” என்ற தியானப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு சமாதி நிலையை அடைந்ததையும் பற்றி அவரது வரலாறுகள் கூறுகின்றன. பூர்வ சம்ஸ்காரங்களுடன் அவர் நிகழ்த்திய அகப்போராட்டங்களைக்கூற வந்த ஆசிரியர் அதனை அவர் மாரனுடன் போராடுவதாகக்கூறி ஒரு புற நிகழ்ச்சி போலச் சித்தரித்துவிட்டார்.

ஏசுநாதரின் ஆன்மீக சாதனைகள் பற்றியும் எந்த விவரமும் கிடைக்கவில்லை.பன்னிரண்டு வயது வரை அவரது வாழ்க்கை யில் நிகழ்ந்த சில நிகழ்ச்சிகளைக்கூறி விட்டு நேராக அவர் முப்பதாவது வயதில் புனித ஜான் என்பவரிடம் ஞானஸ்நானம் பெற்றது பற்றிக்கூறச் சென்று விடுகிறார். அவரது வரலாற்றை எழுதியவர். தொடர்ந்து அவர் தன்னந்தனியாகப் பாலைவனத்திற்குச் சென்று நாற்பது நாட்கள் தவம் செய்தது, சாத்தான் வந்து அவருக்கு ஆசை காட்டியது, தவத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்து திரும்பியது, மனித குல நன்மைக்காகப் பாடுபட்டது என்று இவை பற்றி மட்டுமே விளக்குகிறார். இதன் பின்னர் ஏசுநாதர் வெறும் மூன்று வருடங்கள் மட்டுமே உயிர் வாழ்ந்திருக்கிறார். பன்னிரண்டு முதல் முப்பத வயது வரை அவரத வாழ்க்கையில் என்ன நிகழ்ந்தது என்பது பற்றி பேச்சே இல்லை.

ஆதிசங்கரரின் வாழ்க்கையில் பல நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் தொடர்ச்சியாகக் கிடைப்பினம் அவரது அகவுணர்வுகளைப் பற்றி ஊகித்தே அறிய வேண்டியுள்ளது.

சைதன்யரின் ஆன்மீக சாதனைகள் பல குறித்து வைக்கப் பட்டுள்ளன. ஆகால் காமம் சிறிதும் கலவாத அவரது உயரிய பக்தியைப் பற்றிய விவரங்களை ராதை-கண்ணன் காதல் போன்ற உதாரணக்கதைகள் மூலம் விளக்க முற்பட்டதால் சாதாரண மக்கள் அதன் உண்மையான பொருளைப்புரிந்து கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டது. சைதன்யரும் அவரது நெருங்கிய சீடர்களும் சக்ய, வாத்சல்ய, குறிப்பாக மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டு சாதனைகள் புரிந்தபோது அந்த பாவனையின் உச்சத்தை அவர்கள் அடைகின்றவரையில் படிப்படியாக மனம் என்னென்ன நிலைகளை அடைகிறது என்பதை எந்த அளவுக்கு வார்த்தைகளால் விளக்க முடியுமோ அந்த அளவுக்குக்குறித்து வைத்துள்ளனர்.ஆனால் ஏதாவது பாவனையில் உச்சநிலை அடைகின்ற சாதகனின் மனம், தான் அன்பு செய்கின்ற இறைவனுடன் ஒன்றி, இரண்டற்ற பரம் பொருளுடன் இரண்டறக் கலக்கின்ற அனுபவம் பற்றிய உண்மையை அவர்கள் விளக்கவில்லை. அந்தஇறுதிநிலை உண்மைப் பற்றிச் சுட்டிக் காட்டியிருப்பினும் அது தாழ்ந்த நிலை என்று கூறி,பிற சாதகர்களை எச்சரித்துள்ளனர். குருதேவரின் அற்புதமான வாழ்க்கையும் அசாதாரணமான சாதனைகளும்  இந்த நவீனகாலத்தில் அந்த உண்மையைத்தெளிவாக எடுத்துக்கூறி அனைத்து மதங்களும் அவற்றின் அனைத்து சாதனை முறைகளும் சாதகன் ஒரே குறிக்கோளுக்குத்தான் இட்டுச் செல்கின்றன என்ற உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. அவரது வாழ்விலிருந்து கற்க வேண்டிய  அம்சங்கள் எதையும் கற்காமல் மேலே கூறிய இந்த உண்மையை மட்டுமே நாங்கள் அறிந்திருக்கலாம்.ஆனால் அவரது அருளால் இந்த உண்மையின் விளக்கத்தால் தான் நாங்கள் பரந்த நோக்குடையவர்கள் ஆனோம், சமய ஒருமைப்பாடு  என்றால் என்ன என்பதைப்புரிந்து கொண்டோம். அதற்காக நாங்கள் அவருக்கு என்றென்றும் கடன்பட்டுள்ளோம்.

சைதன்யர் போன்ற வைணவச்சான்றோர்களால் ஆன்மீக உலகிற்கு அளிக்கப்பட்ட வரப்பிரசாதங்களுள் முக்கியமான ஒன்று மதுர பாவனையாகும். அவர்கள் மதுர பாவனையை போதித்திராவிடில், அதனை கடவுளை உணர்வதற்கான ஒரு வழியாகக்கொண்டு பலர் ஆன்ம அமைதியும பேரின்பமும் பெற்றிருக்க முடியாது.கண்ணனின் பிருந்தாவன லீலை மிகவும் பொருள் பொதிந்தது என்பதை முதன்முதலில் உலகிற்கு உணர்த்த முயன்றவர்கள் வைணவ ஆசாரியர்களே.ஷசைதன்யர் தோன்றியிராவிடில் பிருந்தாவனம் இன்று ஒரு சாதாரண வனமாக மட்டுமே இருந்திருக்கும்.

புறவுலக நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து முற்றிலுமாக தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு அக உலகத்தை உண்மையென்று ஏற்றுக்கொண்ட பின்னரே இந்த பாவனைகளைப் பற்றிய உண்மைகளைஆராயப்புகவேண்டும். இல்லாவிடில் பிருந்தாவன லீலையின் உண்மையையும் இனிமையையும் ஒரு போதும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஒரு நாள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மிகவும் ஆர்வத்துடன் பிருந்தாவன லீலையைப் பற்றிச்சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். மேலைக்கல்வி கற்ற அவரது இளம் சீடர்கள் அதில் எந்த ஈடுபாடும் காட்டவில்ல. 

அதனைக் கவனித்த அவர் சொன்னார் ” இந்த லீலையில் கண்ணனிடம்  ராதையின் மனம் கொண்ட கவர்ச்சியை நீங்கள் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை, புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதும் இல்லை. இறைவனிடம் இத்தகைய கவர்ச்சியுடன் ஈடுபட்டால் தான் ஒருவர் அவரை உணர முடியும்கண்ணனிடம் கோபியர் கொண்ட பிரேமை வெறியைப் பாருங்கள் அவனுக்காக அவர்கள்  கணவன், குழந்தை,குலம்,ஆசாரம் , மானம், அவமானம் , நாணம்,வெறுப்பு, மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற தயக்கம், சமூகம் தூற்றுமோ என்ற அச்சம் அனைத்தையும் துறந்து விட்டனர். இவ்வாறு ஒருவர் செய்ய முடிந்தால் அவர் இறைவனை அடைகிறார்.

காமத்தைமுற்றிலும் வெல்லாதவரை மகா வடிவினளான அதாவது தெய்வீகப்பேருணர்வு வடிவினளான ராதையின் மனநிலையைப்புரிந்து கொள்ள முடியாது.

பேரானந்தப்  பெருஞ்சுடரான கண்ணனைக் காண்பதே கோபியருக்கு சிற்றின்ப சுகத்தைவிட கோடி கோடி மடங்கு பேரானந்தத்தை அளித்தது. உடலுணர்வை அவர்கள் மறந்து விட்டிருந்தனர்.உடலுணர்வையே ம மறந்த அவர்கள் மனத்தில் காமம் எவ்வாறு எழ முடியும்?கண்ணன் திருமேனியின் தெய்வீகப்பேரொளி அவர்களின் மயிர்க்கால் தோறும் புகுந்து அவர்களுக்குக் காமசுகத்தைவிட அதிகப்பேரானந்தத்தை அல்லவா அள்ளித் தந்தது.

ஒரு முறை சுவாமி விவேகானந்தர் கண்ணன்- ராதையின் பிருந்தாவன லீலை உண்மை பற்றிய ஐயத்தை எழுப்பி, அவை பொய் என்று நிரூபிக்க முன்றார். அப்போது குருதேவர் அவரிடம் , ”ராதை என்ற ஒருத்தி இருந்ததில்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். ஏதோ ஒரு சாதகர் தன் கற்பனையில் ராதையை உருவாக்கினார் என்ஏற இருக்கட்டும். அனால் கற்பனையாகவே இருந்தாலும், அவர் தன்னை ராதையாக எண்ணும்போது அவளது குணநலன்களைச் சிந்திக்கும் போதம் அவளுடைய அகவுணர்வுகளை ஏற்றுக் கொள்வதால் , தன்னினைவு இழந்து அச்சமயத்திற்கு அவளாகவே ஆகி விடுகிறார் என்பதை நீ ஏற்கத்தானே வேண்டும்! அப்படியானால் அந்த பிருந்தாவன லீலை நடைபெற்றது உண்மைதானே! என்று கூறினார்.

பிருந்தாவனக் கண்ணனின் தெய்வீகக் காதல் விளையாட்டைப் பற்றி மாறுபட்ட கருத்துக்கள் எத்தனை வேண்டுமானாலும் எழட்டும்! ஆனால் ஸ்ரீசைதன்யர் முதலான எண்ணற்ற வைணவ ஆசாரியர்கள் கண்டு, தங்கள் புனித வாழ்க்கையில் கடைப்பிடித்த மதுர பாவனை எக்காலத்திலும் உண்மையானதாகவே நிலைத்திருக்கும்.

14-குருதேவரின் மதுரபாவனைசாதனை

குருதேவரின் ஒருமுகப்பட்ட மனத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பாவனை அல்லது உணர்வு தோன்றினால் அவர் அதிலேயே சில காலம் ஒன்றியிருப்பார். அந்தக் காலகட்டத்தில் அந்த பாவனை அவர் மனத்தை முழுமையாக ஆட்கொண்டு மற்ற அனைத்து பாவனைகளையும் விலக்கிவிடும். அவரது உடலிலும் அந்த பாவனை வெளிப்படுவதற்கு ஏற்ற மாற்றங்களை உண்டாக்கி, உடலை உகந்த கருவியாக்கிவிடும். சிறுவயதிலிருந்தே அவரிடம் இத்தகைய மனஇயல்பு இருந்து வந்தது பற்றி நாங்கள் கேள்விப் பட்டுள்ளோம். நாங்கள் தட்சிணேசுவரத்திற்குச் சென்றபோது இதனைக் கண்டோம். பாடல்களைக்கேட்டோ அல்லது வேறு காரணமாகவோ அவர் குறிப்பிட்ட ஒரு பாவனையில் மூழ்கும்போது வேறு பாவனை பற்றிய பாடலோ பேச்சோ எழுந்தால் அவர் மிகவும் வேதனைப்படுவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஓர் இலக்கை நோக்கிச்செல்லும் எண்ண அலைகள் திடீரெனத் தடுக்கப்படுவதால் தான் அவருக்கு வேதனை உண்டாகியிருக்க வேண்டும்.மனத்தில் ஒரே வகை எண்ண அலை நிலவுகின்ற நிலையையே  சவிகல்ப சமாதி என்று பதஞ்சலி மாமுனிவர் விளக்கியுள்ளார். பக்தி சாஸ்திரங்கள் இந்த நிலையை பாவசமாதி என்று குறிப்பிடுகின்றன. சிறுவயதிலிருந்தே குருதேவரின் மனம் இத்தகைய சமாதியில் முழுமையாக ஒன்றிவிடுகின்ற பக்குவம் உடையதாக இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

குருதேவரின்  இத்தகைய மனஇயல்பு சாதனைகள் பழகத் தொடங்கியதிலிருந்து வேறொரு வழியைப் பின்பற்றத்தொடங்கியது. இந்தக் காலத்தில் அவரது மனம் முன்போல் ஒரு குறிப்பிட்ட பாவனையில் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு உடனே இன்னொரு பாவனைக்குத் தாவவில்லை. ஒரு பாவனையில் ஈடுபட்டால் அதன்இறுதி காலம் வரை அவர் மனம் அதையே பற்றிக்கொண்டிருந்தது. எடுத்துக்காட்டாக அவர் தாச பாவனையில் ஈடுபட்டிருந்தால் அதன் உச்ச நிலையை அடையும் வரை மாத்ரு பாவனையை ஏற்கமாட்டார். அதன் முடிவைக் காணாத வரை வாத்சல்ய பாவனையைக் கைக்கொள்ளமாட்டார். குருதெவரின் சாதனை காலத்தைப்பற்றி ஆழ்ந்து படிக்கும்போது நாம் இதை உணரலாம்.

image73

மதுர பாவனை சாதனை

மதுர பாவனை சாதனை

 

பைரவி பிராம்மணி வந்த காலத்தில் குருதேவர் மாத்ரு பாவனையில் ஈடுபட்டு இறைவனை அன்னையாக வழிபட்டு வந்தார். அப்போது உயிருள்ள, உயிரற்ற அனைத்திலும் சிறப்பாகப் பெண்கள் அனைவரிலும் அன்னையையே கண்டார். பிராம்மணியைக் கண்டதும் அவர் அம்மா என்று அழைத்ததும், சில சமயம் பிராம்மணியின் மடியில் அமர்ந்து, அவர் ஊட்ட உணவு உண்டதும் இதனால் தான் என்பது தெளிவு. 

சிலவேளைகளில் பைரவி, கோபியரின் பாவனையில் ஈடுபட்டு மதுரபாவனைப் பாடல்களைப்பாடினால் குருதேவர் அவரைத் தடுத்து, மாத்ரு பாவனை பாடல்களைப்பாடச் சொல்வார். என்று ஹிருதயர் கூறினார். குருதேவரின் மனநிலையைப்புரிந்துகொண்டு பிராம்மணியும் உடனே அன்னையின் சேவகி போன்ற பாவனையிலிருந்து பாடுவார். அல்லது கோபாலன் மீது யசோதையின் அளவற்ற பாவத்தை வெளிப்படுத்தும் பாடல்களைப்பாடுவார்.

இவை யாவும் குருதேவர் மதுரபாவனையில் ஈடுபடுவதற்குமுன் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளாகும். உணர்வு வீட்டில் திருட்டு என்பது அவர் மனத்தில் சிறிதும் இல்லை என்பதை நாம் இதிலிருந்து புரிந்து கொள்கிறோம்.

குருதேவரின்  மனத்தில் மாறுதல்கள் ஏற்பட்டு வாத்சல்ய பாவனை சாதனைகளில் சிலகாலம் ஈடுபட்டார் என்பதைமுன்னரே கூறியுள்ளோம்.மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டு அவர் மேற்கொண்ட சாதனைகளைப்பற்றி இப்போது பார்ப்போம். 

இது நிரூபிப்பது என்ன? 

குருதேவர் படிப்பு வாசனையே அற்றவர்” என்று நாம் கூறினாலும், ஏறக்குறைய அவரும் அப்படித்தான் வாழ்ந்திருந்தாலும், வாழ்நாள் முழுவதும் சாஸ்திரங்கள் காட்டிய வழியில் தான் அவர் வாழ்ந்தார் என்பது அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து தெளிவாகத் தெரிகின்றது.

குருவிடம் தீட்சை பெறும் முன்னரே உள்ளம் கூறியதற்கேற்ப அவர் பல சாதனைகளைப்புரிந்தார். ஆனால் அவை எந்த விகையிலும் சாஸ்திரங்களுக்கு முரணாக இருக்கவில்லை.மாறாக அவற்றுக்கு ஏற்பவே இருந்தன, உணர்வு வீட்டில் திருட்டு” இல்லாத இதயத்தூய்மையுடன், இறைக்காட்சி பெற விரும்பும் எந்தவொரு பக்தரிடத்தும் இது நிகழும் என்ற உண்மையைத்தான் குருதேவரின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள் நிரூக்கின்றன. இதில் வியப்பேதும் இல்லை, ஏனெனில் சாஸ்திரங்கள் என்று நாம் கூறுகின்ற நூல்களும்  இத்தகைய அனுபவங்களின் தொகுப்புதானே! உண்மையை உணர மகாபுருஷர்கள்  செய்த முயற்சிகளும் அவர்கள் பெற்ற அனுபவங்களின்  தொகுப்புமே அல்லவா பின்னர் சாஸ்திரங்கள் என்று அழைக்கப் பட்டன.

படிப்பறிவற்ற குருதேவர் பெற்ற அனுபவங்கள் அத்தனையும் சாஸ்திரங்களுடன் ஒத்திருந்ததன் மூலம்  சாஸ்திரங்களின் உண்மை சிறப்பாக நிரூபிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றிக்குறிப்பிடும்போது சுவாமி விவேகானந்தர், சாஸ்திரங்களின்  உண்மையை நிரூபிக்கவே இந்த முறை இறைவன் படிப்பறிவற்றவராக அவதரித்தார் என்று கூறினார்.

சாஸ்திரங்கள் கூறுவனவற்றை குருதேவர் தம் இயற்கையான இயல்பு காரணமாகவே பின்பற்றினார்.என்பதை  அவர் பல்வேறு பாவனை சாதனை காலத்தில் அந்த பாவனைகளுக்கு ஏற்றாற்போல் வேடம் புனைந்ததிலிருந்து அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. தபஸோ வ்யாப்யலிங்காத் என்று ரிஷிகளும் உபநிடதத்தில் கூறியுள்ளார்.

இதயத்தின் உள்ளுணர்வால் உந்தப்பெற்று தாம் மேற்கொள்ளும் பாவனைகளுக்கு ஏற்ப உடை மற்றும் சமயச் சின்னங்களை அணிந்து கொண்டதை குருதேவரின் வாழ்க்கையில் காண முடிகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக தந்திர  சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்ற மாத்ரு பாவனை சாதனையில் ஈடுபட்ட போது சிவப்பு ஆடை, திருநீறு, குங்குமம், ருத்திராட்சம்  அணிந்து கொண்டார். வைணவ பாவனைகளை மேற்கொண்டபோது வைணவச் சின்னங்களான வெள்ளையுடை, வெண் சந்தனம், துளசிமாலை அணிந்து கொண்டார். அத்வைத சாதனையின் போது பூணூலையும் சிகையையும் அகற்றி காவியுடை தரித்துக்கொண்டார்.ஆண்களின் பாவனைகளைப் பின்பற்றும் போது ஆண்களுக்கான  உடை அணிந்தார். பெண்களுக்கான பாவனைகளைப் பின்பற்றும்போது ஆண்களுக்கான உடை அணிந்தார். பெண்களுக்கான பாவனைகளைப் பயின்ற போது பெண்களுக்குரிய உடைகளையும் அணிகலன்களையும் அணிந்து கொண்டார். நாணம், அச்சம், பிறப்பு, குலம், ஆசாரம் முதலான எட்டு தளைகளை விட்டொழிக்காமல்  இறைவனை அடைய முடியாது என்று குருதேவர் பலமுறை  எங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கிறார். இதனை வாழ்நாள் முழுவதும் மனம், வாக்கு, உடலால் எவ்வாறு பின்பற்றினார் என்பதை சாதனைகளில் ஈடுபட்டிருந்தபோது பொருத்தமான வேடம் புனைந்து உட்பட அவர்  மேற்கொண்ட அனைத்து செயல்களிலிருந்தும் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

மதுர பாவனைகளில் ஈடுபட்டபோது குருதேவர் பெண்களைப்போல  வேடமணியப் பெரிதும் விரும்பினார். இதனை அறிந்த மதுர் அவருக்கு விலையுயர்ந்த காசிப்பட்டு, பாவாடை, தாவணி, ரவிக்கை ஆகியவற்றை வாங்கி அளித்தார். பாபாவின் வேடம் தத்ரூபமாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகச் செயற்கை தலைமுடியையும் தங்க நகைகளையும் கூட அணிவித்து மகிழ்ந்தாராம் மதுர். மதுர் இதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்தது, தீய எண்ணம் கொண்ட ஒரு சிலர் குருதேவரின் துறவுக்கு மாசு கற்பிக்க ஏதுவாயிற்று என்று நம்பகமான சிலர் எங்களிடம் கூறினர்.ஆனால், குருதேவரும் சரி, மதுரும் சரி இவற்றையெல்லாம் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் தங்கள் குறிக்கோளில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தனர். தம் செயல் குருதெவருக்கு மனத்திருப்தியை அளிக்கிறது, அவர் எதையும் அர்த்தமின்றிச் செய்யவில்லை என்ற நம்பிக்கையில் மகிழ்ந்தார் மதுர் பெண்ணாக வேடம் தரித்துக்கொண்ட குருதேவரோ கண்ணன் மீது தணியாக் காதல் கொண்ட பிருந்தாவனப்பெண்களின் பாவனையில் ஈடுபட்டு தாம் ஒரு ஆண் என்பதையே மறந்துவிடும் அளவுக்கு அதில் ஆழந்துவிட்டார். அவரது எண்ணங்களும் பேச்சும் எல்லாமும் பெண்களுடையவை போலாகிவிட்டன. மதுர பாவனை சாதனைக் காலத்தில் தாம் ஆறுமாத  காலம் பெண்ணுடை தரித்திருந்ததாக குருதேவர் கூறினார்.

ஆண்,பெண் ஆகிய இருபால் இயல்புகளும் குருதேவரிடம் அற்புதமான வகையில்  சங்கமித்து இருந்ததாக முன்னரே குறிப்பிட்டுள்ளோம். ஆகையால் பெண்வேடம் புனைந்த போது அவரிடம் பெண்ணின் இயல்புகள் தோன்றியது. வியப்புக்குரியதன்று. ஆனால் நடை, பேச்சு, புன்னகை, பார்வை  என்று உடலின் ஒவ்வொரு செயலும் மனமும் யாவும் முழுக்கமுழுக்க பெண்ணைப்போலவே மாறிவிடும். என்பதை நம்மால் கற்பனைகூட ச் செய்ய இயலவில்லை. எவ்வளவு தான் நம்ப  இயலாததாகத்தோன்றினாலும் இவை நிகழத்தான் செய்தன. இவை பற்றி குருதேவரும் ஹிருதயரும் எங்களிடம் பல தடவை கூறியுள்ளனர். 

நாங்கள் தட்சிணேசுவரத்திற்குச் சென்று வரும் நாட்களிலும் குருதேவர் பெண்களின் நடை, உடை, பாவனைகளை நடித்துக் காட்டுவதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறோம். பெண்ணைப்போலவே அவர் நடித்துக் காட்டுவது பெண்களையே வியப்புக்கு உள்ளாக்கும் அளவுக்கு மிக மிக இயற்கையாகஇருக்கும்.

குருதேவர் மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டிருந்த நாட்களில் ஜான்பஜாரிலிருந்த  ராணி ராசமணியின் வீட்டிற்கு அவ்வப்போது சென்று, அங்கு மதுர்பாபுவின் வீட்டுப் பெண்களுடன் தங்கி வருவதுண்டு. 

துளிகூட காமவுணர்வு கலவாத அவரது தூய்மையை அறிந்திருந்த அந்தப் பெண்கள் அவரை தெய்வமாகவே மதித்தனர். அவரது பெண்மை இயல்பையும் தங்களிடம் அவர் காட்டுகின்ற உண்மையான பாசத்தையும் நேசத்தையும் கண்ட அந்தப்பெண்கள் அவரையும் தங்களுள் ஒருவராகவே கருதினர். அவர் முன்னிலையில் அவர்களுக்கு  வெட்கமோ நாணமோ தோன்றுவதில்லை. 

மதுரின் புதல்வியருள் ஒருவரின் கணவர்ஜான்பஜார் வீட்டிற்கு வந்தபோது குருதேவரே அந்தப் பெண்ணுக்கு அழகான உடைகளும் அணிகலன்களும் அணிவித்து தலைவாரிவிட்டு அவள் எவ்வாறெல்லாம் தன் கணவனிடம் நடந்துகொண்டு அவரை மகிழ்விக்க வேண்டுமென்று அறிவுரைகள் கூறி ஒரு தோழியைப்போல அவள் கையைப் பிடித்து அவளைக் கணவரின் அருகில் விட்டு வந்தார். இதைப்பற்றிக்கூறும்போது குருதேவர், அந்தப்பெண்கள் என்னைத் தங்கள் தோழியாகவே கருதினர். எள்ளளவும் அவர்கள் கூச்சப்படவில்லை என்று சொன்னார்.

ஹிருதயரும் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார், பெண்வேடம் தரித்து பெண்கள் சூழ அவர் இருக்கும்போது நெருங்கிய உறவினர்களால் கூட அவரை எளிதில் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியாது.

ஒரு நாள் மதுர்பாபு என்னை வீட்டினுள் அழைத்துச்வென்று என்னிடம் இவர்களுள் உன் மாமா  யார் என்று சொல் பார்க்கலாம். என்று கூறினார். நீண்ட நாட்கள் குருதேவருடன் வாழ்ந்து அவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்திருந்தபோதிலும் அவரை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு கொள்ள இயலவில்லை.தட்சிணேசுவரத்தில் மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டபோது மாமா நாள்தோறும் அதிகாலையில் எழுந்து நந்தவனத்திற்குச் சென்று மலர்கள் கொய்வார். பூக்கூடையுடன் அவர் நடந்து செல்லும்போது ஒவ்வொரு முறையும் பெண்களைப்போல இயல்பாக இடது காலையே முன்வைத்து நடப்பார். அவர் இவ்வாறு பூப்பறிக்கின்ற போது பல முறை நான் அவரை சாட்சாத் ராதை என எண்ணியதுண்டு” என்று பைரவி பிராம்மணி ஒரு முறை கூறினார். பறித்த பூக்களைப் பலவிதமான அழகிய மாலைகளாகத் தொடுத்து நாள்தோறும் ராதா கோவிந்தருக்கு அணிவித்து அலங்காரம் செய்வார். சிலவேளைகளில் அன்னை காளிக்கு அணிவித்து அலங்கரித்தபின் கோபியர் காத்யாயனியை வழிபட்டுத் தங்களுக்குக் கண்ணனை நாயகனாக அளிக்கவேண்டும் என்று கேட்டது போல அன்னையிடம் மனமுருகிப் பிரார்த்திப்பார்.

கண்ணனின் திருக்காட்சி பெற்று அவனைத் தன் நாயகனாக அடைய வேண்டுமென்ற வேட்கையுடன் குருதேவர் அன்னை காளியை வழிபட்டார். 

அதன் பின்னர் கண்ணனின் திருவடிகளுக்குச்சேவை செய்யும் பணியில் முழுமனத்துடன் ஈடுபடலானார்.

பிரார்த்தனையிலும் கண்ணனின் திருக்காட்சிக்காகக் காத்திருப்பதிலும்  அவரது நாட்கள் கழிந்தன. இரவும் பகலும் இடையறாமல் அவரது இதயம் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை   செய்தவண்ணம் இருந்தது. நாட்களும் வாரங்களும் மாதங்களும் கழிந்தபோது ம்அவரது நம்பிக்கையும் உறுதியும் எள்ளளவும் குறையவில்லை. அவரது பிரார்த்தனை விம்மல் வெடிக்கும் அழுகையாயிற்று. கண்ணனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்த அவரது தவிப்பு, அவரைப் பித்தனைப்போல மாற்றிற்று. எப்போதும் ஒரு விதப் பரிதவிப்பு, படபடப்பு! இவற்றின் விளைவாக ஊணும் உறக்கமும் அவரை விட்டு நீங்கியது. 

அந்த விரக வேதனையை எப்படி விளக்குவது? இதயத்தில் நிறைந்து விட்ட ஒருவருடன் என்றென்றைக்குமாக இரண்டறக் கலந்து விடவேண்டும் என்ற  அந்தச் சொல்லொணா ஏக்கம், நாயகனை அடைய முடியாதபடிச்செய்யும் ஈவிரக்கமற்ற தடைகள்  விளைவிக்கின்ற அந்தத்துயரம் இதயத்தைச்சுட்டெரிக்கும் அந்தப் பிரிவுத்துன்பம்  உடலையும் புலன்களையும் வாட்டுகின்ற அந்த தாபம்- இவற்றை எப்படித் தான் விவரிப்பது? அந்த விரக வேதனை, மனத்தைப் பிழிந்தெடுத்து அவரை வாட்டியதுடன் உடம்பையும் வெகுவாக ப் பாதித்தது. 

இந்த பாவனையில் ஈடுபட்ட ஆரம்ப காலத்தில் அவருக்கு உடம்பு முழுவதும் பொறுக்க இயலாத எரிச்சலும் வெப்பமும் ஏற்பட்டன. கண்ணனைப் பிரிந்த துயரால் மயிர்க்கால்களில் ரத்தத்துளிகள்  கசிந்தன. உடலின் மூட்டுக்கள் யாவும் இளகிப்போய்க் கழன்று விடுமோ என்று தோன்றிற்று. இதயத்தின் எல்லையிலாத் துயரத்தால் புலன்கள் இயங்க மறுத்து, சிலவேளைகளில் உடல்,  உணர்ச்சியற்றுச் சவம் போல் கிடந்தது” என்று குருதேவர் கூறினார்.

உடலைப் பற்றி மட்டுமே எண்ணி அதனுடன் நம்மை ஒன்றுபடுத்திக் கொண்டிருக்கும் நாம், காதல் என்றால் உடல்களின் கவர்ச்சி என்று மட்டுமே அறிவோம். ஒரு வேளை பெருமுயற்சி செய்து இந்த நிலைக்கும் சற்று உயரே சென்று சிந்திப்போமானால் உடலின் முக்கியத்துவத்தைத் தாண்டி ஒருவரிடம் காணும் உயர்பண்புகளால் கவரப்படுவது தான் புலன் கடந்த காதல் என்று கூறுவோம். எத்தனைக் கவிஞர்கள் போற்றிப் பாடியிருந்தாலும் நமது இந்தப்புலன் கடந்த காதலில் உடலுணர்வும் இன்பம் துய்க்கும் நுண்ணிய  ஆசையும் இல்லாமல் போகாது.குருதேவரின் உண்மையான உயர்நிலைக் காதலோடு ஒப்பிடும் போது, இது எத்துணை பயனற்றதாகவும் உள்ளீடற்ற போலியாகவும் தாழ்ந்ததாகவும் உள்ளது என்பது தெரியும்.

பிருந்தாவன தேவியான ராதை மட்டுமே  இத்தகைய உண்மையான புலன் கடந்த உயர்நிலைக் காதலைத் தெளிவாக உணர்ந்து அனுபவித்து உலகிற்கு எடுத்துக் காட்டினாள். என்று பக்தி நூல்கள் கூறுகின்றன.நாணம், வெறுப்பு, அச்சம் ஆகியவற்றை நீக்கி, சமுதாயம் என்ன நினைக்குமோ மக்கள் என்ன நினைப்பார்களோ, என்ற பயத்தை விலக்கி, பிறப்பால் வரும்  பெருமை, குலம், ஆசாரப்பெருமைகளை ஏன், தன் சொந்த உடல் உள்ளம் ஆகியவற்றின் சுகபோகங்களைக்கூட அறவே மறந்து, கண்ணனின் சுகத்தையே தன் சுகமாக எண்ணி வாழ்ந்தாள். அவள்! அவளுக்கு நிகராக வேறொருவரை எந்த நூல்களில் தேடினாலும் காண இயலாது. அதனால் தான் ராதையின் அருட்பார்வை கிட்டாமல் கண்ணனின் தரிசனம் கிடைப்பது சாத்தியமே இல்லை, ஏனெனில் சச்சிதானந்த வடிவினனான கண்ணன் ராதையின் பிரேமையால் என்றென்றும் கட்டுண்டு அவளது கையசைவுக்கு ஏற்பவே பக்தர்களின் விருப்பங்களைப்பூர்த்தி செய்கிறான் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. ராதையைப்போல் காமம் கலவாதக் காதல் அல்லது அதற்கு நிகரான காதல் கொண்டாலன்றி இறைவனை நாயகனாகப்பெறுவதோ மதுர பாவனையின் முழுமையான இனிமையை அனுபவிப்பதோ யாராலும் எக்காலத்திலும் முடியாது. பக்தி சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள இந்தக் கருத்துக்களின் உட்பொருள் இதுவே.

கண்ணனிடம் ராதை கொண்ட தெய்விகக் காதலின் பெருமையை, மாயையை வெற்றி கொண்ட பரமஹம்சர்களுள் தலைசிறந்தவரான சுகதேவர் முதலான ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்கும் முனிவர்கள் மிகவும் புகழ்ந்திருக்கின்றனர். இருப்பினும் இத்தகைய காதலை வாழ்க்கையில் எவ்வாறு எய்வது என்பதை இந்தியாவின் சாதாரண மக்கள் நீண்டகாலம் அறியாமல்இருந்தனர். இதனை மக்களுக்கு உணர்த்தவே இறைவன்  சைதன்ய அவதாரத்தில் ஒரே  உடலில் கண்ணனாகவும் ராதையாகவும் அவதரித்ததாக கௌடீய வைணவ கோசுவாமிகள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு அகத்தில் கண்ணனாகவும், புறத்தில் ராதையாகவும் அவதரித்து மதுர பாவனை என்னும் உயர் லட்சியத்தை போதிக்கவே. கண்ணனின் மீது கொண்ட காதலின் காரணமாக ராதையின் உடலிலும்  மனத்திலும் தோன்றிய அதே அறிகுறிகள் , ஆணாயிருந்தபோதிலும்  சைதன்யரின் உடலில் தோன்றியிருந்ததால்  தான் அவரை ராதையாக வர்ணிக்கின்றனர். வைணவ கோசுவாமிகள், புலன் கடந்த காதலுக்கு இரண்டாவது எடுத்துக்காட்டே சைதன்யர்.

ராதையின் கருணையின்றி கண்ணனின் காட்சி கிட்டாது. என்பதை உணர்ந்த குருதேவர் அவளை வழிபட்டார். பிரேமையே உருவான அவளது வடிவத்தைச்சிந்திப்பதிலும் தியானிப்பதிலும் அவளின் தாமரை மலர் த் திருவடிகளில் தம் இதய உணர்ச்சிகளைக் கொட்டுவதிலும் ஈடுபட்டார். அதன்  பயனாக மிக விரைவில் ராதையின் திருக்காட்சியைப் பெற்றார்.இதற்குமுன் பெற்ற காட்சிகளின்போது தெய்வங்கள் அவரது உடலினுள் சென்று மறைந்ததுபோலவே ராதையும் அவருள் கலந்து சங்கமித்தாள். கண்ணனின் காதலில் அனைத்தையும் மறந்த அந்தப்புனித உருவின் பெருமையையும் இனிமையையும் வர்ணிக்கத் தான்  இயலுமா?நாககேசர மலரின் மகரந்தம் போல அவளது திருமேனி பொன்னொளி வீசிப் பொலிவதாக  இருந்தது என்று குருதேவர் கூறுவார்.

இந்தக் காட்சிக்கு பின்னர் சிலகாலம் தம்மை ராதையாகவேஎப்போதும்  உணர்ந்தார். ராதையின் புனித வடிவத்தையும், குணநலன்களையும் நினைத்து, நினைத்து அந்த எண்ணத்திலேயே தொடர்ந்து ஆழ்ந்திருந்தால் அவரது நான்” என்ற தனிஉணர்வு முற்றிலும் மறைந்து விட்டது. 

மதுர பாவனையில் ஆரம்பித்த அவரது பக்தி இப்போது ரைாதையின் ஆழ்ந்த பேரன்பைப்போலாகி விட்டது. என்று நாம் உறுதியாகச் சொல்லலாம். அவரது உடலில் தோன்றிய மாறுதல்களும்  இதையே வலியுறுத்தின. ஏனெனில் ராதையின் திருக்காட்சி அவருக்குக் கிடைத்த பின்னர் மதுர பாவனையின்  உயர்ந்த நிலையான மகா பாவனையின் அறிகுறிகள் அவரிடம் தோன்றின.

இவை எல்லாவிதத்திலும் ராதையிடமும், சைதன்யரிடமும் தோன்றிய மாறுதல்களை ஒத்திருந்தன. மகா பாவனையின்போது உடலில் தோன்றும் மாறுதல்களைப் பற்றி வைணவ நூல்கள் வைணவ நூல்கள் கூறுகின்றன. அந்த மாறுதல்கள் குருதேவரிடம் ஏற்பட்டதைக் கண்டு வைணவ நூல்களில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றிருந்த பைரவி மற்றும் வைஷ்ணவசரண் போன்ற சாதகர்கள் அனைவரும் வியப்படைந்து, உள்ளார்ந்த பக்தி சிரத்தையுடன் அவரை மனத்தில் வழிபட்டனர். மகா  பாவனையைப் பற்றி குருதேவர் எங்களிடம் பல முறை கூறியதுண்டு. பத்தொன்பது வகையான உணர்ச்சிகள் ஒன்றாகத் திரண்டு ஒரே இடத்திலிருந்து வெளிப்படும் நிலையைத்தான் மகா பாவனை என்று பக்தி நூல்கள் கூறுகின்றன. இவற்றுள் ஏதேனும் ஒரு பாவனையில் ஈடுபட்டு பயிற்சி செய்து அதில் முழுமை பெறுவதற்கே ஒரு மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் தேவைப்படும்! இவ்வகையான பத்தொன்பது உணர்ச்சி நிலைகள் இங்கிருந்து (தம் உடலைக் காண்பித்து) வெளிப்பட்டன.

கண்ணனைப் பிரிந்த விரக தாபத்தின் வேகத்தால் குருதேவரின் உடலில் ஒவ்வொரு மயிர்கால்களிலிருந்தும் ரத்தம் வெளிப்பட்டதைப் பற்றி முன்னர் குறிப்பிட்டோம். மகா பாவனையின் இறுதி நிலையில் இது தோன்றியது. குருதேவர் தம்மைப்பெண்ணாக பாவித்து அதிலேயே ஆழ்ந்து விட்டிருந்தார். மறுதியாகவோ, ஏன் கனவில் கூட தான் ஓர் ஆண் என்ற நினைவு அவருக்குத்தோன்றவில்லை. அவரது உடலும் புலன்களும் ஒரு பெண்ணின் உடலையும் புலன்களையும் போலவே செயல்பட்டன. இந்தக் காலத்தில் பெண்களைப்போலவே தமக்கு மாதவிடாய் ஏற்பட்டதாகவும், தொப்புளுக்குக் கீழ்ப்பகுதியிலுள்ள மயிர்கால்களிலிருந்து ரத்தம் சொட்டு சொட்டாக அந்த நாட்கள் முழுவதும் வழிந்ததாகவும் குருதேவர் எங்களிடம் கூறினார். உடுத்திருந்த துணியில் கறை படியாதிருப்பதற்காக அவர் இந்த நாட்களில் கௌபீனம் கட்டிக் கொண்டாக ஹிருதயர் கூறினார்.

ஒருவனின் மனமே அவனது உடலைப் படைப்பதாக வேதாந்தம் கூறுகிறது.ஆசை அல்லது சம்ஸ்காரத்தின்  துணையுடன் அந்த மனமே கணந்தோறும் அந்த உடலைச் சிதைப்பதும் ஒன்றுபடுத்துமாக புதிதாக அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. உடலின் மீது மனம் இந்த அளவுக்கு ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகின்றது  என்பதை நாம் கேட்டிருந்தாலும் அதனைப்புரிந்து கொள்ளவோ, முழுமையாக அறியவோ நம்மால்  முடிவதில்லை.ஏனெனில்  எத்தகைய தீவிர ஆசையைக்கொண்டால் மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் மனம் முற்றிலுமாக விடுபட்டு நமது ஆசைக்குரிய பொருளில் மட்டுமே ஆழ்ந்து அசாதாரண ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்துமோ, அத்தகைய தீவிர ஆசையுடன் எதன்மீது மனத்தைச் செலுத்த நாம் முயற்சி செய்வதில்லை.தீவிர ஆசையின் காரணமாகக்குறுகிய காலத்திலேயே குருதேவரின் உடலில் தோன்றிய மாறுதல்கள் வேதாந்தத்தின் இந்தக் கூற்றை மெய்ப்பிக்கின்றன.குருதேவரின் அற்புத அனுபவங்களைப் பற்றிய விவரங்களைக்கேட்டறிந்த பத்மலோசனர் போன்ற பெரிய பண்டிதர்கள் அவற்றை வேத புராணங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கும் பண்டைய முனிவர்களின் அனுபவங்களுடன் ஒப்பிட்டு குருதேவரிடம் , வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் குறித்து வைக்கப்பட்ட அனுபவங்கள் அனைத்தையும் கடந்து நீண்ட தூரம் சென்றுவிட்டன. தங்கள் அனுபவங்கள் என்று கூறினார்கள்.

இறைவனை நாயகனாகக்கருதி குருதேவர் அவரிடம் செலுத்திய பேரன்பு தற்பொது தீவிரமானதால் அவர் ராதையின் அருளைப்பெற்றார்.அந்தப் பிரேமையின் மூர்த்தியான கண்ணனின் திருக்காட்சியைப்பெற்றார்.முன்னர் மற்றக் காட்சிகள் கிடைத்தபோது நிகழ்ந்ததைப்போலவே கண்ணனும் அவரது திருவுடலில் கலந்து விட்டான்.

குருதேவருக்கு இந்தக் காட்சி கிடைத்த இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்குப் பின்னர் பரமஹம்சரான தோதாபுரி வந்து அவரை வேதாந்தத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் அத்வைத சாதனையில் ஈடுபடுத்தினார். அப்படியானால்  மதுர பாவனையில் அவர் முழுமை பெற்றபின், சிறிது காலம் அந்த பாவனையில் ஆழ்ந்து மூழ்கி , இறையின்பத்தையும் அருளையும் அனுபவித்தார் என்று ஆகிறது. இதனை அவரே எங்களிடம் கூறியும் உள்ளார். 

அக்காலத்தில் அவர் முற்றிலும் தம்மை மறந்து கண்ணனின் நினைவில் மூழ்கியிருந்தார். சில வேளைகளில் தாம் ஒரு தனி மனிதர் என்ற நினைப்பேயின்றி தம்மைக் கண்ணனாக உணர்ந்தார். பிரம்மம் முதல் புல்பூண்டு வரை அனைத்தையும் கண்ணனின் திருவுருவங்களாகவே கண்டார். நாங்கள் தட்சிணேசுவரத்திற்குச் சென்றபோது ஒரு நாள் அவர்  புல ஒன்றில் பூத்த சிறுமலர் ஒன்றைக் கொய்து எங்களிடம் காண்பித்து மலர்ந்த முகத்துடன், அப்போது (மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது) நான் கண்ட கண்ணனின் நிறம் இந்த மலரின் நிறத்தைப்போல் இருந்தது என்று சொன்னார்.

காமார்புகூரைவிட்டுக் கல்கத்தாவுக்கு வருவதற்கு முன் இளமைப்பருவத்தில். குருதேவரிடம் ஓர் ஆசை எழுவதுண்டு. பெண்களாகப் பிறந்தால் பிருந்தாவனத்து  கோபியர் கண்ணனிடம் அன்பு செலுத்தி அவனை அடைந்தார்கள். தாமும் ஒரு பெண்ணாக ப் பிறந்திருந்தால் அவர்களைப்போலக் கண்ணனைக் காதலித்து வழிபட்டு அவனை அடைந்திருக்கலாமே என்பது தான் அந்த ஆசை. 

தாம் ஆணாகப் பிறந்தது கண்ணனை அடைவதற்கு ஒரு தடையாக உள்ளது என்று கருதினார் அவர் . மீண்டும் பிறக்க நேர்ந்தால் ஓர் அந்தணர் வீட்டில் பிறக்க வேண்டும், பேரழகியாகவும், நீண்ட கூந்தலை உடையவளாகவும் சிறுவயதில் விதவையானவளாகவும் இருக்கவேண்டும். கண்ணனைத் தவிர வேறு யாரையும் கணவனாக நினைக்கமாட்டாத நிலை பெற வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொள்வார். எளிய உணவும் எளிய உடையுமே எனக்கு இருக்கும் . என் குடிசைக்கு அருகில் சிறிதளவு நிலம் இருக்கும். அதில் என் கையாலேயே கீரையும் காய்கறிகளும் பயிர் செய்து என் தேவையை நிறைவு செய்து கொள்வேன் எனக்குத் துணையாக வயதான பெண்மணி ஒருத்தி இருப்பாள்.பசு ஒன்றை வளர்த்து என் கையாலேயே பால் கறப்பேன். நூல் நூற்க ராட்டை ஒன்றும் இருக்கும். பகல் நேரத்தில் வீட்டு வேலைகளை முடித்தபின் கண்ணன் மீது பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டே ராட்டையில் நூல் நூற்பேன். அந்தி நேரம் வந்ததும் யாருக்கும் தெரியாமல் கண்ணனை நினைத்து ஏக்கத்துடன் அழுவேன். பசுவின் பாலினால் செய்த இனிப்புப் பண்டங்களைக் கண்ணனுக்கு ஊட்டி மகிழவேண்டும் என்ற வேட்கை என்னுள் எழும். கண்ணனும் கருணைக்கொண்டு இடையனைப்போல வந்து நான் கொடுக்கும் இனிப்பப் பண்டங்களை உண்டு மகிழ்வான். இப்படி அவன் யாருக்கும் தெரியாமல் தினமும் வந்து செல்வான் என்றெல்லாம் அக்காலத்தில் கற்பனைவானில் சிறகடித்துப் பறப்பார் குருதேவர். அவரது இந்த ஆசைகள் யாவும் நிறைவேறாமல் போனாலும். பிற்காலத்தில் அவர் மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டபோது ஓரளவு நிறைவேறின.

மதுர பாவனையில் ஈடுபட்டபோது குருதேவருக்குக் கிடைத்த மற்றொரு காட்சியை குறிப்பிட்டுவிட்டு இந்த அத்தியாயத்தை நாம் நிறைவு  செய்யலாம்.

ஒரு நாள் குருதேவர் விஷ்ணு கோயிலின் முன் அமர்ந்து  பாகவத பாராயணத்தைக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். கேட்டபடியே பரவச நிலையில் ஆழ்ந்தார். அப்போது பேரொளியுடன் கண்ணன் அவர் முன் தோன்றினான். அந்த நீல வண்ணனின் திருவடிகளிலிருந்து ஓர் ஒளிக் கற்றை வெளிப்பட்டு பாகவத புத்தகத்தின் மேல்பட்டது. பின்னர் குருதேவரின் மார்பில் படிந்து கண்ணனின் திருவடிகள் பாகவத நூல், குருதேவரின் மார்பு ஆகிய மூன்றையும் சிறிது நேரம் இணைத்துநின்றது. இந்தக் காட்சி அவர் மனத்தில் ஓர் உறுதியை உண்டாக்கிற்று. அதாவது பாகவதம், பக்தன், பகவான் ஆகிய மூன்றும் தனித்தனியாகத்தோன்றினாலும் மூன்றும் ஒன்றே, அல்லது ஒன்றின் வெளிப்பாடுகளே மூன்றும் என்ற நம்பிக்கையே அது, பாகவதம் (சாஸ்திரம்) பக்தன், பகவான் மூன்றும் ஒன்றே, ஒன்றே மூன்றாகவும் உள்ளது என்பார் அவர்.

image74

குருதேவரின் வேதாந்த சாதனை

குருதேவரின் வேதாந்த சாதனை

 

மதுரபாவனையில் வெற்றி பெற்றதுடன் குருதேவர் பாவனை சாதனைகளின் இறுதிநிலையை அடைந்து விட்டார். அவரது சாதனைகளின் வரலாற்றைத் தொடருமுன், அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர்  பெற்றிருந்த மனநிலையைப்பற்றிஅறிவது அவசியம்.

எந்த பாவனை சாதனையாகட்டும், ஒரு சாதகன் அதில் வெற்றி பெற வேண்டுமானால் அவன் புலனின்பப்  பொருட்களை ஒதுக்கி, சாதனையில் ஈடுபடவேண்டும். ராமனிருக்கும் இடத்தில் ஆசைக்கு இடமில்லை என்று துளசிதாசர் கூறியது முற்றிலும் உண்மை.குருதேவரின் அசாதாரணமான சாதனை முயற்சிகள்  இதை நிரூபிக்கின்றன. காம காஞ்சனத் தியாகம் என்ற அடித்தளத்தில் திடமாக நின்றே அவர் சாதனைகள் புரிந்தார். இந்த அடித்தளத்திலிருந்து கடுகளவும் தவறியதில்லை. இதனால் எந்த பாவனை சாதனைகளை மேற்கொண்டாலும்  மிகக்குறுகிய காலத்திலேயே அவர் வெற்றி பெற முடிந்தது. ஆகவே இப்போது அவர் மனம் காம காஞ்சன ஆசை என்ற எல்லையைக் கடந்து வெகு தொலைவு சென்று உயர்நிலையில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தது என்பது தெளிவாகின்றது.

உலக பொருட்களை அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற ஆசையைத்துறந்து ஒன்பதாண்டு காலமாக குருதேவர் கடவுளை உணர்வதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். இறைநினைவிலேயே ஊறிய அவரது மனத்திற்கு அதைத் தவிர வேறு எந்த நினைவும் விஷமாகத் தோன்றியது. இறைவன் ஒருவன் தான் சாரங்களின் சாரம், எல்லாவற்றையும்  விட உயர்ந்தவன் என்று மனம், வாக்கு, காயத்தால் அவர் கருதியிருந்தால் இறைவனைத் தவிர வேறு எந்த ஒன்றையும் இந்த உலகிலோ வேறு  உலகிலோ அவரது மனம் விரும்பவில்லை.

நினைத்த கணமே உலகப் பொருட்களையும் உடலின்  சுகதுக்கங்களையும் மறந்து சிறிய முயற்சியிலே    தியானத்தில் ஆழ்ந்து இறை இன்பத்தை அனுபவிக்கின்ற நிலையை அவரது மனம் இப்போது அடைந்திருந்தது. நாட்கள் . மாதங்கள், வருடங்கள் என்று காலம் உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தாலும் இறையின்பம் ஒரு கணம் கூட அவரிடமிருந்து நீங்கவில்லை. இவ்வுலகில் கடவுளைத் தவிர அடைய வேண்டிய பொருள் வேறொன்று இருப்பதாக அவருக்கு ஒரு கணம் கூடத் தோன்றவில்லை.

அனைத்திற்கும் மேலாக  குருதேவரின் மனம் இப்போது இறைவனிடம் முற்றிலுமாக சரணடைந்தது. அந்தப் பரம்பொருளே தனது கதிர் பர்த்தா ப்ரபு.ஸாஷீ நிவாஸ, சரணம் ஸீஹ்ருத், வாழ்வின் குறிக்கோள், ஆதரவு, தலைவர், சாட்சி, உறைவிடம், அடைக்கலம், உற்றதுணை, என்று பரிபூரணமாக நம்பி, அவரிடம் எல்லையற்ற பக்தியுடன் சரணடைந்தார். அந்தப் பரம்பொருளான அன்னையுடன் அன்பினால் ஒன்றிக் கலந்து இருந்தார் என்பது மட்டுமல்ல., எவ்வித அச்சமும் இன்றி, சிறிய பெரிய எல்லாச்செயல்களையும் அவளது அருளாணைப்படி செய்வதும் அதன் படி ஒழுகுவதும் அவரது இயல்பாயிற்று.ஏனெனில் தாயைச் சார்ந்திருக்கும் குழந்தைபோல் அன்னையைச் சரணடைந்து வாழ்கின்ற சாதகர்கள் அவளது  தரிசனத்தை எப்போதும் பெறுவது பற்றியும் அவளது இனியமொழிகளைக்கேட்பது பற்றியும், அவள் தன் திருக்கைகளாலேயே அவர்களைக் காத்து வழிநடத்துவதைப் பற்றியும் அவர் எவ்வளவோ கேட்டு அதில் உறுதியான நம்பிக்கைகொண்டிருந்தார்.

உலகின் காரணமான பரம்பொருளை அன்பு வடிவான அன்னையாகக் கண்டு அவள் எப்போதும் தனக்கு அருகிலேயே இருப்பதை உணர்ந்த பின்னரும் குருதேவர் ஏன்  சாதனையில் ஈடுபடவேண்டும்.என்ற வினா எழலாம். யாருடைய காட்சி பெற யோகம், தவம், ஆகியவற்றைப் பழகுகிறோமோ, அந்த அன்னையைமிகவும் நெருக்கமாக உணர்ந்த பின்னர் எதற்காக இந்த சாதனைகள்? இந்த வினாவிற்கு ஒரு கோணத்திலிருந்து ஏற்கனவே நாம் விடை கொடுத்திருக்கிறோம். இப்போது வேறொரு கோணத்திலிருந்து விடைகாண முயல்வோம். குருதேவரின் திருவடிகளில் அமர்ந்து அவரது சாதனை வரலாற்றைப்பற்றிக்கேட்ட போது எங்கள் மனத்திலும் இந்த ஐயம் எழுந்தது. தயக்கமின்றி அதனை நாங்கள் அவரிடம் தெரிவித்தோம். அவர் கூறிய விடையை இங்குக் குறிப்பிடுகிறோம். கடற்கரையில் சதாகாலமும் வாழும் ஒருவனுக்கு கடலன்னையின் மடியில் எத்தனை  விதமான முத்தும் பவளமும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன என்பதைக் கண்டு மகிழ வேண்டு மென்ற ஆசை அவ்வப்போது எழுவதுண்டு. அதுபோல நான் அன்னையை உணர்ந்திருந்தாலும் என் அருகில் அவள் இருப்பதை அறிந்திருந்தாலும் அவளது  கணக்கிலடங்கா வடிவங்களையும் திருவிளையாடல்களையும் காண விழைந்தேன். குறிப்பிட்ட ஒரு வடிவத்தில் அவளைக்காண வேண்டுமென்ற ஆவல் என்னிடம் எழும்போது, அதற்கேற்ற பாவனையை மேற்கொண்டு ஏக்கத்துடன் அவளை அழைப்பேன். அருளே உருவான அன்னை அந்த விதமாகத் தன்னைக் காண்பதற்கும் அவ்வித பாவனையை அனுபவிப்பதற்கும்  வேண்டிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, என்னை அந்தச் சாதனையைச்செய்ய வைத்து, நான் விரும்பிய வடிவில் எனக்குக் காட்சி அளித்து அருள்பாலிப்பாள். இவ்வாறு தான்  நான் பல்வேறு சாதனைகளை மேற் கொள்ள நேர்ந்தது.

மதுர பாவனையில் வெற்றி பெற்றதுடன்  குருதேவர் பாவனை சாதனைகளின்  கடைசிப் படியை அடைந்திருந்தார். என்று முன்பே கூறினோம். அதற்குப்பின் அவர் மனத்தில் எல்லா பாவனைகளையும் கடந்த வேதாந்தம் கூறுகின்ற அத்வைத சாதனையில் ஈடுபடத்தீவிர ஆர்வம் எழுந்தது. இந்த ஆர்வம் அன்னையின் திருவுளத்தால் குருதேவரிடம் எவ்வாறு தோன்றியது என்பதைப் பற்றியும் அதன்மூலம் அவர் அன்னையின் குணங்களற்ற உருவமற்ற மாறுபாடற்ற, கனவு நனவு தூக்கம் ஆகிய மூன்று நிலைகளையும் கடந்த நான்காவது நிலையானதுரீய நிலையை எவ்வாறு அறிந்தார். என்பதைப் பற்றியும் இப்போது பார்ப்போம்.

அத்வைத சாதனைகளில் குருதேவர் தொடங்கிய போது வயதான அவரது தாயார் தட்சிணேசவரத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.

மூத்தமகன் ராம்குமார் காலமானதால் மாளாத சோகத்திற்கு ஆளான அவர், மற்ற இரு பிள்ளைகளுக்காக வாழ்வதில் நாட்களைக் கடத்தி வந்தார். சொற்ப காலத்திற்குள் இளையவன்  கதாதரனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டது என்ற வதந்தி பரவியபோது அவரது துயரம் எல்லை கடந்தது. மகனை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து பல வகையான சிகிச்சைகளும் மந்திரச் சடங்குகளும் செய்தபோது அவரது நிலைமை சற்று முன்னேற்றம் அடைந்தது. இதனால்  நம்பிக்கை பெற்று மகனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். ஆனால் கதாதரர்  தட்சிணேசுவத்திற்குத் திரும்பிய பின்னர் மீண்டும் பைத்தியமாகி விட்டார் என்று கேட்டபோது தாயுள்ளம் பதறியது. மகனின் நலத்திற்காக ஹத்யா விரதத்தைக் கூட மேற்கொண்டார். அப்போது எம்பெருமானாகிய மகாதேவன் மகனின் தெய்வீக  நிலையைப் பற்றி அறிவித்தருளிய பின்னர் சற்று ஆறுதல் பெற்றார். இருந்தபோதிலும்  ஒன்றன்பின் ஒன்றாக  வந்த சோதனைகள் அவருக்கு வாழ்க்கையின் மீதிருந்த பற்றினைத் தளர்த்தி விட்டது. 

எஞ்சிய வாழ்நாளை மகனுடன் கழிப்பதற்காக அவர் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார். இறுதி நாள் வரை கங்கைக்கரையிலேயே வாழ்வது என்று முடிவு செய்தார். யாருக்காக யாருடன் இந்த உலகில் வாழ்ந்தாரோ அவர்களே ஒவ்வொருவராகத் தன்னையும் இந்த உலகையும் நீத்துச் சென்ற பின்னர் வாழ்வதில்  தான் என்ன பொருள் இருக்கிறது? மதுர்பாபுவின் அன்னமேரு விழாவைப் பற்றி வாசகர்களுக்கு முன்னரே கூறினோம்.அது 1864-இல் நடைபெற்றது. அந்தவேளையில்தான் சந்திரமணி தேவி தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார். 

அதற்குப் பின்னர் 1876-இல் காலமாகும் வரை தொடர்ந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவர் காமார்புகூருக்குத் திரும்பிச் செல்லவில்லை. சந்திரமணி தட்சிணேசுவரத்தில் இருந்த இந்தக் காலத்தில் தான் ஜடாதாரி குருதேவருக்கு ராமமந்திரத்தில் தீட்சை கொடுத்ததும், அவரிடமிருந்து குருதேவர் ராம்லாலா விக்கிரகத்தைப் பெற்றதும் குருதேவர் வாத்சல்ய மதுர பாவனை சாதனைகளையும் வேதாந்த சாதனைகளையும் புரிந்ததும் என்பது ஐயமின்றித் தெளிவாகின்றன.

சந்திரமணி தேவி ஆசை என்பது சிறிதும் அற்றவராக இருந்தார். அவர் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து சேர்ந்த சில நாட்களுள் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறது. அப்போது தட்சிணேசுவரக்கோயில் நிர்வாகப்பொறுப்பினை மதுர்பாபு கவனித்து வந்தார்.அன்னதானம் போன்ற பல்வேறு நற்பணிகளை அவர்  செய்துவந்தார். குருதேவரிடம் அளவற்ற அன்பும் மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்டிருந்த அவர் எதிர்காலத்தில் அவரது சேவைக்கு எந்த பங்கமும் வரக்கூடாது என்பதற்காக ஏதாவது ஏற்பாடு செய்வதைப் பற்றி மனத்தில் எண்ணி வந்தார். துறவே உருவான குருதேவரிடம் நேரடியாக இது பற்றிக்கூற அவருக்குத் தைரியம் இல்லை.ஏனெனில் ஒரு நாள், அவர் பெயரில் சொத்து எழுதி வைப்பது பற்றி அவர் காதில் விழும்படி ஹிருதயரிடம் பேசினார். அந்த வார்த்தைகள் செவிகளில்விழுந்தது தான் தாமதம், குருதேவர் வெறிபிடித்தவர் போல் முட்டாளே! என்னை உலகப்பற்றுக்குள் சிக்க வைக்கவா பார்க்கிறாய்? என்று கூறிக்கொண்டு ஆவேசத்துடன்  மதுர்பாபுவை அடிக்கவே  சென்றுவிட்டார். ஆகவே மனத்தில் இந்த எண்ணம் இருந்த போதிலும் அதை நிறைவேற்றுவதற்குத்  தகுந்த வாய்ப்பு மதுருக்குக் கிடைக்கவில்லை. குருதேவரின் தாய்  தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்ததைத் தன் எண்ணத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதினார். மதுர் அவரைப் பாட்டி, பாட்டி என்று வாய் நிறைய அழைப்பதும், அவரிடம் தினமும் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதும் உபசரிப்பதுமாக விரைவிலேயே அவரது நல்லெண்ணத்தைப் பெற்றுவிட்டார். தமது உள்ளக்கிடக்கையை வெளியிடுவதற்கு ஏற்ற சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருந்தார். ஒரு நாள் சந்திரமணி தகுந்த மனநிலையில் இருந்தபோது அவரிடம், பாட்டி இது வரை என்னிடமிருந்து தாங்கள் எவ்வகையான சேவையையும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லையே. என் மீது உங்களுக்கு உண்மையிலேயே பாசம் இருக்குமானால் நீங்கள் விரும்பும் எதையாவது என்னிடம் கேளுங்கள் என்று கூறினார் எளிமையான இயல்பு கொண்ட அந்த மூதாட்டிக்கு இது ஒரு பெரிய பிரச்சனையாகி விட்டது.மதுரின் மனத்தை  நோகச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக ஆழ்ந்து  சிந்தித்தார் அவர். 

நன்றாக அலசி ஆராய்ந்த பின்னரும் தனக்கு எந்தத் தேவையும்  இருப்பதாக அவருக்குத் தெரியவில்லை. தர்மசங்கடமாகி விட்டது அவரது நிலை. பாசத்துடன் கேட்ட இவனிடம் தான் கேட்க எதுவும் இல்லாமல் போய்விட்டதே என்று தவித்த அவர், மதுர் பாபுவைத் தேற்றுவதற்காக , குழந்தாய், நீ! இங்கிருக்கும் போது எனக்கு என்ன தேவை இருக்க முடியும்? ஏதாவது தேவைப்பட்டால் கண்டிப்பாக உன்னிடம்  கேட்கிறேன் என்றார். இவ்வாறு கூறிய பின்னரும் மனம் ஆறாமல், தன் பெட்டியைத் திறந்து காட்டி  இங்கே பார், வேண்டிய ஆடைகள் உள்ளன. உன் அன்பானகவனிப்பினால் உணவுக்கும் குறைவில்லை. நீ என் தேவைக்கேற்ப எல்லாவற்றையும்  செய்து தந்துள்ளாய், தந்து கொண்டும் இருக்கிறாய், எனக்கு  என்ன தேவை இருக்கமுடியும்? என்று கேட்டார். அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடுபவர் அல்லவே மதுர்பாபு! எது வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் என்று திரும்பத்திரும்ப சந்திராதேவியை வற்புறுத்தினார். 

மதுரின் பிடிவாதத்தினால் மீண்டும் நன்றாக நினைத்துப் பார்த்த அந்த மூதாட்டிக்கு ஒன்று  நினைவுக்கு வந்து விட்டது.மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துக்கொண்டே, நீ கட்டாயம் எனக்குஏதாவது கொடுத்தே தீர வேண்டுமானால்  ஓர் அணாவுக்குப் புகையிலை வாங்கிக்கொடு, அது மட்டும் இப்போது என்னிடம் இல்லை, என்று சொன்னார்.

 உலகியல் மனிதரான மதுர் இதைக்கேட்டதும் நெகிழ்ந்து விட்டார். அவர் கண்களில் நீர் பெருகியது. கைகளைக்கூப்பி தாயே, தங்களைத் தவிர வேறு யாரால் துறவின் உருவமான இப்படி ஒரு மகனைப் பெற்றெடுக்க முடியும்? என்று உணர்ச்சி பெருகச்சொன்னார். பின்னர்  அந்த மூதாட்டியின் விருப்பப்படி புகையிலையை வாங்கிக் கொடுத்தார்.


வேதாந்த சாதனையில் குருதேவர் ஈடுபட்டிருந்த காலத்தில் ஹலதாரி ராதாகோவிந்தருக்குப் பூஜைப் பணிகள் செய்து வந்தார். அவர் குருதேவரை விட வயதில் மூத்தவர்.பாகவதம் போன்ற நூல்களில் ஓரளவுக்கு அறிவு பெற்றவராக இருந்தார். அது குறித்த கர்வம் அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது. 

குருதேவர் கண்ட தெய்வீகக் காட்சிகளை மூளைக்கோளாறின் விளைவு என்று குறைகூறி கேலி செய்தது, அதனால் மனம் புண்பட்ட குருதேவர் அன்னையிடம் சென்று முறையிட்டது. அன்னை அவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறியது. 

ஒரு நாள் ஹலதாரியின் கடும் சொற்களால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட போது தெய்வீக வடிவம் ஒன்று தோன்றி பாவமுக நிலையில் இரு” என்று அறிவுறுத்தியது பற்றியெல்லாம் மன்னரே வாசகர்களுக்குக்கூறியிருக்கிறோம். 

வேதாந்த சாதனையில் குருதேவர் ஈடுபடுவதற்கு   சில காலம் முன்புதான் இந்தக் காட்சி அவருக்கு கிடைத்திருக்கக் கூடும். குருதேவர் பெண்வேடம் புனைந்து மதுர் பாவனை சாதனையில் ஈடுபட்டிருந்ததைக் கண்ட ஹலதாரி அவர் சுயபுத்தியை இழந்து விட்டார் என்று அவரைப் பலவாறு கடிந்து கொண்டார்.தோதாபுரி தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து தங்கியிருந்தபோதும் ஹலதாரி காளிகோயிலில் தான் வசித்து வந்தார் என்ற விவரத்தை குருதேவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். 

தோதாபுரிடன் அவர் சாஸ்திரங்களைப் பற்றி அவ்வப்போது விவாதிப்பது உண்டு. ஒரு நாள் தோதாபுரியும் ஹலதாரியும் இவ்வாறு அத்யாத்ம ராமாயணத்தைப்பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்த போது ஸ்ரீராமபிரான் சீதாபிராட்டியுடனும் இலக்குவனுடனும் குருதேவருக்கு காட்சியளித்தார்.

அனேகமாக 1865-ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் தோதாபுரி தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்திருக்கக்கூடும். 

இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் சில மாதங்களுக்குப் பின் உடல் நலமின்மையாலும் வேறு காரணங்களாலும் ஹலதாரி தட்சிணேசுவரக்கோயில் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். 

அந்த இடத்தில் ராம்குமாரின் மகனான அட்சயன் நியமிக்கப் பட்டான்.

இறைவனுடன் ஒன்றி விடுகின்ற முக்தியையோ பக்தன் ஒரு போதும் விரும்புவதில்லை. 

சாந்த தாச பாவனை போன்ற பல்வேறு பாவனைகளின் மூலம் இறைவனின் பெருமையையும் இனிமையையும் அனுபவித்து மகிழவே அவன் முயல்கிறான். அம்மா” நான் சர்க்கரையாக மாற விரும்பவில்லை, சர்க்கரையைச் சுவைக்கவே விரும்புகிறேன் என்று தேவி பக்தரான ராம்பிரசாதரின் பாடல் பக்தர்களின் இதயபூர்வமான உணர்ச்சிக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டுஆகும். ஆகவே பாவனை சாதனைகளில் மிகவும் உயர்நிலைகளை அடைந்து அதில் திளைக்கின்ற குருதேவர் பாவனைகளைக் கடந்த அத்வைத நிலையை அடைவதற்கான சாதனைகளில் ஈடுபட்டது பலருக்கு முரண்பாடாகத்தோன்றக்கூடும்.இதை எல்லாம் எந்த முடிவுக்கும் வரும் முன்னர் ஒன்றை  எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். குருதேவர் தமது முயற்சியின் பேரில் எதிலும் ஈடுபடும் நிலையில் அப்போது இல்லை. அன்னையின் குழந்தையான அவர் தம்மை அவளிடம் அர்ப்பணித்து அவளையே முற்றிலுமாகச் சரணடைந்து வாழ்ந்தார். அவள் ஆட்டுவித்தபடி யெல்லாம் ஆடியபடி எல்லையற்ற பேரின்பப் பெருக்கில் திளைத்திருந்தார். இதனை நாம் மறந்து விடக்கூடாது. அன்னையும்“ குருதெவரின் அனைத்துப்பொறுப்புகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு குறிப்பிட்ட ஒரு நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக  அவருக்குத் தெரியாமலேயே அவர் மூலமாகப்புதியதோர் லட்சியத்தை உருவாக்கினாள். அனைத்து சாதனைகளின் முடிவில் தான் குருதேவர் அன்னையின் நோக்கத்தை உணர்ந்தார். தமது பல்வேறு சாதனைகளின் நோக்கம் உலக நன்மை என்பதைப்புரிந்து கொண்ட குருதேவர், எஞ்சிய தமது வாழ்நாளை அதில் பெருமகிழ்வுடன் செலவிட்டார். 

அன்னையின்பேரன்பில் கலந்து  அவளது இந்த தெய்வீக நோக்கத்தில் தமது பங்கைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றினார்.

மதுர பாவனையில் தேர்ச்சி பெற்ற பின்னர் குருதேவர் அத்வைத பாவனை சாதனையை மேற்கொண்டதற்கு  வேறொரு காரணமும் உண்டு. பாவனைக்கும் பாவனைகடந்த அத்வைத நிலைக்கும் உள்ள தொடர்பு  காரிய காரண முறையில் அமைந்துள்ளது. அத்வைத நிலையில் கிடைக்கும் எல்லையற்ற பேரானந்தம் தான் எல்லைக்குட்பட்டு பாவனை நிலையில் புலன்கள் மூலம் நாம் பெறும் இன்பமாக வெளிப்படுகிறது.

ஆகவே மதுர பாவனையின் எல்லையை அடைந்த பின்னர் பாவனைகளைக் கடந்த அத்வைத நிலையைத் தவிர வேறு எதனை அவர் மனம் நாட முடியும்?

அன்னையால் தூண்டப்பெற்றே அத்வைத சாதனையில் ஈடுபட்டார் குருதேவர். 

நடந்த நிகழ்ச்சிகள் அதை நிரூபிக்கின்றன. அதில் அவரை ஈடுபடுத்திய தோதாபுரி புண்ணிய நதியான நர்மதையின் கரையில் நீண்ட காலம்  தனிமையில் தங்கி சாதனை புரிந்து நிர்விகல்ப சமாதி அனுபவம் பெற்ற பிரம்மஞானி .

இன்றும் அங்கு வாழ்ந்துவரும் வயதான துறவிகள் பலர் இதற்குச்சான்று கூறுகின்றனர். அவர் மனத்தில் தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்தது. தன்னில் நிலைபெற்ற ஞானிகள் சமாதிநிலையில் இல்லாதபோதும் உலகத்தை பிரம்மமாகவே  காண்கிறார்கள். மாயையின் தோற்றங்களான மனிதர்கள்,இடம், காலம், பொருள் போன்றவற்றில் பிரம்மம் அதிகமாகவும் குறைவாகவும் வெளிப்பட்டுத்தோன்றுவதைக் காண்கின்ற அவர்கள். கோயில்களுக்கும் புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கும் , சாதுக்களை தரிசிக்கவும்  தீர்த்த யாத்திரையை  மேற்கொள்கின்றனர். எனவே தோதாபுரியும் தீர்த்த யாத்திரையை மேற்கொண்டதில் வியப்பேதுமில்லை. முதலில் மத்திய இந்தியாவிலிருந்து பல புண்ணியத் தலங்களைத் தரிசித்துவிட்டு கிழக்கிந்தியா சென்றார். அங்கு புரி ஜகன்னாதரை தரிசித்து கங்கா சாகர சங்கமத்தில் புனித நீராடி வழியில் மேலும் பல இடங்களை தரிசித்தார். அங்கிருந்து இந்தியாவின் வடமேற்குப் பகுதிகளுக்குப்போகு முன் தட்சிணேசுவரம் வந்து சேர்ந்தார். அவர் ஓரிடத்தில்  மூன்று நாட்களுக்கு மேல் தங்குவதில்லை. அந்த எண்ணத்துடன் தான் காளிகோயிலுக்கும் வந்தார். ஆனால் அன்னையின் திருவுளத்தை யார் அறிந்தார்? அவரது ஞானத்தை முழுமையாக்குவதற்கும் அவர் மூலம் தன் பிள்ளையான குருதேவருக்கு வேதாந்த பயிற்சியை அளிக்கவுமே அன்னை அவரை தட்சிணேசுவரத்திற்கு வரவழைத்திருக்கிறாள் என்பதை முதலில் அவர் அறியவில்லை.


காளிகோயிலுக்கு வந்த தோதாபுரி முதலில் நீராடும் துறைக்கு எதிரேயுள்ள விசாலமான மற்றத்திற்குச் சென்றார்.அங்கே  குருதேவர் ஏதோ நினைவில் மூழ்கியவராய் ஓரிடத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

தவ ஒளியும் தெய்வீக ப்பேருணர்வும் பொலிந்து தோன்றிய குருதேவரின் முகம் தோதாபுரியை அப்படியே சுண்டி இழுத்தது. இவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்லர், வேதாந்த சாதனைக்கு இவரைப்போன்ற உத்தம சாதகர்கள் கிடைப்பது அரிது என்று அவரது உள்மனம் கூறியது. 

தாந்திரிக நெறி பரவியிருந்த வங்க நாட்டில் வேதாந்த சாதனைக்குத் தகுந்த இப்படி ஒருவரா என்றெண்ணி வியப்பில் ஆழ்ந்த தோதாபுரி குருதேவரின் அருகில் சென்று” உன்னைப் பார்த்தால் நீ மிகவும் தகுதி வாய்ந்தவனாகத் தென்படுகிறாய்,வேதாந்த சாதனையில் ஈடுபட விரும்புகிறாயா? என்று கேட்டார்.


ஜடாமுடியும் நெடிதுயர்ந்த தோற்றமுமாக நின்ற அந்த நிர்வாணத்துறவியாகிய தோதாபுரியின் வினாவுக்கு குருதேவர் , எனக்கு எதுவும் தெரியாது.நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ன செய்யக் கூடாது என்பதெல்லாம்  என் அன்னைக்குத் தான் தெரியும். அவள் ஆணையிட்டால் நான் செய்வேன், என்று பதிலளித்தார்.

தோதாபுரி ” அப்படியானால் போ, உன்  அன்னையிடம் சென்று கேட்டுவா, ஏனெனில் நான் நீண்ட காலம் இங்கு தங்க மாட்டேன், என்றார்.

இதற்குப்பதில் எதுவும் கூறாமல் குருதேவர் மெதுவாகக் காளிகோயிலுக்குச் சென்றார்.உள்ளே நுழைந்ததும் பரவசநிலை அடைந்தார். அப்போது அன்னை அவரிடம், போ, போய் கற்றுக் கொள், உனக்குக் கற்பிக்கத்தான் அந்தத்துறவி இங்கு வந்துள்ளார், என்று திருவாய் மலர்ந்து அருளினாள்.

சிறிதே புறவுணர்வு பெற்ற குருதேவர் மலர்ந்த முகத்துடன் தோதாபுரியிடம் வந்து, அன்னை தனக்குச் சம்மதம் அளித்துவிட்டதைக்கூறினார். கோயிலில் எழுந்தருளி இருக்கின்ற அன்னை காளியையே இவ்வாறு அன்னை என்று அன்புடன் குருதேவர் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை அறிந்த  தோதாபுரி, குருதேவரின் குழந்தை போன்ற எளிமையால் ஈர்க்கப்பட்ட போதிலும் இதற்குக் காரணம் அறியாமையும் மூடநம்பிக்கையுமே என்று முடிவு செய்து கொண்டார். 

அப்போது அவரது உதடுகளில் அனுதாபமும் கேலியும் கலந்த புன்னகை தவழ்ந்திருக்கும் என்பதை நாம் ஊகிக்கலாம். 

ஏனெனில் வேதாந்தம் கூறுகின்ற, கர்மபலனைப் பகிர்ந்தளிப்பவராகிய இறைவன் ஒருவரைத் தவிர மற்ற  தெய்வங்களுக்கு அவரது நுண்ணிய அறிவு தலைவணங்குவது இல்லை. அவரைப்பொறுத்தவரை, புலனடக்கத்துடன்  பிரம்மத்தை தியானிக்கின்ற சாதகன் இத்தகைய தெய்வங்கள் இருப்பதை நம்புவதில் தவறில்லை. ஆனால் அவர்களிடம் பக்திபூண்டு அவர்களை வழிபட்டு அவர்களது அருளுக்காக ஏங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. முக்குண வடிவினளும் பிரம்மசக்தியுமான மாயையை ஒரு மயக்கம் என்று மட்டுமே தோதாபுரி ஏற்றுக்கொண்டார். 

அந்த மாயைக்கு ஓர் உருவம் கொடுத்து அவளது மகிழ்ச்சிக்காகப் பூஜைகள் செய்வது அவரைப்பொறுத்தவரை தேவையற்றவை. அதாவது அறியாமைத் தளைகளிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி பெற ஒரு சாதகனுக்கு சுய முயற்சி தேவை, இறைவனிடமோ பிரம்மசக்தியிடமோ  கருணை அல்லது உதவி நாடிப்பிரார்த்திப்பதில்  எவ்விதப் பயனும் இல்லை. இவ்வாறு செய்பவர்கள் மூடநம்பிக்கை காரணமாகத் தவறு செய்கின்றனர். இதுவே அவரது முடிவான கருத்தாக இருந்தது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் நம்பிக்கைகளை மூடத்தனம் என்றே எண்ணினார் தோதாபுரி. தம்மிடம் தீட்சை பெற்று ஞான வெறி சாதனைகயில் ஈடுபடும்போது இந்த அறியாமைச் சுவடுகள் எல்லாம் நீங்கிவிடும்.என்று அவர் கருதினார். அதனால் குருதேவரிடம் இதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லாமல் வேறு விஷயங்களைப் பற்றி ப்பேசலானார். முதலில் வேதாந்த சாதனையில் ஈடுபட சன்னியாச தீட்சை பெறுவது அவசியம் என்றும் அப்போது பூணூலையும் குடுமியையும் நீக்கிவிட வேண்டும் என்றும் கூறினார். .இதைக்கேட்ட போது குருதேவர் சற்றுத்தயங்கினார்.பின்னர் சமாளித்துக்கொண்டு , அந்தச் சடங்குகள் எல்லாம் தனிமையில் ரகசியமாகச் செய்ய  பெறுமானால் துறவு பூணத் தமக்கு எவ்வித மறுப்பும் இல்லை. என்று தெரிவித்தார். வெளிப்படையாக இந்தச் சடங்கைச் செய்து ஏற்கனவே நொந்து போயிருக்கும் வயதான தாய்க்கு அதிர்ச்சியைத் தர அவர் விரும்பவில்லை. குருதேவர் ரகசியமாக தீட்சை பெற விரும்பியதன் காரணத்தை அறிந்த தோதாபுரி, மிகவும் நல்லது .சுபமுகூர்த்தம்  வரும் போது நான் உனக்கு ரகசியமாகவே தீட்சை அளிக்கிறேன் என்று கூறினார். பின்னர் பஞ்சவடிக்கு வந்து  அங்கு தம்  இருக்கையை அமைத்துக்கொண்டார்.

மங்கல நாளும் வந்தது. அன்று குருதேவருக்கு சன்னியாச தீட்சை அளிக்க எண்ணிய தோதாபுரி அதற்கான சடங்குகளில் குருதேவரை ஈடுபடுத்தினார். முதலில் இறந்த முன்னோர்களுக்கு சிராத்தமும் பின்னர் தமக்காகப் பிண்ட தர்ப்பணமும் செய்தார் குருதேவர். ஏனெனில் துறவு மேற்கொள்கின்ற ஒருவர் இவ்வுலகையும் சொர்க்கம் முதலிய எல்லா உலகங்களையும் அடியோடு துறந்து விடுவதால் அவர் தமக்குத்தாமே பிண்ட தர்ப்பணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று சாஸ்திரங்கள் விதிக்கின்றன.

குருதேவர் ஒருவரைத் தமது குருவாக ஏற்றுக்கொண்டதால் , அவரிடம் தம்மை முற்றிலுமாக அர்ப்பணித்து அவரது கட்டளைகளை முழுநம்பிக்கையுடன் பின்பற்றி நிறைவேற்றுவார். 

தோதாபுரியின் ஒவ்வொரு சொல்லையும் அப்படியே பின்பற்றி சிராத்தம் போன்ற சடங்குகளைச்செய்தார். பின்னர் குருவின் ஆணைப்படி சன்னியாசச் சடங்கிற்குத்தேவையான பொருட்களைத் திரட்டி, பஞ்சவடிக்கு அருகிலிருந்த சாதனைக் குடிலில் வைத்துவிட்டு தீட்சைக்கான சுபமுகூர்த்தத்தைக் குதூகலத்துடன் எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தார். 

விடிந்ததும் விடியாத பிரம்ம முகூர்த்த சுபவேளையில் குருவும் சீடரும் குடிலினுள் சென்றனர். ஆரம்ப ச் சடங்குகள் நிறைவேறின . 

பின்னர் ஹோமத்தீ மூட்டப்பட்டது. எந்த ப் புனிதமான நெறியை ஏற்று இறைவனுக்காக  சான்றோர்கள் அனைத்தையும்  துறந்தார்களோ எந்த நெறியால் இன்றும் பாரதநாடு, பிரம்ம ஞானியர் நாடு” என்று நிலைத்துள்ளதோ, எந்த நெறி அனாதிகாலம் முதல் குருபரம்பரை  மூலம்  இன்றும் தழைத்திருக்கிறதோ அந்தத்துறவு நெறியை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக ஓதப்படுகின்ற புனித மந்திரங்கள் அன்று அந்தப் பஞ்சவடிப் பகுதியை தெய்வீகச் சூழலில் ஆழ்த்தியது. அருகில் தவழ்ந்து சென்ற தெய்வ கங்கை இந்தப் புனித மந்திரங்களைக் கேட்டதால் புது வாழ்வு பெற்றவள் போல் இதயம் விம்ம இன்ப அதிர்வுகளான அலைகளை விரித்துச் சென்றாள். புதிய ஆனந்தம் பரிமளிக்க உல்லாசமாகப் பாடி ஆடியவாறே அவள் செல்வது போல் தோன்றிற்று. அவளிடம் அன்று ஏதோ ஒரு விரைவு காணப்பட்டது. ஒரு வேளை எத்தனையோ காலத்திற்குப் பின்னர் சாதகர்  ஒருவர் இந்த நாடும் உலகமும் உய்யத் தம்மை அர்ப்பணிக்கத் துறவு  பூணுகிறார்.என்ற ஆனந்த செய்தியை எங்கும் தெரிவிக்கத் தான் அந்த வேகமோ!

குரு மந்திரங்களை உச்சரித்தார். சீடரும் ஒருமித்த சித்தத்துடன் அவற்றைத் திருப்பிச் சொல்லியபடியே புனித அக்னியில் ஆஹீதிகளைச்சமர்ப்பித்தார். முதலில் பிரார்த்தனை மந்திரங்கள் ஓதப் பெற்றன.

பரப்பிரம்மம் என்னை அடையட்டும், பரமானந்தப் பரம்பொருள்  என்னை அடையட்டும் . பிரிக்க முடியாத, ஒன்றேயான  ,  இனிமை நிறைந்த  பிரம்மம் என்னில் வெளிப்படட்டும். பிரம்மவித்தையுடன்  என்றும் விளங்கும் பரமாத்மாவே!தேவர் மனிதர் முதலான உன் பிள்ளைகளுள் நான்  சிறப்பான கருணைக்குப் பாத்திரமான பிள்ளைத் தொண்டன். சம்சாரமாகிய கெட்ட கனவை மாய்க்கும் பரமேசுவரா! உன்னிலிருந்து வேறாக இந்த உலகைக் காண்பதான என் கெட்ட கனவை ஒழிப்பாய். பரமாத்மப் பொருளே! நான் எனது பிராண சக்தியை உன்னில் சமர்ப்பிப்பதன் மூலம் புலன்களை அடக்கி, உன்னில் என் மனத்தை வைக்கிறேன், அனைத்தையும் ஆட்டுவிக்கும் ஆண்டவனே! ஞானத்திற்கு இடையூறாக என்னில் படிந்துள்ள கறைகளை அகற்றி, தவறுகளும் முரண்பாடுகளும் அற்ற உண்மை ஞானம், எனக்கு உண்டாகும் படி அருள்வாய். கதிரவன் காற்று, நதிகளின் தெளிந்த குளிர்ச்சியான தண்ணீர், கோதுமை அரிசி போன்ற தானியங்கள், செடி, கொடிகள் மற்றும் பிற பொருட்கள் அனைத்தும் உன் ஆணைப்படி எனக்குத் துணையாக நின்றுநான் உண்மை ஞானம் பெற  உதவட்டும், பிரம்மப் பொருளே! நீயே இவ்வுலகில் வெவ்வேறு ஆற்றல்களுடன் வெவ்வேறு உருவங்களில் பிரகாசிக்கிறாய், உடலும் மனமும் தூய்மை யடைந்து, உண்மை ஞானம் பெறுவதற்கான தகுதியை அடைய நான் அக்கினி வடிவான  உன்னில் ஆஹீதி அளிக்கிறேன். அருள் புரிவாய்.

பிறகு விராஜா ஹோமம் தொடங்கிற்று.

நிலம், நீர்  நெருப்பு ஆகாயம் ஆகிய வடிவில்   என்னுள் இருக்கும் ஐம்பூதங்களும் தூய்மை பெறட்டும். இந்த ஆஹீதியின் வலிமையினால் ரஜோ குண மாசுக்கள் நீங்கி நான் ஒளி வடிவம் பெறுவேனாக!ஸ்வாஹா! 

என்னுள் இருக்கும் பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன், முதலிய வாயுக்கள் தூய்மை அடையட்டும்.இந்த ஆஹீதியின் வலிமையினால் ரஜோ குண மாசுக்கள் நீங்கி நான் ஒளிவடிவம் பெறுவேனாக!ஸ்வாஹா!

அன்னமயம், பிராண மயம், மனோமயம், விஞ்ஞான மயம், ஆனந்தமயம், ஆகிய  எனது ஐந்து கோசங்களும் தூய்மை அடையட்டும்! இந்த ஆஹீதியின் வலிமையினால், ரஜோ குண மாசுக்கள் நீங்கி நான் ஒளி வடிவம் பெறுவேனாக! ஸ்வாஹா‘

சுவை, தொடுஉணர்ச்சி, ஓசை, மணம் போன்றவற்றால் உண்டான எனது சம்ஸ்காரங்கள் தூய்மை அடையட்டும். இந்த ஆஹீதியின் வலிமையினால் ரஜோகுண மாசுக்கள் நீங்கி நான்  ஒளி வடிவம் பெறுவேனாக!ஸ்வாஹா!

எனது மனம், சொல், செயல், உடல், அனைத்தும்  தய்மை அடையட்டும்! இந்த ஆஹீதியின் வலிமையினால் ரஜோகுண மாசுக்கள் நீங்கி நான்  ஒளி வடிவம் பெறுவேனாக!ஸ்வாஹா!

ஓ! அக்னிமயமான உடலில் எழுந்தருளியிருப்பவனே! ஞானத்தின் இடையூ றுகளை ஒழிப்பதில் வல்லவனே! செந்நிற விழிகளை உடையவனே! விழித்தெழு. 

பிரம்மம் ஒன்றே உண்மைப்பொருள் என்றும் நிலையானது, எப்போதம் தூய்மையானது, எப்போதும் விழிப்பு நிலையில் இருப்பதுஈ எவ்விதத் தளைகளும் அற்றது, காலம், இடம் போன்றவற்றால் கட்டுப்படுத்த முடியாதது. நிகழ முடியாததை நிகழ்த்திக் காட்டவல்ல மாயை, தனது சக்தியால் பல்வேறு நாம ரூபங்களின் மூலம் ஒன்றேயான பிரம்மத்தைப் பலவாகக் காட்டுகிறது. உண்மையில் பிரம்மம் இவ்வாறு பலவாக ஆவதில்லை. மாயையிலிருந்து தோன்றிய காலம், இடம்ஈ பெயர், உருவம் ஆகியவற்றின் நிழல் கூட சமாதி நிலையில் இருப்பதில்லை.ஆகவே பெயர் உருவம் ஆகிய கட்டுக்குள் இருக்கும் எதுவும் நிலையானதாக இருக்க முடியாது. அவற்றைத்துறந்து விடு. நாம ரூபமாகிய வலிமையான கூண்டினை ஒரு சிங்கத்தின் ஆற்றலுடன் உடைத்தெறிந்து வெளியேறு. உன்னுள் இருக்கின்ற ஆத்மாவை உணர்வதற்காக ஆழமாக உன்னுள் மூழ்கு. சமாதி நிலையின் உதவியால் அதனுடன் ஒன்றிவிடு. நாம ரூப மயமான இந்தப் பிரபஞ்சம் எங்கேயோ மறைந்து விடுவதையும் ”சிறிய நான்” என்னும் உணர்வு, பிரபஞ்ச நான்”  என்னும் உணர்வுடன் கலந்து செயலற்றதாகி விடுவதையும் அகண்ட சச்சிதானந்தப் பரம்பொருளாக இருப்பது நீயே என்பதையும் உணர்வாய். எந்த அறிவினால் ”ஒருவர் மற்றவரைப் பார்க்கவும் அறியவும் பிறர் சொல்வதைக்கேட்கவும் செய்கிறாரோ, அந்த அறிவு சிறியதும் குறுகியதும் ஆகும். எது சிறியதோ அது பயனற்றது, அதில் பேரானந்தம் இல்லை. எந்த அறிவில் நிலைபெற்று இருப்பதால் ஒருவர் மற்றவரைக் காண்பது, அறிவது,பிறர் சொல்வதைக்கேட்பது போன்ற உணர்வுகளைக்கடந்து நிற்கிறாரோ, அந்த அறிவே பெரிதும் எல்லையற்றதும் ஆகும். அதன் உதவியால் ஒருவர் பேரானந்தத்தில் நிலைபெற்றிருக்க முடியும் . யார் எப்போதும் அனைவருள்ளும் உறைந்து அனைத்தையும் அறிகிறாரோ அவரை மனமோ புத்தியோ எவ்வாறு அறிய முடியும்?

இவ்வாறு பல்வேறு வாதங்களின் உதவியுடனும் சாஸ்திரங்களிலிருந்து தகுந்த மேற்கோள்களை எடுத்துக் காட்டியும் தோதாபுரி குருதேவரை சமாதிநிலை பெறச் செய்ய முயன்றார். 


வாழ்நாள் முழுவதும் மேற்கொண்ட சாதனைகளின் விளைவாகப் பெற்ற அனுபவங்கள் அனைத்தையும் அப்படியே தன்னுள் திணித்து அந்தக் கணமே தம்மை அத்வைத நிலையில் மூழ்கச் செய்ய தோதாபுரி கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு செயல்பட்டது போல் தோன்றிற்று என்று குருதேவர் பின்னாளில் கூறினார். அவர் சொன்னார், தீட்சை அளித்த பின் நங்டா எனக்கு வேதாந்தத்தின் முடிவுகளை எடுத்துரைக்கும் பல கருத்துக்களை உபதேசித்து எல்லா வகைகளிலும், என் மனத்தை எவ்வித  எண்ணங்களும் அற்ற நிர்விகல்ப நிலையில் இருக்கச் செய்து ஆத்ம தியானத்தில் ஈடுபடும்படிக்கூறினார். என்னால் பெயர், உருவம், ஆகிய எல்லைகளைக் கடந்த நிர்விகல்ப நிலையில் மனத்தைச் செலுத்த இயலவில்லை. வேறு எல்லாவற்றிலிருந்தும் மனம் எளிதில் விடுபட்டுவிட்டது. ஆனால் அன்னை? மிகவும் நெருக்கமான அவளது அறிவுச்சுடரான எழில் வடிவம் என்முன் தோன்றிய போது, நாம ரூப எல்லைகளைக் கடந்து செல்லவேண்டும் என்ற எண்ணமே என்னிடமிருந்து மறைந்து விட்டது. சாஸ்திர வாக்கியங்களை நன்றாகக்கேட்டுவிட்டு தியானத்தில் அமர்வேன். மீண்டும் மீண்டும் அன்னையின் அதே காட்சி! மூன்று நாட்கள் இவ்வாறு கழிந்தன.

நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை அடைவேன் என்ற நம்பிக்கையே போய்விட்ட நிலையில் ஒரு நாள் தியானத்திலிருந்து கண்விழித்து நங்கடாவிடம், என்னால் முடியவில்லை, மனத்தை நிர்விகல்பமாக்கி ஆத்ம தியானத்தில் ஈடுபடுத்த முடியவில்லை, என்று சொன்னேன். அதைக்கேட்ட அவர் ஆத்திரத்துடன், என்ன முடியாதா? ஏன் முடியாது? என்று கேட்டுவிட்டு அந்த குடிலினுள் அங்குமிங்குமாக எதையோ தேடினார். அப்போது அவர் கண்களில் பட்ட கண்ணாடித்துண்டு  ஒன்றை எடுத்து, ஊசி போலிருந்த அதன்கூரிய முனையால் என் புருவங்களுக்கு இடையில் ஆழமாகக் குத்திவிட்டு, இந்தப் புள்ளியில் உன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்து என்று கூறினார். நானும் திட சங்கல்பத்துடன் மீண்டும் தியானத்தில் ஈடுபட்டேன். அப்போதும் முன்போலவே அன்னையின் வடிவம் மனத்தில் தோன்றியது. அந்தக் கணமே ஞானத்தை ஒரு வாளாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு அந்த வாளால் அன்னையின் அந்த வடிவத்தை மனத்தாலேயே இரு கூறாக்கினேன், அதன் பின்னர் மனத்தில் எந்த எண்ணங்களும் இல்லை. பெயர், வடிவம், ஆகிய எல்லைகளை எல்லாம் அது ஒரேயடியாகக் கடந்து சென்று விட்டது.நான் சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்தேன்.

குருதேவர் சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்த பின்னர் தோதாபுரி நீண்ட நேரம் அவரது அருகில் அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் எழுந்து ஓசையின்றிக் குடிலுக்கு வெளியே சென்றார். குருதேவரும் யாரும் இடையூறு செய்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகக்குடிலின் கதவைச் சாத்திப் பூட்டினார். அதன் பின்னர் குடிலுக்கு அருகில் அமைந்திருந்த பஞ்சவடிக்குச்சென்று அமர்ந்து கதவை த் திறப்பதற்கு குருதேவர் அழைப்பார் என்று காத்திருந்தார்.

பகற்பொழுது கழிந்து இரவு வந்தது, அவர் அழைக்கவில்லை.தோதாபுரிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மூன்று நாட்கள் நகர்ந்தன. கதவைத் திறக்குமாறு எந்த அழைப்பும் வரவில்லை. தோதாபுரியின் வியப்பு எல்லைமீறியது. உள்ளேயிருக்கின்ற சீடரின் நிலை தான் என்ன என்பதை பார்ப்பதற்காக பூட்டைத்திறந்து குடிலுக்குள் சென்றார்.அங்கே குருதேவர் மூன்று நாட்களுக்கு முன் எப்படி அமர்ந்திருந்தாரோ அதே நிலையில் இருந்தார். அவரது உடலில் இயக்கத்திற்கான எவ்வித அறிகுறியும் இல்லை. முகம் மட்டும் அமைதியாக கம்பீரமாக தெய்வீக ஒளியுடன் துலங்கிக்கொண்டிருந்தது.சீடர் புறவுலகிற்கு முற்றிலுமாக இறந்தது போன்ற நிலையில் உள்ளார், காற்று வீசாத இடத்தில் எரிகின்ற சலனமற்ற சுடர் போல அவரது மனம் முற்றிலுமாக பிரம்மத்தில் ஒன்றிவிட்டது  என்பதைத்தோதாபுரி புரிந்து கொண்டார்.

சமாதி நிலையின் ரகசியங்களை முற்றிலும் அறிந்திருந்த தோதாபுரியால் தான் காண்கின்ற காட்சியை நம்பவே முடியவில்லை.ஆகா! என்ன விந்தை! என்ன  அற்புதம்! நான் காண்பது உண்மை தானா? நாற்பது ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்து நான் பெற்ற அனுபூதியை இந்த மகாபுருஷர் மூன்றே நாட்களில் சாதித்து விட்டாரே! என்று வியந்தார். சந்தேகம், விலகாத நிலையில் குருதேவரின் அருகில் சென்றார். அவரது உடலில் தோன்றிய அறிகுறிகளையெல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் ஆராய்ந்தார். இதயம் துடிக்கிறதா, சிறிதாவது காற்று மூக்கினுள் சென்று வருகிறதா என்பவற்றைக் குறிப்பாக கவனித்தார். ஆடாமல் அசையாமல் மரக்கட்டை போல் ஒரே நிலையிலிருந்த சீடரின் உடலை மீண்டும் மீண்டும் தொட்டுப்பார்த்தார். ஆனால் எவ்வகையான சலனமும் இல்லை. புறநினைவு திரும்புவதற்கான அறிகுறியும் தென்படவில்லை. அளவற்ற ஆனந்தத்தால், இது என்ன தெய்வீக மாயை! இது உண்மையிலேயே சமாதி  நிலை தான்! வேதாந்தம் கூறுகின்ற ஞான நெறியின் நிறைவு நிலையான நிர்விகல்ப சமாதிதான்! அதுவும் மூன்றே நாட்களில் கிடைத்துள்ளது? தெய்வீக மாயையின் விசித்திரம் தான் என்னே! என்று தன்னை மறந்து உரக்கக்கூவினார்.

சீடருக்குப் புறவுலக நினைவு வர தோதாபுரி முயற்சியைத்தொடங்கினார். அதற்காக அவர் ஓதிய ”ஹரிஓம்” என்ற மந்திரத்தைின் பேரொலி பஞ்சவடியைச்சூழ்ந்த நிலம் நீர் ஆகாயம் அனைத்திலும் பரவிற்று.

சீடர் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையில் பூரணமாக நிலை பெறுவதற்காக அவருடனேயே தோதாபுரி பல மாதங்கள் தங்கினார். குருதேவருக்கு அவர் உதவியது போல் குருதேவரின் உதவியால் அவரது ஆன்மீக வாழ்வும் முழுமை பெற்றது.இது பற்றி வேறோர்  இடத்தில் விளக்கியுள்ளோம்.

சுமார் பதினொரு மாதங்கள் தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கிய பின்னர் தோதாபுரி நாட்டின் வடமேற்குப் பகுதிக்குப் பயணமானார். இதற்குப் பின்னர் குருதேவர் நிர்விகல்ப அத்வைத நிலையில் தொடர்ந்து இருப்பதென்று முடிவு செய்தார். இந்த முடிவை அவர் எவ்வாறு செயலாக்கினார், அவதார புருஷர்களுக்குச் சற்று க் கீழ்நிலையில் இருக்கின்ற ஆதிகாரிக புருஷர்களால் கூட நீண்ட நாட்கள் தொடர்ந்து இருக்க இயலாத அத்வைத நிலையில் குருதேவர் எவ்வாறு தொடர்ந்து ஆறு மாதங்கள் நிலைத்திருந்தார். அந்த நாட்களில் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்த சாது ஒருவர் குருதேவர் உயிர் வாழ்வது மனித குலத்திற்கு பெரு நன்மை பயக்கும் என்பதை அறிந்து , குருதேவருடன் ஆறமாத காலம் தங்கி அவரது உடல் நலத்தைப்பேணி, எவ்வாறு அவரைப் பாதுகாத்து வந்தார் என்ற விவரங்களை வேறோரிடத்தில் கூறியிருக்கிறோம்.

இந்த அத்தியாயத்தை முடிக்கும் முன்னர் மதுர்பாபுவின்  வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டியுள்ளது.அற்புத தெய்வீக சக்திகள் குருதேவரிடம் வெளிப்பட்டதை நேரில் கண்ட காரணத்தால் மதுர் அவரிடம் மிகுந்த பக்தியும் நம்பிக்கையும் கொண்டிருந்தார். இந்தச் சமயத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சி அவரது பக்தியையும் நம்பிக்கையும் மேலும் உறுதிப்படுத்தி அவரைத் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் குருதேவரைச் சரணடைந்து வாழும்படிச் செய்தது.

ஏழைக்குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும் மதுர் நல்லவராக அழகுடையவராக இருந்தார். அதன்  காரணமாகத்தான் ராணி ராசாமணி தம் மூன்றாம் மகளான கருணாமயியை அவருக்குத் திருமணம் செய்துவைத்தார் என்று குருதேவர் கூறினார். கருணாமயி காலமாகிவிடவே , கடைசி மகளான ஜகதம்பாவையும் அவருக்கே திருமணம் செய்து வைத்தார் ராணி. திருமணத்திற்குப் பின்னர் அவரது நிலையில் மாற்றங்கள் நேரலாயின. தமது மதி நுட்பத்தாலும் திறமையாலும் குறுகிய காலத்தில் ராணியின் வலது கையாகச் செயல்படும் அளவிற்கு அவர் உயர்ந்தார். ராணியின் மறைவிற்குப் பின் அவர் எவ்வாறு ராணியின் சொத்துக்களுக்குப் பொறுப்பாளராகவும் நிர்வாகியாகவும் ஆனார். என்பதை ஏற்கனவே கூறியுள்ளோம்.

குருதேவரின் வேதாந்த சாதனைக்காலத்தில் மதுரின் இரண்டாவது மனைவியான ஜகதம்பாவுக்குக் கடுமையான வயிற்றக்கடுப்பு தோன்றியது. கல்கத்தாவின் பிரபல மருத்துவர்களாலும் அதனை குணப்படுத்த முடியவில்லை. நாட்கள் செல்லச்செல்ல நோய் முற்றியது. இறுதியில் மருத்துவர்கள் நம்பிக்கையை இழந்து விட்டனர். இதனால் மதுர்பாபு தனது உயிருக்குயிரான மனைவியை இழப்பது மட்டுமின்றி, ராணியின் மீதுள்ள தனது செல்வாக்கையும் இழந்து விடுகின்ற நிலை உருவாயிற்று.ஆகவே அவருக்கு அப்போதிலிருந்த மனநிலையைப் பற்றி அதிகம் கூறத்தேவையில்லை.

ஜகதம்பா உயிர் பிழைப்பார்  என்ற நம்பிக்கையை மருத்துவர்கள் கைவிட்ட பின்னர், மதுர் வேறு வழியின்றி மிகுந்த மனவேதனையுடன் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார்.அன்னை காளியை வழிபட்டபின்னர் குருதேவரைத்தேடிப் பஞ்சவடிக்குச் சென்றார்.பித்துப் பிடித்தவர் போல் இருந்த மதுரின் நிலையைக்கண்ட குருதேவர் அன்புடன் அவரைத் தமக்கு அருகில் அமரச்செய்து  அவரது கவலைக்கான காரணத்தைக்கேட்டார். குருதேவரின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி கண்ணீர் மல்க , துயரத்தால் நாத் தழுதழுக்க ”பாபா நடக்கக்கூடாதது நடந்து விடும் போல் தோன்றுகிறது. அதை விடத் துயரமானது ஏதுவெனில் நான் தங்களுக்குச்சேவை செய்யும் பேற்றினையும் இழந்து விடுவேன் போல் தோன்றுகிறது, என்று கூறினார்.

 மதுரின் துன்பத்தைக்கண்ட குருதேவரின் மனம் கருணையால் நெகிழ்ந்து , பரவச நிலையை அடைந்த அவர் மதுரிடம், பயப்படாதே, உன் மனைவி நோய் தீர்ந்து நலம் பெறுவாள், என்று அபயமளித்தாள். மதுர் குருதேவரைக் கடவுளாகவே கருதியிருந்தார். அதனால் அவரது அபய வார்த்தைகளில் தைரியம் அடைந்தவராய் விடைபெற்றுத் திரும்பினார். அவர் ஜான் பஜாருக்குத் திரும்பி வந்த போது மனைவியின் உடல் நிலையில் திடீர் முன்னேற்றம் தோன்றியிருந்தது, அந்த நாளிலிருந்து ஜகதம்பா நோய் நீங்கி நலம் பெறலானாள். ஆனால் அந்த நோயின் வேதனையை இந்த உடம்பு( தம் உடலைக் காட்டி) ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய தாயிற்று. ஜகதம்பாவை நலமடையச் செய்வதற்காக, நான் வயிற்றுக் கடுப்பாலும் பிற நோய்களினாலும் ஆறுமாதங்கள் துன்புற நேர்ந்தது என்று குருதேவர் கூறினார்.

தமக்கு மதுர் செய்த அற்புத சேவையைப் பற்றிப்பேசும் போது, மேலே குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியைச்சுட்டிக்காட்டி குருதேவர் எங்களிடம், பதினான்கு ஆண்டுகள் மதுர் எனக்குப் பணிவிடை செய்தது வீணுக்காகவா? அன்னை காளி இதன்மூலம் (தம் உடலைக்காட்டி) அவருக்கு ப் பல அற்புத சக்திகளைக் காட்டியுள்ளாள். அதனால்  தான் அவர் மிகுந்த பக்தி சிரத்தையுடன் சேவை செய்தார் என்று சொன்னார்.........


HOME PAGE


image75

வேதாந்த சாதனையின் நிறைவும் இஸ்லாமிய சாதனையும்

வேதாந்த சாதனையின் நிறைவும் இஸ்லாமிய சாதனையும்


ஜகதம்பாவின் நோயை ஏற்றுக் கொண்டதாலோ தொடர்ந்து அத்வைத பாவனை நிலையில் இருப்பதற்காக ஆறுமாதங்கள் மனித ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்ட முயற்சிகளை மேற்கொண்டதாலோ. குருதேவரின் உடல் நிலை சீர்குலைந்து சில மாதங்கள் அவர் நோயினால் பீடிக்கப் பட்டிருந்தார். 

அந்தச் சமயம் தமக்குக் கடுமையான வயிற்றுக்கடுப்பு வந்ததாக அவர் கூறினார்.ஹிருதயர் இரவும் பகலும் அவரை கவனித்துக்கொண்டார். 

பிரபல மருத்துவரான கங்காபிரசாத் சேன் என்பவரின் சிகிச்சைக்கும் பத்திய உணவிற்கும் மதுர்பாபு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். உடல் நோயுற்றிருந்தாலும் , குருதேவரின் மனம் உடல் நினைவே இன்றி ஆழ்ந்த அமைதியிலும் பேரானந்தத்திலும் திளைத்திருந்தது. 

மிகச் சிறு தூண்டுதலே போதும், உடல் நோய்,  உலகப்பொருட்கள் போன்ற அனைத்து நினைவுகளிலிருந்தும்  விடுபட்டு அவரது மனம் நிர்விகல்ப நிலையை அடைந்து விடும். பிரம்மம் , ஆன்மா, இறைவன் என்று நினைத்த அளவிலேயே அவரது மனம் பிற அனைத்தையும் மறந்து தன் தனித்தன்மையை சிறிது நேரம் இழந்துவிடும். ஆகவே நோய்  தந்த வேதனை மிகுதியாக இருந்தபோதிலும் அதனை அவர் சிறிதும்  உணரவில்லை. ஆனால் சிலவேளைகளில் அந்த வேதனை, உயர்ந்த  உணர்வு நிலைகளிலிருந்து மனத்தை உடல்  நினைவுக்கு இழுத்து விடும் என்று அவர் கூறியதுண்டு.

இந்தக் காலத்தில் தான் வேதாந்த நெறியைச் சார்ந்த பரமஹம்சர்கள் பலர் அங்கு வந்தனர்.அந்த நாட்களில் அவரது அறையில். நேதி, நேதி, அஸ்தி, பாதி, ப்ரியம் , அயம், ஆத்மா ப்ரஹம போன்ற சொற்கள் ஒலித்த வண்ணமே இருந்தன. எப்போதாவது அவர்கள் தங்கள் விவாதங்களில் ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாமல் போனால் குருதேவர் தான் நடுவராக இருந்து சரியான முடிவைத் தெரிவிப்பார். 

சாதாரண மக்களைப்போன்று நோயினால் பாதிக்கப் பட்டிருந்தால் மேற்கூறியவாறு தத்துவ ஆராய்ச்சிகளில் பங்கேற்றிருக்க இயலாது என்பது சொல்லாமலே விளங்கும்.

நிர்விகல்ப நிலையில் தொடர்ந்து இருந்த நாட்களின் இறுதிக் கட்டத்தில் குருதேவர் ஓர் அற்புதமான காட்சியைப் பெற்றார்.

பாவமுக நிலையிலேயே இருக்குமாறு அவர் மூன்றாம் முறை பெற்ற கட்டளையே அந்தக் காட்சி. இதனை ஒரு காட்சி என்று கூறினாலும் இதயபூர்வமான ஓர் உணர்வு என்று குறிப்பிடுவதே பொருத்தமாக இருக்கும்.ஏனெனில் முதல் இரு முறைகளைப்போன்று இந்த முறையாரும் தோன்றி அவரிடம் இதனைக்கூறவில்லை. இந்தக் கருத்து அவரது உள் மனத்தில் திடீரென்று எழுந்தது. அவரது மனம் முற்றிலுமாக அத்வைதப் பரம்பொருளுடன்  ஒன்றி விடாமல் துரீய நிலையிலிருந்து சற்றே கீழிறங்கித் தன்னை சகுண பிரம்மம் அல்லது அன்னை காளியின் அம்சமாக உணர்ந்தபோது, அந்த சகுண பிரம்மத்தின் பிரபஞ்ச மனத்தில் அவர் இந்தக்கருத்து இருப்பதை உணர்ந்தார். 

இந்த அனுபவம் அவரது வாழ்வின் எதிர்கால நோக்கத்தை அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்தியது.` உயிர் வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை துளி கூட இல்லை. ஆனால் அன்னையோ அவரை பாவமுக நிலையில் இருக்கும்படி மீண்டும் மீண்டும் ஆணையிட்டாள். எனவே தமக்கு எவ்விதப் பயனும் இல்லையாயினும் இறைவனின் திருவிளையாடல்நடைபெறுவதற்காக தாம் உயிர் வாழ்வது  இன்றியமையாதது என்பதையும் தொடர்ந்து பிரம்மத்தில் ஒன்றியிருந்தால் உடல் நெடுநாள் நிலைக்காது என்பதையும் அதனால் தான்  அன்னை இவ்வாறு ஆணையிடுகிறாள் என்பதையும் உணர்ந்து கொண்டார் குருதேவர். 

அவருக்கு இப்போது தமது முற்பிறவியைப் பற்றிய விவரங்களும் தெரியலாயின. தாம் நித்ய சுத்த புத்த முக்த நிலையில் உள்ளவர். ஆதிகாரிக அவதார புருஷர். இந்த யுகத்தில் அறம் குலைந்து அழிவுறுவதைத் தடுத்து மனித குலத்தைக் காப்பதற்காகப் பிறந்துள்ளோம், தமது தவமும் சாதனைகளும் அதற்காகவே நிகழ்ந்தன. அன்னை தன் சிறப்பான நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காக தம்மைச் சாதாரண ஏழை அந்தணக்குலத்தில் பிறவியெக்கச் செய்து  எவ்வகையான வெளி ஆடம்பரமும் இல்லாத, படிப்பு, வாசனையற்ற ஒருவனாக வைத்துள்ளான் என்பதெல்லாம் குருதேவருக்கு தெரியவந்தது. மேலும் இந்த ரகசியங்களை எல்லாம் தம் வாழ்நாளின் போது ஏதோ ஒரு சிலரே அறிந்து கொள்வர். ஆனால் தமது உடல், மனம் ஆகியவற்றின் மூலம் உலகில் தோன்றியிருக்கின்ற ஆன்மீகப்பேரலை ஒருபோதும் அழியாமல் நின்று காலம் காலமாக மனித குலத்திற்கு நன்மை செய்யும் என்பதையும் அறிந்து கொண்டார்.

குருதேவருக்கு இந்த அசாதாரணமான  ஆன்மீக அனுபவங்கள் எவ்வாறு கிடைத்தன என்பதைப்புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில் சாஸ்திரங்கள் கூறுவதை நினைவு கூர்தல் இன்றியமையாதது. அவற்றின் படி, அத்வைத பாவனையின் மூலம் தூய அறிவு நிலையில் ஒன்றுவதற்கு முன் சாதகன் ”ஜாதி ஸ்மரத்வம்” அல்லதுமுற்பிறவி நினைவைப்பெறுகிறான். இது வரை எடுத்த பிறவிகள் எங்கு எவ்வாறு எத்தனை முறை என்பவற்றையும் அந்தப்  பிறவிகளில் செய்த நற்செயல்கள், தீய செயல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் அறிகிறான். இது அவனுக்கு உலகின் நிலையாமையையும் உலகியல் இன்பங்களை நாடி மீண்டும். மீண்டம் பிறப்பதன் பயனின்மையையும் உணர்த்தி அவன் மனத்தில் வைராக்கியத்தை ஏற்படுத்தி அனைத்து ஆசைகளிலிருந்தும் அவனை விடுவிக்கின்றன.

இத்தகைய சாதகர்களின் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறப்பெறுகின்றன என்று உபநிடதம் கூறுகின்றது.தேவலோகம், பித்ருலோகம் என்று எதை அறிய அவர்கள் விரும்பினாலும் உடனே அவர்களது மனம் சமாதியில் ஆழ்ந்து அந்த வலிமையால் அந்த உலகங்களுக்குச் சென்று அவற்றை அறிந்து விடுகிறது. இத்தகைய சாதகர்கள் எல்லாவித யோக சக்திகளையும், அதிமன ஆற்றல்களையும் பெறுகிறார்கள் என்று பதஞ்ஜலி மாமுனிவர் தமது யோக சூத்திரங்களில் குறிப்பிட்டுள்ளார். 

யோக சக்திகளும் ஆசையின்மையும் ஒருவரிடம் ஒருங்கே அமைந்திருப்பதைப் பற்றிக்கூறும்போது பஞ்சதசியின் ஆசிரியர்களான சாயன-மாதவர்கள், சாதகர்கள் அற்புத சக்திகளைப் பெற்றிருப்பினும் அவர்களிடம் ஆசையில்லாத காரணத்தால் அந்த சக்திகளை அவர்கள்  பயன்படுத்துவதில்லை.என்று கூறுகிறார்கள். பொதுவாக ஒரு சாதகர் குறிப்பிட்ட ஒரு  கூழ்நிலையில் வாழ்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம், அவர் பிரம்ம ஞானம் பெற்ற பின்னர் அந்தச் சூழ்நிலையை மாற்றவோ, அதிலிருந்து விலகவோ எண்ணுவதில்லை. ஏனெனில் ஆசை என்பது அவரிடம் சிறிதும் இல்லை. சூழ்நிலையை மாற்ற வேண்டும். என்ற ஒரு தேவையை அவர் உணர்வதும் இல்லை.ஆனால் ஆதிகாரிக புருஷர்கள் இறைவனின் திருவுள்ளத்தைச் சார்ந்து வாழ்வதால் மனிதகுல  நன்மைக்காகச் சிலவேளைகளில் அற்புத ஆற்றல்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்ற இந்தக் கருத்துக்களின் அடிப்படையில் குருதேவரின் வாழ்க்கையை ஆராயும்போது அவரது அசதாரணமான அனுபூதிகளை நாம் முமுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும் ஓரளவுக்காவது புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.குருதேவர் இறைவனின் திருவடிகளில் தம்மை முழுமையான அர்ப்பணித்த முற்றிலும் ஆசைகள் நீங்கப் பெற்றதால் தான், மிகக்குறுகிய  காலத்தில் நிர்விகல்ப நிலையை அடைந்து அதில் நிலைத்து நிற்க முடிந்தது. அவர் முற்பிறவிகளை அறியும் ஆற்றலைப்பெற்றதன் விளைவாக முன் யுகங்களில் யார் ராமனாகவும், கிருஷ்ணனாகவும் அவதரித்து மனித குலத்திற்கு நன்மை  செய்தாரோ. அவரே இப்போது மறுபடியும் உடல் தரித்து ராமகிருஷ்ணராக அவதரித்துள்ளார். என்பதை அறிந்து கொண்டார். தாம் பெற்றிருந்த தெய்வீக ஆற்றல்களை அவர் மனித குலத்தின் நன்மைக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தினார்.


சாதனையின் ஆரம்ப காலத்திலேயே அவர் அன்னையிடம், அம்மா  செய்ய வேண்டுவது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. என்ன செய்ய வேண்டுமென்று எனக்கு நீ கற்பிக்கிறாயோ அதையே நான் செய்வேன். என்று  தம்மை சமர்பித்தார்.

ஆன்மீக சாதகரான கோவிந்த ராய் என்பவர் தட்சிணேசுவத்திற்கு வந்தார். பிறப்பால் அவர் ஷத்திரியர் என்று ஹிருதயர் சொன்னார். பாரசீக, அரபு மொழிகளில் அவர் புலமை பெற்றிருந்ததாகவும் தெரிய வருகிறது. சமயங்கள் பலவற்றின் கொள்ளைகளைக் கற்று இறுதியாக இஸ்லாமிய சமயத்தின் பரந்த கோட்பாட்டினால் ஈர்க்கப்பெற்று அந்த மதத்தில்  முறையாக தீட்சை பெற்றார். உண்மையை அறியும் வேட்கையுடன் இஸ்லாமியக் கொள்கையை கோவிந்த ராய் ஏற்றுக்கொண்டார்.எனினும் அவர் இஸ்லாமிய சமூகத்தின் நடைமுறைகளிலும் பழக்கவழக்கங்களிலும் எந்த அளவுக்கு ஈடுபட்டார் என்பது தெரியாது.இஸ்லாமிய சமயத்தில் தீட்சை பெற்றபின்னர் குர்ஆனைப் படிப்பதில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு,அந்த நூலில் கூறப்பட்டுள்ள சாதனை முறைகளைப் பின்பற்றினார் என்று கேள்விப்பட்டோம். கோவிந்தர் ஒரு தீவிர பக்தர், இஸ்லாமியத்தின் பிரிவான சூபிக்களின் வழிபாட்டு முறைகளை் அவரது மனத்தை மிகவும் கவர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஏனெனில் சூபி துறவியரைப்போல  அல்லும் பகலும் அவர் பாவனை சாதனைகளில் ஈடுபட்டு வந்தார்.

கோவிந்த ராய் தட்சிணேசுவரக் காளி கோயிலுக்கு வந்து சேர்ந்தார். சாதனைகளுக்கு உகந்த இடமான பஞ்சவடியின் நிழலில் தம் இருக்கையை விரித்து அங்கே காலம் கழித்தார். இந்துத் துறவியருக்கு அளித்ததைப்போன்றே முஸ்லீம் பக்தர்களுக்கும் பிற சமயத்துறவிகளுக்கும் ராணி ராசமணியின் காளிக்கோயில் நல்வரவும் உபசரிப்பும் கொடுத்தது. அதனால் அங்குத் தங்கியிருந்த போது கோவிந்தர் உணவுக்காக ப் பிச்சை ஏற்க வேண்டிய அவசியம், நேரவில்லை. நாள் முழுவதும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டு மகிழ்ச்சியுடன் நாட்களைக் கழித்தார்.

பக்தரான கோவிந்தர் குருதேவரை மிகவும் கவர்ந்தார். அவருடன் உரையாடியபோது அவரது ஆழ்ந்த எளிய நம்பிக்கையும் பக்தியும் குருதேவரை வெகுவாக ஈர்த்தன. மெள்ளமெள்ள அவரது மனம் இஸ்லாமிய சமயத்தில் ஈடுபாடு கொள்ள லாயிற்று. இறைவனை உணர இதுவும் ஒரு வழி தான். முடிவற்ற திருவிளையாடல் புரிபவளான அன்னை, இந்த நெறியைக் காட்டி எத்தனை பேரைத் தன் திருவடித் தாமரையில் சேர்த்து அருள்பாலிக்கிறாள். 

இந்த வழியைப் பின்பற்றி எவ்வாறு மக்கள் அவளை அடைகிறார்கள் என்பதை நான் அறிய வேண்டும் .கோவிந்தரிடம் தீட்சை பெற்று அந்தச் சாதனைகளில் ஈடுபடுவேன் என்று எண்ணினார் அவர்.

 அவரது எண்ணம் விரைவிலேயே ஈடேறிற்று. குருதேவர் தம் எண்ணத்தை கோவிந்தரிடம் தெரிவித்து  தீட்சை பெற்று இஸ்லாமிய சமய சாதனைகளில் ஈடுபட்டார். குருதேவர் அதைப் பற்றிக்கூறினார். அப்போது நான் ”அல்லா“ மந்திரத்தை ஜபித்து வந்தேன். முஸ்லீம்களைப்போல் உடையணிந்தேன். நாள்தோறும் மூன்று முறை தொழுகை செய்தேன். 

இந்து தெய்வங்களைப் பார்க்க என்மனம் விரும்பவில்லை. வணங்குவது பற்றிய பேச்சுக்கே இடமில்லை.மனத்தில் இந்து சமய உணர்வே இல்லாமல் போயிற்று.மூன்று நாட்கள் இவ்வாறு அந்தச் சமய பாவனையில் ஈடுபட்டபின்னர் அந்த சாதனையின் பலனை நான் அடைந்தேன்.

இஸ்லாமிய சமய சாதனையில் ஈடுபட்டபோது , முதலில் மனத்தைக்கவரும் ஒளிமிக்க நீண்ட தாடியுடன் கூடிய ஒருவரின் காட்சி அவருக்குக் கிடைத்தது.

 பிறகு சகுண பிரம்மத்தை அடைந்து , அடுத்த துரீய நிலையில் நிர்க்குண பிரம்மத்தில் அவர் மனம் ஒன்றியது.

ஹிருதயர் கூறினார், இஸ்லாமிய சமய சாதனை செய்தபோது மாட்டிறைச்சி போன்ற முஸ்லீம் உணவு வகைகளை உண்ண குருதேவர் விரும்பினார். 

மதுர்பாபுவின் அன்பான வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி  அவர் அந்த  உணவை விலக்க வேண்டியதாயிற்று. 

ஆனால் குழந்தையுள்ளம் கொண்ட குருதேவரின் ஆவலை ஓரளவுக்காவது நிறைவேற்றாமல் அந்த விருப்பத்திலிருந்து அவரை விடுபடச்செய்ய முடியாது என்பதை அறிந்திருந்த மதுர், முஸ்லீம் சமையற்காரர் ஒருவரின் உதவியுடன், பிராமணர் ஒருவரை முஸ்லீம் உணவு வகைகளைச் சமைத்துக்கொடுக்க ஏற்பாடு செய்தார். 

இஸ்லாமிய சாதனை நாட்களில் குருதேவர் ஒருமுறை கூட காளி கோயிலுக்குச் செல்ல வில்லை. கோயிலுக்கு வெளியே இருந்த மதுரின் மாளிகையில் தான் அவர் தங்கியிருந்தார்.

வேதாந்த சாதனைகளுக்குப்பின்னர் குருதேவரின் மனம் எவ்வாறு பிற சமயங்களிடம்  பரிவுகொண்டது என்பதை மேற்கூறிய நிகழ்ச்சியிலிருந்து அறியலாம். 

வேதாந்தக்கோட்பாடுகளில் நம்பிக்கை கொள்வதன் மூலம் நம் நாட்டின் இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் எவ்வாறு சகோதர உணர்வுடன் ஒன்றி வாழ இயலும் என்பதையும் இதிலிருந்து புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இரு மதத்தவரிடையேயும்  மலை போன்ற வேறுபாடு உள்ளது. பழங்காலம் தொட்டே இரு பிரிவினரும் ஒன்றாக வாழ்ந்து வந்தாலும், ஒரு சாராரின் நம்பிக்கைகள், சமய நெறிமுறைகள் பழக்க வழக்கங்கள்  ஆகியவற்றை மறுபிரிவினரால்  புரிந்து கொள்ள முடியவே இல்லை, என்று அவர் கூறுவதுண்டு, யுகாவதார புருஷரான குருதேவர் இஸ்லாமிய சமயத்தைப்பின்பற்றியது, எதிர்காலத்தில் இந்து முஸ்லீம்களுக்கு இடையே இருக்கும் மலை போன்ற வேறுபாடுகள் மறைந்து, இரு சமயத்தினரும் ஒருவரையொருவர் அன்பினால் தழுவி வாழ்வார்கள் என்பதைக் குறிக்கின்றதா?

நிர்விகல்ப நிலையில் நிலைபெற்றதன்  விளைவாக அத்வைத  பாவனையின் நினைவு அவரிடம் திடீரெனத்தோன்றும். துவைத நிலையைச் சார்ந்த காட்சிகளையோ அதனைப் பின்பற்றுபவர்களையோ  பார்த்த அளவிலேயே அவர் மனம் துரீய நிலையில் ஒன்றிவிடும். 

அவர் விரும்பவேண்டிய அவசியமே இல்லை. தூண்டுதலினால் மட்டுமே அந்த நிலையை அவர் அடைந்து விடுவதை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம். அப்படியானால் அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் அந்தக் கணமே அவரால் அந்த நிலைக்குச் செல்ல முடியும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டுவதில்லை. அவரது அத்வைத பாவனை எவ்வளவு ஆழ்ந்ததாகவும் அவரது மனத்திற்கு உகந்ததாகவும் இருந்தது என்பதைப் பின்வரும் நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து தெளிவாக அறியலாம்.

அது மழைக்காலம். தட்சிணேசுவரக்கோயிலின்   விசாலமான தோட்டப்பகுதியில் புற்கள் அடர்த்தியாக வளர்ந்திருந்தது. அதனால் அங்கு காய்கறிகள்  பயிர் செய்வது சிரமமாகிவிட்டது. அங்கு வளர்ந்திருந்த புல்லை வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு போக சுற்றுப்புறத்திலுள்ள மக்கள், அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஒரு நாள் வயதான ஒருவன் வந்து அனுமதி பெற்று புல் வெட்டலானான். ஆசை வசப்பட்ட அவன், தான் சுமக்க முடிந்ததற்கு அதிகமாக புற்களை வெட்டி விற்பதற்காக கடைவீதிக்கு  எடுத்துச்செல்ல ஆயத்தமானான். அந்தக் கிழவனால் அந்தக் கட்டைத் தூக்க முடியவில்லை.குருதேவர் இதனைக் கண்டார்.குருதேவர் பார்த்ததை அவன்  அறியவில்லை. என்னென்னவோ முயற்சிகள் செய்து பார்த்தான்.அவனால் அந்தப்புற்கட்டினை நகர்த்த முடியவில்லை. அத்தனையையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த குருதேவர் பரவச நிலை அடைந்தார்.ஆ! உள்ளே பூரண ஞான வடிவான ஆன்மா உள்ளது. இருப்பினும் வெளியே எத்தகைய அறிவீனம், என்ன அறியாமை, என்று எண்ணிய குருதேவர் ஓ! ராமா! உன் திருவிளையாடலின் புதிர் தான் என்னே! என்று கூறியபடியே சமாதியில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.

தட்சிணேசுவரத்தில் ஒருநாள் தும்பி ஒன்று பறந்து கொண்டிருந்தது. அதன் வாலில் ஒருமுள் குத்தியிருந்ததைக்கண்டார் குருதேவர். குறும்புக்காரச்சிறுவன் யாரோ இவ்வாறு செய்துள்ளான் என எண்ணி முதலில் வேதனைப்பட்டார். ஆனால் அடுத்த கணமே பரவச நிலையை அடைந்தவராய், ஹே ராமா! உனக்கு நீயே தீங்கு விளைவித்துக்கொண்டுள்ளாய். என்று கூறிச் சிரிக்கலானார்.

ஒரு சமயம் காளிகோயில் தோட்டத்தில் ஓரிடத்தில் புதிதாக அறுகம்புல் முளைத்து , அந்த இடம் அடர்த்தியான பசும்புல்  வெளியாக அழகான க் காட்சி அளித்தது.அதனைப் பார்த்துப் பார்த்து ப் பரவச நிலையை அடைந்த குருதேவர் அந்தப் புல்வெளியைத் தம்மில் ஒரு பகுதியாகவே  எண்ணும் அளவுக்கு அதனுடன் ஒன்றிவிட்டிருந்தார். 

அப்போது அந்த வழியாக வந்த ஒருவர் அந்தப் புல் வெளியின் மீது நடந்து சென்றார். அது குருதேவருக்குச் சொல்லொணா வேதனையை அளித்தது. அவர் மிகவும் பரபரப்படைந்தார். அந்த நிகழ்ச்சியைக்குறிப்பிட்டு பின்னர் எங்களிடம் மார்பின் மீது ஒருவர் நடந்து செல்லும்.போது எவ்வளவு வலி தோன்றுமோ அவ்வளவு வலியை நான் உணர்ந்தேன்.

மற்றொரு நாள் குருதேவர் பரவச நிலையிலிருந்த படியே விசாலமான நீராடு துறையின் முற்றத்தில் நின்று கங்கையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். துறையில் இரண்டு படகுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. படகோட்டிகளுக்குள் ஏதோ தகறாறு நடந்து கொண்டிருந்தது. தகறாறு முற்றி கைகலப்பிற்கு வந்து விட்டது. வலிமையானவன் பலவீனமானவனின் முதுகில் ஓங்கி அடித்தான், அவ்வளவு தான் வலி பொறுக்காதவராக குருதேவர் அலறினார். 

சத்தம் கேட்ட ஹிருதயர் காளி கோயிலிலிருந்து விரைந்து ஓடி வந்து பார்த்தபோது குருதேவரின் முதுகு சிவந்து வீங்கியிருந்தது. ஹிருதயர் ஆத்திரத்துடன். மாமா உங்களை அடித்தவனை எனக்குக் காட்டுங்கள். நான் அவன் மண்டையைப்பிளந்து விடுகிறேன், என்று ஆவேசமாக கூறினார். குருதேவர் சற்று அமைதியடைந்த பின்னர் அவரிடமிருந்து உண்மையை அறிந்தபோது இப்படிக்கூட நடக்க முடியுமா? என்றெண்ணி வியப்பில் ஆழ்ந்துவிட்டார் ஹிருதயர்.

குருதேவரின் வயிற்றுநோய் குணமாக ஆறுமாதகாலமாயிற்று. அவரது மனம் துவைதாத்வைத நிலையாகிய பாவமுகத்தில் தங்கியிருக்கப்பெரிதும் பழகிவிட்டது. உடல் நிலை இன்னமும் முன்பு போல் நலம் பெற வில்லை. மழைக்காலத்தில் கங்கைநீர் உப்புக்கரிப்பதால் சுத்தமான குடிநீர் கிட்டாமல், குருதேவருக்கு மீண்டும் வயிற்றுக்கடுப்பு வந்துவிடுமோ என்ற அச்சம் மதுர்பாபு முதலான அனைவரின் மனத்திலும் எழுந்தது. 

ஆகவே சில  மாதங்களுக்கு குருதேவர் காமார்புகூருக்குச் சென்று தங்க வேண்டுமென முடிவு செய்யப்பட்டது. அது 1867 ஏப்ரல் மே மாதமாக இருக்கலாம்.. பிச்சாண்டியான சிவபெருமானின் குடும்பம் போலவே குருதேவரின் வீடும் ஏழ்மையுடன் நிரந்தர தொடர்பு கொண்டது என்பதை மதுரின் மனைவியான ஜகதம்பா அறிந்திருந்தார்.

 ஆகவே மிகுந்த அக்கறையுடன்  பாபாவுக்குத்தேவையான அனைத்துப்பொருட்களையும் கவனத்துடன் சேகரித்து அவருக்கு எவ்வகையான குறையும் நேராத வகையில் அனைத்து ஆயத்தங்களையும் செய்தார். 

நல்ல நாள் ஒன்றில் குருதேவர்  காமார்புகூருக்குப் புறப்பட்டார். ஹிருதயரும் பைரவி பிராம்மணியும் அவருடன் சென்றனர். குருதேவரின் தாய் முன்பே முடிவு செய்திருந்த படி தட்சிணேசுவரத்தில் மதுர்பாபு வின்பராமரிப்பில் தங்கிவிட்டார்.

ஆறரை ஆண்டுகளாக குருதேவர் காமார்புகூருக்குச் செல்லவில்லை. நண்பர்களும், உறவினர்களும்  அவரைக் காண்பதற்கு மிகுந்த ஆவல் கொண்டிருந்தனர். 

அவர்களின் ஆவலுக்கு வேறு காரணங்களும் இருந்தன.பல்வேறு வினோதமான வதந்திகள் கிராமமக்களிடம் பரவியிருந்தன. 

குருதேவர் பெண்வேடம் புனைந்து ”ஹரி,ஹரி என்று கதறிக்கொண்டிருக்கிறார், துறவியாகிவிட்டார், அல்லா, அல்லா என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருந்த அவர்கள் அவரைக்காண விரும்பியதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அவரை நேரில் பார்த்தபோது அந்த வதந்திகள் உண்மையல்ல என்பதை அறிந்து  கொண்டனர். 

அவர் அன்று போலவே இன்றும் இருப்பதைக் கண்டனர்.அதே பணிவு, அன்பு, நகைச்சுவை உணர்வு, உறுதியான சத்திய நிஷ்டை, ஆழ்ந்த சமய உணர்வு, ஹரி என்று கேட்கும் போதே கட்டுக்கடங்கா பக்திப்பரவசத்தில் ஆழ்ந்து தன்னை இழக்கின்ற தன்மை என்று பழைய பண்புகள் யாவும் அவரிடம் சற்றும் குறையாமல் நிரம்பியிருந்தன. 

அதே வேளையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை  என்றும் சொல்வதற்கில்லை. அவரது உடலிலும் உள்ளத்திலும் சொல்லொணா தெய்வீகப்பேரொளி எப்போதும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் காரணமாக மக்கள் அவருக்கு முன்னால் வரத் தயங்கினர். அவராகத் தொடங்கினாலன்றி  உலக விஷயங்களைப்பேச அஞ்சினர்.

வேறொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் உணர்ந்தனர். குருதேவரின் பக்கத்திலிருக்கும் பொழுது தங்கள் உலக கவலைகள் கரைந்து போவதும் உள்ளத்தில் ஒரு வகையான அமைதியும், ஆனந்தமும் பரவுவதும் அவர்களுக்கு அனுபவ மாயிற்று. அவரை விட்டு நீங்கிய பின், இனி எப்போது அவரைக்காண்பொம் என்ற ஆவல் அவர்களிடம் நிறைந்தது

நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் அவரது வருகையால் அந்த ஏழைக்குடும்பத்தில் குதூகலம் பொங்கியது. 

அந்த மகிழ்ச்சியைப் பூரணமாக்குவதற்காக பெண்கள் ஜெயராம்பாடிக்கு ஆள்அனுப்பிஅவரது மனைவியை அழைத்து வர ஏற்பாடுகள் செய்தனர். 

குருதேவர் இதனை ஆமோதிக்கவும் இல்லை மறுக்கவும் இல்லை. திருமணத்திற்குப்பின் அன்னை சாரதாதேவி இது வரை ஒரே ஒரு முறைதான் அதாவதுகுடும்ப வழக்கப்படி தன் கணவரான குருதேவரை ஜெயராம்பாடிக்கு அழைத்து வந்த போது அவள் பார்த்திருக்கிறாள். 

அப்போது திருமணம் என்றால் என்னவென்று புரியாத ஏழுவயது சிறுமி அவள்.அது பற்றி அவள் நினைவில் இருந்ததெல்லாம் குருதேவர் ஹிருதயருடன் வீட்டிற்கு வந்ததும் , தான் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒளிந்துகொண்டதும். அப்படியும் ஹிருதயர் தன்னைக் கண்டுபிடித்து வெளியே கூட்டி வந்து நாணத்தால் தான் தடுத்தும் கேளாமல் தனது பாதங்களைத் தாமரை மலர்களால் வழிபட்டதும் தான். 

ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு முறை அவளைக் காமார் புகூருக்கு அழைத்துச்சென்றனர். இந்த முறை அங்கு ஒரு மாதம் தங்கினாள். ஆனால்  குருதேவரையோ மாமியாரையோ காணும் வாய்ப்பு அப்பொது கிட்டவில்லை. ஏனெனில் இருவருமே தட்சிணேசுவரத்தில் இருந்தனர். 

ஆறு மாதம் கழித்து மீண்டும் புகுந்த வீட்டிற்கு வந்து ஒன்றரை மாதங்கள் தங்கிய போதும் இருவரையும் பார்க்காமல் தான் திரும்பினாள். 

அதன் பின் மூன்று மாதங்கள் கழித்து விட்டன. அப்போது குருதேவர் காமார்புகூருக்கு வந்திருப்பதையும் தன்னைக்காமார் புகூருர் அழைத்துச் செல்லப்போவதையும் அறிந்தாள். 

ஆறேழு மாதங்களுக்கு முன்தான் பதினான்கு வயதை எட்டியிருந்தாள், ஆகவே இந்தச் சந்திப்பு தான் திருமணத்திற்குப்பின் நிகழும் உண்மையான சந்திப்பு என்று கூற வேண்டும்.

இந்த முறை குருதேவர் காமார்புகூருரில் ஆறேழு மாதங்கள் தங்கியிருந்தார். அவரது இளமைக்கால நண்பர்களும் உற்றாரும் அவரைச் சந்தித்து அனவளாவினர்.

 நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் அவர்களைச் சந்திப்பதில் குருதேவரும் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியுற்றார். இவ்வுலக வாழ்வு என்ற வட்டத்திற்குள் உழலும்  அவர்களைச் சந்தித்து குருதேவர் மகிழ்ச்சியடைந்தது, பெரிய சிந்தனையாளர்களும்  அறிஞர்களும் கடினமான பணிகளுக்கிடையே நேரம் கிடைக்கும்போது, சின்னஞ்சிறார்களுடன் கலந்து வேடிக்கை வினோதங்களில் மகிழ்ந்திருப்பதைப்போன்றிருந்தது. இவ்வுலக வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்ந்து இவ்வுலகச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கம்போதே மெல்ல மெல்ல உலக ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டு எல்லாச் செயல்களையும் இறைவனிடம் அர்ப்பணிக்க அவர்கள் முற்படவேண்டும் என்பதில் குருதேவர் கவனம் செலுத்தினார் என்பது உறுதி. வேடிக்கை , விளையாட்டு, குதூகலம் என்று மகிழ்ச்சியாகவும் களிப்பாகவும் இருக்கும்போதே உயர் நெறிகளை அவர் எங்களுக்கு போதிப்பார். அவ்வாறுதான் காமார்புகூர் மக்களுக்கும் அவர் போதனை செய்திருக்க வேண்டும்.

குக்கிராமத்தின் குறுகிய உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும் எதிர்பாராத அளவுக்கு ஒரு சிலர் ஆன்மீக முன்னேற்றம் பெற்றிருப்பதைக்கவனித்த குருதேவர் இறைவனின் பெருமையை எண்ணி வியந்தார்.

இது தொடர்பாக ஒரு நிகழ்ச்சியையும் அவர் அடிக்கடி எங்களிடம் கூறுவதுண்டு. ஒரு நாள் நண்பகல் உணவுக்குப் பின் அவர் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அக்கம்பக்கத்துப் பெண்கள் சிலர் அவரைக் காண வந்து , அவர் அருகில் அமர்ந்து ஆன்மீக உரையாடலில்  ஈடுபட்டனர். அப்போது திடீரென்று குருதேவர் பரவச நிலையை அடைந்தார். 

நீரில் துள்ளிக்குதித்து விளையாடி , சிலவேளை மேலே எழுந்தும். சிலவேளை மூழ்கியும் களிக்கின்ற மீனைப்போல தாமும் சச்சிதானந்தப் பெருங்கடலில் நீந்தி மகிழ்வதாக உணர்ந்தார்.

ஆன்மீக விஷயங்களைப்பற்றிப் பிறரிடம்பேசும்போது அடிக்கடி இவ்வாறு பரவச நிலையில் அவர் ஆழ்ந்து விடுவதுண்டு. 

அந்தப் பெண்மணிகள் இதைப்புரிந்து கொள்ளாமல் தத்தம் கருத்துக்களை உரக்க ப்பேசி ஒலியெழுப்பினர். 

அவர்களுள் ஒருத்தி அதனைத் தடுத்து, அவர் இப்போது  சச்சிதானந்தப் பெருங்கடலில் ஒரு மீனைப்போல் நீந்தி மகிழ்ந்து கொண்டிரக்கிறார், உங்கள் பேச்சின் ஓசையால் அவரது ஆனந்தத்தைக் கெடுக்காதீர்கள் என்று கூறி அவர் அந்த நிலையிலிருந்து மீளும் வரை அமைதியாக இருக்கும்படிக்கேட்டுக்கொண்டாள். 

அவளது சொற்கள் யாரும் நம்பவில்லை எனினும் வளவளவென்று பேசுவதை நிறுத்தினர். சிறிதுநேரத்தில் பரவச நிலையிலிருந்து குருதேவர் மீண்டார்.

அப்போது அவரது அனுபவத்தைப் பற்றிக்கேட்டு அந்தப் பெண்மணி குறிப்பிட்டதையும் அவரிடம் கூறினர். அதற்கு குருதேவர் , ஆம்! அவள் கூறியது உண்மை தான். என்ன ஆச்சரியம்! இவள் எப்படி இதைத்தெரிந்து கொண்டாள். என்று வியந்தார்.

காமார்புகூர் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையும் அலுவலல்களும் ஏனோ குருதேவருக்கு மிகவும் புதுமையாகத்தோன்றின. வெளிநாடு சென்ற ஒருவர் நீண்ட நாட்களுக்குப்  பின்னர் தன்னோடு திரும்பி வந்தால் நாடும் மக்களும் பிறரும் எவ்வாறு புதுமையாகத்தோன்றுமோ அவ்வாறே குருதேவருக்கும் தோன்றின. 

சொந்த ஊரிலிருந்து குருதேவர் பிரிந்திருந்தும் வெறும் ஆறரை ஆண்டுகள் தாம்.ஆனால் அந்தக் குறுகிய இடைவெளியில் அவரது மனத்தில் பெரும் ஆன்மீகப்புயல் வீசி அதனை அடியோடு மாற்றிவிட்டிருந்தது. அந்தக்காலத்தில் அவர் தம்மை  மறந்திருந்தார். தரணியை மறந்திருந்தார், காலம்  இடம் பொருட்களைக் கடந்ததோர் உயரிய நிலையை  எய்தியிருந்தார். 

அந்த நிலையிலிருந்து  இறங்கி வந்தபோது இவ்வுலகம் முழுவதையும் பிரம்மமாகக் கண்டதால் மனிதர்களும் பொருட்களும் அவருக்குப்புதுமையாகத் தோன்றின.காலம் என்பதும் நீண்ட காலம்-குறுகிய காலம் என்றெல்லாம்  நாம் அதனை அளப்பதும், நம் மனத்தில் எழுகின்ற செயல்பாடுகளின் தொடர்ச்சியினால் கணிக்கப்படுகின்றன என்று தத்துவ சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. குறுகிய காலமாக இருந்தாலும் அந்தக் காலத்தில் அதிகமான எண்ணங்கள் நம் மனத்தில் எழுமானால், அந்தக் குறுகிய காலம் கூட நமக்கு நீண்ட காலமாகத்தோன்றுகிறது. 

இந்த எட்டு ஆண்டுகளில் குருதேவரின் மனத்தில் தோன்றிய எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் தாம் எத்தனையெத்தனை! அதனை நினைக்கும்போது நாம் பெருவியப்பில் ஆழ்ந்துவிடுகிறோம். அதனால் ஆறரை ஆண்டு என்பது அவருக்கு நீண்டதொரு காலமாகத்தோன்றியதில் வியப்பேதும் உண்டா?

காமார் புகூர் மக்களிடம் குருதேவர் வைத்திருந்த அற்புதமான அன்புத் தொடர்பு வியப்புக்குரியதாகும். ஜமீன்தார்களான லாஹாக்கள், அந்தணர்கள், கொல்லர்கள், தச்சர்கள், பொற்கொல்லர்கள் என்று அனைத்து பிரிவினரும் குருதேவருடன் மரியாதை கலந்த அன்பினால்  பிணைக்கப்பட்டார்கள். 

அவர்கள் தம்மிடம் கொண்டிருந்த பக்தியையும் அன்பைப் பற்றியும்     பலவேளைகளில்  குருதேவர் எங்களிடம் கூறுவதுண்டு. இவர்களுள் தர்மதாஸ் லாஹாவின் மகளும் விதவையுமான கள்ளம் கபடமற்ற பக்திமிக்க பிரசன்னா., தர்மதாஸ் லாஹாவின் மகனும்  குருதேவரின் நண்பனுமான கயாவிஷ்ணு, ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்ட ஸ்ரீநிவாச சாகாரி பைன் குடும்பத்தைச்சேர்ந்த பக்திமிக்க பெண்கள், குருதேவருக்கு முதற்பிச்சையளித்த தனி என்ற  கொல்லர் குலப்பெண்மணி ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். 

காமார்புகூரில் குருதேவர் தங்கியிருந்த நாட்களில் பெரும்பாலும் அவர்கள் குருதேவருடனேயே தங்கியிருந்தனர். வீட்டுவேலைகளின் காரணமாக நாள் முழுவதும் அவருடன் இருக்க  இயலாதவர்களும் வேறு பணியில் இருப்பவர்களும் காலையில் அல்லது நடுப்பகலில்  அல்லது மாலைநேரம் கிடைத்தபோது அவரிடம் நாள்தோறும் வந்து சென்றனர். 

பெண்கள் பல வகையான உணவு வகைகளைக்கொண்டு வந்து கொடுத்து அவற்றை குருதேவர் உண்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். குடும்பத்தினருடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும், கிராம மக்களின் அன்பான உபசரிப்பில் களித்திருந்தாலும் குருதேவர் எப்போதும் தெய்வீக நினைவுகளிலேயே ஆழ்ந்திருந்தார். இதைப்பற்றி வேறோர் இடத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறோம்.


இந்த முறை குருதேவர் காமார்புகூருக்கு வந்தபோது முக்கியமானதொரு கடமையை நிறைவேற்றுவதில் கவனம்  செலுத்தினார். தம் மனைவி காமார்புகூருக்கு வருவது அல்லது வராதிருப்பது பற்றி குருதேவர் பெரிதாக எதுவும் எண்ணவில்லை. 


ஆனால் தமக்குச்சேவை செய்வதற்காக அவள் காமார்புகூருக்கு வந்துவிட்ட பிறகு, அவளுக்குக் கல்வியும்  பயிற்சியும் அளித்து அவள் முன்னேற்றத்தில் கவனம் காட்டினார். 

குருதேவரின் குருவும் சன்னியாசம் கொடுத்துவருமான தோதாபுரி , குருதேவர் திருமணம் ஆனவர் என்பதை அறிந்தபோது அவரிடம் அதனால் என்ன?

 மனைவி உடனிருப்பினும் யாருடைய துறவு, பற்றின்மை, பகுத்தறியும் பண்பு, நல்லறிவு, ஆகிய பண்புகள் பழுதின்றி இருக்கின்றனவோ அவரே உண்மையில் பிரம்மத்தில் நிலைத்தவர், யார் ஆண், பெண் ஆகிய இருபாலாரையும் சமநோக்குடன் ஆன்மாவாகக்கண்டு, அதன் படி ஒழுகுகிறாரோ அவரே பிரம்மஞானம் பெற்றவர். 

ஆண், பெண் வேற்றுமை உணர்வு நீங்கப் பெறாதவர்கள்  சாதகர்களாக இருந்தாலும் பிரம்மஞானத்திலிருந்து  வெகுதொலைவிலேயே இருக்கிறார்கள், என்று கூறினார். 

தோதாபுரியின் இந்தக்கூற்று குருதேவரின் நினைவுக்கு வந்தது. எனவே இப்போது அவர் நீண்ட காலப் பயிற்சியினால் பெற்ற ஆன்ம ஞானத்தைச் சோதித்துப்பார்க்கவும் தம் மனைவியின் நலத்தைப்பேணவும் தலைப்பட்டார்.

கடமை என்று தாம் கருதிய எதையும்  குருதேவர் புறக்கணித்ததோ அரைகுறையாகச் செய்ததோ இல்லை, மனைவி விஷயத்திலும் அவரது இத்தகைய மனப்பான்மை புலனாயிற்று.

ஆன்மீகமாகட்டும், உலகியலாகட்டும் தம்மையே நம்பியிருந்த அவளுக்கு அரைகுறையாக  எதையும் கற்பிக்க அவர் விரும்பவில்லை. 

தெய்வவழிபாடு, குரு வந்தனை, விருந்தோம்பல் , வீட்டுக் கடமைகளை  எவ்வாறு சிறப்பாகச் செய்வது , பணத்தை எவ்வாறு நல்வழியில் செலவழிப்பது, அவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக அனைத்தையும் இறைவனுக்கே அர்ப்பணம்  செய்து  இடம், காலம், சூழ்நிலை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப எவ்வாறு திறமையுடன் நடந்து கொள்வது முதலான விஷயங்களை அக்கறையுடன் கற்பித்தார்.

 பிரம்மசரியம் என்னும் தமது லட்சியத்தை மனைவியின் முன் வைத்து குருதேவர் அளித்த கல்வி, சிறந்த விளைவுகளை அவளது வாழ்வில் ஏற்படுத்தியது என்பதை ப் பல இடங்களில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளோம். 

ஒன்றுமட்டும் இங்குக்கூற விழைகிறோம். குருதேவரின் காமம் கலவாத புனிதமான அன்பைப் பெற்ற அவரது துணைவி பரிபூரணத் திருப்தியை அடைந்தார். 

அதன் பின்னர் வாழ்நாள் முழுவதும் குருதேவரைத் தமது இஷ்ட தெய்வமாக வழிபட்டார். குருதேவர் காட்டிய நெறியிலேயே தமது வாழ்க்கையையும் செலுத்தினார்.


HOME PAGE




image76

தீர்த்த யாத்திரையும் ஹிருதயரின் வரலாறும்

தீர்த்த யாத்திரையும் ஹிருதயரின் வரலாறும்


மதுர் பாபுவும் அவரது மனைவியும்  வடமேற்கு இந்தியாவில் தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொள்ள விரும்பினர். 

அவர்களுடன் குடும்பத்தினரும் குலகுருவின் மகனும் இன்னும் பலரும் செல்வதென முடிவு செய்யப்பட்டது. குருதேவரும்  தங்களுடன் வரவேண்டு மென்று மதுரம் அவரது மனைவியும் மிகவும்  விரும்பிக்கேட்டுக் கொண்டனர். 

அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி குருதேவரும் தம் தாயார், ஹிருதயர் ஆகியோருடன் செல்ல இசைந்தார்.

பயணத்திற்காக நிச்சயிக்கப்பட்ட நல்ல நாளான 1868, ஜனவரி 27-இல் மதுரும் குருதேவரும் பிறரும் புறப்பட்டனர்.இது பற்றிய பல செய்திகளை வேறோரிடத்தில்  குறிப்பிட்டுள்ளோம்.ஹிருதயரிடம் கேட்டறிந்த செய்திகளை மட்டும் சுருக்கமாக இங்கு தருகிறோம்.

நூற்றுக்கு அதிகமானோர் யாத்திரையில் கலந்து கொண்டனர். 

அவர்களுக்கென ரயிலில் இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டி ஒன்றும், மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டிகள் மூன்றும் பதிவு செய்யப்பட்டன. கல்கத்தாவுக்கும் காசிக்கும் இடையே அந்தப் பெட்டிகளை எங்கு வேண்டுமானாலும் பிரித்து நிறுத்தி , சில நாட்கள் செல்லவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

முதலில் தேவ்கர் என்ற ஊரிலிருந்து வைத்தியநாதர் ஆலயத்திற்குச் சென்று சில நாட்கள் தங்கினர். 

அங்குக் குறிப்பிடத்தக்க  ஒரு நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. கிராமம் ஒன்றிலிருந்த ஏழைகளின் அவல நிலையைக் கண்ட குருதேவரின் மனம் கருணையால் கசிந்தது. அவர்களுக்கு ஒரு நாள் உணவும் துணிமணிகளும் அளிக்குமாறு மதுரிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.மதுரும் அவ்வாறே செய்தார்.

தேவ்கரிலிருந்து நேராகக் காசிக்குச் சென்றனர். 

காசியை நெருங்குகின்ற வேளையில் வழியிலிருந்த ரயில் நிலையம்  ஒன்றில் இறங்கிய ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் ஹிருதயரும் வண்டியில் ஏறுவதற்கு முன் வண்டி புறப்பட்டுவிட்டது. 

இதனால் மிகவும் பதற்றமடைந்த மதுர் காசியிலிருந்து தந்தியனுப்பி அவர்களை அடுத்த வண்டியில் அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் , ஹிருதயரும் அடுத்த வண்டிக்காக காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம்  இருக்கவில்லை. 

அந்தச் சமயம் மேற்பார்வைப் பணிக்காக அங்கே தனி ரயில் ஒன்றில் வந்த ரயில்வே அதிகாரியான ராஜேந்திரலால்  பந்யோபாத்யாயர் என்பவர் அந்த இருவரின்  நிலைமையைக்கண்டு அவர்களைத்தம்முடன் காசி வரைக்கும் அழைத்துச் சென்றார், அவர் கல்கத்தாவின் பாக்பஜார்  குடியிருப்பில் வசித்து வந்தவர்.

காசியை அடைந்ததும் மதுர் கோதார் கட்டத்தில் இரு வீடுகளை வாடகைக்கு  அமர்த்தினார். 

அங்கு தங்கியிருக்கும் போது பூஜை, தானம் போன்றவற்றில் தாராளமாக பணத்தைச் செலவழித்தார். 

எல்லாவகையிலும் ஓர் அரசனைப்போல் அங்கு நடந்து கொண்டார். வெளியில் செல்லும் போதெல்லாம் அவருக்கு வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்கப்பட்டது.முன்னும் பின்னும் செங்கோலும் மற்ற அரசச் சின்னங்களும் ஏந்திய சேவகர்கள் சென்றனர்.

குருதேவர் அனேகமாக ஒவ்வொருநாளும் விசுவநாதரை வழிபட  படகில் சென்று வந்தார்.

 ஹிருதயரும் உடன்சென்றார். கோயிலுக்குச் செல்லும் வழியிலேயே குருதேவர் பரவச நிலை அடைந்துவிடுவார். விசுவநாதர் திருமுன் அவரது நிலையைப்பற்றிச் சொல்ல வேண்டுவதில்லை. எனினும் கேதாரநாதர் கோயிலில் அவர் அடைந்த பரவச நிலை தனித்தன்மை பொருந்தியதாக இருந்தது.

கோயில்களுக்குச் சென்றதுடன் காசியில் புகழ்மிக்க சாதுக்களையும்  காணச்சென்றார் குருதேவர்.

ஹிருதயர் உடன் சென்றார். பரமஹம்சர்களுள் குறிப்பிடத் தக்கவரான திரைலங்க சுவாமிகளையும் ஓரிரு முறைகள் சென்று தரிசித்தார் குருதேவர். 

மௌனவிரதம் பூண்டிருந்த சுவாமிகள் அந்த நாட்களில் மணிகர்ணிகை கட்டத்தில் தங்கியிருந்தார்.முதல் முறை சென்றபோது மூக்குப்பொடி அளித்து குருதேவரை வரவேற்றார். 

அவரது  உடலையும், உறுப்புகளையும் கூர்ந்து கவனித்த குருதேவர் ஹிருதயரிடம், இவரிடம் உண்மையான பரமஹம்சருக்குரிய அறிகுறிகள் அனைத்தும் காணப்படுகின்றன. இவர் சாட்சாத் சிவபெருமானே தான் என்று கூறினார். 

மணிகர்ணிகைக்கு  அருகில் ஒரு நீராடு துறை கட்ட சுவாமிகள் முடிவுசெய்திருந்தார். குருதேவரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க ஹிருதயர் மணிவெட்டியால் சிறிது நேரம் மண்ணை வெட்டி அந்தத் திரு்பணியில் உதவி செய்தார். 

இன்னொரு நாள் குருதேவர் சுவாமிகளிடம் சென்று தம் கைகளாலேயே அவருக்குப் பாயசம் அளித்து மகிழ்ந்தார். 

காசியில் ஐந்தாறு நாட்கள் தங்கிய பின்னர் பிரயாகைக்குச் சென்றனர். அங்கு மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்து புனிதத் திரிவேணி சங்க மத்தில் நீராடினார். சாஸ்திர விதிகளுக்கு ஏற்ப மதுரும் பிறரும் தலையை மழித்துக்கொண்டனர். குருதேவர் அவ்வாறு செய்யவில்லை. அதன் அசவியம் எனக்கில்லை என்று கூறி விட்டார். பிரயாகையிலிருந்து மீண்டும் காசிக்கு வந்து அங்கு பதினைந்து நாட்கள் தங்கிவிட்டு பிருந்தாவனத்திற்கு புறப்பட்டனர்.

பிருந்தாவனத்தில் நிதுவனத்திற்கு அருகில் ஒரு வீட்டில் தங்கினர். 

காசியில் செய்தது போலவே இங்கும் மதுர் தாராளமாக தானதர்மங்கள் செய்தார். மனைவியுடன் அங்கிருந்த பலகோயில்களுக்கும் சென்று வழிபட்டு, பொற்காசுகளைக் காணிக்கையாகச் செலுத்தினார். 

நிதுவனத்தைத் தவிர ராதா குண்டம், சியாம குண்டம்,, கோவர்த்தன கிரி ஆகிய இடங்களுக்கு குருதேவர் சென்றார். பரவச நிலையிலேயே அவர் கோவர்த்தன மலையில் ஏறினார். பிருந்தாவனத்தில் புகழ்மிக்க சாதக சாதகியரையும்  சென்று தரிசித்தார்.நிதுவனத்தில் கங்காமாதா என்ற பக்தையைச் சந்தித்த போது மிகவும் மகிழ்ந்தார். அவரிடம் காணப்பட்டபல அறிகுறிகளைக் காட்டி ஹிருதயரிடம் ,  இவர் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை எய்தியுள்ளவர் என்று கூறினார்.

பிருந்தாவனத்தில் ஏறக்குறைய பதினைந்து நாட்கள் தங்கிவிட்டு மீண்டும் அனைவரும் காசிக்குத் திரும்பினர். 

விசுவநாதரின் சிறப்பு தரிசனத்திற்காக அவர்கள் 1868 ஏப்ரல் வரை அங்கே தங்கி இருந்தனர். 

அந்த வேளையில் அன்னபூரணியின் தங்க விக்கரகத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்தார் குருதேவர்.

பைரவியான யோகேசுவரியை மீண்டும் குருதேவர் காசியில் சந்தித்தார். 

அறுபத்து நான்கு யோகினிகள்” என்றுஅழைக்கப்பட்ட பகுதியில் இருந்த  அவரது உறைவிடத்திற்கு குருதேவர், பலமுறை சென்றார்.

அங்கு மோட்சதா என்ற  பெண்ணுடன் பைரவி வசித்து வந்தார். 

மோட்சதாவின் நம்பிக்கையையும் பக்தியையும் குருதேவர் மிகவும் பாராட்டினார். குருதேவருடன் பைரவியும் பிருந்தாவனத்திற்குச் சென்றார்.அங்கேயே தங்கிவிடுமாறு அவரை குருதேவர் கேட்டுக்கொண்டார். 

பிருந்தாவனத்திலிருந்து குருதேவர் திரும்பி வந்த சில நாட்களுள் பைரவி அங்கு காலமானதாக ஹிருதயர்கூறினார்.

பிருந்தாவனத்தில் தங்கியிருந்த போது வீணை இசையைக்கேட்க வேண்டுமென்ற ஆவல் குருதேவருக்கு உண்டாயிற்று. 

அந்தச் சமயம் விணை வித்தகர்கள் யாரும்  அங்கு இல்லாத காரணத்தால் குருதேவரின் விருப்பம் நிறைவேறவில்லை. 

காசிக்குத் திரும்பி வந்த பின் அவருக்கு மீண்டும் அந்த ஆவல் தோன்றிற்று. அங்கே பிரபல வீணை வித்தகரான மகேஷ் சந்திர சர்க்கார் என்பவரின் வீட்டிற்கு குருதேவர் ஹிருதயருடன் சென்றார். 

காசியில் மதன்புரா என்ற பகுதியில் மகேஷ் வசித்து வந்தார். தமக்காக வீணைவாசிக்கும்படி அவரைக் கேட்டுக்கொண்டார் குருதேவர். 

மகேஷ்பாபவும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் நீண்ட நேரம் வாசித்தார்.வீணையின் இனிய நாதம் குருதேவரைப் பரசவ நிலையில் ஆழ்த்தியது.

 ஓரளவு சுயநினைவு திரும்பியதும் அவர் அன்னையிடம் அம்மா” எனக்குப் பூரண நினைவைக்கொடு. நான் வீணை இசையை ரசிக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தார். இவ்வாறு கேட்டுக்கொண்டதும் அவருக்கு முழுநினைவு திரும்பிற்று. 

ஆனந்தமாக வீணை இசையைக்கேட்டார். அவ்வப்போது வீணையுடன் சேர்ந்து பாடவும் செய்தார். 

மாலை ஐந்திலிருந்து எட்டு மணி வரை அங்கு மகிழ்ச்சியாகக் கழித்தார்.இசை விருந்திற்குப் பிறகு சிறிது உணவு கொள்ளுமாறு குருதேவரை மகேஷ்பாபு கேட்டுக்கொண்டார்.

 குருதேவரும் அவரது விருப்பத்தை நிறைவு செய்து உறைவிடம் திரும்பினார். அதன் பின்னர் நாள்தோறும் மகேஷ்பாபு குருதேவரைக்காண வந்தார். அவரைப்பற்றிக்குறிப்பிடும் போது குருதேவர், அவர் வீணை மீட்டும் போது தம்மை மறந்து அதிலேயே ஒன்றிவிடுகிறார்  என்று கூறினார்.

காசியிலிருந்து  கயைக்குச்செல்ல வேண்டுமென்று விரும்பினார் மதுர்பாபு. குருதேவர் இதற்குச் சம்மதிக்காததால் அந்த எண்ணத்தைக்கைவிட்டு அனைவரும் கல்கத்தா திரும்பினர்.

சுமார் நான்கு மாத யாத்திரை நிறைவுற்றது. 1868-ஆம் ஆண்டில் நடுப்பகுதியில் தட்சிணேசுவரத்திற்குத் திரும்பியதாக ஹிருதயர் கூறினார். 

பிருந்தாவனத்தின் ராதாகுண்டம், சியாமகுண்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து குருதேவர் சிறிது மண் கொண்டு வந்திருந்தார்.

அந்தப்புனித மண்ணின் ஒரு பகுதியைப் பஞ்சவடியைச்சுற்றித் தூவினார்.மீதியைத் தம் கைகளாலேயே சாதனைக்குடிலினுள் புதைத்து,இனிறிலிருந்து இந்த இடம் பிருந்தாவனத்தைப்போல் புனிதத் தலமாகிவிட்டது என்று சொன்னார்.

இதற்குச் சில நாட்களுக்குப் பின்னர் தான், பல இடங்களிலிருந்தும்  வைணவ கோசுவாமிகளையும் பக்தர்களையும் அழைத்து பஞ்சவடியில் ஒரு விழா நடத்தும்படி மதுர்பாபுவை குருதேவர் கேட்டுக்கொண்டதாக ஹிருதயர் கூறினார்.

விழா நிறைவுற்று அவர்கள் விடைபெற்றுச்சென்ற போது வைணவ கோசுவாமிகளுக்குத் தலா பதினாறு ரூபாயும் பக்தர்களுக்குத் தலா ஒரு ரூபாயும் அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார் மதுர்.

தீர்த்த யாத்திரை முடிந்த சில நாட்களில்  ஹிருதயரின் மனைவி மரணமடைந்தாள். 

மனைவியின் மரணம்  ஹிருதயரின் மனத்தில் சிறிது காலம் வாழ்க்கைப் பிடிப்பைத் தளர்த்தியது. 

ஹிருதயர் எளிதில் உணர்ச்சி வசப்படுபவர் அல்ல.மிகுந்த பொருள் ஈட்டி முடிந்த அளவுக்கு இவ்வுலக இன்பங்களைத்துய்க்க விரும்பினார் அவர். 

குருதேவரின் கூட்டுறவால் அவ்வப்போது உயர்ந்த எண்ணங்கள் தோன்றினாலும்  அவை நீடித்து நிற்கவில்லை.,

இன்பம் அனுபவிப்பதற்கான ஏதாவது வாய்ப்பு கிட்டினால் போதும்  அனைத்தையும்  மறந்து விட்டு  அதைநோக்கி ஓடுவார்.

அது நிறைவேறும் வரைவேறெதற்கும்  அவர் மனத்தில் இடமே இருக்காது.ஆகவே குருதேவரின் ஆன்மீக சாதனைகள் அனைத்தும் ஹிருதயர் தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கியிருந்தபோது தான் நிகழ்ந்தன. எனினும் அவர் கண்டதும் அறிந்ததும் மிகச் சிலவற்றையே. 

குருதேவரின் சாதனைகளுக்குத்தேவையான அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்ய அவர் ஒரு போதும் தவறியதில்லை. 

ஏனெனில் குருதேவரை அவர் மனமார நேசித்தார்.

அதன் விளைவாக ஹிருதயரிடம் தைரியமும் அறிவுத்திறனும் செயல்திறனும் வளர்ந்தது

.குருதேவரின் அசாதாரண இயல்பைப்பற்றி பிற சாதகர்கள் கூறுவதைக்கேட்டதாலும்  அவரது தெய்வீக ஆற்றலின் வெளிப்பாடுகளை அடிக்கடி காண நேர்ந்தாலும் ஹிருதயரின் மனத்தில் ஓர் ஆற்றல் உதயமாகியது.

குருதேவர் தமக்கு உரியவர், தான் குருதேவருக்கு உரியவன், அவருக்கு எவ்வளவோ சேவைகள் செய்து அவரது விசேஷ அருனைப் பெற்றவன், எனவே ஆன்மீக அனுபூதிகள்  எல்லாம் ஒரு விதத்தில் தனக்கு ஏற்கனவே கிடைத்துவிட்டது மாதிரிதான், அவை வேண்டும் என்று விரும்பினால், மாமா தனது தெய்வீக ஆற்றலால் உடனே தந்து விடுவார், என்று எண்ணினார் ஹிருதயர். 

எனவே பிற்கால வாழ்க்கையைப் பற்றி அவருக்கு ஒரு கவலையும் இல்லை.

 முதலில் இவ்வுலக இன்பத்தைச் சிறிது  அனுபவித்துவிட்டு, பின்னர் மனத்தை ஆன்மீக விஷயங்களில் செலுத்தலாம் என்பது அவரது எண்ணமாக இருந்தது. 

மனைவியை இழந்திருக்கின்ற இந்த தருணம் தான் ஆன்மீகத்தில் நாட்டம் செலுத்த வேண்டிய வேளை என்று கருதினார்அவர். எனவே அன்னையை வழிபடுவதில் மனத்தைத் தீவிரமாகச் செலுத்தினார். 

அவ்வப்போது ஆடையையும் பூணூலையும் களைந்துவிட்டு தியானத்தில் ஈடுபட்டார். 

குருதேவர் பெற்றதைப்பொலவே ஆன்ம அனுபவங்கள் தனக்கும் கிடைக்க உதவுமாறு குருதேவரை வற்புறுத்திக்கேட்டுக் கொண்டார். 

அதற்கு குருதேவர் அவ்வாறெல்லாம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்றும், தமக்குப் பணிவிடைகள் செய்வதனாலேயே எல்லாம்  அவருக்குக் கிடைக்கும் என்றும் கூறினார். 

அது மட்டுமன்றி, இருவருமே இரவும் பகலும் ஆன்ம உணர்வால் நிரம்பப்பெற்று உணவு, உறக்கம் ஆகியவற்றை மறந்துவிட்டால் ஒருவர் நலனை மற்றவர் கவனித்துக்கொள்வது இயலாமல் போகும் என்றெல்லாம் கூறி விளக்கினார்.

இந்தச் சொற்களுக்கு ஹிருதயர் செவிசாய்க்கவில்லை. 

கடைசியில் குருதேவர் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று. அன்னையின் திருவுளப்படி நடக்கட்டும், என் விருப்பப்படி ஏதேனும் நிகழ முடியுமா, என்ன! அன்னை தான் என் மனத்தை வழிப்படுத்தி எனக்கு இந்த அற்புத அனுபவங்களை எல்லாம் கொடுத்திருக்கிறாள். 

அன்னை விரும்பினால்  உனக்கும் அந்த அனுபவங்கள் கிடைக்கும், என்றுஹிருதயரிடம் சொன்னார் அவர்.

இது நிகழ்ந்து ஒரு சில நாட்கள் கழிந்து பூஜை தியான வேளைகளில் ஹிருதயர் பல தெய்வங்களின் ஒளிமய காட்சிகளைப்பெறலானார்.

ஓரளவு பரவச நிலையும்  ஏற்பட்டது. ஒரு நாள்  இவ்வாறு ஹிருதயரைப் பரவச நிலையில் பார்த்த மதுர்பாபு குருதேவரிடம், பாபா, ஹிருதயனிடம் இது  என்ன புதுக்குழப்பம்? என்று கேட்டார். 

அதற்கு குருதேவர் இது குழப்பமோ பாசாங்கோ இல்லை, தனக்கும் ஆன்மீகக் காட்சிகள் கிடைக்க வேண்டுமென்று அவன் அன்னையை மிகவும் வேண்டினான். 

அதன் விளைவு தான் இந்த நிலை. அவனுக்கு லேசாகச்சுவையை மட்டும் காட்டிவிட்டு அவனை மீண்டும் பழையபடி செய்து விடுவாள் அன்னை என்று விளக்கினார். அதற்கு மதுர்பாபு, பாபா இவை யாவும் உங்கள் திருவிளையாடல். 

நீங்கள் தான் இந்த நிலையை அவனுக்கு அளித்தீர்கள்.அவனைப் பழையபடி ஆக்கிவிடுங்கள். நாங்கள் நந்தி, பிருங்கி போல தங்களுடன் இருந்து தங்களுக்குச்சேவை  செய்கிறோம். இந்த நிலையெல்லாம் எங்களுக்கு எதற்கு? என்று கூறினார்.

ஓரிரு நாட்கள் கழிந்தன.ஒரு நாள் இரவில் குருதேவர் பஞ்சவடிக்குச் சென்று கொண்டிருப்பதைக் கண்டார் ஹிருதயர். அவருக்குத்  தண்ணீர்ச் செம்பும்  துண்டும் தேவைப்படலாம். என்று கருதி அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு அவரைப்பின்தொடர்ந்தார். 

அப்போது ஹிருதயருக்கு ஓர் அசாதாரணமான காட்சி கிடைத்தது. அவரது காட்சியில் குருதேவர் எலும்பாலும் சதையாலும் ஆன ஒரு மனிதராகத் தென்படவில்லை.அவரது திருமேனியிலிருந்து தோன்றி வீசிய ஒளி பஞ்சவடியையே ஒளிவெள்ளத்தில் ஆழ்த்திற்று. 

அவர் நடந்து சென்ற போது ஒளிமயமான அவரது பாதங்கள்  நிலத்தில் படவில்லை.ஏதோ காற்றில் மிதப்பதைப்பொன்று அவர் சென்று கொண்டிருந்தார். 

இவையனைத்தும் வெறும் பொய்த்தோற்றமாக இருக்குமோ என்று கருதிக் கண்களை நன்கு கசக்கிக்கொண்டு பார்த்தார் ஹிருதயர். சந்தேகமே இல்லை, உண்மைதான்,. சுற்று ப் புறத்திலிருந்த பொருட்களை எல்லாம் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு மீண்டும்  குருதேவரைப்பார்த்தார். சுற்றிலும் இருந்த மரங்கள், செடி, கொடிகள், கங்கை நதி, குடில்  அனைத்தும் முன்போலவே எவ்வகையான மாற்றமும் இன்றி இருந்தன. 

ஆனால் குருதேவர் மட்டும் பேரொளிப் பிழம்பாகக் காட்சி அளித்தார். ஹிருதயரால் நம்பவும் முடியவில்லை. நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. 

இத்தகைய காட்சி கிடைக்கத்தக்க ஏதாவது மாற்றம் என்னுள் நிகழ்ந்திருக்கிறதா என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டு, அவர் தன் உடலைப்பார்த்தார். என்ன விந்தை! அவரது உடலும் ஒளிமயமாக மாறிவிட்டிருந்தது.  

தானும் ஒரு தேவ புருஷன், ஒளிமயமான தெய்வத்தின் அருகில் நிரந்தரமாகத் தங்கி அவருக்கு சேவை புரிந்து வரும் ஒருவன், அந்த தெய்வத்தின் ஒளித்திரள் திருமேனியிலிருந்தே பிறந்த  ஒருவன், அவருக்குச்சேவை செய்வதற்காக மட்டுமே இப்போது பிறந்திருக்கின்ற  ஒருவன்  என்று தோன்றியது ஹிருதயருக்கு. இந்தக் காட்சியும் அது உணர்த்திய சொந்த வாழ்க்கையின் ரகசியமும் ஹிருதயரின் இதயத்தில் ஆனந்தப்பேரலைகளை எழுப்பின. 

அவர் தன்னை மறந்தார். இவ்வுலகை மறந்தார். 

இவ்வுலக மாந்தர் தன்னைப் பித்தன் என்று இகழ்ந்து பேசுவார்கள் என்பதையும் நினைக்க மறந்தார். 

ஓரளவு பரவச நிலையிலிருந்த அவர் பித்துப் பிடித்தவர் போல் ஓ, ராமகிருஷ்ணா!ஓ ராமகிருஷ்ணா! நாம் மனிதர்கள் அல்லர். நாம் ஏன் இங்கு இருக்க வேண்டும்? 

வாருங்கள், . நாடுகள் தோறும் செல்வோம். உயிர்களை உய்வு பெறச் செய்வோம். 

நீங்கள் எதுவோ, நானும் அதுவே என்று மீண்டும் மீண்டும் உரத்த குரலில் கூவினார். அந்த நிகழ்ச்சி பற்றிக்கூறும்போது குருதேவர் எங்களிடம் சொன்னார்.

 இவ்வாறு அவன் கூச்சலிடுவதைக்கேட்டு நான், நிறுத்து, நிறுத்துஏன் இப்படி கத்துகிறாய்?ஏதோ நடந்து விட்டது என்று அனைவரும் ஓடிவந்து விடுவார்கள்” என்று சொன்னேன். 

ஆனால் அவன் இதையெல்லாம் எங்கே கேட்டான். உடனே  நான் அவனிடம் வேகமாக ஓடிச்சென்று அவன்  நெஞ்சைத்தொட்டு, அம்மா” இந்த முட்டாளை மீண்டும் பழையபடி ஜடமாக ஆக்கிவிடு என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.

இவ்வாறு குருதேவர் சொன்னது தான் தாமதம், ஹிருதயரிடம் காட்சியும் பரசவ நிலையும் எங்கோ மறைந்து அவர் பழைய நிலைக்கு வந்துவிட்டார். 

திடீரென பரசவ நிலை நீங்கியதும் ஏதோ ஒன்றை இழந்தது போன்ற உணர்வைப்பெற்ற ஹிருதயர் அழுதவாறே  குருதேவரிடம், மாமா,ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள்?

ஏன் என்னைப் பழைய நிலைக்குத் தள்ளினீர்கள்?இந்த நிலை மீண்டும் வரவே வராதா? என்று கேட்டார். 

அதற்கு குருதேவர் , ஒரேயடியாக உன்னைப் பழைய நிலைக்குத் தள்ளுவதாக நான் எங்கே சொன்னேன்? 

இப்போது பழைய நிலையில் இரு என்று தான் சொன்னேன். இந்தச் சிறிய காட்சிக்கே நீ இவ்வளவு ஆர்பாட்டம் செய்கிறாய். அதனால் தான் நான் அவ்வாறு சொல்ல வேண்டியதாயிற்று. 

இத்தகைய காட்சிகளை நான் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் காண்கிறேன். இப்படியா அமளி துமளி செய்கிறேன்? இத்தகைய காட்சிகளைப்பெறும் பக்குவத்தை நீ இன்னமும் பெறவில்லை. அதற்குரிய காலமும் வரவில்லை. அமைதியாக இரு. காலம் வரும்போது எத்தனையோ காட்சிகளைப்பெறுவாய்.என்று கூறி அமைதிப்படுத்தினார்.இதனை ஹிருதயர் எங்களிடம் கூறினார்.

குருதேவரின் வார்த்தைகளால் ஹிருதயர் அமைதி அடைந்தாலும் அவரது மனம் மிகவும் புண்பட்டுவிட்டது.

ஆணவம்மேலிட அவர், என்ன வேண்டுமானாலும் நேரட்டும், மீண்டும் அத்தகைய காட்சியைப் பெற்றே ஆகவேண்டும் அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டே தீர்வதுஎன்று முடிவு செய்து கொண்டார். 

அதற்காக ஜப தியானம் செய்யும் நேரத்தை அதிகப்படுத்துவது இரவில் பஞ்சவடிக்குச் சென்று குருதேவர் முன்பு அமர்ந்த அதே இடத்தில் அமர்ந்து அன்னையை அழைப்பது என்று திட்டங்களும் தீட்டிக்கொண்டார். அதன் படி ஒரு நாள் நள்ளிரவில் படுக்கையை விட்டு எழுந்து பஞ்சவடிக்குச் சென்று குருதேவர் அமர்கின்ற இடத்தில் தியானம் செய்ய அமர்ந்தார். சிறிது நேரம் கழிந்தது. அதே வேளையில் குருதேவருக்குத் தாமும் பஞ்சவடிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் தற்செயலாக எழுந்தது. 

அவர் அங்கு போய்ச்சேருமுன்னரே மாமா, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், உடம்பெல்லாம் பற்றி எரிவது போலுள்ளது.நான் செத்து விடுவேன், என்ற ஹிருதயரின் கூக்குரல் காதுகளில் விழுந்தது. 

விரைந்து அவரருகில் சென்ற குருதேவர், என்ன, என்ன நடக்கிறது இங்கே? என்று கேட்டார்.மாமா, நான் இங்க தியானம் செய்ய அமர்ந்தேன், அவ்வளவு தான், நெருப்பை அள்ளிக்கொட்டியது போல் என் உடல் எரியத் தொடங்கிவிட்டது.

 என்னால் தாங்க முடியவில்லை என்று வேதனையுடன் கதறினார். குருதேவர் தம் கையால் ஹிருதயரின் உடம்பை மெல்ல வருடியபடியே, பயப்படாதே! எல்லாம் சரியாகிவிடும்.  இவ்வாறெல்லாம் நீ ஏன் செய்கிறாய்? எனக்குப் பணிவிடை செய்வதன் மூலமே உனக்கு எல்லாம் கிடைக்கும் என்று நான் சொல்லவில்லையா? என்றுகூறினார். 

குருதேவர் தன்னைத் தொட்டவுடனே தன் எரிச்சல் , வலி எல்லாம் நீங்கிவிட்டதாக ஹிருதயர் சொன்னார். 

அதற்குப்பின் அவர் தியானம் செய்ய பஞ்சவடிக்குச் செல்லவேயில்லை. குருதேவர் கூறுவதற்கு எதிராக எது செய்தாலும் தீங்குதான் நேரும் என்பதையும் உறுதியாகப்புரிந்து கொண்டார்.


குருதேவரின் சொற்களால் ஹிருதயர் ஓரளவு மன அமைதிபெற்றார். ஆயினும் கோயில் பணிகள் அவருக்கு ஏனோ முன்னைப்போல் இன்பம் அளிப்பவையாக இல்லை.

புதுமையாக ஏதாவது செய்து அமர்க்களப்படுத்த விழைந்தது அவர் உள்ளம்1868-ஆம் ஆண்டில் பின்பனிக்காலம் வந்தது. 

அந்த ஆண்டு தான் வீட்டில் துர்க்கா பூஜை நடத்த ஹிருதயர் முடிவு செய்தார். சில காலத்திற்கு முன்பு தான் அவரது ஒன்றுவிட்ட மூத்த சகோதரரான கங்கா நாராயணன்  காலமாகியிருந்தார். 

மதுர்பாபுவின் ஜமீனில் வாடகை வசூல் செய்யும் பணியில் ராகவர் நியமிக்கப் பட்டிருந்தார். அதன் மூலம் அவருக்கு ஓரளவுக்கு நல்ல வருவாய்  வந்து கொண்டிருந்தது. 

காலம் மாறி செல்வ வளம் ஏற்பட்ட போது வீட்டில் புதிய வழிபாடு அறை ஒன்று கட்டப்பட்டது. வீட்டில் ஒரு முறை துர்க்கா பூஜை நடத்த வேண்டும்  என்ற ஆவல் கங்கா நாராயணனுக்கு இருந்தது. 

அவரது ஆவல் நிறைவேறவில்லை. அதைக்கேள்விப்பட்ட ஹிருதயர் . அதனை நிறைவேற்ற முன்வந்தார். நல்ல செயல் திறன் கொண்டவர் ஹிருதயர் என்பதை அறிந்திருந்த குருதேவர், துர்க்கா பூஜை நடத்துவதால் அவர் மன அமைதி பெறுவார் என்று கருதி தமது இசைவினை அளித்தார். வேண்டிய பொருளுதவியை மதுர்பாபு செய்தார். 

பூஜை நாட்களில் குருதேவர் தம்முடன் இருக்கவேண்டும் என்று ஹிருதயர்  விரும்பினார். ஆனால் குருதேவர் தம் வீட்டுப் பூஜையில் தான் கலந்து கொள்ள வேண்டுமென்று மதுர்பாபு விரும்பினார். ஹிருதயர் மனவருத்தத்துடன் தனியாக ஊருக்குப்புறப்பட்டார்.

புறப்படும் வேளையில் குருதேவர் அவரைத்தேற்றி , நீ ஏன் வருத்தப்படுகிறாய்? தினமும் நான் சூட்சும உடலில் வந்து உன் பூஜையைப் பார்ப்பேன்,உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் என்னைக் காண முடியாது. தகுந்த அந்தணர் ஒருவரைப்பூஜைக்கு உதவியாக வைத்துக்கொண்டு உன் வசதிக்கேற்ப பூஜை செய், முழு உபவாசம் இருக்காதே, சிறிது பால், கங்கை நீர், கற்கண்டு, பானகம் அருந்திக்கொள். அன்னை  உன் வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொள்வாள் என்று கூறினார். 

அது மட்டுமன்றி துர்க்கையின் திருவுருவத்தை யார்  செய்வது, பூஜை உதவிக்கு யாரை நியமிப்பது, மற்ற ஆயத்தங்கள் எவ்வாறு செய்வது போன்ற அனைத்தையும் விளக்கிக்கூறினார். ஹிருதயரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஊருக்குச்சென்றார்.

வீடு சென்றபின் ஹிருதயர் குருதேவரின் அறிவுரைப்படி அனைத்தையும் செய்தார்.ஆறாம் நாள்  அன்னையை விழிப்புணர்த்தி திருவுருவில் எழுந்தருளச் செய்தல், போன்ற சடங்குகளை எல்லாம் செய்த பின்னர் பூஜையில் ஈடுபட்டார். 

ஏழாம் நாள் வழிபாடு நிறைவுற்று தீபாராதனை நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது குருதேவர் ஒளிவீசுகின்றதிருமேனியுடன் பரவச நிலையில் துர்க்கை திருவுருவின் அருகில் நிற்பதை ஹிருதயர் கண்டார். 

இவ்வாறு ஒவ்வொரு நாளும் தீபாராதனையின் போதும், சந்தி பூஜை வேளையிலும் குருதேவர் காட்சி அளித்து, தம்மை ஆனந்தத்தில் ஆழ்த்தியதாக ஹிருதயர் கூறினார். 

சில நாட்கள் கழித்து ஹிருதயர் தட்சிணேசுவரத்திற்கு  வந்து அனைத்து விவரங்களையும் குருதேவரிடம் கூறினார்.அப்போது குருதேவர் சொன்னார். தீபாராதனை வேளைகளிலம் சந்திபூஜையின் போதும் உன் வழிபாட்டைக் காண வேண்டுமென்ற பேராவல்  என்னுள் எழுந்தது. 

உடனே நான் பரவச நிலை அடைந்து விட்டேன். அப்போது நான் ஒளியுடலுடன் ஓர் ஒளிப்பாதையில் சென்று உன் வழிபாட்டு  அறையை அடைந்ததாக எனக்குத்தோன்றிற்று.

ஒரு முறை குருதேவர், பரவச நிலையில் ”துர்க்கா பூஜையை” நீ மூன்று முறை செய்வாய்? என்று தன்னிடம் சொன்னதாக ஹிருதயர் கூறினார்.குருதேவர் சொன்னபடியே நிகழ்ந்தது. குருதேவரின் சொற்களை  மதிக்காமல் நான்காவது முறையாக பூஜைக்கான ஏற்பாடுகளைச்செய்யத் தொடங்கியபோது பல இடையூறுகள் ஏற்பட்டு கடைசியில்  அந்த முயற்சியைக் கைவிட வேண்டியதாயிற்று.முதல் ஆண்டு பூஜை முடிந்த  சில நாட்களில் ஹிருதயர் இரண்டாம் திருமணம் செய்து கொண்டார். அதற்குப் பின் அவர் குருதேவருக்குப் பணிவிடைகள் செய்வதிலும், தட்சிணேசுவர ஆலயப்பணி களிலும் மீண்டும் தன் மனத்தைச் செலுத்தினார்.


உறவினர்களின் பிரிவு 

அட்சயனைப் பற்றி முன்னரே கூறியிருக்கிறொம். தோதாபுரி தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்த சில காலத்திற்குப் பின்னர் 1865-இல் தட்சிணேசுவர ராதாகோவிந்தர் ஆலயத்தின் பூஜாரியாக அட்சயன் நியமிக்கப்பட்டான். அப்போது அவனது வயது பதினேழு.

அட்சயன் பிறந்தபோதே அவனது தாய் இறந்துவிட்டதால் அனைவரின் சிறப்பான அன்பையும்  பெற்றான். 

1852-இல் குருதேவர் முதன்முறை கல்கத்தா வந்தபோது அட்சயனுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு வயது இருக்கலாம். கல்கத்தா வருமுன்னர், அவனை மடியில் வைத்துச் சீராட்டி மிகுந்த அன்புடனும் பரிவுடனும் வளர்த்திருந்தார் குருதேவர். அட்சயனின்  தந்தை ராம்குமார் ஒரு முறை கூட அவனை வாரியணைத்து மடியில் வைத்துக் கொஞ்சியதில்லை. 

இவன் மீது பாசம் வைத்து மாயையில்மேலும் சிக்கிக் கொள்வதில் பயனில்லை.ஏனெனில் இவன் நீண்ட  நாட்கள் உயிர்வாழமாட்டான் என்று அதற்கான காரணம் சொன்னார் அவர்.

கல்கத்தாவிற்கு வந்தபின் குருதேவர் தம்மையும்  இவ்வுலகத்தையும் இவ்வுலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் மறந்து சாதனையில் ஈடுபட்டார். 

அந்தவேளையில் குழந்தை அட்சயன் வளர்ந்து இளமைப்பருவத்தைக் கடந்து வாலிபத்தில் அடியெடுத்து வைத்து, ஓர் அழகிய இளைஞனாகத் திகழ்ந்தான்  உண்மையிலேயே அட்சயன் மிகவும் அழகிய தோற்றம் உடையவனாக இருந்தான் என்று குருதேவரும் உறவினர்களும்  சொல்வார்கள்.

அவனது நிறம் பொலிவுடன் இருந்தது போலவே உடலும் கட்டுடலாக இருந்தது. சிவபெருமானே உடல்கொண்டு உலவுவது போலத்தோன்றினான் அவன்.

சிறு வயதிலிருந்தே அட்சயன்  ஸ்ரீராமசந்திரர் மீது மிகவும் பக்தி கொண்டிருந்தான்.

குலதெய்வமான –ரகுவீரருக்குப் பூஜை செய்வதில் நாள்தோறும் நெடுநேரம் ஈடுபட்டிருப்பான்.

ஆகவே தான் தட்சிணேசுவர ஆலயத்தில் ராதாகோவிந்தர் பூஜை அவனுக்கு மிகவும் விருப்பமான பணியாக அமைந்தது.

ராதாகோவிந்தரின் பூஜையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது தன்னை மறந்து தியானத்தில் மூழ்கிவிடுவான். 

பெரிய கூட்டம் வந்தாலும் கூட அவனுக்கு எதுவும் தெரியாது.. இரண்டு மணி நேரம் கழித்து தான் அவனுக்குச் சுயநினைவு திரும்பும்” என்று குருதேவர் சொல்வார்

.பூஜை முடிந்த பின்னர் தினமும் பஞ்சவடிக்குச் சென்று அங்கு நீண்டநேரம் சிவ வழிபாட்டில் ஈடுபடுவான். 

பின்னர் தானே சமைத்து உண்பான். அதன் பின்னர்  ஸ்ரீமத்பாகவதம் படிப்பான். என்று ஹிருதயர்கூறினார்.

புதியதொரு பக்தி வேகத்தில் நியாசம்,பிராணாயாமம் ஆகியவற்றில்  மிகவும்  தீவிரமாக ஈடுபட்டதால் அவனது தொண்டை அண்ணப் பகுதிகள் வீங்கி, அவ்வப்போது ரத்தக் கசிவு ஏற்பட்டது. அவனது பக்தியும்  இறையன்புமே அவனை குருதேவரின் விசேஷ அன்பிற்குப் பாத்திமாக்கி இருந்தன.

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஆண்டுகள் பல கழிந்தன. 

1868-ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதி வந்தது. அட்சயனின் இத்தகைய போக்கினை அறிந்த அவனது சித்தப்பா ராமேசுவரர் அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க எண்ணி மணப்பெண்  தேடலானார். காமார்பகூருக்கு அருகிலுள்ள  குசேகோல் என்ற அடத்தில் தகுந்த மணப்பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பின்னர் திருமணத்திற்காக அட்சயனை அழைத்துச் செல்ல தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார்.

அது சித்திரை மாதம். யாத்திரைக்கு அந்த மாதம் உகந்ததல்ல என்று சிலர் கூறியபோது ராமேசுவரர் அதனை ஏற்க மறுத்து, வெளியூரிலிருந்து பிறந்த ஊருக்குச் செல்லும்போது இதெல்லாம் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்று கூறிவிட்டார். 

அடுத்தமாதம், அதாவது வைகாசி மாதத்தில் அட்சயனின் திருமணம் நடைபெற்றது.

திருமணம் நடந்த சில மாதங்களுக்குப் பின் அட்சயன் தன் மாமனார் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தபோது கடுமையான நோயுற்றான். 

ராமேசுவரர் அவனைக் காமார்புகூருக்கு அழைத்துவந்து சிகிச்சை அளித்தார். நோய் குணமான பின்னர்  அவன் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தான். அவனது உடல்நலம் தேறியது.ஒரு நாள் திடீரென்று காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டான். 

சாதாரணக் காய்ச்சல் தான், விரைவில் குணமாகிவிடும் என்று மருத்துவர்கள் கூறினர்.

அட்சயன் தன் மாமனார் வீட்டில் நோயுற்றிருப்பதை அறிந்த போது குருதேவர் ஹிருதயரிடம் ”ஹிருதூ” சகுனங்கள் மோசமாக உள்ளன. 

அவன் ராட்சச கணத்தைச் சேர்ந்தவளைத் திருமணம் செய்துள்ளான். 

என்னவோ அவன் இறந்து விடுவான் என்று தான் எனக்குத்தோன்றுகிறது என்று  சொன்னதாக ஹிருதயர் கூறினார்.

இப்போது மூன்று நான்கு நாட்களாக அட்சயன் காய்ச்சல் தணியாதது கண்ட குருதேவர் ஹிருதயரை அழைத்து,ஹிருதூ” இது என்ன நோயென்று மருத்துவர்களால்    கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. அவனது ஜீரமும் தணிந்தபாடில்லை.

யாராவது நல்ல மருத்துவரை அழைத்துவந்து அவனுக்குச் சிகிச்சை செய்ய ஏற்பாடு செய்.ஆனால் எல்லாம் வெறும்  மனத்திருப்திக்குத்தான் , அவன் பிழைக்கமாட்டான் என்று சொன்னார்.

ஹிருதயரிடம் கூறினார், 

குருதேவர் அவ்வாறு சொன்னதும் நான் அவரிடம், மாமா” அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்.இத்தகைய அவசொற்கள் உங்கள் வாயிலிருந்து வர வேண்டாம், என்று சொன்னேன். 

அதற்கு அவர் வேண்டுமென்றா இப்படிச்சொல்கிறேன்.அன்னை அறிவுறுத்துவதை நான் பேசுகிறேன். அவ்வளவு தான். நான் விரும்பாவிட்டாலும் அதையே பேச வெண்டும்.அட்சயன் இறக்கவேண்டும் என்பது என் ஆசையா, என்ன? என்றார்.

குருதேவரின் சொற்களைக்கேட்டு அதிர்ச்சியுற்ற ஹிருதயர் சிறந்த மருத்துவர்களை அழைத்து வந்து அட்சயனை குணப்படுத்த முடிந்தவரை முயன்றார்.

ஆனால் நோய் முற்றிக்கொண்டே சென்றது. ஏறக்குறைய ஒரு மாதம் அட்சயன் நோயால் துன்புற்றான். 

அவனது கடைசி நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது குருதேவர் அவன் படுக்கையருகே சென்று, அட்சயா, சொல். கங்கா, நாராயணா, ஓம் ராம் என்று சொல்  என்றார்.

குருதேவர் கூறியதை மூன்று முறை சொல்லியபடியே உயிர் நீத்தான் அட்சயன். அவனது பிரிவைத் தாங்காமல் தான் அழுத அளவுக்கு குருதேவர் பரவச நிலையில் சிரித்ததாக ஹிருதயர் கூறினார்.

பிரியமான சொந்த மகன் போன்ற அட்சயனின் மறைவை ஓர் உயர்ந்த நிலையிலிருந்து பார்த்த குருதேவர் சிரித்தார். 

எனினும் அவருக்கும் ஒரு பெரும் அதிர்ச்சி ஏற்படவில்லை. என்று சொல்லமுடியாது.

காலம் பல கடந்த பின்னரும் அவர் பலமறை எங்களிடம் இதைப் பற்றிப்பேசியதுண்டு.பரவச நிலையில் தாம் இருந்ததால் மரணத்தை ஒரு நிலைமாற்றம் என்று கருதியபோதிலும், சாதாரண நிலைக்கு வந்தபோது அட்சயனின் மறைவு தம்மை வெகுவாகப் பாதித்தாகவும் அதனால் தாம்  மிகவும் வருந்தியதாகவும் குறிப்பிட்டார் குருதேவர். 

கோயிலின் அருகே இருந்த மதுர்பாபுவின் ஒரு மாளிகையில் தான் அட்சயனின் மரணம் நிகழ்ந்தது.குருதேவரும் அந்த மாளிகையில் தான் வசித்து வந்தார். இந்த சோக நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னர் அவரால் அங்கு வசிக்க முடியாமல் போயிற்று.


அட்சயனின் மறைவிந்குப் பின்னர் ராமேசுவரர் ராதாகோவிந்தர் ஆலய பூஜாரியாக நியமிக்கப்பெற்றார். காமார்புகூரில் குடும்பப்பொறுப்புகளை நிர்வகிக்க வேண்டியிருந்தால், அவரால் எப்போதும் தட்சிணேசுவத்தில் தங்கியிருக்க முடியவில்லை.காமார்புகூருக்குச்செல்லும் போது தகுந்த வேறொருவரை பூஜைப் பணிகளில் அமர்த்தி விட்டுச்சென்று வந்தார். பொதுவாக இந்த வேளையில் ராமசந்திர சட்டோபாத்யாயர் என்பவரும், தீனநாத் என்பவரும் பொறுப்பு களைக் கவனித்துக்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

அட்சயனின் மறைவிற்குப் பிறகு மதுர்பாபு குருதேவரையும் அழைத்துக்கொண்டு தம் ஜமீன் பகுதிகளுக்கும் குலகுருவின் வீட்டிற்கும் சென்று வந்தார். 

அட்சயனின் மறைவால் குருதேவரின் மனத்தில் ஏற்பட்டிருந்த வேதனையைப்போக்கவே மதுர் இந்தஏற்பாட்டினைச் செய்தார். 

மதுர்பாபு குருதேவரைக் கடவுளாகவே கருதி ஆன்மீக விஷயங்களில் அவரது க கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடந்தார். 

ஆனால் உலகியல் விஷயங்களைப்பொறுத்தவரை குருதேவர் ஒன்றுமறியாக் குழந்தை, அவருக்கு எப்போதும் தக்க பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டுவது தன் கடமை என்று எண்ணினார்.

ஜமீன் பகுதிகளைச்சுற்றிப்பார்த்து வரும்போது ஒரு கிராமத்தில் மக்கள் மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் ஏழ்மையில் வாடுவதை குருதேவர் காண நேர்ந்தது. 

அவர்களின் நிலை கண்டு மிகவும் வருந்தினார் அவர். உடனே மதுர்பாபுவை அழைத்து அவர்களுக்குத் தலைக்கு  எண்ணெயும் வயிறார உணவும் உடையும் அளிக்கும்படிச் செய்தார். 

மதுர்பாபுவும் குருதேவரும் சூர்ணி கால்வாயில் ஒரு படகில் பிரயாணம் மேற்கொண்டிருந்தபோது ராணாகட்டத்திற்கு அருகிலுள்ள கலைக்கட்டம் என்ற இடத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்றதாக ஹிருதயர் கூறினார்.

சாத்கீரா  என்ற இடத்திற்கு அருகில் சோனாபேடே என்ற சிற்றூரில் அமைந்திருந்த  மதுர்பாபுவின் பிறந்த வீட்டிற்கும் இந்தப் பயணத்தின் போது சென்றதைப் பற்றி ஹிருதயர் கூறினார். அந்த ஊரைச்சுற்றியிருந்த கிராமங்கள் அனைத்தும் மதுர்பாபுவின் ஜமீனுக்கு உட்பட்டிருந்தன. 

மதுர்பாபு குருதேவரை அங்கு அழைத்துச் சென்றார்.மதுரின் குலகுருவின் வீடும்  அருகில் தான் தாலமாக்ரோ என்ற கிராமத்தில் இருந்தது. 

குருவின் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு இடையே சொத்தைப் பிரிப்பதில் பூசல் நிலவி வந்தது. அதனைத் தீர்த்து வைப்பதற்காக அவர்கள் மதுர்பாபுவை அழைத்திருந்தனர்.  செல்லும் வழியில் குருதேவரையும் ஹிருதயரையும் யானை மீது ஏறிவரச்  செய்து விட்டு மதுர்பாபு பல்லக்கில் வந்தார். அவரது குலகுருவின் புதல்வர்கள்  செய்த அன்பான சேவையால் மகிழ்ச்சியுற்ற குருதேவர்  சில வாரங்கள் அங்கு தங்கி விட்டு தட்சிணேசுவம் திரும்பினார்.

இந்த புனித பயணம் 1870-ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்திருக்கலாம். நவத்வீபத்தில் கங்கையிலுள்ள மண்திட்டுக்கள் வழியாகச் சென்றபோது மட்டுமே குருதேவர் உயர்ந்த பரவச நிலைகளை அடைந்தார். 

பிற பகுதிகளில் சாதாரணமாகவே இருந்தார். அதன் காரணத்தை மதுரும் பிறரும் அவரிடம் கேட்டபோது, சைதன்யர் வாழ்ந்த  நவத்வீபம் கங்கையில் மூழ்கிவிட்டதாகவும் தற்போது காணப்படும் அந்த மணல் திட்டுப் பகுதிகளே பழைய நவ்த்வீபம் என்றும், அதனால் தான் அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றபோது மட்டும் பரவச நிலை எய்தியதாகவும் கூறினார்.

சுமார் பதினான்கு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து குருதேவருக்கு ஒருமித்த மனத்துடன் சேவை செய்ததன்  விளைவாக மதுரின் திகழ்ந்த தன்னலமின்மை என்னும் பண்பினை எடுத்துக்காட்டுகின்ற ஒரு நிகழ்ச்சியை ஹிருதயர் கூறினார்.

ஒரு சமயம் தம் உடலில் தோன்றிய கொப்புளம்  காரணமாக மதுர்பாபு படுத்த படுக்கையாக இருந்தார். 

குருதேவரைப் பார்க்க அவர் ஆவல் கொண்டதை  அறிந்த ஹிருதயர் அதனை குருதேவரிடம் தெரிவித்தார். 

ஆனால் குருதேவரோ, நான் அங்குச்செல்வதால் என்ன பயன்? அவரது கொப்புளத்தை நான் குணமாக்கிவிட முடியுமா? என்ன என்று கூறிவிட்டார். மதுர்பாபுவோ மீண்டும் மீண்டும் பலரை குருதேவரிடம் அனுப்பி தனது ஆவலை வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தார். 

பலமுறை கெஞ்சிக்கேட்டுக் கொண்டதால் கடைசியில் குருதேவர் அவரைப்பார்க்கச்சென்றார். 

மதுர் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு  அளவே இல்லை.மிகுந்த சிரமத்துடன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தலையணையில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு, பாபா, தங்கள் பாததூளியில் சிறிது தாருங்கள் என்று உருக்கமாகக் கேட்டார்.

அதற்கு குருதேவர் என்  பாதத்தூளியால்  உனக்கு என்ன பயன்?

அது உன் கொப்புளத்தை ஆற்றுமா? என்று கேட்டார்...

அதைக்கேட்ட மதுர்பாபு, பாபா. அத்தகைய கடையனா நான்? கொப்புளத்தை ஆற்றிக்கொள்ளத் தங்கள் பாத தூளி எதற்கு? அதற்குத்தான் டாக்டர்கள் இருக்கிறார்களே, இந்த சம்சாரப் பெருங்கடலைக் கடப்பதற்குத்தான் நான் தங்கள் பாததூளியைக்கேட்கிறேன் என்று சொன்னார்.

மதுர் இவ்வாறு கூறியதும் குருதேவர் பரவச நிலையில் ஆழ்ந்து விட்டார்.சற்றும் தாமதிக்காமல் குருதேவரின் திருவடிகளில் தமது தலையை வைத்து வணங்கினார் மதுர்.அவரது கண்கள்  ஆனந்தக்கண்ணீரைச் சொரிந்தன.

குருதேவரிடம் மதுர் கொண்டிருந்த அளவற்ற பக்தியும் ஈடுபாட்டையும் நம்பிக்கையையும் எடுத்துக்காட்டுகின்ற பல செய்திகளை குருதேவரும் ஹிருதயரும் கூறியதுண்டு. 

இம்மையிலும் மறுமையிலும் தமக்கு ஒரே கதி குருதேவர் தான் என்று மதுர் திடமாக நம்பினார்.

 குருதேவரும் அவரிடம் எல்லையற்ற அன்பு கொண்டிருந்தார். சுதந்திரமான மனப்பாங்கு கொண்ட குருதேவர் அவ்வப்போது சில விஷயங்களில் மதுர்பாபு மீது அதிருப்தியுற்றாலும்  மறுகணமே அவற்றை மறந்துவிட்டு அவரது வேண்டுகோள்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிய துடன், இந்தப்பிறவிக்கு மட்டுமல்ல, அடுத்த பிறவிக்கான நன்மைகளையும் செய்தார்.

குருதேவரும் மதுர்பாபுவுக்கும் இடையே நிலவிய அற்புதமான அன்புப் பிணைப்பினைக் கீழ்கண்ட நிகழ்ச்சியின் மூலம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

ஒருமுறை குருதேவர் பரவச நிலையிலிருந்தபோது மதுர் உன் காலம் வரைதான் நானும் இங்கு( தட்சிணேசுவரத்தில்) இருப்பேன் என்று சொன்னார். 

மதுர்பாபு மிகுந்த அதிர்ச்சியுற்றார். அன்னை தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் குருதேவர் வடிவில் எப்போதும் பாதுகாத்து வருவதை அவர் அறிவார். 

ஆகவே குருதேவரின் சொற்களைக் கேட்ட போது , தனது மறைவிற்குப்பின் அவர் தன் குடும்பத்தைக்கைவிட்டு விடுவாரோ என அஞ்சினார். எனவே கலங்கிய மனத்தினராய் அவர்  குருதேவரிடம் , பாபா, ஏன் அவ்வாறு சொல்கிறீர்கள்? 

என் மனைவியும் மகன் துவாரகாநாதனும் தங்களிடம் மிகவும் பக்தியுடன் தானே இருக்கிறார்கள் என்றார். 

மதுரின் மனவேதனையைக்கண்ட குருதேவர்,நல்லது, உனது மனைவி மகன்  இவர்களது காலம் வரை நான் இங்கு இருக்கிறேன் என்று சொன்னார். உண்மையிலே அவ்வாறு தான் நிகழவும் செய்தது.

 ஜகதம்பாவும் துவாரகா நாதரும் மறைந்த பின்னர் குருதேவர் தட்சிணேசுவரத்தை விட்டு நிரந்தரமாக  நீங்க வேண்டியதாயிற்று.

ஜகதம்பா 1881-இல் காலமானார். அதற்குப்பின் மூன்றாண்டு காலத்திற்கும் சற்று அதிகமாக குருதேவர் தட்சிணேசுவரத்தில் இருந்தார். 


வேறொரு நாள் மதுர்பாபு குருதேவரிடம், பாபா உங்கள் பக்தர்கள் பலர் வரப்போவதாகச்சொன்னீர்கள்!

இது வரை ஒருவரையும் காணவில்லையே? என்று கேட்டார். அதற்கு குருதேவர் எனக்கு என்னப்பா தெரியும்? அன்னை எப்போது வரவழைப்பாளோ, அப்போது வருவார்கள்.

ஆனால் அன்னை இதைத் தெரிவித்திருக்கிறாள். அவள் தெரிவித்தவை, காட்டியவை எல்லாம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக உண்மையாகித் தான் வந்துள்ளன.இந்த விஷயம் மட்டும் ஏன் நடைபெறவில்லையோ, யாருக்குத்தெரியும்? என்று கூறினார். வெளியில் இவ்வாறு கூறிவிட்டாலும் ஒரு வேளை பக்தர்கள் வருகின்ற விஷயம் மட்டும் பொய்த்து விட்டதோ என்ற சஞ்சலம் அவரது மனத்தை நெருடாமல் இல்லை. 

அவரது முகம் சற்று வாடியது. அதைக் கவனித்த மதுர்பாபு மனம் வருந்தி, குழந்தையுள்ளம் கொண்ட குருதேவரிடம் இந்தப் பிரச்சனையை எழுப்பியது முட்டாள்தனம் என்று உணர்ந்தார். அவரைத்தேற்றுவதற்காக பாபா, அவர்கள் வந்தால் என்ன, வராவிட்டால் என்ன? என்றென்றைக்குமாகத் தங்களைச் சரணடைந்து விட்ட தங்கள் பக்தனான நான் இருக்கிறேன். 

அப்படியிருக்கும் போது, அன்னை அறிவித்தது பொய் என்று எப்படிக்கூறமுடியும்?நான் ஒருவனே நூறு பக்தர்களுக்குச் சமமாவேனே! அதனால் தான் அன்னை, பல பக்தர்கள் வருவார்கள், என்று கூறியிருக்க வேண்டும், எனக்கூறினார்.

அதற்கு குருதேவர் , நீ சொல்வதும் உண்மையாக இருக்கலாம், யாருக்குத் தெரியும்? என்றார். மதுர்பாபுவும்  பேச்சை மேலும் வளர விடாமல் வேறு எதையோ தொடங்கி குருதேவரின் மனத்தை வேறு திசையில் திருப்பிவிட்டார்.

குருதேவரின் கூட்டுறவால் மதுரின் கருத்துக்களில் எவ்வாறு பெரிய மாறுதல்கள் தோன்றின

.முக்த புருஸர் ஒருவருக்குச்சேவை செய்பவர்களை அந்த மகானின் புண்ணிய கர்மபலன்கள் யாவும்போய்ச் சேருகின்றன என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. அப்படியானால் அவதார புருஷர்களுக்குச்சேவை செய்பவர்களுக்கு மிகப்பெரிய நன்மைகள் ஏற்படும், என்பதில் ஏதாவது ஐயம்  உண்டா?

வளமை,வறுமை, சுகம்-துக்கம், உறவு-பிரிவு, வாழ்வு-சாவு என்று மாறிமாறி அலையடித்து ஆர்ப்பரிக்கின்ற காலவெள்ளம்  கனவேகத்தில் உருண்டோடி கி.பி.1871-ஆம் ஆண்டை எட்டியது. அதனுடன் குருதேவக்கும் மதுர்பாபுவுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட பிணைப்பும் வலுப்பெற்று பதினைந்தாவது வருடத்தை அடைந்தது.சித்திரை, வைகாசி மாதங்கள் கடந்தன. 

ஆனி மாதத்திலும் பாதிப்பகுதி, கடந்த காலம் என்ற கருவறைக்குள் கலந்து மறைந்தது. அப்போது மதுர்பாபுவிற்குக் காய்ச்சல் கண்டு படுக்கையில் இருந்தார். 

படிப்படியாக அதிகரித்த காய்ச்சல்  ஏழெட்டு நாட்களுள் மிகவும் தீவிரமாகியது.மதுர் பாபு  பேசும் சக்தியை இழந்தார். 

மதுரின் பக்தி அதன்நிறைவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அன்னை தன் பக்தனைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும் தருணம் வந்துவிட்டது என்பதை குருதேவர் அறிந்தே இருந்தார்.மதுர்பாபுவைப் பார்த்து வருமாறு தினமும் ஹிருதயரை அனுப்பி வந்தார்.

ஆனால் அவர்பேகவில்லை. மெள்ள மெள்ள இறுதிநாள் வந்தது. முடிவு நேரம் நெருங்கியபோது அவர் காளிகட்டத்திற்குக்கொண்டு செல்லப்பட்டார். 

அன்று என்னவோ ஹிருதயரைக்கூட குருதேவர் அங்கு அனுப்பவில்லை. பிற்பகல் அவர் இரண்டு மூன்று மணிநேரம் ஆழ்ந்த பரவச நிலையில் இருந்தார் அந்த வேளையில் பேரொளிப்பாதை வழியாக சூட்சும சரீரத்தில் மதுரிடம் சென்றுஅவருக்கு அருள் புரிந்தார். 

புண்ணியவான்கள் வாழும் உலகில் அவரைச்சேர்த்தார்.

மாலை ஐந்து மணி. பரவச நிலையிலிருந்து மீண்ட குருதேவர் ஹிருதயரை அருகில் அழைத்து, அன்னையின் சேவகியர் வந்து மதுர்பாபுவை திவ்ய ரதத்தில் ஏற்றி அழைத்துச் சென்றனர்.

அவரது ஆன்மா அன்னையின் உலகை அடைந்துவிட்டது என்று கூறினார்.

இரவு வெகுநேரம் சென்றபின் காளிகோயில் அலுவலர்கள் வந்து மதுர்பாபு அன்றுமாலை ஐந்துமணி அளவில் காலமாகிவிட்ட செய்தியை ஹிருதயரிடம் தெரிவித்தனர். 

இவ்வாறு மதுர் புண்ணிய உலகம் சென்றாலும், இவ்வுலக இன்ப நாட்டம்  அவரிடம் இன்னமும் இருந்ததால் அவர் மீண்டும் இவ்வுலகில் பிறக்க வேண்டியிருக்கும் என்று குருதேவர் எங்களிடம் கூறினார். 

இது பற்றி வேறிடத்தில் கூறியுள்ளோம்.


HOME PAGE

image77

ஷோடசி பூஜை

ஷோடசி பூஜை.


மதுர்பாபு காலமாகிவிட்டார். தடசிணேசவரக்காளி கோயிலில் வாழ்க்கை ஓடம் வழக்கம்போல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. 

ஆறு மாதங்கள் சென்றன. 1872-ஆம் ஆண்டு வந்தது. அந்தச் சமயத்தில் குருதேவரின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சி ஒன்று நடைபெற்றது. அதனை அறிய நாம் ஜெயராம்பாடியிலுள்ள குருதேவரின் மாமனார் வீட்டிற்குச்செல்லவேண்டும்.


பைரவி பிராம்மணியுடனும் ஹிருதயருடனும் குருதேவர் காமார்புகூருக்கு 1867-இல் சென்றிருந்தபோது உறவுப்பெண்கள் குருதேவரின் மனைவியை அங்கு அழைத்துச்சென்றனர். இந்த சந்திப்பைத்தான் அவர்களின் முதல் சந்திப்பு என்று கூற வேண்டும்.

கல்கத்தா போன்ற நகரப் பெண்களையும் காமார்புகூர் போன்ற கிராமப்பெண்களையும் ஒப்புநோக்கினால் , நகரப்பெண்களின் உடலும் மனமும் சிறுவயதிலேயே  வளர்ச்சியடைந்து விடுகின்றன.  

கிராமப்பெண்களின் வளர்ச்சி அவ்வாறு இல்லை என்பது தெரிய வரும். பதினான்கு, சில வேளைகளில் பதினைந்து பதினாறு வயதில் கூட கிராமப் பெண்களின் உடல் இளமைத்தோற்றத்தை அடையாமல் இருப்பதைக் காணலாம். 

உடலைப்போலவே அவர்களின் மனமும் மெதுவாகவே வளர்ச்சி அடைகிறது. கூண்டுக்கிளி போலின்றி கிராமத்தின் பரந்த வெளிகளில் வளைய வருவதாலும் சுதந்திரமாக வளர்வதாலும் தான் ஒருவேளை இயற்கையின் இந்த மாறுபாடு போலும்!


குருதேவரை இந்த முறை சந்தித்தபோது சாரதையின் வயது பதினான்கு. 

கிராமப்பெண்களுக்குரிய மேற்குறிப்பிட்ட இயல்புகளை வைத்துப் பார்க்கும் போது அவள் அப்போது சிறுமி, என்றே கூற வேண்டும்.

இல்லற வாழ்க்கையின் உயர்ந்த லட்சியத்தையும், பொறுப்புகளையும் உணரும் ஆற்றல் அவளிடம் அப்போது தான் அரும்பிக் கொண்டிருந்தது. உடலுணர்வைக் கடந்த குருதேவரின் தெய்வீகத் தொடர்பாலும், தன்னலமற்ற பண்பாலும் தூய்மையே உருவான அவள் விவரிக்க இயலாத பேருவகை எய்தினாள்.தாம் எய்திய மகிழ்ச்சியைப் பற்றி பிற்காலத்தில் சாரதாதேவி குருதேவரின் பக்தைகளிடம், குருதேவரைக்கண்ட நாளிலிருந்து ஆனந்தத்தின் நிறைகுடம் ஒன்று எப்போதும் இதயத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வில் என் உள்ளம் திளைக்கிறது.

அந்த  ஆழமான, மாறுபாடற்ற தெய்வீகப்பேருவகையில் என்மனம் எவ்வளவு தூரம், எவ்வாறு நிறைவு பெற்றுப்பொலிகிறது என்பதை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது.

சில மாதங்களுக்குப் பின்னர் குருதேவர் காமார்புகூரிலிருந்து கல்கத்தாவிற்குத் திரும்பினார். சாரதையும் தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டாள்.ஏதோ விலைமதிப்பற்ற ஆனந்தச்செல்வம் தனக்குக் கிட்டியுள்ளது என்ற உணர்வு மட்டும் அவளது இதயத்தில்நிலையாகத் தங்கிற்று. உள்ளத்தில் பொலிந்த உவகையால் அவளது நடத்தை, பேச்சு, செயல்கள் அனைத்திலும் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. பிறரால் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டுகொள்ள முடிந்ததா என்பதைப் பற்றி நாம் எதுவும் சொல்ல முடியாது. இந்தமாற்றம் அவளிடம் சலனத்திற்குப் பதிலாக சாந்தியைத்தோற்றுவித்தது.

ஆரவாரத்திற்கப் பதிலாக ஆழ்ந்த சிந்தனையுணர்வைத்தூண்டியது.சுயநலத்திற்குப் பதிலாகத் தன்னலமற்ற அன்பைப் பிரசாசிக்கச் செய்தது. 

மனத்திலிருந்து தனக்கென்ற தேவைகள் அனைத்தையும் நீக்கி, மக்களின் மீது பரிவு கொண்டு அவர்களின் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் தனதாக க் கண்டு கசிந்துருகும் கருணையே வடிவினளாக அவளை ஆக்கியது.

உள்ளத்தில் பொங்கிய பேரின்பத்தின் காரணமாக உடல் துன்பங்கள் அவளிடம் எந்தவிதமான பாதிப்பையும் விளைவிக்கவில்லை.

பிறரிடம் தான் காட்டும் பரிவும் அன்பும் அவர்களிடமிருந்து தனக்குக் கிட்டாத போதும் அவள் வருந்தவில்லை.கிடைத்ததில் திருப்தி கொண்டு, எப்போதும் தன்னிலேயே ஆழ மூழ்கியபடி தந்தையின் வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தாள் அவள்.

 உடல் அங்கே இருந்தாலும் மனம் மட்டும் தட்சிணேசுவரத்தில் குருதேவரின் திருவடிகளில் சஞ்சரித்தது. அவரைக் காண வேண்டும்.அவரது அருகில் அமர வேண்டும் என்ற பேராவல் அவ்வப்போது அவளது உள்ளத்தில் பொங்கி எழும். 

மிகவும் முயற்சி செய்து அதனைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வாள். முதல் சந்திப்பின்போது இத்தனை அன்பு காட்டி நேசித்த அவர் என்னை ஒரு போதும் மறக்கமாட்டார். 

உரிய காலம் வரும்போது தன்னிடத்தில்  அழைத்துக்கொள்வார் என்று தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொள்வாள். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நாட்கள் கழிந்தன. அவளும் நம்பிக்கையை உறுதியாகப்பற்றிக்கொண்டு குருதேவர் தன்னை அழைத்துக்கொள்ளும் அந்த நன்னாளை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தாள்.


ஆண்டுகள் நாக்கு உருண்டோடின.


சாரதையின் உள்ளத்திலிருந்த நம்பிக்கையும் ஆசையும் மட்டும் எள்ளவும்  குறையாமல் ஒரே சீராகப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தன.

ஆனால் உடல் என்னவோ, மனத்தைப்போல அப்படியே மாற்றங்களின்றி இருக்கவில்லை. நாட்கள் செல்லச்செல்ல அது பரிணமித்து 

1872-ஆம் ஆண்டு வந்தபோது அவளை ஒரு பதினெட்டு வயது மங்கையாக மாற்றியிருந்தது.

கடவுளுக்கு ஒப்பான தன் கணவரின் முதல் சந்திப்பு தந்த பேரானந்தத்தின் காரணமாக அவள் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களைக்கடந்து நின்றாள் என்பது உண்மை தான்.ஆனால் தடையற்ற இன்பம். என்பது இவ்வுலகில் ஏது? கணவன் பைத்தியக்காரன், ஆடையை அவிழ்த்து எறிந்து விட்டு ஹரி,ஹரி என்று அரற்றிக் கொண்டிருக்கிறான் என்றெல்லாம் ஆண்கள் பேசும் போதும், சமவயதுப் பெண்கள் பைத்தியகாரனின்  மனைவி என்று தன்னைக்கேலி செய்து அனுதாபப் பார்வையை வீசும்போதும் அவர்களை  எதிர்த்து சாரதை எதுவும் பேசவில்லையாயினும் உள்ளுக்குள் மனம் வெதும்பி வாடினாள். 

அப்படியானால் நான் முன்பு பார்த்தது போல் அவர் இப்போது இல்லையா?இவர்கள் சொல்வது போல் அவர் உண்மையிலேயே பைத்தியம் ஆகிவிட்டாரா? இறைவனின் சித்தம் அதுவானால் நான் இங்கு இருப்பது சரியல்ல. அவரது அருகில் இருந்து சேவை செய்வது தான் என் கடமை என்று எண்ணியது அவள் உள்ளம்.ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்த பின், தானே தட்சிணேசுவரத்திற்குச் சென்று, ஊரார் சொல்வது உண்மை தானா என்று நேரில் கண்டறிந்து, அதன் பின் தேவையானதைச்செய்யலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தாள்.


பங்குனி மாதப்பௌர்ணமி ஸ்ரீசைதன்யர் அவதரித்த நன்னாள்.அந்த நாளில் வங்கத்தின் தொலைதூரப்பகுதிகளிலிருந்து பலர் புனித கங்கையில் நீராடுவதற்காகக் கல்கத்தா வருவார்கள். அந்த வருடம் சாரதையின் உறவுப்பெண்கள் சிலர் கல்கத்தா செல்ல முடிவு செய்திருந்தனர்.

தானும் உடன் செல்ல விழைவதை  அவர்களிடம் தெரிவித்தாள் சாரதை. தந்தையின் அனுமதியின்றி அவளைத் தங்களுடன் அழைத்துச்செல்வது முறையாகாது என்பதற்காக அவர்கள் ராமசந்திரரிடம் கேட்டனர். 

அவர் இதைக்கேட்டவுடனேயே மகள் கல்கத்தா செல்ல விழைவதன் காரணத்தை உய்த்துணர்ந்து அவளைத்தாமே அழைத்துச் செல்லத்தேவையான ஆயத்தங்களைச் செய்யலானார்.

ரயில் போக்குவரத்து வாய்ப்புகள் வளர்ந்துள்ள இந்த நாளில் கல்கத்தாவுக்கும், நெடுந்தொலைவில் உள்ள காசி, பிருந்தாவனம் போன்ற இடங்களுக்கும் உள்ள இடைவெளி மிகவும் குறைந்தது போலாகி விட்டது. 

ஆனாலும் காமார்புகூர் மற்றும் ஜெயராம்பாடியிலிருந்து கல்கத்தாவுக்கு  உள்ள தொலைவு என்னவோ அப்படியே தான் இருந்தது. 

இப்போது கூட இந்த நிலை என்றால் அந்த நாளைப் பற்றி சொல்லத்தேவையில்லை! அந்த நாட்களில் விஷ்ணுபூர் அல்லது தாரகேசுவரர் வழியாக ரயில் வசதியில்லை.

காடால் வழியாக நீராவிப்படக வசதியும் ஏற்படவில்லை.ஆகவே காமார்புகூர், ஜெயராம்பாடி ஆகிய சிற்றூர்களின் மக்கள் கல்கத்தாவுக்குப் பல்லக்கில் தான் செல்லவேண்டும் அல்லது நடந்து செல்லவேண்டும்.ஜமீன்தார்களும் செல்வந்தர்களும் மட்டுமே பல்லக்கில் செல்ல முடிந்தது. 

மற்றவர்கள் நடக்கதான் வேண்டும். மகளுடனும் பிறருடனும் ராமசந்திரர் நடந்தே நீண்ட பயணத்தைத்  தொடங்கினார். முதல் இரண்டு நாட்கள் பயணம் இன்பகரமாக இருந்தது.பசுமையான வயல்வெளிகளும்  அங்கங்கே தெரிந்த தாமரைத் தடாகங்குளம், சாலையோரத்தில் வளர்ந்து நிழல் பரப்பி நின்ற ஆல் அரச மரங்களும், மனத்திற்கு இதத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தது.

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை.நெடுந்தொலைவு நடந்து பழக்கமில்லாத காரணத்தாலும், பயணக் களைப்பாலும் சாரதைக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. 

ராமசந்திரர் கவலை கொண்டார். பயணத்தை மேலும் தொடர இயலாத நிலையில் அவர்கள் ஒரு சத்திரத்தில் தங்கினர்.

உடலில் தோன்றிய நோய் சாரதையின் உள்ளத்தை எவ்வளவு வாட்டியிருக்கும் என்பதை எடுத்துச்சொல்ல முடியாது. ஆனால் அந்த வேளையில் அவள்  பெற்ற அற்புதமான காட்சி, அவளது உடலிற்கும்  உள்ளத்திற்கும் ஒருங்கே இதமளித்தது. அந்தக் காட்சியைப் பற்றிப் பிற்காலத்தில் அன்னை பக்தைகளிடம் கீழ்கண்டவாறு சொன்னார்.

அளவுக்கு மீறிய காய்ச்சலால் நான் சுயநினைவை இழந்து விட்டேன், ஆடைகூடக் கலைந்த நிலையில் அப்படியே கிடந்தேன். அப்போது பெண்ணொருத்தி என் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். அவள் கரிய நிறத்தினளாக இருந்தாலும், அப்படிப்பட்ட அழகிய பெண்ணை நான் கண்டதே இல்லை. என் அருகில் அமர்ந்த அவள் தன் கையினால் என் தலை மற்றும் உடல் முழுவதும் தடவிவிட்டாள். 

அந்தக் கைதான் எத்தனை மென்மை, எத்தனை தண்மை! அவளது கை பட்டதும் என் காய்ச்சல் தணியத் தொடங்கியது. நான் அவளிடம் நீ  எங்கிருந்து வருகிறாயம்மா? என்று கேட்டேன். 

அதற்கு அவள் ”தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து” என்றாள். நான் திகைப்புற்று, தட்சிணேசுவரத்திலிருந்தா? நான் அங்குச் சென்று அவரைப் பார்க்கவேண்டும். அவருக்குச் சேவை செய்யவேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணியிருந்தேன். 

இந்தக் காய்ச்சல் வந்து எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிட்டது, என்று சொன்னேன். அப்போது அவள், ஏன், நீ தட்சிணேசுவரத்திற்குக் கட்டாயமாகப் போவாய், உடல்நிலை சரியாகி நீ அங்குச் சென்று அவரைக்காணவே போகிறாய். உனக்காக அல்லவா நான் அவரை அங்கு வைத்துள்ளேன், என்றாள்.

உண்மையாகவா?அப்படியானால் நீ எங்களுக்கு என்ன வேண்டும், சொல்லம்மா?என்று ஆவல் பொங்கக்கேட்டேன் நான்.அதற்கு அவள், நான் உன் சகோதரி என்றாள்.ஓகோ! அதனால் தான் நீ வந்திருக்கிறாய்” என்றேன் நான் . இவ்வாறாக பேசிக்கொண்டே உறங்கிவிட்டேன்.

மறுநாள் காலையில் ராமசந்திரர் எழுந்தபோது மகளின் காய்ச்சல் தணிந்திருந்தது. எந்த உதவியுமின்றி நடுவழியில்  இவ்வாறு தங்கியிருப்பதை விட மெதுவாக பயணத்தைத் தொடர்வதே மேல்என்று கருதினார் அவர்.

இரவில் பெற்ற காட்சியினால் உற்சாகமுற்ற சாரதையும் தந்தையின் கருத்தை ஏற்றாள்.பயணம் தொடர்ந்தது. சிறிது தொலைவு சென்றதும் பல்லக்கு ஒன்று கிடைத்தது. சாரதைக்கு மீண்டும் காய்ச்சல் வந்தது. ஆனால் இந்த முறை அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லை. எனவே அதனைப் பொறுத்துக்கொண்டாள். 

யாரிடமும் தெரிவிக்கவில்லை. அவர்கள் தட்சிணேசுவரத்தில் குருதேவரின் இருப்பிடத்தை  அடைந்தபோது இரவு மணி ஒன்பது.

காய்ச்சலால் சாரதை அவதிப்படுவதை அறிந்த குருதேவர்,வேறு இடத்தில் படுத்தால் குளிரின் காரணமாகக் காய்ச்சல் அதிகமாகலாம் என்று எண்ணி, தம் அறையிலேயே தனிப்படுக்கை ஏற்பாடு செய்தார். 

இந்த ஏற்பாட்டினால் அவர் மனம் திருப்தியுறவில்லை, இறுதியில், இப்போது வந்துள்ளாய். அந்தோ , என் மதுர்கூட இல்லை, அவர் இருந்திருந்தால் உன்னை எவ்வளவு நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்வார்! என்று திரும்பத் திரும்பக்கூறினார். நல்ல மருந்துகள் , உணவு மற்றும் தேவையான அனைத்திற்கும் ஏற்பாடுகள்  செய்ததால் சாரதையின் உடல்நிலை மூன்று நான்கு நாட்களில் சரியாயிற்று. 

அந்த நாட்களில் சாரதையைத் தம் அறையிலேயே தங்கச்செய்து, தாமே கவனித்துக்கொண்டார் குருதேவர். அதற்குப் பின்னர் சாரதை நகபத்தில் தம் தாயுடன் தங்குவதற்கு ஏற்பாட செய்தார்.

வதந்திகளால் சாரதையின் மனத்தில் ஏற்பட்டிருந்த மனக்கவலைகள் நீங்கின. அவளத நம்பிக்கையாகிய சூரியனை மறைத்திருந்த சந்தேகமாகிய மெகம் கலைந்து மறைந்தது. 

குருதேவர் அவள் மீது செலுத்திய கவனமும் அன்பும் காட்டிய ஈடுபாடும் குருதேவர் முன்பு போல் தான் உள்ளார் என்ற நம்பிக்கையை அவளிடம் வலுக்கச்செய்தது. 

வெறும் உலகியல் மக்கள் பரப்பிய வதந்திகள் யாவும் பொய், தம் இதய தெய்வமாகிய குருதேவர் முன்பு போலவே உள்ளார் என்பதை சாரதை அறிந்து கொண்டாள். 

தாம் மேற்கொண்டு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்ய அவள் தாமதிக்க வில்லை.நகபத்தில் தங்கி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் குருதேவருக்கும் மாமியாருக்கும் மனமுவந்து சேவை செய்வதில் ஈடுப்டாள். 

மகள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் களிப்புற்றார் ராமசந்திரர்.அங்கு ஒருசில நாட்கள் தங்கிவிட்டு சொந்த ஊருக்குப்புறப்பட்டார்.

குருதேவர் 1867-இல் காமார்புகூரில் தங்கியிருந்தபோது சாரதையின் வருகையைப் பற்றி அவர் மனத்தில் ஏற்பட்ட எண்ணத்தைப் பற்றி முன்னரே குறிப்பிட்டுள்ளோம். 

பிரம்மத்தை உணர்ந்த ஒருவரிடம் ஆண்பெண் வேறுபாடு தோன்றுவதில்லை என்று தோதாபுரி கூறியதைத் தம் வாழ்வில் சோதித்துக்கொள்ளவும், மனைவிக்குத் தாம் ஆற்றவேண்டிய கடமையைச் செய்யவும், சாரதையின் வருகையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார் குருதேவர். 

ஆனால் அப்போது முயற்சியின் ஆரம்பவேளையிலேயே கல்கத்தாவுக்குத் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.இப்போது மீண்டும் அந்த முயற்சிகளில் ஈடுபடலானார்.

முன்னதாகவே மனைவியை தட்சிணேசுவரத்திற்கு அழைத்துவந்து, இந்தச் சோதனைகளில் ஏன் ஈடுபட்டிருக்கக்கூடாது என்ற வினா எழலாம்.

 சாதாரண மனிதன் அவ்வாறுதான் செய்திருப்பான்.குருதேவர் சாதாரண மனிதர் அல்லர். அதனால் அவரது வழியும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. 

இறைவனை முற்றிலும் சரணடைந்து வாழ்பவர்கள்  எந்தச் செயலையும் தாங்கள் முனைந்து ஆரம்பிப்பது இல்லை. 

தன் நலனுக்காகட்டும், பிறரது நன்மைக்காகட்டும், எதற்கும் அவர்கள் நம்மைப்போல  எல்லைக்குட்பட்ட . சிறிய அறிவின் உதவியை நாடுவதில்லை. இறைவனின் பரந்த அறிவையும் ஆணைகளையும் எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள். 

தாங்களாக அவர்கள் எந்த சோதனையிலும் ஈடுபடுவதில்லை.அதே வேளையில் இறைவனின் திருவுளப்படி, தொடர்ந்து தங்கள் வாழ்வைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்போது அத்தகைய சோதனைகளில் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்பு வருமானால், அதில் மகிழ்ச்சியுடன் ஈடுபட்டு அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

அதனால் தான் குருதேவரும் தமது பிரம்மஞானத்தின் ஆழத்தை அறிய தாமாகவே முயலவில்லை. காமார்புகூரில் தம்மிடம் மனைவி வந்தபோது அந்தச்சோதனையைச்செய்ய முனைந்தார். இறைவனின் திருவுளத்தால் அவர்  கல்கத்தாவிற்குத் திரும்ப வேண்டியிருந்ததால் அவரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.அதன் பின் தாமாக அத்தகைய ஒரு வாய்ப்பினை உருவாக்கிக்கொள்ள  அவர் முயலவில்லை. சாரதை  தானாக தட்சிணேசுவரத்திற்கு வரும் வரை குருதேவர் அவளை அழைக்கவில்லை. 

ஆகவே நம் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய அளவில் பார்த்தால் கூட குருதேவர் நடந்து கொண்டது சரியாகவே தோன்றுகிறது. அவ்வாறு நடந்து கொள்வது தான் இறைவனின் திருவுள்ளம் என்பதை அவர் தமது யோக திருஷ்டியின் மூலம் அறிந்திருந்ததையும் நாம் உணர முடிகிறது.

மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமை, தம்மைச் சோதித்துக்கொள்வது ஆகியவற்றிற்கான தருணம் மீண்டும் ஒரு முறை தமக்கு வந்திருப்பதை குருதேவர் உணர்ந்தபோது இறைவன் அளித்த இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தயாரானார். 

வாய்ப்பு கிடைத்த போதெல்லாம் அவர் சாரதைக்கு வாழ்க்கையின் குறிக்கோளைப் பற்றியும் கடமைகளைப்பற்றியும் போதிப்பார். இந்த நாட்களில் தான் ஒரு முறை அவர் சாரதையிடம், அதே போல இறைவனும் அனைவருக்கும் உரியவர, அவரிடம் பிரார்த்திக்க எல்லோருக்கும் உரிமையுண்டு.

யார் பிரார்த்திக்கிறார்களோ   அவருக்கு அவர் காட்சியளிப்பது உறுதி, நீ  பிரார்த்தித்தால் நீயும்  அவரைக் காண்பாய், என்று கூறியதாகச்சொல்லப்படுகின்றன. 

வெறுமனே உபதேசிப்பது மட்டுமல்ல அவரது வழி. முதலில் சீடனை அருகிலேயே வைத்துக்கொண்டு அவன் மீது அன்பினைப்பொழிந்து அவனைத்தன்னுடையவனாக்கிக் கொள்வார். பின்னர் அவனுக்கு போதனை அளிப்பார். 

அத்துடன் நின்றுவிட  மாட்டார்.தாம் கூறியதைச்சீடன் எவ்வளவு தூரம் பின்பற்றிச் செயல்முறைப்படுத்துகிறான் என்று கூர்ந்து கவனித்து வருவார். அவன் வழிதவறும்போது அதனைச்சுட்டிக்காட்டி அவனைத்திருத்துவார். 

சாரதைக்கு போதனை செய்வதிலும் இதே முறையைப் பின்பற்றினார். சாரதையிடம் எவ்வாறு அன்புகாட்டித் தமக்கு உரியவராக ஆக்கிக்கொண்டார் என்பது அவரை ஆரம்பத்தில் தம் அறையில் தங்கச் செய்ததில் இருந்து உடல் நிலை சரியான பின் தினமும் இரவில் தம் படுக்கையில் படுத்துக்கொள்ள அனுமதித்ததிலிருந்தும்  தெளிவாகத் தெரிகின்றன. 

அந்தச் சமயத்தில் சாரதையிடம் குருதேவர் கொண்டிருந்த தெய்வீகமான தொடர்பினைப் பற்றி வேறோர் இடத்தில் விரிவாகக்கூறியிருக்கிறோம். 

ஓரிரு செய்திகளை மட்டும் இங்கு கூறுகிறோம்.

ஒரு நாள் குருதேவரின் பாதங்களைப்பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தபோது சாரதை அவரிடம், நீங்கள் என்னை எவ்வாறு கருதுகிறீர்கள்? என்று கேட்டார். 

அதற்கு குருதேவர் , கோயிலில் எந்த அன்னை எழுந்தருளியிருக்கிறாளோ, அவளே இந்த உடம்பைக்கொடுத்தாள். அவளே தற்சமயம் நகபத்தில் வசித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அதே அன்னைதான் இப்போது என் பாதங்களை நீவிக் கொண்டிருக்கிறாள். 

அந்த ஆனந்தமயியின் வடிவமாகவே நான் எப்போதும் உன்னைக் காண்கிறேன்” என்று கூறினார்.

வேறொரு சமயத்தில் தம் அருகில் சாரதை உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது , குருதேவர் தம் மனத்திடம், ஓ! மனமே! இதோ இது தான் பெண்ணின் உடல் என்பது . மனிதர்கள் இதனை இன்பநுகர்ச்சிக்கான மிகவும் கவர்ச்சியான ஒரு பொருளாகக் கருதுகின்றனர். 

இதை அனுபவிப்பதற்காகத் துடிக்கின்றனர். ஆனால் ஒன்று இதனை நாடினால்  இதிலேயே கட்டுப்பட்டவனாகத்தான் வாழ முடியும். 

அதற்கு மேல் சென்று சச்சிதானந்த மயமான இறைவனை  உணர முடியாது. 

ஓ, மனமே! உணர்வு வீட்டில் திருட்டுக்கு இடம் கொடுக்காதே, உள்ளே ஒன்று, புறத்தே வேறொன்று என்றிருக்காதே, உண்மையைச்சொல்,  உனக்கு உடம்பு வேண்டுமா? உடம்பு வேண்டுமென்றால் இதோ உன் முன்னர் இருக்கிறது, அனுபவித்துக்கொள்” என்று கூறியபடியே சாரதையின் உடலைத் தீண்ட எத்தனித்தார். 

மறுகணமே அவரது மனம் ஆழ்ந்த சமாதியில் மூழ்கிற்று. இரவு முழுவதும் அவருக்குப்புற நினைவு திரும்பவேயில்லை. அடுத்த நாள் காலையில் பலமுறை அவரது செவிகளில் இறைவனின் திருநாமத்தைச்சொல்லி மிகுந்த முயற்சியுடன் தான் அவரைப்புற நினைவு பெறச் செய்ய முடிந்தது.

இவ்வாறு இளமைப் பருவத்தினரான குருதேவரும் அன்னையும் வாழ்ந்த தெய்வீகப் பெருவாழ்வினைப் பற்றி குருதேவரே எங்களிடம் கூறியதுண்டு. உலக ஆன்மீக வரலாற்றில்  எந்த ஒரு மகானின் வரலாற்றிலும் இது காணக் கிடைக்காததாகும்.

மனித இதயங்கள் இயல்பாகவே இவர்களின் தெய்வீகத்தில் நம்பிக்கைகொள்ளும், பக்தி சிரத்தையுடன்  இவர்களின் பாதத் தாமரைகளில் தங்களை அர்ப்பணிக்க விழையும். 

உடல் உணர்வே அற்றவராகியகுருதேவர் பொதுவாக இந்தக் காலகட்டத்தில் எல்லா நாட்களிலும் இரவு முழுவதும் சமாதி நிலையில் ஆழ்ந்திருந்தார். ஒரு வேளை சற்று புறவுணர்வு வந்தாலும், சாதாரண மனிதர்களைப்போல சிறுகணம் கூட அவர் மனத்தில் உடல் நினைவு எழவில்லை.

இவ்வாறு நாட்கள், மாதங்கள் என்று ஓராண்டு கழிந்துவிட்டது. அந்த அற்புத தம்பதியரிடையே நிலவிய சுயக்கட்டுப்பாடு சிறிதும் தளரவில்லை. மறந்துபோய்க்கூட அவர்களிடையே ஒரு கணமேனும் உடலின்ப  எண்ணம் எழவில்லை.

அந்த நாட்களைப் பற்றி குருதேவர்,அவள் அத்தனை தூயவளாக இல்லாதிருந்து தன்னையும் மீறி என்னைத் தூண்டியிருந்தால் நானும் என்  கட்டுப்பாட்டை இழந்து உடவின்ப நாட்டம் கொண்டிருக்க மாட்டேன் என்பது என்ன நிச்சயம்? 

திருமணம் முடிந்த பின்னர் நான் அன்னை காளியிடம் , அம்மா, என் மனைவியின் மனத்திலிருந்த காமத்தை வேருடன் களைந்துவிடு, என்று  மிகவும் வேண்டி பிரார்த்தித்தேன். என் வேண்டுகோளை அன்னை காளி நிறைவேற்றினாள். என்பதை நான் சாரதையுடன் வாழ்ந்த காலத்தில்  அறிந்து கொண்டேன். என்று சில வேளைகளில் சொல்வதுண்டு.

ஓர் ஆண்டுக்கும் அதிகமான காலத்திற்குப் பின்னும் அவர்கள் மனத்தில் ஒரு வினாடி கூட எந்த வித வகையான உடல் நினைவும் எழவில்லை. 

தன் மனைவியை அன்னை காளியின் அம்சம் அல்லது சச்சிதானந்த ஆன்மா அல்லது பிரம்மம் என்பதைத் தவிர வேறு எந்த எண்ணத்திலும் குருதேவரால் பார்க்க முடியவில்லை.

 இந்தக் கரணங்களால் தாம் மேற்கொண்ட சோதனையில் முழுவெற்றிக் கிட்டும் படி அன்னைக் காளி அருள்புரிந்துவிட்டாள்.

அவளது திருவருளால் தாம் திவ்ய நிலையை எட்டி, அதில் இயல்பாக எப்போதும் நிலைத்திருக்க முடியும் என்று உணர்ந்தார் குருதேவர்.

மேலும் அவளது  திருவருளால் தமது சாதனைகள் நிறைவுற்று விட்டன என்றும்  தம் மனம் அன்னைக் காளியின் மலரடிகளில் முற்றிலும் ஒன்றிவிட்டதாகவும், இனிமேல் அன்னையின் விருப்பத்திற்கு மாறாக எந்த வகையான ஆசையும் அறிந்தோ, அறியாமலோ அந்த மனத்தில்  எழாது என்பதையும் அவர் இப்போது அறிந்து கொண்டார். 

இதன் பின்னர் அன்னையின் திருவுளப்படி அவரது மனத்தில் ஓர் அசாதாரணமான ஆவல் எழுந்தது.உடனடியாக அதனை நிறைவேற்றுவதில் ஈடுபட்டார்.

அது 1873-ஆம்ஆண்டு, மே மாதக் கடைசியில் அல்லது ஜீன் மாத ஆரம்பத்திலாக இருக்கலாம். 

பலஹாரினி  காளிதேவியின் வழிபாட்டிற்கு உகந்த அமாவாசை நாள். அன்று தட்சிணேசுவரக் காளி கோயிலில் சிறப்பு வழிபாடு நடைபெறும். குருதேவரும் அன்னை காளியை பூஜிக்க விசேஷ ஆயத்தங்கள் செய்திருந்தார். 

இந்த ஆயத்தங்கள் கோயிலில் செய்யப்படாமல் அவரது அறையில் செய்யப்பட்டன. மாலை வேளை ஆயிற்று. அமாவாசை மையிருட்டு மெள்ளமெள்ள எங்கும் கவியலாயிற்று. ஹிருதயர் கோயிலில் காளிபூஜை செய்ய வேண்டியிருந்ததால், அறையில் குருதேவருக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்து விட்டுக்கோயிலுக்குச் சென்றுவிட்டார். 

ராதா கோவிந்தர் ஆலயத்தில் இரவு நேரம் பூஜையைமுடித்துக்கொண்டு , அந்தக்கோயிலின் பூஜாரியான தீனு குருதேவருக்கு உதவி செய்ய  வந்திருந்தான். ஆயத்தங்கள் யாவும் செய்து முடிக்கப்பட்டபோது இரவு மணி ஒன்பது .பூஜையில் கலந்து கொள்ள வரும்படி குருதேவர் சாரதைக்குச் சொல்லியிருந்தார். 

சாரதை குருதேவரின் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தாள்.கோலங்கள் வரைந்து அழகு செய்யப்பட்டிருந்த  மணை ஒன்று தேவியின் ஆசனமாக பூஜாரியின் வலப்புறம் இடப்பட்டது.குருதேவர் தமது ஆசனத்தில்  அமர்ந்தார். பூஜை ஆரம்பமாயிற்று.

பூஜை பொருட்கள் மந்திரங்களால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டன.ஆரம்ப சடங்குகள்  நிறைவுற்றதும், குருதேவர் சாரதையிடம் அந்த மணையில் அமருமாறு சைகை  செய்தார்.

பூஜையை கவனித்துக்கொண்டிருந்த சாரதை, ஏற்கனவே புறவுலக நினைவை இழந்து பரசவ நிலையில்  ஆழ்ந்து கொண்டிருந்தாள். 

தாம் என்ன செய்கிறோம் என்றே புரியாமல் ஏதோ மந்திரத்தால் கட்டுண்டது போல், மெல்ல எழுந்து அந்த மணையின் மீது குருதேவருக்கு வலப்புறமாக வடக்கு நோக்கி அமர்ந்தார்.

சாஸ்திர விதிகளுக்கு ஏற்ப குருதேவர் தம் முன்னால் வைக்கப் பட்டிருந்த கலசத்திலிருந்து, மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீரை அன்னையின் மீது தெளித்து மந்திரங்களை ஓதி பின்வருமாறு பிரார்த்தித்தார்.

ஓ! அன்னையே, எல்லா ஆற்றல்களுக்கும் தலைவியான திரிபுரசுந்தரியே! முழுநிறைவாம் கதவினைத் திறப்பாய்! இவளது(சாரதையின்) உடலையும், உள்ளத்தையும் தூய்மைப்படுத்துவாய்.! இவளில் எழுந்தருளி அருள்பாலிப்பாய்!

அதன் பின்னர் குருதேவர் அன்னையின்  உடலில் மந்திரங்களை உருவேற்றி, அவளை சாட்சாத் தேவியாக எண்ணி பதினாறு வகையான பொருட்களால் பூஜித்தார். பின்னர் நைவேத்தியம் செய்து, தம் கைகளால்  அன்னையின் வாயில் ஊட்டினார்.

சாரதை புறவுலக  நினைவை இழந்து சமாதி நிலையை அடைந்துவிட்டிருந்தாள். குருதேவரும் புறவுணர்வு இழந்த நிலையில் மந்திரங்களை ஓதியவாறே சமாதியில் ஆழ்ந்தார்.சமாதிநிலையில் ஆழ்ந்துவிட்ட தேவியுடன், சமாதி நிலையில் இருந்த பூஜாரியும்  ஒருவரோடு  ஒருவர் இரண்டறக் கலந்து  ஆன்ம நிலையில் ஒன்றுபட்டனர்.

நீண்ட நேரம் சென்றது,இரவின்  இரண்டாம் யாமத்தின் பெரும்பகுதி சென்றுவிட்டது. 

தன்னில் தானாகக் கரைந்திருந்த குருதேவரிடம் புறநினைவு வருவதற்கான அறிகுறிகள்  தோன்றலாயின. ஓரளவு நினைவு திரும்பியதும், அவர் தம்மை தேவியிடம் அர்ப்பணித்துக்கொண்டார். 

தமது சாதனையின் பயன்கள், தமது  ஜபமாலை மற்றும் தம் அனைத்தையும்  தேவியின் திருவடிகளில்  அர்ப்பணித்தார்., மந்திரங்களை ஓதியவாறே தேவியை வணங்கினார்.

மங்கலமாம் அனைத்தினுக்கும் மங்கலமானவளே, அனைத்து ச் செயல்களுக்கும் மூலகாரணியே, அடைக்கலம் தருபவளே, முக்கண்ணியே , சிவபெருமானின் நாயகியே கௌரீ, நாராயணீ, உன்னை வணங்குகிறேன்., உன்னை வணங்குகிறேன்.

பூஜை நிறைவுற்றது. வித்யா ரூபிணியான அன்னை அகிலாண்டேசுவரியை சாரதையிடம்  எழுந்தருளச் செய்து  வழிபட்ட இந்த நிகழ்ச்சியுடன் குருதேவரின் சாதனைகள் நிறைவுற்றன. அவரது-தெய்வ மனித நிலை எல்லா நிலைகளிலும்  முழுமைபெற்றதாயிற்று.

ஷோடசி பூஜைக்குப்பின்  அன்னை குருதேவருடன் ஏறக்குறைய ஐந்து மாதங்கள் தங்கினார்.முன்னைப்போலவே அப்போதும் குருதேவருக்கும் அவரது தாயாருக்கும் பணிவிடைகள் செய்து வந்தார். 

பகற்பொழுதை நகபத்தில் கழித்து விட்டு, இரவை குருதேவருடன் அவரது அறையிலே கழித்தார். குருதேவர் தொடர்ந்து இரவும் , பகலும் சமாதி நிலையிலேயே இருந்தார். சிலவேளைகளில் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையை அடைந்து மரண அறிகுறிகள் கூடத்தோன்றும்.

எந்த நேரத்தில் இந்த நிலை தோன்றும் என்பதை அறிய இயலாத அச்சத்தால் அன்னையால் சரிவர  இரவில் உறங்க இயலவில்லை. 

ஒரு நாள் சமாதி நிலையிலிருந்த குருதேவருக்கு நீண்டநேரம் புறநினைவு திரும்பாத போது அன்னை மிகவும் அஞ்சி என்ன செய்வது என்று அறியாது ஹிருதயரையும் மற்றவர்களையும் உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பி விட்டார்.

ஹிருதயர் வந்து குருதேவரின் செவிகளில் நீண்ட நேரம் இறைவனின் திருப்பெயரை ஓதியபின் அவர் புறநினைவு பெற்றார். சமாதி நிலை நீங்கிய பின், அனைத்தையும் அறிந்த குருதேவர், அன்னையின் உறக்கம் கெடுவதை அறிந்து நகபத்தில் தம் தாயுடன் அவர் உறங்குவதற்கான ஏற்பாடு செய்தார். இவ்வாறு ஓர் ஆண்டும் நான்கு மாதங்களும் தட்சிணேசுவரத்தில் குருதேவருடன் வசித்துவிட்டு சாரதை 1873, அக்டோபர் மாதவாக்கில் காமார்புகூருக்குத் திரும்பினார்.......


HOME PAGE



image78

சாதகநிலை-நிறைவுரை

சாதகநிலை-நிறைவுரை


ஷோடசி பூஜையுடன் குருதேவரின் சாதனைவேள்வி நிறைவுற்றது. கடவுட் பித்து என்னும் புனித அக்கினி அவரது உள்ளத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்து, தொடர்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சிறிது கூட ஓய்வின்றி, அவரைப் பல்வேறு சாதனைகளில் ஈடுபடுத்தியது.அந்த அக்னிப் பிழம்பு ஷோடசி பூஜை என்னும் பூர்ணாஹீதியைப்பெற்று அடங்கத்தொடங்கிற்று. 

அதற்குப் பின்னரும் எதற்காக அது எரிய வேண்டும்? 

குருதேவரின், மனஏக்கத்தையும் ஆவலையும் கண்ட அன்னை, முதலில் தன் அருட்காட்சியை அவருக்கு அளித்தாள். பின்னர் அருங்குணங்கள் கொண்ட ஆன்றோர் பலருடன்  அவரைத்தொடர்பு கொள்ளச்செய்து அவர்களின் துணையுடன் பல்வேறு நெறிகளைப்பின்பற்றச்செய்து அவற்றின் மூலம் பெற்ற அனுபவங்களை அந்த அருட்காட்சியுடன் ஒப்பிட்டு நோக்குவதற்கான வாய்ப்பினை அளித்தாள். இனிமேல் அவர் அன்னையிடம் கேட்க என்னதான் உள்ளது?

அறுபத்துநான்கு தாந்திரிக முறைகளின் சாதனைகளைச்செய்தாகிவிட்டது.வைணவம் கூறுகின்ற ஐந்து பாவனைகளிலும்  பரம்பரை முறைப்படி ஈடுபட்டாகி விட்டது. வேத நெறிப்படி துறவு பூண்டு, அன்னையின் குணங்களற்ற உருவமற்ற காட்சியைப்பெற்றாகிவிட்டது. 

சிந்தனைக்கு எட்டாத திருவிளையாடல் புரிகின்ற அன்னையின் திருவுளப்படி , அன்னைிய மதமான  இஸ்லாமிய சாதனைகளிலும் ஈடுபட்டு வெற்றி கண்டாகிவிட்டது. 

இனி அன்னையிடம் தனக்கு அருளும் படி வேண்டுவதற்கு வேறு எது தான் உள்ளது?

ஓராண்டுக்குப்பின்னர் இன்னொரு சாதனையின் மூலம் அன்னையின் அருட்காட்சியைப்பெற குருதேவர் விழைந்தார். 

அப்போது சம்புசரண்மல்லிக் என்பவரிடம் அவருக்குப் பழக்கம் இருந்தது. சம்பு குருதேவருக்கு பைபிளைப் படித்துச்சொல்வதுண்டு. அதன் மூலம் ஏசுவின் புனித வாழ்வைப்பற்றியும் அவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட மதத்தைப்பற்றியும் அறியும் வாய்ப்பு குருதேவருக்குக் கிடைத்தது. 

அந்த நெறியில் சாதனை செய்யவேண்டும் என்ற ஆவல் அவர் உள்ளத்தில் எழுந்தது. மறுகணம் அந்த சாதனையின் நிறைவை வியத்தகு முறையில் காட்டி அருள்புரிந்தாள் அன்னை. 

எனவே  அந்த நெறியில் சாதனை என்ற தனியான முயற்சி எதுவும் செய்யவேண்டிய அவசியம் அவருக்கு ஏற்படவில்லை.


குருதேவரே கூறிய அந்த நிகழ்ச்சி வருமாறு

-

யதுலால் மல்லிக் என்பவரின் தோட்டவீடு தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்குத்தெற்கே அமைந்திருந்தது.உலவுவதற்காக அவ்வப்போது குருதேவர் அங்கு சென்று வருவதுண்டு.

 குருதேவரைமுதன்முறை பார்த்ததிலிருந்தே யதுலாலுக்கும் அவரது தாய்க்கும் அவர் மீது மிகுந்த பக்தி உண்டாயிற்று. 

அதனால் அவர்களிருவரும் வீட்டில் இல்லாதபோது கூட, குருதேவர் அங்குசெ்சென்றால் வேலைக்காரர்கள் வரவேற்பறையைத்திறந்து அங்கு அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கும் படி அவரைக்கேட்டுக்கொள்வார்கள். வரவேற்பறையின் சுவரில் அழகிய பல சித்திரங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன. 

அவற்றுள் ஒன்று, குழந்தை ஏசு தன் தாயின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சியாகும். ஒருநாள் குருதேவர் அந்தச் சித்திரத்தைக் கூர்ந்து நோக்கியவாறே ஏசுவின் சீரிய வாழ்வைப்பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்.

திடீரென அந்தச்சித்திரம் உயிர்பெற்று ஒளிர்வது போலாயிற்று. 

சித்திரத்திலிருந்த அந்த அற்புத அன்னை, பிள்ளை இருவரின்  உடலிலிருந்து ஒளிக்கதிர்கள் வெளிவந்து குருதேவருள் புகுந்து அவரது மனபாவனையை அடியோடு மாற்றிவிட்டது. பிறப்பிலிருந்து தமது உள்ளத்தில் பதிந்திருந்த இந்து சம்ஸ்காரங்கள் அனைத்தும் உள்ளத்தில் ஒரு மூலைக்குத் தள்ளப்பட்டு வேறான ஏதோ சம்ஸ்காரங்கள் மனத்துள் உதயமாவதை அவர் உணர்ந்தார்.

அவற்றைக்கட்டுப்படுத்த எவ்வளவோ முயன்றார்.இயலாத நிலையில் அன்னையிடம், அம்மா என்னை என்ன செய்கிறாய்? என்று கதறினார். 

எந்த பயனும் இல்லை. வேறுபட்ட அந்த எண்ண அலைகள் தீவிர வேகத்துடன் எழுந்து இந்து சம்ஸ்காரங்களை அவரது உள்ளத்திலிருந்து ஒரேயடியாக அகற்றிவிட்டன. இதன் பலனாக இந்து தெய்வங்கள் மீது அவருக்கிருந்த அன்பும்,பக்தியும் எங்கேயோ மறைந்து , ஏசுவிடமும் அவர் காட்டிய நெறியிலும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும் மதிப்பும் தோன்றின. சர்ச்சில் ஏசுவின் திருவுருவின் முன் கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் தூபமும் மெழுகுவர்த்தியும் சமர்ப்பிப்பதும் மனமுருகிப் பிரார்த்தனை செய்வதும் அவர் கண்முன் தோன்றின.

தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்குத் திரும்பி வந்த பின்னரும் குருதேவரின் மனம் அந்த நினைவுகளில் ஆழ்ந்திருந்தது. கோயிலுக்குச்சென்று அன்னை காளியைப் பார்ப்பதைக்கூட அடியோடு மறந்துவிட்டார். 

அந்தப்புதிய பாவனை அலைகள் தொடர்ந்து மூன்றுநாட்கள் அவரை ஆட்கொண்டிருந்தன.

 மூன்றாவது நாள் பஞ்சவடியில் உலவிக்கொண்டிருந்தார். 

அப்போது கண்களைக் கவர்கின்ற வெண்ணிறம் கொண்ட அற்புதமான தேவ மனிதர் ஒருவர் தம்மை உற்றுநோக்கியபடி வருவதைக்கண்டார். 

அவரைப்பார்த்தவுடன் அவர் ஓர் அன்னிய நாட்டினர், அன்னிய இனத்தினர் என்பதை அறிந்து கொண்டார் குருதேவர். 

சாந்தம் குடிகொண்டிருந்த அந்த தேவ மனிதரின் கண்கள் அவருக்குச்சிறப்பான அழகைக்கொடுத்தன. மூக்கு சிறிது தட்டையாக இருந்தபோதிலும் அது அவரது அழகை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. அமைதியான அவரது முகத்தில் மிளிர்ந்த தெய்வீக ஒளியால் கவரப்பட்ட குருதேவர் அவர் யாராக இருக்கக்கூடும் என்று சிந்தித்தார். 

அந்த தேவமனிதர்  அதற்குள் குருதேவரை நெருங்கி விட்டிருந்தார். அப்போது குருதேவரின் உள்ளம், ஏசு கிறிஸ்து மனித குலத்தின் துயரைத் தீர்ப்பதற்காக யார் தனது இதயத்தின் உதிரத்தைச் சொரிந்தாரோ மனிதகுலம் இழைத்த இன்னல்கள் அனைத்தையும்  தாங்கிக்கொண்டாரோ, அந்த இறைமகன், உயர்ந்த யோகி, அன்பு வடிவமான ஏசு கிறிஸ்து என்று கூவியது.

ஏசு கிறிஸ்துவும் குருதேவரை நெருங்கி வந்து அவரைத் தழுவியபடியே அவர் உடலினுள் கலந்துவிட்டார். 

பரவச நிலையை அடைந்த குருதேவர் புற நினைவிழந்த நிலையில் சகுண பிரம்மத்தில் ஒன்றி விட்டார்! 

இவ்வாறு ஏசுவின் காட்சி  பெற்ற குருதேவர் அவர் ஓர் அவதார புருஷர், என்பதில் ஐயம் நீங்கப்பெற்றார்.

இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து  பலகாலம் சென்ற பின்னர் நாங்கள் குருதேவரைக்காணச் சென்றிருந்த போது, ஏசுவைப்பற்றிய பேச்சை அவர்  தொடங்கி, நல்லது, நீங்களெல்லாம்  பைபிள் படித்திருக்கிறீர்கள் அல்லவா? ஏசுநாதரின் உடல் அமைப்பைப்பற்றி அதில் என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவரது தோற்றம் எவ்வாறு இருந்தது? என்று கேட்டார். அதற்கு நாங்கள் , பைபிளின் எந்தப் பகுதியிலும் இதைப்பற்றிச்சொல்லியிருப்பதாக எங்களுக்குத்தெரியவில்லை. 

யூதராகப் பிறந்ததால் நல்ல  வெள்ளைநிறம் கொண்டவராக இருந்திருக்கவேண்டும். நீண்ட விழிகளும் கூரிய மூக்கும் இருந்திருப்பது உறுதி என்று சொன்னோம். நாங்கள் இவ்வாறு கூறியதும், குருதேவர், ஆனால் அவரது மூக்கு சிறிது தட்டையாக  இருந்ததை நான் பார்த்தேனே! 

ஏன் அவ்வாறு தெரிந்ததோ, யாருக்குத்தெரியும்? என்று கூறினார். நாங்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை. எனினும் பரவச நிலையில் பார்த்த ஏசுவின் உருவமும் உண்மை உருவமும் எவ்வாறு ஒத்திருக்க முடியும், யூதர்கள் அனைவருக்கும் இருப்பதைப்பொன்றே ஏசுவிற்கும் மூரிய மூக்குதான் இருந்திருக்கும் என்று நினைத்தோம். 

ஆனால் ஏசுவின்  உடலமைப்பைப்பற்றி மூன்று வகையான விளக்கங்கள் இருந்தன என்பதும் அவற்றுள் ஒன்று ஏசுவின் மூக்கு சற்று தட்டையாக இருந்ததாகத்தான் விவரித்திருந்தது என்பதும் குருதேவர் மகாசமாதி அடைந்த சில காலத்திற்குப் பின்னர் எங்களுக்குத்தெரியவந்தது.


உலகின் முக்கியமான மத சாதனைகள் அனைத்திலும் நிறைவு எய்தியிருந்த குருதேவர், புத்தரைப்பற்றி என்ன கருத்து கொண்டிருந்தார் என்பதை வாசகர்கள் அறிய விரும்பலாம். 

இது பற்றி எங்களுக்குத்தெரிந்த செய்திகளை இங்குக் குறிப்பிடுகிறோம். 

பொதுவாக இந்துக்கள்  புத்தரை எப்படிக்கருதுகிறார்களோ, அவ்வாறே குருதேவரும் நம்பினார். 

அதாவது புத்தரைக்கடவுளின் அவதாரமாக வழிபட்டார். அவரது அருள் இன்றும் புரி ஜகன்னாதத்தில் எழுந்தருளியுள்ள ஜகன்னாதர் , சுபத்ரா, பலராமர்  என்ற மும்மணிகள் மூலம் வெளிப்படுகிறது என்று நம்பினார். 

ஜகன்னாதரின்  திருவருளால் அந்தப் புண்ணியத் தலத்தில் ஜாதி வேறுபாடுகள்  எதுவும் அறவே இல்லை. என்பதை அறிந்த குருதேவர் அந்தப்புனித இடத்திற்குச்செல்ல விழைந்தார். 

இங்குச்சென்றால் அதன்பின் தம் உடல் நிலைக்காது என்பது அவருக்குத் தெரிந்தே இருந்தது. 

அன்னையின் திருவுளமும் தான் அங்கு செல்வதற்கு எதிராகவே உள்ளது என்பதையும் தமது யோக திருஷ்டி மூலமாக அறிந்து கொண்டதால் அங்குப்போகும் எண்ணத்தைக்கைவிட்டார்.

 நீர் வடிவாக இருக்கும் பிரம்மமே கங்கை என்று குருதேவர் திடமாக நம்பியது பற்றி முன்பே கூறியுள்ளோம்

புரி ஜகன்னாதருக்கு நைவேத்தியம் செய்யப் பெற்ற அன்னப் பிரசாதத்தை உட்கொள்ளும் ஒருவரின் மனம் உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டு தூய்மையடைந்து ஆன்மீக உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்  பக்குவம் பெறுகின்றது என்பதையும் அவர் இதயபூர்வமாக நம்பினார். 

உலகியல் மக்களுடன் சிறிது நேரம் இருக்க நேரிட்டால் கங்கையின் புனித நீரையும் ஜகன்னாதருக்குப் படைக்கப்பட்ட அட்கே” மகாபிரசாதத்தையும்  உட்கொள்வார். சீடர்களையும், அவ்வாறு செய்யச்சொல்வார். 

பகவான் புத்தர் சம்பந்தமாக மேற்கூறியவற்றுடன் வேறொரு நிகழ்ச்சி பற்றியும்  எங்களுக்குத்தெரியவந்தது. குருதேவரிடம் ஆழ்ந்த பக்திகொண்ட பெரிய கவிஞரான கிரிஷ் சந்திரகோஷ் புத்தரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நாடகமாக்கியபோது அதைப்பற்றிக்கேள்விப்பட்ட குருதேவர், புத்தர் கடவுளின் அவதாரம், என்பது உறுதி . அவர் நிறுவிய சமயமும் வைதீகஞான நெறியும் ஒன்றே! என்று கூறினார். 

யோக திருஷ்டியால் தான் குருதேவர் இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும்.

சமண மதத்தை நிறுவிய தீர்த்தங்கரர்களைப் பற்றிச் சமணர்களிடமிருந்தும், சீக்கிய சமயத்தை நிறுவிய குருநானக் முதல் குருகோவிந்தர் ஈறான பத்து குருமார் களைப் பற்றிச் சீக்கியர்களிடமிருந்தும் குருதேவர் தம் வாழ்க்கையின்  பிற்பகுதியில் தெரிந்துகொண்டார். 

அதிலிருந்து அவர்களிடம் மிகுந்த அன்பும் மதிப்பும் கொண்டார். அவரது அறையில் இந்து தெய்வங்களின் படங்களுடன் ஏசுநாதர் படமும் மகாவீர தீர்த்தங்கரின் கற்சிலையும்  இருந்தன. 

மற்ற படங்களுக்குச்செய்வது போலவே, நாள்தோறும் காலையும், மாலையும் ஏசுவின் படத்திற்கும், மகாவீரரின் திருவுருவத்திற்கும் அவர்  சாம்பிராணி, தூபம் காண்பிப்பது உண்டு.

 இவ்வாறு தமது பக்தியையும் மதிப்பையும் வெளிப்படுத்தினாலும் தீர்த்தங்கரர்களையோ, சீக்கிய குருமார்களையோ கடவுளின் அவதாரம் என்று அவர் கூறி நாங்கள் கேட்டதில்லை. சீக்கிய குருமார்களைப் பற்றிக்கூறும்போது, அவர்கள் அனைவரும் ஜனகமகரிஷியின் மறு அவதாரங்கள். 

ராஜரிஷியான ஜனகர் முக்தி பெறும்முன்னர் அவர் மனத்தில்  இவ்வுலக மக்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டுமென்ற பேராவல் எழுந்தது.

 ஆகவே அவர் குருநானக் முதல் குருகோவிந்தர் ஈறாக பத்து முறை பிறந்து சீக்கிய மதத்தை நிறுவிய பின் பரப்பிரமத்துடன் என்றும் பிரியா நிலையில் ஒன்றிவிட்டதாக சீக்கியர்கள் என்னிடம் கூறினர். 

சீக்கியர்கள் சொன்னது  உண்மையாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்றார்.

அனைத்து சாதனைகளிலும் வெற்றி கண்டகுருதேவருக்குச் சில அசாதாரணமான அனுபவங்கள் உண்டாயின. அவற்றுள் சில அவரைப்பற்றியவை, மற்றவை பொதுவான ஆன்ம அனுபவங்கள். சில அனுபவங்களைப்பற்றி முன்னரே குறிப்பிட்டிருப்பினும்  சிறப்பான சிலவற்றைப் பற்றி இங்குக்கூறுகிறோம். சாதனைகளின் நிறைவில் அன்னையுடன் இணைபிரியா நிலையாகிய பாவமுக நிலையில் இருந்த போது தான் அவர் அந்த ஆன்ம அனுபவங்களின் பொருளைத்தெளிவாகப்புரிந்து கொண்டார் என்றே நாங்கள் எண்ணுகிறோம். 

இவற்றை யோக காட்சியின் மூலம் அவர் கண்டிருந்தாலும், சாதாரண மனித அறிவிற்கு எட்டிய அளவு விவரிக்க நாங்கள் இங்கு முயல்கிறோம்.

முதலாவதாக தாம் இறைவனின்  அவதாரம். ஓர் ஆதிகாரிக புருஷர், தமது சாதனை தவம் அனைத்தும் பிறரது நன்மைக்காகவே என்பதில் குருதேவருக்கு உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

தமது வாழ்க்கையைப் பிற சாதகர்களின் வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிட்டு பார்த்தபோது இரண்டிற்கும் இடையில் பெருத்த வேறுபாடு இருப்பதைக் கண்டார் அவர்.

 சாதாரண சாதகன் ஏதாவது ஒரு பாவனையைக் கடைபிடித்து வாழ்க்கை முழுவதும்  முயற்சி செய்து அதன்மூலம் இறைக்காட்சி பெற்று அமைதியுறுகிறான்.

குருதேவரின் நிலை அப்படி இருக்கவில்லை. பல்வேறு சமயசாதனைகளில் ஈடுபட்டு அனைத்திலும் வெற்றி பெறாதவரை அவரது  உள்ளம் அமைதி பெறவில்லை. 

மேலும் ஒவ்வொன்றிலும் வெற்றி பெற மிகக்குறுகிய காலமே அவருக்குத்தேவையாக இருந்தது. காரணம் இன்றிக்காரியம் இல்லை.தமது சாதனைகளையும் குறுகிய காலத்தில் பெற்ற வெற்றிகளையும் உயர்ந்த யோக நிலையில்நின்று பார்த்தபோது தான் குருதேவர் மேற்கண்ட  முடிவுகளுக்கு வந்தார்.

தாம் சுத்த புத்த முக்த இயல்பினரும் எல்லாம் வல்லவரும் ஆன இறைவனின் சிறப்பாக அவதாரம், 

ஆதலால் தான் இவ்வாறு நடைபெற்றது என்றும் தமது சாதனைகள் ஆன்மீக உலகிற்குப் புதியதோர் ஒளியைக்கொடுத்துள்ளது என்றும், அது மட்டுமின்றி அவை சொந்தத் திருப்திக்காக அல்லாமல், உலக மக்களின் நன்மைக்காகவே செய்யப்பட்டது என்பதையும் உயர்ந்தார் குருதேவர்.

இரண்டாவதாக, பிற உயிர்கள் முக்தி பெறுவது போல தமக்கு முக்தி கிடையாது. என்பதை அவர் அறிந்தார். 

இதனை நாமும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளமுடியும். 

இறைவனுடன் என்றும் பிரியாமல் இணைந்திருக்கின்ற ஒருவருக்கு  இறைவனின் சிறப்பம்சமாக விளங்குகின்ற ஒருவருக்கு முக்தி எதற்கு? 

அவரே சுத்த புத்த முக்த இயல்பினர். அவருக்கு எந்தத்தேவையும் இல்லை. எவ்விதத் தளையும் இல்லை, முக்தி பெறுவது என்பது அவரைப்பொறுத்தவரை பொருளற்றதே அல்லவா?

 மனிதகுல நன்மையை இறைவன் நாடுகின்றவரையுகந்தோறும் அவர் அவதரித்தே தீர வேண்டும் .

 அவருக்கு எப்படி முக்தி கிடைக்கும்? ஜமீன்தார் ஒருவர் தம் நிர்வாகத்தின் கீழுள்ள பகுதியில் எங்கே குழப்பம் நிலவினாலும், அங்கே விரைந்தேயாக வேண்டும் என்று குருதேவர் சொல்வதுண்டு. யோகக்காட்சியின் மூலம் அவர் அறிந்து கொண்டது இது மட்டுமன்று . 

வடமேற்குத் திசையைச்சுட்டி காட்டி, தாம் அடுத்த முறை அந்தப் பகுதியில் அவதரிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று அடிக்கடி கூறுவார். தாம் மறுபடியும் அவதரிக்க இருக்கும் காலத்தைக்குறிப்பிட்டு அடுத்த இருநூறுஆண்டுகளுக்குப்பின்னர் வர வேண்டியிருக்கும் 

அப்போது பலர் முக்தி பெறுவர். அப்போது முக்தி பெற இயலாதவர்கள் பலகாலம் காத்திருக்க வேண்டும், என்று சொன்னதாக எங்களுள் சிலர் கூறினர்.

மூன்றாவதாக தாம் இவ்வுலகை நீத்துவிடும் காலத்தையும் வெகுகாலம் முன்பே யோகக்காட்சியில் அறிந்திருந்தார் குருதேவர். 

தட்சிணேசுவரத்தில் ஒரு முறை அவர் உயர்ந்த பரவச நிலையில் இருந்தபோது அன்னை சாரதாதேவியிடம்,எப்போது இவர் அவர் என்றில்லாமல் எல்லோரிடமிருந்தும் நான் உணவு பெற்றுப்புசிப்பதையும், கல்கத்தாவில் இரவு நேரங்களைக் கழிப்பதையும், வேறாருவர் உண்டபின் எஞ்சிய உணவை உண்பதையும், நீ காண்கிறாயோ, அப்போது என் அந்திமக்காலம் நெருங்கி விட்டது என்பதை அறிந்துகொள் என்று கூறினார்.

 குருதேவரின் இந்தச்சொற்கள் நூற்றுக்கு நூறு உண்மையாயின. 

இன்னொரு சமயம் அவர் பரவச நிலையில் அன்னையிடம், என் இறுதிநாட்களில் கஞ்சியைத்தவிர வேறெதுவும் உட்கொள்ளமாட்டேன்  என்று கூறினார். இதுவும் எவ்வாறு உண்மையாயிற்று  என்பதை வேறோர் இடத்தில்          கூறியுள்ளோம்.

குருதேவரின் அனுபவங்கள் அவரைப் பற்றியவற்றை இதுவரை பார்த்தோம். இனி அவரது பொதுவான ஆன்மீக அனுபவங்களைப்பற்றிப்பார்ப்போம்.


முதலாவதாக அனைத்துமத  சாதனைகளிலும்  வெற்றி பெற்றபின் குருதேவர், எல்லா மதங்களும் உண்மையே, எத்தனை மதங்களோ அத்தனை வழிகள்” என்பதை உறுதியாக உணர்ந்தார்.


யோக அறிவு, சாதாரணஅறிவு இரண்டினாலும் இதனை குருதேவர் உணர்ந்தார் எனலாம்.ஏனெனில் எல்லா சமய சாதனைகளையும் செய்ததன் மூலம்  அவை ஒவ்வொன்றின் இறுதிப்பயனையும் தமது வாழ்க்கையில் உணர்ந்திருந்தார். 

சமய சமத்துவம்  என்ற இந்தமேலான கொள்கையைப்போதித்து, உலகில் நிலவுகின்ற சமயப் பூசல்களை ஒழித்து, அறத்தினை நிலைநாட்டவே யுகாவதார புருஷராகிய குருதேவர் அவதரித்துள்ளார்.


குருதேவருக்கு முன் வேறு எந்த அவதார புருஷரும் இந்த உண்மையை சாதனைகள் மூலம் தங்கள் வாழ்வில் உணர்ந்து உலகிற்கு போதித்ததில்லை. 

தாங்கள் கொண்டிருந்த சமயக்கொள்கைகளின்  பரந்த மனப்பான்மையின் அடிப்படையில் அசதார புருஷர்களின் இடத்தை நிர்ணயித்தோமானால் எந்த வகையான ஐயத்திற்கும் இடமின்றி முதலிடம் குருதேவருக்குத்தான் அளிக்கப்படவேண்டும்.

இரண்டாவதாக துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம் , அத்வைதம் என்னும் கோட்பாடுகள்  சாதகர் ஒருவரின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு ஏற்ப வந்தமைகின்றன. அதாவது அவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல அவை ஒவ்வொன்றும் மனித மன இயல்புகளுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு நிலையில் உள்ளவை என்று கண்டார் குருதேவர். 


அவர் கண்டறிந்த இந்த உண்மை, சாஸ்திரங்களை அறிந்து கொள்வதில் எவ்வளவு உதவியாக அமையும்  என்பதைச்சற்று சிந்தித்தாலே நாம் இதனைப்புரிந்து கொள்ளமுடியும். 


நமது முனிவர்கள் கண்டறிந்த இந்த மூன்றுகோட்பாடுகளும் வேத, உபநிடதங்களில் குறித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இந்த மூன்றையும் புரிந்து கொள்ளாமல் குழப்பியதால் ஆன்மீகப்பாதையே எந்த அளவுக்குச் சிக்கலாகிவிட்டது என்பதை விவரிக்கச்சொற்கள் இல்லை. 


முனிவர்கள் இந்த மூன்றுவித அனுபவங்களையும் கருத்துக்களையும் சரிவரப்புரிந்து கொள்ள முடியாதவர்கள். வேத உபநிடதங்கள் ஒரு கோட்பாட்டை மட்டுமே கூறுகின்றன.என்று கொண்டு, அதனை உறுதி செய்யும் முயற்சியில் சாஸ்திரங்களையே சிதைக்கத்துணிந்து விட்டனர். 

விளக்கவுரை ஆசிரியர்கள் இவ்வாறு  செய்ததால் சாஸ்திரங்கள் என்றாலே மக்கள் ஐயமும் அச்சமும் கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டனர்.

அச்சத்தினால்  சாஸ்திரங்களில் அவநம்பிக்கை தோன்றலாயிற்று. 

இதுவே இந்தியாவில் ஆன்மீக வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. 


அதனால் யுகாவதார புருஷரான குருதேவர், மேற்கூறிய மூன்று கோட்பாடுகளின் உண்மையையும் தம் வாழ்க்கையில் உணர்ந்து, அவற்றின் அற்புதமான ஒருமைப்பாட்டினை வலியுறுத்த வேண்டியதாயிற்று.


சாஸ்திரங்களை ப் புரிந்து கொள்வதற்கு குருதேவரின் இந்தக் கருத்தினை மனத்தில் கொள்வது தான் ஒரே வழி.இது நம்பந்தமாக குருதேவர் கூறிய ஒரு சிலவற்றை இங்கு தருகிறோம்....

அத்வைத உண்மையே இறுதிநிலை. மனமும் மொழியும் கடந்தநிலை அது.

மனம், புத்தி ஆகியவற்றின் உதவியுடன் விசிஷ்டாத்வைத நிலை, வரை மட்டுமே விளக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் முடியும். அந்த நிலையில் முழுமுதற்  பொருளும் இந்தப் பிரபஞ்சமும் இரண்டுமே உண்மையானவை. 

இறைவன் அவனது திருநாமம் அவன் இருப்பிடம் மூன்றுமே தூய அறிவுமயமானவை. 

உலகியலில் உழலும் சாதாரண மக்களுக்கு துவைத பாவனை பொருத்தமானது. நாரத பாஞ்சராத்திரத்தில் கூறியுள்ளதுபோல் இறைவனின் திருப்பெயரையும் புகழையும் பாடுவது உகந்ததாகும்.


 செயல்புரிவது சம்பந்தமாகவும், இத்தகைய வரம்புகளை வகுத்திருந்தார் குருதேவர். சத்வகுண மனிதனிடம் செயலில் ஈடுபடும் எண்ணம் இயல்பாகவே குறைந்து விடுகின்றன.முயன்றாலும் அவனால் செயல்புரிய முடிவதில்லை.  


செயலில் ஈடுபட அவனைக்கடவுள் அனுமதிப்பதில்லை என்றும் கூறலாம். எடுத்துக்காட்டாக மருமகளின்  மகப்பேற்றுக்கான காலம் நெருங்க நெருங்க, அவள் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபடுவதை மாமியார் குறைத்து விடுகிறாள். குழந்தை பிறந்த பின்னர் அதை வளர்ப்பதைத் தவிர வேறு வேலையில் அவள் ஈடுபடுவதில்லை. சத்வ குண நிலையை எட்டாத பிறர் பணக்காரர் வீட்டுப் பணிப்பெண்ணைப்போல கடவுளைச் சரணடைந்து செயல்களில் ஈடுபடவேண்டும். இவ்வாறு செய்வது தான் கர்மயோகம், இயன்றஅளவு இறைவனின் திருநாம ஜபம், தியானம், மேலே கூறியது போலச்செயல்புரிதல், இதுவே வழி.


மூன்றாவதாக, அன்னை காளியின் கரங்களில் தாம் ஒரு கருவியே என்றும் சொந்த வாழ்வில் உணர்ந்த சமய ஒருமைப்பாடு  என்ற கோட்பாட்டிற்குப்பொருந்திய வகையில் புதியநெறி ஒன்றைத்தாம் நிறுவ வேண்டும் என்றும் உணர்ந்தார் குருதேவர். 


மதுர்பாபு உயிருடன் இருக்கும்போதே இது சம்பந்தமான முதல் அனுபவத்தை குருதேவர் பெற்றார். ஆத்மானுபூதி பெற தம்மிடம் பக்தர்கள் பலர் வருவார்கள், என்று  அன்னை கூறியதாக குருதேவர் மதுரிடம் சொன்னார். இது பின்னர் உண்மையாயிற்று என்பதைக்கூற வேண்டுவது இல்லை. 

ஒரு சமயம் காசிப்பூர்தோட்டத்தில்தம் புகைப்படத்தைப் பார்த்து குருதேவர் எங்களிடம் இந்தப் படம்  மிகவும் யோக நிலையில்  எடுக்கப்பட்டது. காலப்போக்கில் வீடுகள்  தோறும் இந்தப்படம் வைத்துப் பூஜிக்கப்படும் என்று கூறினார்.


நான்காவதாக  யார், யாருக்கு இது கடைசிப்பிறவியோ அவர்கள் (ஆத்மானுபூதி பெற) தம்மிடம் வருவார்கள் என்பதைத் தம் யோக சக்தியால் அறிந்து அதனை உறுதியாக நம்பினார். குருதேவர். 

-

குருதேவரின் சாதனைக்காலத்தில் மூன்று முக்கியமான கட்டங்களில் சிறந்த சாதகரும் பண்டிதரும் ஆன மூவர் அவரிடம் வந்து, அவரது ஆன்மீக நிலையை  நேரில்கண்டு அவை பற்றி விவாதிக்கும்  வாய்ப்பு பெற்றனர். 

தாந்திரிக சாதனையில் குருதேவர் முழுமை பெற்ற பின்னர் பண்டித பத்மலோசனர். அவரைக் கண்டார். 

வைணவ சாதனையில் வெற்றி பெற்றபின் பண்டித வைஷ்ணவசரண்   வந்தார். சாதனைகள் அனைத்தும் நிறைவுற்ற பின்னர் அவரைக் காணும் பேறு பெற்றவர் கௌரிபண்டிதர். 

குருதேவரிடம் பத்மலோசனர்  தங்களில் இறைவனின் அம்சத்தையும் சக்தியையும் நான் காண்கிறேன்.என்று சொன்னார். 

வைஷ்யவசரண் குருதேவர் பரசவ நிலையிலிருந்த போது அவரைக்கண்டு , அவர் கடவுளின் அவதாரம்  என்பதாக வர்ணித்து சமஸ்கிருதப் பாடல் ஒன்று இயற்றிப்பாடினார்.

 இதே போன்று கௌரியும் குருதேவரிடம் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைகள் என்று சாஸ்திரங்களில் நான் கற்றவை யாவும்  தங்களிடம் மிளிர்கின்றன. 

அவற்றில் குறிப்பிடப் படாத பல நிலைகளும்  தங்களிடம்  வெளிப்படுவதைக் காண்கிறேன். தங்கள்  நிலை வேத வேதாந்தங்கள்  மற்றும் சாஸ்திரங்கள் அனைத்திலும் கூறப்பட்டுள்ள ஆன்மீக நிலைகள் எல்லாவற்றையும் கடந்து விட்டது. 

தாங்கள் மனிதர் அல்லர், எந்தவொரு பேருண்மையினின்று அவதாரங்கள் தோன்றுகின்றனவோ அந்தப் பேருண்மையே  தங்களிடம் உள்ளது. என்று கூறினார். குருதேவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் அவரது அற்புதமான அனுபவங்களைப்பற்றியும்  படித்தறியும் நாம் மேற்கூறிய சாதக பண்டிதர்கள் மூவரும் அவரைப்பற்றிக்கூறிய வை வெறும் பகட்டுரைகள் அல்ல. என்பதைப்புரிந்து கொள்ளலாம். 

அந்த மூன்று அறிஞர்களும் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்த காலத்தைக் கீழ்கண்டவாறு வரையறுக்கலாம்.“


முதன்முதலில் அன்னை சாரதாதேவி தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கியிருந்தபோது கௌரிபண்டிதரைக்கண்டார். 

மதுர்பாபு உயிருடனிருந்த போது கௌரி தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்தார். என்று குருதேவர் எங்களிடம் கூறியுள்ளார். 

ஆகவே 1871- ஆம் ஆண்டில் அவர் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து 1873-ஆம் ஆண்டுவரை குருதேவருடன் தங்கியிருக்க வேண்டும்.

 சாஸ்திர அறிவு பெற்று, அதனைத்தங்கள் வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்த விழைகின்ற பண்டித சாதகர்களைக்காணும் ஆவல் குருதேவரிடம் எப்போதும் இருந்தது.


ஸ்ரீகௌரி காந்த தர்க்க பூஷண் பட்டாச்சார்யா  இந்த வகை சாதகர் என்பதால் குருதேவர் அவரைக்காண விரும்பினார். 

எனவே மதுர்பாபு மூலம் அவரை தட்சிணேசுவரத்திற்கு வரவழைத்தார். கௌரி பண்டிதர் காமார்புகூருக்கு அருகில் இருந்த இந்தோஷ் கிராமத்தைச்சேர்ந்தவர். ஹிருதயரின் சகோதரர் ராம்ரதன்  மதுர்பாபுவின் கடிதத்தை எடுத்துச் சென்று கௌரி பண்டிதரிடம் காண்பித்து அவரை தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்கு அழைத்து வந்தார். 

சாதனைகளின் மூலம் கௌரி பண்டிதர் பெற்றிருந்த அற்புத சக்தி, தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து குருதேவரைக் கண்டபின் வைராக்கியம் பெற்று துறவு பூண்டது போன்ற விவரங்களை வேறோர் இடத்தில் கூறியுள்ளோம்.


அன்னமேரு விழா,1864-ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்றதாக ராணிராசமணியின் வாழ்க்கைவரலாறு, என்ற (வங்க) நூல் குறிப்பிடுகின்றது. 

அந்த விழாவில் பத்மலோசனரை அழைத்து  வந்து அவருக்கு வெகுமதிகள் வழங்க மதுர் ஆவல் கொண்டதாக குருதேவர் கூறினார். ஆகவே வேதாந்த வித்தகர் ஸ்ரீபத்மலோசன்  தர்க்காலங்கார் பட்டாச்சர்யர் தட்சிணேசுரத்திற்கு வந்தது 1864-ஆம் ஆண்டில் என்று கொள்ளலாம்.


ஸ்ரீஉத்சவானந்த கோசுவாமியின்  மகனான பண்டித வைஷ்ணவசரண் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்த காலத்தை எளிதில் கணக்கிடலாம். 

ஏனெனில் குருதேவரின் தெய்வத்தன்மையைப்பற்றி அவர் முதலில் பைரவி  பிராம்மணியான யோகேசுவரியுடனும், பின்னர் கௌரி பண்டிதருடனும் விவாதித்தது பற்றி குருதேவர் கூறியுள்ளார். 

பைரவியைப் போலவே வைஷ்ணவசரணும் , குருதேவரின் மனத்திலும் உடலிலும் வைணவ நூல்கள் கூறுகின்ற மகா பாவனைக்குரிய அனைத்து அறிகுறிகளும் இருப்பதைக்கண்டார். 

அதனால் வியப்பில் ஆழ்ந்து,ஸ்ரீசைதன்யரே மீண்டும் குருதேவரின் உருவில் வந்துள்ளார் என்று பிராம்மணி கூறியதை ஒப்புக்கொண்டார். 

குருதேவரின் கூற்றின்படி, மதுர பாவனையில் குருதேவர் முழுமை பெற்றபின் 1865-ஆம் ஆண்டில் வைஷ்ணவசரண்  அவரிடம் வந்திருக்கக்கூடும். 

1873-ஆம் ஆண்டு வரையிலும் அவ்வப்போது தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்து சென்றிருக்க வேண்டும்.

மேற்கூறிய அனுபவங்களைப்பெற்றபின் இறைவனின் திருவுளத்தால்  குருதேவரின் உள்ளத்தில் ஓர் ஆவல் தீவிரமாக எழுந்தது. 

அதாவது தமது யோகக் காட்சியில் கண்ட பக்தர்களைக்காண வேண்டும். தமது ஆன்ம சக்திகளை அவர்களுக்குக்கொடுக்க வேண்டும் என்று ஏங்கினார் குருதேவர்.அந்த ஆவலுக்கு எல்லையில்லை, பகற்பொழுதில் எப்படியோ ஆர்வத்தைக்கட்டுப்படுத்திக்கொள்வேன். உலகியல் ஆசைகள் கொண்ட மக்களின் பயனற்ற பேச்சுக்கள் விஷம் போல என்னை வதைக்கும் அப்பொதெல்லாம் பக்தர்கள் என்னிடம் வந்தால் அவர்களிடம்  நான் கடவுளைப்பற்றி ப்பேசி என் மனத்தைச் சாந்தப்படுத்திக்கொள்வேன். என் ஆன்ம அனுபவங்களை அவர்களிடம் எடுத்துச்சொல்லி என்  இதயச்சுமையைக்குறைத்துக் கொள்வேன்” என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொள்வேன். 


இவ்வாறு எப்போதும் அவர்களின் வருகையைப்பற்றிய எண்ணமே என்னிடம் நிறைந்திருந்தது. யாருக்கு என்ன கொடுக்கவேண்டும், யாரிடம் என்ன பேசவேண்டும் என்றெல்லாம் என்னை நான் ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்வேன். இப்படியெல்லாம் பகற்பொழுது கழிந்துவிடும். மாலை வந்துவிட்டால் என்னை யாரும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடும். இன்னும் ஒரு நாள் சென்றுவிட்டதே, இன்னமும் யாரும் வரவில்லையே, என்ற  எண்ணம் என்னுள் எழுந்து ஆர்ப்பரிக்கும். 


கோயில்களில் மணிகளும் சங்குகளும் ஒலிக்கும் போது நான்  மதுரின் மாளிகை மேல்தளத்திற்குச்சென்றுவிடுவேன். 

என் இதயத்தில் எழும் ஆவலை அடக்க இயலாதவனாய் கண்களில் நீர் நிறைய, என் குழந்தைகளே, நீங்கள் எங்கு இருக்கிறீர்கள்?

 வாருங்கள்! உங்களைப்பார்க்காமல் இனிமேல் என்னால் இருக்க முடியாது” என்று கதறுவேன். எனது அந்த வேதனைக்குரல் அந்தப் பகுதி முழுவதும் எதிரொலித்து அடங்கும்.குழந்தைகளைக் காண்பதற்காக ஒரு தாய் அத்தனை ஏக்கக் கதறல் எழுப்பியிருப்பாளா என்பது ஐயமே! பிரிந்த நண்பர்களிடமும், காதலர்களிடமும் கூட, ஒன்றுபட இத்தகைய ஒருவேட்கையும் பரபரப்பும்  உண்டாகுமா என்பது ஐயத்திற்குரியதே! அத்தனை தாகம்! அத்தனை தவிப்பு! அதன் பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து ஒருவர் பின் ஒருவராக பக்தர்கள் வரலாயினர்.


பக்தர்கள் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வருவதற்கு முன் குறிப்பிடத்தக்க சில நிகழ்ச்சிகள் நடந்தன. 


இப்பகுதிக்கும் அந்த நிகழ்ச்சிக்கும் நேரடியான  தொடர்பு இல்லாதால் அவற்றை இந்தப்பகுதியின் பிற்சேர்க்கையாகத் தருகிறோம்.


ஷோடசி பூஜைக்குப்பின்னர் பக்தர்கள் வரும் வரை குருதேவரின் வாழ்க்கையில் நடந்த குறிப்பிடத்தக்க நிக்ச்சிகள்


ஷோடசி பூஜை நிறைவுற்ற பின்னர்  1873- அக்டோபர் மாதம் அன்னை காமார்புகூருக்குத் திரும்பிய செய்தியை முன்னரே கூறியிருக்கிறோம். காமார்புகூருக்கு அவர் வந்த சிலநாட்களில் ராமேசுவரர் காலமானார்.

 குருதேவரின் தந்தைவழி வந்த அனைவரின் வாழ்க்கையிலும் ஏதேனும் ஒரு முறையில் ஆன்மீகம் வெளிப்பட்டிருந்தது. இது தொடர்பாக ராமேசுவரரின் வாழ்க்கையில் நாங்கள் அறிந்த நிகழ்ச்சிகளை இப்போது குறிப்பிடுகிறோம்.


ராமேசுவரர் ஈகை உள்ளம் படைத்தவர். துறவிகளும் பக்கிரிகளும் வாசலில் வந்து ஏதேனும் கேட்டால் போதும், அந்தப் பொருள் வீட்டில் இருக்குமானால் அதை அப்படியே கொடுத்துவிடுவார். 


சமையல் பாத்திரம்  வேண்டும் என்று ஒருவர் , செம்பு வேண்டுமென்று  இன்னொருவர், போர்வை வேண்டுமென்று  மற்றொருவர் , இவ்வாறு அவர்கள் கேட்கும்போது அவை வீட்டிலிருந்தால் எடுத்துக்கொடுத்துவிடுவார் என்று அவரது உறவினர்கள் கூறினர். இதற்கு யாராவது மறுப்புத் தெரிவித்தால் அவர், அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும், தடுக்காதீர்கள். இது போல எத்தனையோ நமக்குவரும், கவலை எதற்கு? என்று அமைதியாகக்கூறுவார். அவருக்குச் சிறிது சோதிட அறிவும் இருந்தது.


ராமேசுவரர் கடைசிமுறையாக தட்சிணேசுவரத்திலிருந்து சொந்தஊருக்குப் புறப்பட்ட போது, மீண்டும் அவர் தட்சிணேசுவரத்திற்குத் திரும்பி வரமாட்டார். என்பதை அறிந்திருந்த குருதேவர், பரசவ நிலையில் அவரிடம், நீ வீட்டிற்குப்போகிறாய், போ, ஆனால்உன் மனைவியுடன் சேராதே, சேர்ந்தால் நீ பிழைப்பது அரிது, என்று அறிவுறுத்தினார்.

இதைப்பற்றி குருதேவர் சொல்லியதை எங்களுள் ஒருவர் கேட்டிருக்கிறார்.


ராமேசுவரர் ஊருக்குத்திரும்பிச்சென்ற சில நாட்களில் அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. என்று செய்தி வந்தது. அப்போது குருதேவர் ஹிருதயரிடம் , ”நான் கூறியதை அவர் மதிக்கவில்லை. அவர் பிழைப்பதுசந்தேகம், என்று கூறினார். ஐந்தாறு நாட்களில் ராமேசுவரர் காலமானார். 

மகன் இறந்த செய்தி வயதான தாய்க்கு மிகவும் அதிர்ச்சியைத்தரக்கூடும் என குருதேவர் அஞ்சினார். அதனால் அவர் கோயிலுக்குச்சென்று அன்னை காளியை வழிபட்டு, அந்த முதிய தாயின் சோகத்தை நீக்குமாறு வேண்டிக்கொண்டார். 


பின்னர் தாயிடம்  சென்று செய்தியை கூறி அவரை ஆறுதல் படுத்த நகபத்திற்குச்சென்றார். இந்தச் செய்தியைக்கேட்டால் ஒரேயடியாக மூர்ச்சையடைந்து விடுவார். அதற்குப் பின் அவரால் உயிர் வாழ முடியுமா என்பது  கூட ஐயமே, என்றெல்லாம் எண்ணினேன். ஆனால் அங்கு நடந்ததோ முற்றிலும் வேறு. நான் செய்தியைக்கூறியதும் அவர் சிறிது வருத்தமுற்றார். 

பின்னர் நான் அவரைத்தேற்றுவதற்குப் பதிலாக , அவர் என்னைத்தேற்றத்தொடங்கி” இந்த உலகம் நிலையற்றது. எல்லாரும் ஒரு நாள் இறக்கத்தான் வேண்டும். அதற்கு வருந்துவது பயனற்றது” என்றெல்லாம் கூறலானார். 


தம்புராவின் சுருதியை உச்சத்திற்கு ஏற்றினாற்போல என் தாயின் மனதிடத்தையும் மிகவும் உச்சத்திற்கு ஏற்றி அருள் புரிந்திருந்தாள் அன்னை காளி. அதனால் உலகியல் கவலை எதுவும் அவரை அணுகவில்லை. இதைக்கண்ட நான் மீண்டும் மீண்டும் அன்னை காளியை வணங்கி என் கவலையை மறந்தேன்” என்று கூறினார் குருதேவர்.

தனது மரணத்தை ஐந்தாறு நாட்களுக்கு முன்பே ராமேசுவரர் அறிந்திருந்தார். 

அதைப்பற்றி  உறவினர்களிடம் சொல்லி தகனத்திற்கும் இறுதிச்சடங்கிற்கும் வேண்டிய ஆயத்தங்களைச்செய்ய சொன்னார்.

வீட்டிற்கு முன்புறமிருந்த மாமரம் ஒன்று வெட்டப்படுவதைப் பார்த்த அவர், நல்லது, அது என் உடலை தகனம் செய்யப் பயன்படும் என்று சொன்னார். 

கடைசிநேரம் வரை அவர் ஸ்ரீராமரின் திருநாமத்தைச்சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்.

பின்னர் சுயநினைவை இழந்து, ஒரு சில வினாடிகளுள் உயிர் நீத்தார். 

இறப்பதற்கு முன் அவர் சற்றத்தாரிடம், தம்  உடலை மயானத்தில் தகனம் செய்ய வேண்டாம் என்றும், அருகிலிருந்த சாலையில் செய்யும்படியும்கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கான காரணத்தைக்கேட்டபோது அவர்,  அந்த சாலை வழியாக எத்தனையோ சாதுக்கள் நடந்து செல்கிறார்கள், அவர்களின் பாததூளி படுவதால் எனக்கு நல்ல கதி கிட்டும்” என்று கூறினார். ராமேசுவரர் நள்ளிரவில் காலமானார்.

 அந்த கிராமத்தைச்சேர்ந்த கோபால் என்பவரும் ராமேசுவரரும் நீண்ட நாளைய நண்பர்கள், பின்வரும் நிகழ்ச்சி கோபால்கூறியது. 

ராமேசுவரர் காலமான அதே நேரத்தில் கோபாலின் வீட்டுக்கதவு தட்டப்பட்டது. யார் என்று கோபால் கேட்டபோது, நான் தான், ராமேசுவரன், கங்கை நீராடச்செல்கிறேன், வீட்டில் ஸ்ரீரகுவீரர் இருக்கிறார். நான் போவதால் அவரது பூஜை எந்த வகையிலும் தடைபடாமல் பார்த்துக்கொள் என்றுமறுமொழி வந்தது. 

குரல்கேட்டுக் கதவைத் திறக்க கோபால் முயன்றபோது, மீண்டும் அதே குரல் , நண்பா, நான் உடலை நீத்துவிட்டேன். கதவைத்திறந்தாலும் நீ என்னைப்பார்க்க முடியாது என்று கூறியது. 

இருப்பினும் கோபால் கதவைத்திறந்தார். அங்கு யாரும் இல்லை. உண்மையை அறிய கோபால் ராமேசுவரரின் வீட்டிற்குச்சென்றார். ராமேசுவரர் காலமாகிவிட்டிருந்தார்.

ராமேசுவரர் 1873-ஆம் ஆண்டில் இறுதியில் 48-ஆம் வயதில் காலமானார்.என்று அவரது மூத்த மகனான ராம்லால் கூறினார்.

தந்தையின் அஸ்தியைச்சேகரித்துக்கொண்டு கல்கத்தாவிற்கு அருகிலிருந்தவைத்யபாடி என்ற அடத்தில் அதனை கங்கையில் கரைத்தார் அவர். 

அங்கிருந்து தட்சிணேசுரத்திற்குகுருதேவரிடம் வர படகுமூலம் கங்கையைக்கடந்தார். 

கங்கையைக் கடக்கும் போது பாராக்பூரில் மதுர்பாபுவின் மனைவி ஜகதம்பாவின் சார்பில் அன்னபூரணி தேவிக்காகக் கட்டப்பட்ட கோயில் முற்றுப்பெறாமல் இருப்பதைப்பார்த்தார். 

அந்தக்கோயில்  கட்டப்பட்டு 1875-ஏப்ரல் 12-ஆம் நாள் அதில் தேவியின் திருவுருவம் நிறுவப்பெற்றது. ராமேசுவரர் காலமானபின் ராம்லால் தட்சிணேசுவரக்கோயில் பூஜைப்பொறுப்புக்கு நியமிக்கப்பட்டார்.


மதுரின் மறைவுக்குப்பின் கல்கத்தாவின் சிந்துரியா பட்டியைச்சேர்ந்த சம்புசரண் மல்லிக்குருதேவருடன் தொடர்பு கொண்டு, அவர் மீது அன்பும் மதிப்பும்  கொண்டார். 

குருதேவரைக்காணும் முன்பு பிரம்ம சமாஜத்தில் சம்பு மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். ,ஈகை உள்ளத்தின் காரணமாக அவர் கல்கத்தா மக்களிடம் பிரபலமாக இருந்தார். 

குருதேவரிடம் அவர்  கொண்ட அன்பும் பக்தியும் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்தது. சில வருடங்கள் அவரும் மதுர்பாபுவைப் போன்றே குருதேவருக்குப் பணிவிடை செய்யும் பேறு பெற்றார். 

குருதேவருக்கும் அன்னை சாரதாதேவிக்கும் ஏதாவது தேவைப்படுவதாக சம்பு அறிந்தால் அதனை மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் அளித்து வந்தார். குருதேவரை சம்பு, குருஜி” என்று அழைப்பார். 

அதற்காகச் சிலவேளைகளில் குருதேவர்  அவரைக்கடிந்து கொள்வதுண்டு, யார் யாருக்கு குரு? நீ தான் என் குரு என்று சொல்வார். 

அதனைப்பொருட்படுத்தாமல்  வாழ்நாள் முழுவதும் அவரை குருஜி” என்றே அழைத்து வந்தார் சம்பு.

 இவ்வாறு அழைத்ததிலிருந்து, குருதேவரின்  தெய்வீகத்தொடர்பால், அவர் ஆன்மீக வாழ்வில் பெற்ற ஒளியையும் முன்னேறத்தையும் நாம் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. 

சம்புவின் மனைவியும் குருதேவரைக் கடவுளாகவே எண்ணி பக்தி செலுத்தினாள். அன்னை சாரதாதேவி தட்சிணேசுவரத்தில் தங்கியிருந்தால் செவ்வாய்க்கிழமை தோறும் அவரைத்தமது வீட்டிற்கு அழைத்துச்சென்று, அவரது புனித மலரடிகளை பதினாறு  வகை உபசாரங்களுடன்  வழிபடுவாள். அந்தப்பெண்மணி.

ஏறக்குறைய 1874-ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் அன்னை சாரதாதேவி இரண்டாம் முறையாக தட்சிணேசுவரத்திற்கு வந்திருக்க கூடும். முன்பு போலவே  அப்போதும் அவர், குருதேவரின் தாயுடன் நகபத்தில் தங்கியிருந்தார். 

அந்தச் சிறிய அறையில் வாழ்வது வசதிக்குறைவாக இருக்கும் என்பதை அனுமானித்த சம்பு, தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்கு அருகில் இருநூற்று ஐம்பது ரூபாய்க்கு இடம்ஒன்றை வாங்கி, அந்த இடத்தில் வீடு கட்ட எண்ணினார். 

அந்தச் சமயத்தில் நேபாள அரசின் அலுவலரான  கேப்டன் விசுவநாத உபாத்தியாயர் குருதேவரிடம் அடிக்கடி வந்து சென்றதுடன் அவரிடம் மிகுந்த  பக்தியும் கொண்டிருந்தார். சம்பு வீடு கட்டப்பொகிறார் என்பதை அறிந்த அவர் அதற்கான மரத்தைத்தாமே அளிப்பதாகக்கூறினார்.

நேபாள அரசின் சால் மர விற்பனையை அவர் கவனித்து வந்தார். எனவே வீட்டிற்கான மரத்தை அளிப்பது அவருக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாக இருக்கவில்லை. 

பணி தொடங்கியதும் கங்கையின் மறுகரையிலிருந்த பேலூரிலுள்ள தமது மரத் தொழிற்சாலையிலிருந்து, மூன்று  பெரிய சால் மரக்கட்டைகளை விசுவநாதர் அனுப்பிவைத்தார்.

அன்றிரவு கங்கையில் வெள்ளப்பெருக்கின் வேகம் மிகுந்திருந்ததால்  அவற்றுள் ஒரு கட்டை அடித்துச் செல்லப்பட்டு விட்டது. அதனால் மிகவும் அதிருப்தியுற்ற ஹிருதயர், அன்னையை ”துரதிஷ்டசாலி”  என்று சொல்லும் அளவுக்குச்சென்றுவிட்டார். மரக்கட்டை கங்கையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டதை அறிந்த கேப்டன்  மேலும் ஒன்றை அனுப்பி வைத்தார். 


வீடு கட்டி முடிக்கப்பட்டது. அந்த வீட்டில் அன்னை சுமார் ஓராண்டு காலம்  தங்கியிருந்தார். அன்னையுடன் தங்கவும் வீட்டு வேலைகளில் அவருக்கு உதவவும் ஒரு பெண்  அமர்த்தப்பட்டாள். 

நாள்தோறும் அன்னை உணவு சமைத்து தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்கு எடுத்துச்சென்று குருதேவருக்கு அளித்து, அவர் உண்டபின் திரும்புவார். அன்னையின் மகி்ச்சிக்காகவும் அவருக்குப் பல விஷயங்களைக் கற்பிக்கவும் , குருதேவரும் அவ்வப்போது பகல் நேரங்களில் அந்த வீட்டிற்கு வந்து, சிறிது நேரம் தங்கிவிட்டுக்கோயிலுக்குத் திரும்புவார். 

இந்த நடைமுறையில் ஒரு நாள்  மாறுதல் ஏற்பட்டது. அன்று பிற்பகலில் குருதேவர் அன்னையின் வீட்டிற்கு வந்த சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம்  கடுமையான மழை பிடித்துக்கொண்டது. 

நள்ளிரவுவரை விடவில்லை. குருதேவர் அங்கேயே தங்க நேரிட்டது. அன்னை அவருக்குச்சோறும் குழம்பும் தயார் செய்து உணவளித்தார்.

அன்னை அந்த வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது  அவருக்குக் கடுமையான வயிற்றுக்கடுப்பு நோய் தோன்றியது. 

அன்னையை குணப்படுத்த சம்பு மிகவும்  அக்கறை எடுத்துக்கொண்டார். பிரசாத் என்கின்ற மருத்துவரை அழைத்துவந்து சிகிச்சை அளித்தார். 

உடல் சிறிது தேறியதும் ஜெயராம்பாடிக்குச்சென்றார் அன்னை. அது 1876, அக்டோபர் மாதமாக இருக்கலாம். ஊருக்கு வந்து சேர்ந்ததும்  மீண்டும் அந்தநோய் தோன்றிற்று. படிப்படியாக அது கடுமையாகி படுத்த படுக்கையானார் அன்னை .அதிலிருந்து அவர்  மீள்வாரா என்று ஐயமுறும் அளவுக்கு நோய் கடுமையாகியது.

 அன்னையின் தந்தை அப்போது இந்த உலகில் இல்லை. தாயும் சகோதரர்களும் தங்களால் இயன்றவரை கவனித்துக்கொண்டனர். 

அன்னையின் நோயைப்பற்றிக்கேள்வியுற்ற குருதேவர் ஹிருதயரிடம் ஹிருதூ, வெறுமனே இறக்கத்தான்  அவள் பிறந்தாளா, மானிடப்பிறவியின் லட்சியத்தை அடையாமலேயே போய்விடுவாளா? என்று கூறி வருத்தப்பட்டார்.


எந்த வழியிலும் நோய் தீராததைக்கண்ட அன்னை, தேவியின் திருமுன்னர் ஹத்யா விரதம் மேற்கொள்ளத் தீர்மானித்தார். இதனை அறிந்தால் தாயும் சகோதரர்களும் தடுப்பார்கள் என்பது தெரிந்த அவர், அவர்கள் அறியாமல் சிம்மவாஹினி  கோயிலுக்குச்சென்று அங்கு உண்ணாவிரதத்தை மேற்கொண்டார். 

ஆனால் தேவி கருணைகொண்டு நோய்  நீங்குவதற்குரிய மருந்தை விரைவில் அறிவித்து விட்டாள்.

தேவி குறித்த மருந்தினை உட்கொண்ட சிறிது நேரத்திலேயே அன்னை நோய் நீங்கப்பெற்றார். படிப்படியாக உடம்பும் தேறியது. 

இவ்வாறு அன்னை நோய் நீங்கப்பெற்றபின் அந்த வட்டார  மக்கள் சிம்மவாஹினியை விழிப்புற்ற தேவதையாகக்கொண்டாடி வழிபடலாயினர்.

குருதேவருக்கும், அன்னைக்கும் ஏறக்குறைய நான்காண்டு காலம் சேவை செய்து வந்த சம்பு நோய்வாய்பட்டார். 

அப்போது  ஒருநாள் குருதேவர் அவரைப்பார்க்கச்சென்றார். பார்த்துவிட்டுத் திரும்பி  வந்து, சம்புவின் விளக்கில் எண்ணெய் இல்லை, என்றுகூறினார். 

அவரது வாக்கு பொய்க்கவில்லை. சில நாட்களில் நீரழிவு நோய் முற்றிக்காலமானார் சம்பு.

 சம்புபாபு மிகுந்த ஈகைப் பண்பும் தைரியமும் பக்தியும் கொண்டவர். நோயுற்றிருந்தாலும்  அவரது உற்சாகம் ஒருபோதும் குறைந்ததில்லை.

காலமாவதற்கு  ஒரு சில நாட்களுக்கு முன் அவர் ஹிருதயரிடம் ”சாவதைப்பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலை இல்லை. நான் என் மூட்டை முடிச்சுக்களைக் கட்டி வைத்துக்கொண்டு இறுதிப் 

பயணத்திற்கு ஆயத்தமாகவே இருக்கிறேன். என்று உற்சாகத்துடன் கூறினார். 

சம்பு பாபு அறிமுகமாவதற்குப் பலகாலம் முன்பே குருதேவர் பரவச நிலையில் இருந்தபோது அன்னைகாளி சம்புவை அவரது இரண்டாவது பொறுப்பாளராகக் காட்டியிருந்தாள். சம்புவைப்பார்த்த உடன் அன்னை காளி காட்டியவரே இவர் என்று அடையாளம் கண்டு கொண்டார் குருதேவர்.


HOME PAGE


image79

கேசவருடன் சந்திப்பு

தாய் சந்திராதேவியின் மறைவு

அன்னை சாரதாதேவி நோய்வாய்ப்பட்டு ஜெயராம்பாடி சென்றிருந்தபோது குருதேவரின் வாழ்க்கையில் முக்கியமான சம்பவம் ஒன்று நிகழ்ந்தது.

1876-ஆம் ஆண்டு அவரது தாய் சந்திர மணி தமது எண்பத்தைந்தாம் வயதில் காலமானார்.

அன்று குருதேவரின் பிறந்தநாள் என்று தெரியவருகிறது. 

அதற்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, முதுமையின் காரணமாக அவரது மனமும் புலன்களும் பெரிதும்  வலுவிழந்திருந்தன. 

அவர் காலமான சம்பவம் பற்றி ஹிருதயர் கூறியதை இங்கு தருகிறோம்.

சந்திரமணிதேவி காலமாவதற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன், ஹிருதயர் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு வீடு செல்லவிருந்தார். 

ஆனால் இன்னதென்று கூற இயலாத ஏதோ அச்சத்தால் அவரது மனம் அமைதியிழந்து தவித்தது. 

குருதேவரைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல மனம் சிறிதும்  இடம் கொடுக்கவில்லை. இதனை குருதேவரிடம் தெரிவித்தபோது அவர், அப்படியானால் போவது நல்லதல்ல என்று கூறினார். 

ஹிருதயரும் வீட்டுக்குப்போகின்ற எண்ணத்தை விட்டுவிட்டார். மூன்று நாட்கள் அமைதியாகக் கழிந்தன.

குருதேவர் தினமும் சிறிது நேரம்தாயிடம் சென்று அவருக்குத் தம்மால் முடிந்த சேவைகளைச்செய்து வருவதுண்டு. 

ஹிருதயரும் சேவை செய்து வந்தார். பணிப்பெண்ணான காளியின் தாய், அந்த மூதாட்டியுடன் பகல் முழுவதும் இருந்து வேண்டியவற்றைக்கவனித்துக் கொண்டாள்.

ஏனோ ஹிருதயரைக் கண்டால்  சந்திரமணிக்குப் பிடிப்பதில்லை. அட்சயனின் மரணத்திற்குப் பின் தான் அவரிடம் இத்தகைய மாற்றம் ஏற்பட்டது. 

அட்சயனைக்கொன்றது ஹிருதயனே, அது மட்டுமின்றி குருதேவரையும் அவரது மனைவியையும் கூட அவன் கொல்ல முயன்று வருகிறான் என்ற எண்ணம் எப்படியோ அந்த மூதாட்டியிடம் தோன்றிவிட்டிருந்தது. 

சிலவேளைகளில் அவர் குருதேவரிடம் கூட, ஹிருதயன் சொல்வதை நம்பாதே” என்று கூறி எச்சரிப்பதுண்டு.

முதுமையின் காரணமாகத்தோன்றுகின்ற மனக்குழப்பம் அவரிடம் பல நேரங்களில் வெளிப்பட்டன. 

எடுத்துக்காட்டாகக் கீழ் கண்ட நிகழ்ச்சியைக்கூறலாம்.

ஆலம்பஜார் சணல் ஆலை தட்சிணேசுவரத்தோட்டத்திற்கு அருகில்  இருந்தது.


 அந்த ஆலையின் தொழிலாளர்களுக்கு நண்பகலில் அரைமணிநேர ஓய்வு வேளை முடிவதை அறிவிக்கச் சங்கொலி எழுப்பப்படும்.ஆனால் இந்தச் சங்கொலி வைகுண்டத்தில் எழுப்பப்படுகின்ற சங்கநாதமே என்று கருதினார் சந்திராதேவி. அந்தச் சங்கொலி கேட்கும் வரை அவர் உணவு கொள்ளமாட்டார். 

அவரிடம் சொன்னால், இப்போதே நான் சாப்பிடுவதா? லட்சுமி நாராயணருக்கு இன்னமும் நைவேத்தியம் நடைபெறவில்லையே! வைகுண்டத்தின் சங்கொலி இன்னும் கேட்கவில்லை. அதற்கு முன் ஒருவர் சாப்பிடலாமா? என்பார். 

விடுமுறை நாட்களில் அந்த ஆலையில் சங்கொலி கேட்காது. அந்த நாட்களில் அவரை உண்ணச் செய்வது பிரம்மப் பிரயத்தனம் தான். 

அதற்காக குருதேவரும் ஹிருதயரும் பற்பல வழிகளைக் கையாள வேண்டியிருக்கும்.

நான்காம் நாள் வந்தது. அன்றும் மூதாட்டியிடம் உடல்நலக்குறைவிற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. அன்று இருள் கவிந்த பின் குருதேவர் அவரிடம் சென்று கடந்தகால நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றியெல்லாம் கூறி அவருக்கு மகிழ்ச்சியூட்டினார். 

அவரை உறங்கச் செய்துவிட்டுத் தம் அறைக்குத் திரும்பிய போது  நள்ளிரவு ஆகிவிட்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் காலை எட்டு மணி. சந்திராதேவி வெளியில் வரவில்லை.நகபத்தின் முதல் மாடியிலிருந்த அந்த அறைக்கதவின்  அருகில் சென்று பலமுறை அழைத்துப் பார்த்தாள். 

காளியின் தாய். மறுமொழி ஏதும் இல்லை.ஐயத்துடன் அவள் கதவின் மீது காதை வைத்து உற்றுக்கேட்டபோது, அந்த மூதாட்டியின் தொண்டையிலிருந்து ”கரகர” என்ற ஒலி வந்து கொண்டிருந்தது. 

உடனே விரைந்து சென்று குருதேவரிடமும், ஹிருதயரிடமும் சொன்னாள். ஹிருதயர்  சென்று கதவின் உட்புறத்தாழைத்திறந்து பார்த்தபோது, நினைவிழந்த நிலையில் படுத்திருந்தார் சந்திராதேவி. உடனே ஆயுர்வேத மருந்து ஒன்றைக்கொண்டு வந்து  புகட்டியதுடன், பாலும் கங்கை நீரும் கலந்து துளித்துளியாக அருந்துமாறு செய்தார். 

இந்த நிலையிலேயே மூன்று நாட்கள் சென்றன. இறுதிநேரம் வந்தது. புனித கங்கைக்கு அவரை எடுத்துச்சென்றனர். அவரது திருவடிகளில் மலர்களும் சந்தணமும் துளசி இலைகளும் சமர்ப்பித்தார். 

குருதேவர் துறவி அவர் இறுதிச் சடங்குகள் செய்யக்கூடாது. ஆகையால்  ராம்லால் தகனக் கிரியைகளைச்செய்தார். 

தீட்டு நாட்கள் கழிந்த பின்னர் குருதேவரின் கட்டளைப்படி ராம்லால், சாஸ்திர விதிகளுக்கு இணங்க பசுவை தானமளித்து சிராத்தச் சடங்கை நிறைவு செய்தார்.

சாஸ்திரங்கள் துறவு நெறிக்கு அளித்துள்ள உயர்ந்த இடத்தைப்போற்றிப்பேணிய  குருதேவர் தாயின் ஈமக்கிரியை களிலும் அதைத்தொடர்கின்ற எந்த சடங்குகளிலும் பங்கெடுக்கவில்லை. 

தீட்டு முதலானவற்றையும்  கடைபிடிக்கவில்லை. 

இதனால் தாய்க்குச்செய்யவேண்டிய கடமைகளை ஒருவேளை புறக்கணிக்கிறோமோ என்று எண்ணிய அவர், ஒருநாள் தாய்க்குத் தர்பணம் செய்ய ஆயத்தமானார். 

ஆனால் கைகளில் நீரை எடுத்ததுதான்  தாமதம், அவரை ஒருவித பரவச நிலை ஆட்கொண்டது. கைவிரல்கள் உணர்விழந்தன. இணைந்திருந்த விரல்கள் தாமாகப் பிரிந்தன. தர்ப்பணம் செய்ய எடுத்த நீர் முழுவதும் கீழே சிந்தியது. பலமுறை முயன்றும் அவரால் தர்பணம் செய்ய இயலவில்லை. 

மேலுலகம் சென்ற தாயிடம் மனவேதனையுடன் அழுதவாறே தம் இயலாமையை முறையிட்டார்.

கர்மங்கள் புரிகின்ற நிலையைக்கடந்த ஒருவரிடம் மட்டுமே இத்தகைய உயர்நிலையைக்காண இயலும்.

அதாவது உயர் ஆன்மீக நிலையை அடைந்து விட்ட ஒருவரிடமிருந்து செயல்கள் இயல்பாகக் கழன்று விடுகின்றன என்றும் இத்தகைய ஒருவர் சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்ற நியமங்களைக்கடைபிடிக்காவிட்டாலும் அவரைப்பாவம் அனுகுவதில்லை என்றும் பண்டிதர் ஒருவர் குருதேவரிடம் பின்னாளில் கூறினார்.


சந்திரமணி காலமாவதற்கு ஓராண்டிற்கு முன்னர் அம்பிகையின் திருவுளப்படி , குருதேவரின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சியொன்று நடைபெற்றது. 


இந்திய பிரம்ம சமாஜத் தலைவராக இருந்த கேசவசந்திர சேன் என்பவரை அவர் சந்தித்ததே அந்த நிகழ்ச்சி. 

ஒருநாள் குருதேவர் பரவச நிலையில் இருந்தபோது அதற்கான அருளாணையை அவர் அன்னையிடமிருந்து பெற்றார். 

அது 1875-மார்ச் மாதம், கல்கத்தாவிற்கு வடக்கே சில மைல் தொலைவில் பெல்கேரியா என்றஇடத்தில் ஜெயகோபால் என்பவரின் தோட்ட வீட்டில் கேசவர் தம் சீடர்களுடன் ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதாக குருதேவர் அறிந்தார். உடனே ஹிருதயருடன் அவரைக்காணப் புறப்பட்டார். 

ஹிருதயர் கூறினார்,  கேப்டன் விசுவநாதரின் வண்டியில் நாங்கள் சென்றோம். அந்த  இடத்தை அடையும் போது பிற்பகல் ஏறக்குறைய ஒரு மணி.குருதேவர் அன்று சிவப்புக் கரையிட்ட வேட்டி கட்டியிருந்தார். வேட்டியின் கீழ்ப்பகுதி மடிப்புகளாக மேலே தூக்கப்பட்டு இடது தோளின் மீது  போடப்பட்டிருந்தது. அந்த மடிப்புகள் அவரது முதுகில் அசைந்து கொண்டிருந்தன.

 வண்டியை விட்ட இறங்கிய ஹிருதயரும் கேசவரும் அவரது சீடர்களும் தோட்டத்தின் குளக்கரையில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்.

  நேராக  கேசவரை அணுகி, என் மாமா இறைவனின் பெருமையையும் புகழையும் பாடுவதையும் பேசுவதையும் கேட்பதில் பெரிதும் விருப்பம் கொண்டவர். அவற்றைக்கேட்கும் போதே சமாதி நிலையை அடைந்துவிடுவார். 

தங்களைப்பற்றிக்கேள்விப்பட்ட அவர் தாங்கள் இறைவனைப் பற்றிப் பேசுவதைக்கேட்பதற்காக இங்கே வந்துள்ளார். 

தாங்கள் அனுமதித்தால்  அவரை நான் இங்கு அழைத்து வருகிறேன் என்று கூறினார்.கேசவரும் அதற்கு இசைந்தார். 

ஹிருதயர் குருதேவரிடம் சென்று அவர் வண்டியிலிருந்து இறங்குவதற்கு உதவி செய்து அவரைக்கேசவரிடம் அழைத்துச்சென்றார். 

கேசவரும் பிறரும் குருதேவரைக்காண மிகவும் ஆவலோடு இருந்தனர். அவரைக் கண்டபோதோ அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் தான் என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.

குருதேவர் கேசவரிடம் சென்று, ஐயா, நீங்கள் அனைவரும் கடவுளின் காட்சி கிடைக்கப்பெற்றவர்களாமே,அந்தக் காட்சியின்  தன்மையை அறிய விரும்பியே நான் உங்களிடம் வந்துள்ளேன். என்றார். 

இவ்வாறு உரையாடல் தொடங்கிற்று. குருதேவர் கேட்டதற்குக் கேசவர் என்ன சொன்னார்  என்பது தெரியாது ஆனால் அன்று குருதேவர், ராமபிரசாதர்  இயற்றிய ”அன்பே உருவாம்” அன்னை காளியை அறிந்தவர் யாரோ உலகந்தனிலே, ஆறாம்  வேத தரிசனம் எவையும் அவளை விளக்கும் திறனற்றனவே........ என்ற பாடலைப் பாடியவாறே சமாதியில் ஆழ்ந்துவிட்டார் என்று ஹிருதயர் கூறினார். 


குருதேவரின் பரவச நிலையைக் கேசவரும் பிறரம் ஓர் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலை என்று கருதவில்லை. அது வெறும் நடிப்புஅல்லது மூளைக்கோளாறு  என்றே எண்ணினார். குருதேவரைப் புறநினைவிற்குக் கொண்டு வர ஹிருதயர் அவரது  செவிகளில் பிரணவத்தை ஓதினார். 

பிரணவ மந்திரம்  செவிகளில் புகுந்ததும் குருதேவரின் முகத்தில் புன்னகை அரும்பி மலர்ந்தது. 

ஓரளவு புறநினைவு பெற்றபின் அவர் மிக உயர்ந்த ஆன்மீகக் கருத்துக்களை மிகவும் எளிய மொழியில் சாதாரண எடுத்துக்காட்டுகளுடன் விளக்கத் தொடங்கினார். 

அனைவரும் வியப்பு மேலிட குருதேவரின் முகத்தையேபார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தனர்.

நேரம் சென்று கொண்டே இருந்தது. குளிப்பதற்கும் உண்பதற்குமான நேரம் கடந்து, அடுத்த வழிபாட்டிற்கான நேரமும்  நெருங்கிவிட்டது. அதனை யாரும் உணர்ந்ததாகவே தெரியவில்லை. 

அவர்களின் நிலையைக்கண்ட குருதேவர், பசுமந்தையுள் வேறு ஏதாவது விலங்கு புகுந்தால்  எல்லா பசுக்களும் சேர்ந்து அதனைக்கொல்ல முயற்சிக்கும்.ஆனால் நுழைந்தது ஒரு பசுவாக இருக்கட்டும், எல்லப் பசுக்களும் அதனை அன்புடன் நெருங்கி வாஞ்சையுடன், நக்கிக்கொடுக்கும். நம் நிலையும் இன்று அப்படித்தான் உள்ளது. என்றார். 


பின்னர் கேசவரிடம்” உங்கள் வால் விழுந்து விட்டது” என்று சொன்னார். அதன் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ளாத கேசவரின் சீடர்கள் ஆத்திரம் கொண்டனர். 

குருதேவர்  தாம் கூறியதன் உட்பொருளை விளக்கி அவர்களின் சினத்தைப்போக்கிய துடன்  தம்பால் கவர்ந்தும் விட்டார். 

இதோ பாருங்கள் வால் இருக்கும் வரை தவளை நீரினுள் மட்டும் தான் வாழமுடியும், நிலத்திற்கு வரமுடியாது. வால் விழுந்த பின்னரே நீரிலும் நிலத்திலும் அதனால் வாழ முடிகின்றது. அதைப்போலவே மனிதனுக்கும் அறியாமை என்ற வால் இருக்கும் வரை அவனால் உலகியல் வாழ்க்கை என்ற நீரில் மட்டுமே வாழ முடியும். அறியாமை வால் மறையும்போது  இவ்வுலகிலும்  சச்சிதானந்தப்பேருலுகிலும் வாழமுடியும். 

கேசவரே, உங்கள் மனம் தற்போது அந்த நிலையை அடைந்துவிட்டது. நீங்கள் இந்த உலகிலும் சச்சிதானந்த உலகிலும் வாழமுடியும் என்று சொன்னார். 

இவ்வாறுபல கருத்துக்களைப் பற்றி நீண்ட நேர உரையாடலுக்குப்பின் குருதேவர் தட்சிணேசுவரம் திரும்பினார்.

குருதேவரைச் சந்தித்ததிலிருந்தே கேசவரின் மனம் அவரிடம் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டது. குருதேவரின் தெய்வீக கூட்டுறவு தமக்குக் கிடைத்ததைத் தாம் பெற்ற  பேறாக வும் பெருமையாகவும் கேசவர் கருதினார்.


குருதேவரைச் சந்திப்பதற்காக அவர்  அடிக்கடி தட்சிணேசுவத்திற்குச் சென்று வந்ததுடன், அவ்வப்போது கல்கத்தாவிலிருந்த கமல்குடீர் என்ற தன் வீட்டிற்கும் அழைத்துச்செல்வதுண்டு. 

ஒருவரையொருவர் சில நாட்கள் பார்க்காமல் இருந்தால் கூடக் கவலையடையும் அளவுக்குக் கேசவருக்கும் குருதேவருக்கும் இடையில் உறவு ஆழமாயிற்று. 

ஒருவரையொருவர் பார்க்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் வரும் போது குருதேவர் கல்கத்தாவிற்குச் செல்வார். அல்லது கேசவர் தட்சிணேசுவரத்திற்கு வருவார். 

பிரம்மசமாஜத்தின் ஆண்டு விழாவில் ஒரு பகுதியாக கேசவர் தன் நண்பர்களுடன்  சென்று குருதேவருடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதை அல்லது   அவரை அழைத்துவந்து நாள் முழுவதம் அவருடன் அளவளாவுவதை வழக்கப்படுத்திக்கொண்டார்.சென்றபடியே அவரது அமுத மொழிகளைக்கேட்டு மகிழ்ந்ததுண்டு.


கேசவர் குருதேவரைப்பார்ப்பதற்கு என்றுமே வெறுங்கையுடன் சென்றதில்லை. சாஸ்திரவிதிகளின் படி, பழம், முதலானவற்றைக்கொண்டு வந்து குருதேவரின் முன் வைத்து வணங்கி, பணிவான சீடர் போல் அவரது திருவடிகளுக்கு அருகில் அமர்ந்து பேசுவார். ஒரு சமயம் குருதேவர் அவரிடம் கேலியாக கேசவரே, நீங்கள் உங்கள் சொற்பொழிவுரையால் பலரைக் கவர்கிறீர்களே? இங்கும் ஏன் ஏதேனும் பேசக்கூடாது? என்று கேட்டார்.

 அப்போது கேசவர் பணிவுடன், ”ஐயா” கொல்லன் தெருவில் ஊசி விற்பதா? நீங்கள் சொல்லுங்கள். நான் கேட்கிறேன்.  உங்கள் சொற்கள் ஓரிரண்டை நான் மக்களிடம் சொன்னாலே போதும், அவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டு விடுகின்றனர். என்று சொன்னார்.

தட்சிணேசுவரத்தில் ஒரு நாள் குருதேவர் கேசவரிடம் பிரம்மத்தை ஏற்றுக்கொள்பவர் பிரம்ம சக்தியையும் ஏற்கவேண்டும்.பிரம்மமும் அதன் சக்தியும் என்றென்றும் ஒன்றே என்பதை விளக்கினார். கேசவரும் இதனை ஏற்றுக் கொண்டார். அதன் பின் பிரம்மத்தையும் அதன் சக்தியையும் எவ்வாறு பிரிக்க இயலாதோ, அதே போல பாகவதம் (சாஸ்திரங்கள்) பக்தன், பகவான், ஆகிய மூன்றும் பிரிக்க முடியாதவை. என்றென்றும் இணைபிரியாதவை, பாகவதம் பக்தன் பகவான் மூன்றும் ஒன்றே,ஒன்றே மூன்றும் என்பதை விளக்கினார். 

கேசவர் இதனையும் புரிந்து ஏற்றுக்கொண்டார். அதன் பின்னர் குருகிருஷ்ணர், வைஷ்ணவர்(பக்தர்) மூவரும் ஒருவரே, ஒருவரே மூவராகவும் உள்ளனர்.இதனை இப்போது விளக்குகிறேன் என்று கூறி மேலும் விளக்கினார். 

கேசவர் இதைக்கேட்டு சற்று நேரம் சிந்தனையில்ஆழ்ந்தார். அவர் மனத்தில் என்ன தோன்றியதோ நமக்குத்தெரியாது. பின்னர் மிகுந்த பணிவுடன்,ஐயா,நீங்கள் முன்னர் சொன்னவற்றை விட அதிகமாக என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது. 

ஆதலால் இது பற்றி ய பேச்சைத் தொடர்வது அவசியம் இல்லையென்று கருதுகிறேன், என்று கூறினார். 

அதற்கு, குருதேவர் , மிகவும் நல்லது இத்துடன் முடித்துக்கொள்வோம் என்றார். மேலைநாட்டுக்கொள்கைகளாலும் கருத்துக்களாலும்  கவரப்பட்ட கேசவரின் மனம் குருதேவரின் தெய்வீகத் தொடர்பால் தெளிவு பெற்றது .

நாளாக நாளாக வேத நெறி காட்டும் கருத்துக்களை நன்கு புரிந்து கொண்டு அவர் சாதனையில் மூழ்கலானார். அவரது கருத்துக்களில் படிப்படியாக தோன்றிய மாற்றம் இதனை நமக்கு விளக்குகிறது.

துன்பம் வந்தாலன்றி மனிதமனம் உலகப் பற்றுக்களிலிருந்து விடுபட்டு கடவுளிடம் செல்லாது. குருதேவருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு சுமார் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின் கேசவர் தன் மகளை கூச்பிகார் இளவரசருக்குத் திருமணம்  செய்துவைத்தார்.

 இந்தத் திருமணம் அவருக்குப்பெரும் அதிர்ச்சியைத் தருவதாக அமைந்து விட்டது. இந்தத் திருமணம் பிரம்ம சமாஜத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. 

சமாஜம் இரண்டாகப் பிரிந்தது.கேசவரை எதிர்த்தவர்கள் தனியாகப் பிரிந்து சாதாரண பிரம்ம சமாஜம்” என்ற பெயரில் புதிய அமைப்பு  ஒன்றை நிறுவினர். 

அற்ப விஷயத்திற்காக இரு பிரிவுகளும் பூசலில் இறங்கியிருப்பது குறித்து குருதேவர் மிகவும் அதிர்ச்சியுற்றார். திருமணத்திற்குரிய பெண்களின் வயதை நிர்ணயிக்கின்ற பிரம்ம சமாஜத்தின் சட்டதிட்டங்களைப் பற்றிக்கேள்வியுற்ற அவர், பிறப்பு, இறப்பு, திருமணம் இவையெல்லாம் முற்றிலும் இறைவனின் திருவுளப்படி நடப்பவை. அவற்றைக் கட்டுப்படுத்திச் சட்ட திட்டங்களுக்குள் கொண்டுவர இயலாது. அதனை வரையறுக்கக் கேசவர் ஏன் முன்றார்? என்று கூறினார்.

 கூச்பிகார் திருமணத்தைப்பற்றிக் கூறி யாராவது கேசவரைக் கண்டித்து பேசத் தொடங்கினால் குருதேவர் , அதற்கு கேசவரை எவ்வாறு குறை கூற முடியும்? அவர் இல்லறத்தில் இருப்பவர்.பிள்ளைகளுக்கு நல்லது என்று தெரிவதை அவர் செய்யாமலிருக்க முடியுமா? குடும்பப்பொறுப்பு என்ற பாரத்தை சுமந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவர் நற்பண்பு என்ற பாதையை விட்டுவிலகாமல்   செய்யும் செயலை எவ்வாறு கண்டிக்க இயலும்? எந்த வகையிலும் சமயத்திற்கோ நீதிக்கொ முரண்பட்டு கேசவர் எதையும்  செய்யவில்லை. ஒரு நல்ல தந்தையின் கடமையை அவர் செய்திருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும், என்று கூறுவார். 


இல்லற தர்மம் என்ற  நோக்கில் குருதேவர் எப்போதுமே கேசவரின் செயலைக் கண்டனத்திற்குரிய ஒன்றாகக் கருதவில்லை. கூச்பிகார் திருமண நிகழ்ச்சியினால் விளைந்த அதிர்ச்சியின் காரணமாகக் கேசவரின் மனம் அகமுகப்பட்டு ஆன்மீக நெறியில் செல்லத்தொடங்கிற்று. இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

குருதேவரின் பேரன்பைப்பெற்ற போதிலும் அவரைப் பலமுறை பார்க்கின்ற பேறு பெற்றிருந்த போதிலும், மேலைநாட்டுக் கருத்துக்களில் தோய்ந்திருந்த கேசவர் குருதேவரை முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டாரா என்பது ஐயத்திற்குரியதே.

ஏனெனில் ஒரு புறம் அவர் குருதேவரை ஆன்மீகத்தின் திருவுருவமாகக் கருதி அவரைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச்சென்று தம் படுக்கையறை உணவறை, தாம் தனியே அமர்ந்து பிரம்ம சமாஜத்தின் நன்மையைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் இடம் ஆகியவற்றைக் காண்பித்து, தாம்  எங்கிருந்தாலும் தம் மனம் கடவுளைப் பற்றி ச் சிந்திக்கவும் உலகப் பொருட்களை மறக்கவும் அருள்புரியுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். 

மேலும் தாம் தியானம் செய்யும்  இடத்திற்கு குருதேவரை அழைத்துச்சென்று அவரது திருவடிகளில் மலர்களைச் சமர்பித்து வணங்கினார். 

தட்சிணேசுவரத்திற்கு அவர் வரும் போதெல்லாம் குருதேவரை (நவ) விதானத்திற்கு வெற்றியுண்டாகுக! என்று கூறி வணங்குவார்.


அதே வேளையில் மறுபடியும், குருதேவர் கூறுகின்ற ”எல்லா மதங்களும் உண்மையே” எத்தனை மதங்களோ அத்தனை வழிகள் போன்ற கருத்துக்களை முழுவதம் ஏற்றுக்கொள்ள கேசவரின் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. 

இதற்குப் பதிலாக, அவர் ஒவ்வொரு மதத்திலிருந்தும் சாரத்தை எடுத்துக்கொண்டு பயனற்ற கருத்துக்களை நீக்கி ”நவ விதானம்” என்ற புதிய நெறியை உருவாக்க முயன்றார். 

கேசவருக்கும் குருதேவருக்கும் தொடர்பு ஏற்பட்ட சிறிது காலத்திற்குப் பின்னரே இது நடைமுறைக்கு வந்ததால் குருதேவரின் சர்வசமய சமரசக் கருத்துக்களில் ஒரு பகுதியை ஏற்றுக்கொண்டு அதனைக்கேசவர் பரப்பினார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.


மேலைநாட்டுக் கல்வி, பண்பாடு ஆகியவற்றின் ஆற்றல், மிக்க அலைகள் இந்தியாவுக்குள் வந்து, அதன் ஆன்மீக, சமுதாயக் கருத்துக்களில் அடியோடு மாறுதலை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியபோது, இந்தியாவின் திறமைமிக்க ஒவ்வொருவரும் மேலை, கீழை நாடுகளின் கல்வி, பண்பாடு ஆகியவற்றுக்கிடையே ஓர் ஒருமைப்பாட்டினைக்கொண்டுவர முயற்சித்தனர்.

 வங்கத்தின் ராம்மோகன் ராய்,மகரிஷி தேவேந்திரநாதர் , கேசவர் ஆகியோர் இதற்காக முயன்றதைப்போல், நாட்டின் பிற பகுதிகளிலும் ஆன்றோர்கள்  தொன்றி இதற்கான  பணிகளில்ஈடுபட்டனர். 

ஆனால்  குருதேவருக்கு முன் யாராலும் இதனை முழுமையாகச் சாதிக்க முடியவில்லை. 

-

குருதேவர் இந்தியாவின் அனைத்து மதங்களிலும் சாதனைப்புரிந்து வெற்றி கண்டதன் மூலம் இந்தியாவின் வீழ்ச்சிக்கு அதன் சமயம்  காரணம் அல்ல. அதற்கு வேறு காரணம் இருக்க வேண்டும். என்பதைக் கண்டறிந்தார். 

இந்தியாவின் சமூகஅமைப்பு, வாழ்க்கை முறை, நாகரிகம், பண்பாடு அனைத்தும் ஆன்மீகத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. 

இந்தியாவின்  ஆன்மீகமே பழங்காலத்தில் அதற்குப் பெருமையும் செழிப்பும் சேர்த்தது. அந்த ஆற்றல் இன்றும் சிதைவுறாமல் அப்படியே இருக்கின்றது. நாமும் நம் முயற்சிகளையும் பணிகளையும் ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையில் மேற்கொண்டால் மட்டுமே வெற்றி பெற முடியும். இல்லையென்றால் தோல்விதான்  என்பதையும் உணர்ந்தார். 

ஆன்மீகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வாழ்வை குருதேவர் தாமே வாழ்ந்து காட்டி, மனித குலத்திற்கு அதனை ஒரு முன்மாதிரியாக வைத்துள்ளார். உலகியல் வாழ்வை எவ்வாறு ஆன்மீக வாழ்வாக மாற்றுவது, வாழ்வின் ஒவ்வொரு  நிலையிலும் மதத்தை எப்படி அடிப்படையாகக் கொள்வது என்பதனை  அவர் மேலைநாட்டுக் கருத்துக்களால் கவரப் பட்டிருந்த தம் சீடர்களுக்கு குறிப்பாக சுவாமி விவேகானந்தருக்கு ஆன்மீக சக்தியைச்செலுத்தி உணர வைத்தார்.


இந்தியாவில் அந்தக் காலகட்டத்தில் இருந்த சிக்கலான பிரச்சனைக்கு இவ்வாறு தீர்வு கண்டார் குருதேவர். 

பல்வேறு சமய சாதனைகள் புரிந்து அவற்றில் முழுமை பெற்று அவை ஒவ்வொன்றும் உண்மையானவை என்பதை நிறுவியது போலவே, இந்து சமயத்தின் உட்பிரிவுகள் ஒவ்வொன்றிலும் சாதனைகள்  செய்து, அவை ஒவ்வொன்றும் உண்மையானவை என நிரூபித்து, அவற்றிற்கு இடையே இருந்த பசல்களை நீக்கினார். இவ்வாறு பழங்காலத்தில் நம் தேசியத்திற்கு உண்மையான அடிப்படையாக இருந்த, எதிர்காலத்தில் அடிப்படையாக அமைய இருந்த ஆன்மீக வாழ்வை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.

-

குருதேவருக்குக் கேசவரிடம் தனிப்பட்ட அன்பு இருந்தது. 1884-ஆம் ஆண்டு கேசவர் காலமானபோது குருதேவர் அடைந்த மனவருத்தத்திலிருந்து இதனை நாம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. 

அதைப் பற்றி அறிந்ததும் மூன்று நாட்கள் என்னால் படுக்கையைவிட்டு எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை. என் அங்கங்களில் ஒன்று  செயலிழந்து விட்டது போல் உணர்ந்தேன் என்று கூறினார் குருதேவர்.


மந்திர சக்திபோல் மனத்தைக் கவர்ந்திழுத்து உருகச் செய்வதாக ஸ்ரீசைதன்யரின் சங்கீர்த்தனத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் ஒரு முறை குருதேவரிடம் எழுந்தது. அவரது ஆவலை அன்னை காளி கீழ்கண்டவாறு நிறைவேற்றி வைத்தாள். 

குருதேவர் தம் அறைக்கு வெளியே நின்றிருந்தார்.அப்போது சங்கீர்த்தனத்தின் இனிய நாத அலைகள் பஞ்சவடியிலிருந்து எழுந்து தட்சிணேசுவரத்தோட்டத்தில் மிதந்து, முக்கிய வாசல் வழியாகத் தவழ்ந்து, மரங்களுக்கிடையில்  கரைந்து மறைவதை உணர்ந்தார்.அந்தத்திசை நோக்கித் திரும்பினார். அங்கே  நவத்வீபத்தின் முழுநிலவான ஸ்ரீசைதன்யர் தம்மை மறந்து பாடியவாறே மெல்ல ஆடிக்கொண்டு, இருபுறமும் நித்யானந்தரும் அத்வைதரும் நடந்துவர, ஏராளமான பக்தர்கள் புடைசூழ வந்து கொண்டிருந்தார். 

அனைவரும் பக்திப்பெருக்கில் ஆழ்ந்திருந்தனர். சிலர் அருள் வெள்ளத்தில் மூழ்கி தம் நினைவிழந்த நிலையில் இருந்தனர். சிலர் பரவச நிலையில்ஆடிக்கொண்டிருந்தனர். 


எத்தனையோ பேர் எண்ண இயலாத அளவுக்கு பக்தர்கள் திரளாக வந்து கொண்டிருந்தனர். அற்புதமான அந்த சங்கீர்த்தன கூட்டத்தில் கண்ட சிலருடைய முகங்கள்  குருதேவரின் மனத்திரையில் ஆழமாக ப்பதிந்துவிட்டன. 

சில காலத்திற்குப் பின்னர் தம்மிடம் வந்த சில பக்தர்களைக் கண்டபோது , அவர்கள் அந்தக் காட்சியில் கண்டிருந்த, முற்பிறவியில் சைதன்யரிடம் சீடர்களாக இருந்தவர்கள் என்று தெரிந்து கொண்டார் குருதேவர்.


இந்தக்காட்சி பெற்ற சில காலத்திற்குப் பிறகு காமார்புகூருக்கும் ஹிருதயரின் ஊரான சிகோருக்கும் சென்றார் குருதேவர்.புலூரி-சியாம் பஜார் பகுதி சிகோரிலிருந்து சில மைல் தொலைவில் இருந்தது. அங்கு தினமும் சங்கீர்த்தனம் நடைபெறுவதாகவும் வைணவ பக்தர்கள் பலர் கலந்துகொண்டு அங்கு ஆனந்த வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடச் செய்கின்றனர் என்பதையும் அறிந்த குருதேவர் அங்குச் செல்ல  விரும்பினார். 

பெல்டே என்ற சிற்றூர் சியாம்பஜாருக்கு அருகில் இருந்தது. அந்த ஊரைச்சேர்ந்த நட்வர் கோசுவாமி என்பவர் குருதேவரை முன்னரே சந்தித்திருந்தார். குருதேவர் தம் வீட்டிற்கு வந்து புனிதப்படுத்தவேண்டும் என்று அவர் வேண்டியிருந்தார். 


ஆகவே அப்போது குருதேவர் ஹிருதயருடன் கோசுவாமியின் வீட்டிற்குச்சென்று ஏழுநாட்கள் அங்குத் தங்கியிருந்து  சியாம்பஜார் வைணவ பக்தர்களின் சங்கீர்த்தனத்தைக்கேட்டு அதில் மூழ்கித் திளைத்தார். 


அந்த ஊரிலுள்ள ஈசான் சந்திரமல்லிக் என்பவரும் குருதேவரைப்பற்றி அறிந்து அவரைத் தம் வீட்டிற்கும் வந்து சங்கீர்த்தனத்தில் கலந்து  கொள்ளும் படிக்கேட்டுக் கொண்டார். 


சங்கீர்த்தனத்தின் போது குருதேவரிடம் தோன்றிய அற்புதமான நிலைகளைக்கண்ட வைணவர்கள் அவரிடம் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டனர். இந்தச்செய்தி சியாம்பஜார் பகுதியில் மட்டுமின்றி ராம்ஜீவன் பூர் , கிருஷ்ணாகஞ்ச் மற்றும் அருகிலும் தொலைவிலும் இருந்த பல சிற்றூர்களிலும் பரவிற்று. 


அந்த ஊர்களைச் சேர்ந்த சங்கீர்த்தனக் குழுவினரும் அங்கு வந்து குருதேவருடன் ஆடிப்பாடி  தெய்வீகப் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர். அந்தச் சிற்றூர், மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பிற்று. 

இரவு பகல் ஓய்வின்றி சங்கீர்த்தனம் நிகழ்ந்தது. ஒரு கணம் இறப்பதும், ஒரு கணம் வாழ்வதுமாக  இருக்கின்ற பக்தர் ஒருவர் வந்துள்ளார் என்ற பேச்சு எங்கும் பரவியது! 

உணவும், உறக்கமும் மறந்து மக்கள் அவரைக் காண்பதற்காக மரங்களின் மீதும் வீடுகளின்  மீதும் கூட ஏறத் தயங்கவில்லை. இவ்வாறு அங்கு ஏழு நாட்கள் இரவும் பகலும் ஆனந்தப்பெருவெள்ளம் கரைபுரண்டோடியது. 

குருதேவரின் திருவடிகளில் பணிவதற்காக மக்கள் அலையலையாக வந்தனர். குளிக்கவும், உணவு கொள்ளவும் கூட அவருக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை. 

இறுதியில் ஹிருதயர் அவரை யாருக்கும் தெரியாமல் சிகோருக்கு அழைத்துச்செல்ல வேண்டியதாயிற்று. 

அந்த ஆனந்தச் சந்தையும் கலைந்தது, ஈசான் சௌத்ரி, நட்வர்கோசுவாமி,ஈசான்மல்லிக், ஸ்ரீநாத் மல்லிக் ஆகியோரும் சியாம்பஜாரைச்சேர்ந்த  பிறரும் அவர்களின் வழிவந்தவர்களும், இன்றும் இந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு, குருதேவரிடம் தங்களுக்கு இருக்கும், அன்பையும் மதிப்பையும் நினைவுகூர்ந்து மகிழ்கின்றனர். 


கிருஷ்ணாகஞ்ச் பகுதியைச்சேர்ந்த பிரபல மிருதங்க வித்வானான  ராய்சரண் தாஸ் என்பவரும் குருதேவருக்கு அறிமுகமானார். அவர் மிருதங்கத்தை வாசிக்கத் தொடங்கினால் போதும், குருதேவர் பரவச நிலையை  அடைந்துவிடுவார்.  

இந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றி குருதேவரும் ஹிருதயரும் கூறினார். இந்தநிகழ்ச்சியின் காலத்தை கீழ்கண்டவாறு வரையறுக்கலாம்.

கேசவர் 1875-ஆம் ஆண்டில் குருதேவரைச் சந்தித்த பின்னர், ஆலம்பஜாரைச்சேர்ந்த மகேந்திரலால் என்ற மருத்துவர் குருதேவரைச் சந்தித்தார். 

சிகோரிலிருந்து குருதேவர் திரும்பிவந்த பிறகே தாம் அவரைச் சந்தித்ததாகவும் அப்போது அவர் புலூயி- சியாம்பஜாரில்  நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளைத் தம்மிடம் கூறியதாகவும் மகேந்திரநாத் லால் தெரிவித்தார். ஆகவே குருதேவரின் நெருங்கிய பக்தர்கள் அவரிடம்  வரத் தொடங்கிய ஆண்டான 1879-ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னரே இந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்றிருக்கவேண்டும். 


தட்சிணேசுவரக்கோயிலுக்கு மிக அருகில் வசித்துவந்த சுவாமி யோகானந்தர் மட்டும் இந்த நிகழ்ச்சிக்குச் சிறிது காலத்திற்கு முன்னர் குருதேவரிடம் வந்திருக்க கூடும்.


1881-ஆம் ஆண்டு சுவாமி விவேகானந்தர் குருதேவரிடம் வந்தார். 

1881-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ஜகதம்பா காலமானார். இதற்கு சுமார் ஆறுமாதங்களுக்குப் பின் ஹிருதயர் முட்டாள் தனமாக மதுர்பாபுவின் பேத்தியான மிகவும் இளம்வயதுப் பெண்ணிற்குப் பாத பூஜை செய்தார். அதனால் தன் மகளுக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேரும் என்று அஞ்சிய அவளது தந்தை, ஹிருதயரை காளிக்கோயில் பணியிலிருந்து விலக்கி விட்டார்.


புலூயி-சியாம்பஜார் பகுதிக்கு குருதேவர் சென்றபோது ஹிருதயர் அவருடன் இருந்தார். ஆகவே இந்த நிகழ்ச்சி 1879-ஆம் ஆண்டிற்குச் சிறிதுகாலம்  முன்பு நடந்திருக்கக்கூடும்.


 MAIN PAGE 

image80