இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்இந்துமதத்தின் தத்துவங்கள்

இந்து சமூகத்தில் பெண்களின் தற்கால நிலை

இந்து சமுதாயத்தில் குழந்தைகள் நடத்தப்படும் விதம்

  12


-

ஒரு நல்ல இந்து குடும்பத்தில் தாத்தா, பாட்டி, சித்தப்பா, மாமா, அத்தை போன்ற உறவினர்களுடன் வளரும் குழந்தைகளுக்குப் பல அனுகூலங்கள் உண்டு. அம்மாதிரி வளரும் குழந்தைகளுக்குச் சிறந்த அன்பும் அரவணைப்பும் கிடைக்கும். காப்பகங்களில் விடப்படும் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்பவர்கள் பணத்திற்காக வேலை செய்பவர்கள். எனவே வீட்டில் பெரியவர்களுடன் வளரும் குழந்தைகள் அதிஷ்டசாலிகள்.. காப்பகங்களில் குழந்தைகளுக்கு அத்தகைய அன்பும் அரவணைப்பும் கிடைப்பது அரிது. எனவே வீட்டில் வளரும் குழந்தைகளின் நன்றாக இருக்கும். இத்துடன் தாத்தா பாட்டிகளுடன் பல கதைகள் கேட்பதால் பல உயர்ந்த பாரம்பரிய கருத்துகளையும் அறிந்து கொள்ள முடியும். பெரிய குடும்பத்தில் வளரும் குழந்தைக்கு மற்றவர்களோடு அனுசரித்துக் கொண்டு போகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்ள முடியும். அத்தகைய குழந்தைக்குத் தன்னிடம் உள்ளதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனப்பாங்கு இருக்கும். பிறருக்காகத் தியாகம் செய்யும் மனப்பான்மை ஏற்படும். இத்தகைய பயிற்சி குழந்தைப் பருவத்திலும் நன்மை பயக்கும். அத்தோடு பெரியவனான பிறகும் பல பயன்களைத் தரும்.ஆனால் நகரத்தில் வாழும் சிறிய குடும்பங்களின் பொருளாதார நிலைமையைச் சமாளிக்க வேலைக்குச் செல்லும் தாய் தந்தையைக் கொண்ட குழந்தைகளுக்கு இத்தகைய வாய்ப்புகளே கிடையாது. 

-

இந்த சமூகம் வயதில மூத்தவர்களை மதித்து கௌரவிக்கிறது. பெரியவர்களிடம் மரியாதையுடனும் கீழ்படிதலுடனும் இருக்குமாறு குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள். பெற்றோரையும் பெரியவர்களையும் எதிர்த்துப் பேசும் குழந்தைகளின்போக்கை நாகரிகமற்றதாகக் கருதுவார்கள்.அத்தகைய குழந்தைகளின் நடத்தையால் குடும்பம் முழுவதிற்கும் அவமானம் ஏற்படும்.

-

இந்து மத சம்பந்தமான புராண . இதிகாசங்களில் உள்ள கதைகளைச் சிறுவர்களுக்குக் கூறுவார்கள். அதனால் வீரமும், பண்பும்வாய்ந்த சீரிய கதாநாயகர்களைத் தாங்கள் பின்பற்றுவதற்கு ஏற்புடையவர்களாக கருதுவார்கள். எனவே ராமன், பிரஹலாதன், துருவன்,நசிகேதன்,சீதை,சாவித்திரி, போன்ற பலவேறுபட்ட சீரிய மனிதர்கள் , பெண்மணிகள் ஆகியோரின் வாழ்க்கை முறைகளைப் படித்து நேர்மை, ஆன்மீகம்,பண்பு போன்ற சிறந்த நெறிகளைப் பின்பற்றுவார்கள். இதைத்தவிர இந்துப் பெற்றோர்களும் தங்களது குழந்தைகளை நல்ல வழியில் அழைத்து ச் செல்லப் பாடுபடுவார்கள் . 

-

பெற்றோர்கள் நல்லவர்களாகவும் , பண்பானவர்களாகவும் இல்லாமல் போனால் , குடும்பத்தில் வளரும் குழந்தைகள் சமூகத்தின் சிறந்த ஒழுக்கமும் , பண்பும் நிறைந்த அங்கத்தினர்களாக வளர்வார்கள் என்பது வெறும் பகற்கனவாகிவிடும். அன்பையும் ஆதரவையும் பொழியும் சுற்றத்தார்களாலும், உறவினர்களாலும் எப்பொழுதும் சூழ்ந்து வாழ நேரிடுவதால் குழந்தைகள் தவறு செய்வது பெரும்பாலும் குறைந்து விடுகிறது.தவறு செய்யும் குழந்தைகளைக் கண்டித்தும், தண்டித்தும், நல்வழிப்படுத்துவார்களேயன்றி தூற்றி துரத்தி விட மாட்டார்கள். 

-

இந்து சமூகத்தில் பெண்களின் தற்கால நிலை

-

இந்துப் பெண் தாய்மை அடைவது பெரும் பேறாகக் கருதப்படுகிறது. “மாத்ருதேவோ பவ” என்று தைத்திரீய உபநிடதம் கற்பிக்கிறது.தாயையும், தாய்நாட்டையும் சுவர்க்கத்தையும் விட பெரிதாக இந்து பாரம்பரியம் பேசுகிறது. இதிகாசங்களில் ஒன்றான மகாபாரதத்தில் ” வேதத்தில் சிறந்த பத்து பிராமணப் புரோகிதர்களுக்கு ஒப்புவமையாகத் தந்தையைக் கூறினால் ஒரு தாய் இதே போன்ற பத்து தகப்பனார்களுக்கு ஈடு ஆவாள் அல்லது அனைத்து உலகிலுள்ளோர்க்குமே ஈடாவாள்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. 

-

இந்து மதத்தில் கடவுளையே தெய்வீகத் தாயாகக் காண்கிறார்கள். வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவதற்காக தாய், தந்தை ஆகிய இருவரது ஆசிகளையும் குழந்தைகள் வேண்டுகிறார்கள். தாயின் அன்புதான் சுயநலமற்ற அன்பாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையை வளர்க்கும் போது அவள் குழந்தையின் நலத்தை மட்டுமே விரும்புகிறாள். அதற்குப் பிரதிபலனாக எதையும் எதிர்பார்ப்பது இல்லை. இதன் காரணமாகவே உலகில் காணப்படும் அனைத்து விதமான அன்பைக் காட்டிலும் தாயன்பே மிகவும் மேலானதாகக் கருதப்படுகிறது. இத்தகைய தூய அன்பின் காரணமாகவே இந்துத்தாய் குழந்தைகளால் போற்றப்படுகிறாள். கற்பு , தூய்மை, தன்னலமற்ற அன்பு ஆகியவற்றின் முழு உருவமே அவள். 

-

தாயாருக்கோ, சகோதரிக்கோ இழைக்கப்படும் எந்த ஒரு அவமதிப்பையும் இந்து சமூகம் பொறுத்துக்கொள்ளாது. ஓர் இந்துத் தாய்க்கோ அல்லது ஓர் இந்துப் பெண்ணுக்கோ அத்துமீறி தீங்கிழைக்கப்பட்டால் திங்கிழைத்தவர்களைத் தண்டிக்க இந்தியாவில் ஒரு கலகமே தோன்றி விடும். ஓர் இந்துத்தாயின் சமூக அந்தஸ்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் இந்து உணர்வுகளைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். பண்டைய இந்தியாவில் இந்துப் பெண்கள் தங்கள் முகங்களைத் திரையிட்டு மறைத்துக் கொண்டதில்லை. சமூகத்தில் அவர்கள் ஓரளவு சுதந்திரத்தை அனுபவித்தார்கள். இந்தியாவின் மீது திரும்பத் திரும்ப அந்நியர்கள் வந்து தாக்கியதால் பல நூற்றாண்டுகளில் அநேக மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன. இத்தகைய போராட்டங்களாலும் , இந்தியா அந்நியர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்ததாலும் இந்துப் பெண்களின் கற்பிற்கும் , கௌரவத்திற்கும் களங்கம் ஏற்பட்டது. இம்மாதிரியான அநாகரீகச் செயல்கள் அடிக்கடி நடைபெற்றன. கொடுங்கோலர்களது கையில் சிக்கி அல்லலும் , அவமானமும் படுவதைக் காட்டிலும் இறப்பதே மேல் என்று கருதிய இந்துப் பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். இதுபற்றிய பல வரலாற்று சம்பங்களை வடஇந்தியாவில் காணலாம்.இக்காரணங்களால் இந்துப் பெண்களைக் காக்கும் பொறுப்பு இந்து சமூகத்திற்கு அதிகமாயிற்று. விளைவு இந்துப் பெண்களின் சுதந்திரம் சுருங்கிவிட்டது. முகத்திரையிடுதல்,சிறுவயதில் திருமணம் செய்வித்தல்,உடன்கட்டை ஏறுதல்,வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து கிடத்தல் போன்றவை அதிகரித்தது.தங்களை அந்நியரின் பார்வையிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக முகத்திரையைப் பயன்படுத்த த் தொடங்கினார்கள். வீட்டைத்தாண்டி வெளியே சென்று முறைப்படி கல்வி பயில அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. வீட்டிலேயே தங்கிக் கொண்டு எந்த அளவிற்குக் கிடைத்ததோ அந்த அளவிற்கே கல்வியறிவும் கிடைத்தது. சிலருக்கு அதுவும் இல்லாது போயிற்று. சமூக நிகழ்ச்சிகளில் பெண்கள் பங்கேற்பது என்பது வெகுவாகக் கட்டுபாட்டிற்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. இவை அனைத்திற்கும் காரணம் அன்னியர் படையெடுப்பாகும்.ஆரிய கலாச்சாரம் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தில் பெண்களுக்கு இருந்த சுதந்திரம் முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டதற்கு காரணம் அன்னியர் படையெடுப்பாகும்.

-

19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற் பகுதியில் ஆங்கிலேயரது ஆட்சியில் சில மாற்றங்கள் தலைகாட்ட தொடங்கின. இந்து சமுதாயத்தில் காணப்படும் குறைகளைக் களைய பல சீர்திருத்த இயக்கங்கள்“ துவக்கப்பட்டன. இந்துக்களை பிற மதங்களுக்கு மாற்றச்செய்யும் முயற்சிகளைத் தடுக்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ராஜாராம் மோகன்ராய் என்பவர் மற்ற விஷயங்களைக் காட்டிலும் பெண்களுக்கு க் கல்வியறிவும் , சமூகத்தில் சுதந்திரமாக நடந்துகொள்ளும் உரிமையும் அளிக்கப்படவேண்டும் என்று விரும்பினார். அவர் பிரம்ம சமாஜம்” என்ற ஓர் இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். அது மத சார்புடையது. அது பெண்களுக்கு பல கல்வி கூடங்களைத் துவங்கியது. 

-

சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி என்பவரும் (1824-1883) ”ஆரிய சமாஜம்” என்ற ஒர் இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்து பெண்களுக்கு கல்வியளிக்கும் பணியையும் மேற்கொண்டார். ராம கிருஷ்ண மிஷன் ” என்ற இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்த சுவாமி விவேகானந்தரும் பெண்களின் நிலை சீர்படாதவரை உலக நன்மைக்கே இடமில்லை என்று கூறினார்.ஒரு பறவை தன்னுடைய ஒரு பக்கத்து இறக்கையை மட்டும் உபயோகித்துப் பறக்க முடியாது. என்று எடுத்துரைத்தார். ராமகிருஷ்ண மிஷன் ” ஆண்களுக்கும் , பெண்களுக்கும் சிறப்பான கல்வியை அளிப்பதற்காக முன்மாதிரியான பல கல்வி நிறுவனங்களை இந்தியாவில் நிறுவியுள்ளது. 

-

1947-ஆம் ஆண்டில் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது. பிரம்ம சமாஜம் , ஆரிய சமாஜம் போன்ற சீர்திருத்த இயக்கங்கள் மற்றும் ராமகிருஷ்ண மிஷன் ஆகியவற்றின் முயற்சியாலும் அரசியல் சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவில் பெண்களின் நிலையில் மாபெரும் முன்னேற்றம் ஏற்படத்தொடங்கியது. இன்றைய இந்தியாவில் பெண்கள் போதுமான அளவு சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆண்களைப் போன்றே பெண்களும் கல்வி கற்கவும் பல வகையான மனித வளர்ச்சிக்கான பாதையில் செல்லவும் சம வாய்ப்புகள் அளிக்கப்படுகின்றன.


  

இந்தியப் பெண்ணைப் பொருத்த வரை இன்றும் கூட திருமணம் என்பது ஏமாற்றத்தை அளிப்பதாகவோ சுய விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் வகையிலோ அமைவதில்லை. மாறாக அது அவர்கள் தன்னையே கணவனுக்காக அர்ப்பணித்துக் கொள்ளும் வேள்வியாக அமைகிறது. இன்றளவும் கூட இந்தியப் பெண்ணானவள் தன் கணவனை மணந்துகொண்டு அவனிடம் மட்டும் அன்பைக் காட்டுவதில்லை. திருமணம் செய்து கொள்வதன் மூலம் கணவனது குடும்பம் முழுவதையும் தத்தெடுத்துக்கொள்கிறாள். கணவனது குடும்பத்தினரின் நல்வாழ்விலே தனது இன்பம் இருப்பதாகக் கருதுகிறாள். திருமணம் என்னும் பந்தத்தின் மூலம் அவள் தனது கணவனுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் மட்டுமல்லாது அவனது பெற்றோர்கள் உடன் பிறந்தவர்கள் , சித்தப்பா, பெரியப்பா குழந்தைகள் போன்ற உறவினர்கள்பால் உள்ள கடமைகளாலும் கட்டுப்பட்டவளாகிறாள். எந்தப் பள்ளியாலும் அளிக்க முடியாத ஒரு கட்டுப்பாட்டைக் குடும்பச்சூழல் தருவதால் அவள் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுக்குள் கொணர்ந்து நல்ல முறையில் நடந்து கொள்கிறாள். 

-

இந்தியப்பெண்ணின் கருத்துப்படி மேலை நாட்டுக் குடும்ப வழக்கங்கள் மிகவும் சுய நலமுடையவை. மேலை நாட்டுக்குடும்பத்தில் விதவைத்தாயார் வயது முதிர்ந்த தந்தை நொடிந்து போன சகோதரர்களின் துன்ப நிலை ஆகியவைகளைப் புதிதாக வரும் மருமகள் கவனிப்பதில்லை. நவீன காலப்பெண்மணி குடும்பத்தின் அடிமையல்ல. குடும்பத்தின் நலம் விரும்பி. ஒரு பெண் சந்தோஷத்துடன் தனது குடும்பத்திற்காகச் சமையல் செய்வது நோய்வாய்ப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பது . பணிவிடை செய்வது தனது கணவன் மற்றும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையானவற்றைக் கற்றுக் கொடுப்பது, மேலும் உறவினர்களுக்கு உதவி செய்வது என்று பணியாற்றுகிறாள். இவ்வாறெல்லாம் செய்தால் அவள் மனக்கஷ்டம் அடைவதில்லை. இத்தகைய சேவைகள் மூலமாக அவளது பெண்மை நிறைவடைகிறது. அதாவது அவை அவளுக்கு முழு மனநிறைவைத் தருகிறது. 

-

இந்த உலகில் உள்ள எந்த ஒரு சமூகமும் பண்பாடும் முழுமையானது என்று உரிமை பாராட்ட முடியாது. சமூக அடிப்படையில் முழுமைபெறச் செய்வது என்பது முடியாத காரியம். முன்னேறி வரும் சமூகங்கள் அனைத்தும் முழுமை பெறும் இலக்கை நோக்கியேச் செல்கின்றன. எந்தப் பகுதியில் அதிகமான தீய செயல்கள் நடைபெறுகின்றனவோ அந்தச் சமூகங்கள் முழுமை பெறாத நிலையில் உள்ளன என்பதை அறியலாம். சமூகத்தில நடக்கும் ஒவ்வொரு தீய செயலுக்கும் ஒரு தனிமனிதனின் சுயநலமோ அல்லது அச்சமூகத்தில் பல அங்கத்தினர்களின் சுயநலமோ காரணமாக அமைகிறது. 

-

அன்பும் பண்பும் கொண்டு தன்னலமற்று தன்னையே அர்ப்பணித்துக் கொள்ளும் அங்கத்தினர்களால்தான் சமூகம் மேன்மை அடையக்கூடும் . இந்து சமூகம் மேற்கூறிய வகையில் மாற முயற்சி செய்து வருகிறது. 


🅼🅰🅸🅽 🅿🅰🅶🅴

image81

உணவு பற்றிய நியதிகள்

உணவு பற்றிய நியதிகள்

  

13

-

வேத காலத்திற்கு முன்னரே எத்தகைய உணவை உட்கொள்ள வேண்டும் என்பதை இந்தோ-ஆரியர்கள் தீர்மானித்து வைத்திருந்தனர். உணவு உடல் வளர்ச்சிக்கு மட்டும் இன்றியமையாதது அல்ல. அது மனிதனது ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கும் ஏற்றதாக அமைய வேண்டும் என்று கவனமாக இருந்தார். மனுவும் தன்னுடைய நூலில் உண்ணத்தக்கவை எவை? விலக்க வேண்டியவை எவை என்று விரிவாக விளக்கியுள்ளார். 

-

இந்துக்களின் முன்னோர்கள் வேதகாலத்தில் புலால் உண்டனரா? 

-

வேத காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் மனு ஸ்மிருதி என்ற நூலில் கூறியுள்ளதற்கேற்ப ஒரு சில வகையான மாமிசத்தை மட்டும் ஏனைய உணவப் பண்டங்களுடன் உட்கொண்டனர். புலால் உணவை மனு அனுமதித்திருந்தாலும் ஜீவகாருண்ய (கொல்லாமை) அடிப்படையில் தாவர உணவு உண்பதையே பொதுவாக பரிந்துரை செய்து வந்தனர். மனுவின் கூற்றின் படி புலால் உண்பதில் குற்றமில்லை. ஆனால் அதைத் தவிர்ப்பதால் எவ்வளவோ பெரிய நன்மைகள் ஏற்படும். எத்தகைய உணவானாலும் அதைக் கடவுளுக்குப் படைத்த பிறகே உண்ண வேண்டும்.அடுத்தபடியாக அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்வி ஒன்று உண்டு. 

-

வேத காலத்தில் இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உட்கொண்டார்களா? 

-

வேத காலத்தில் வாழ்ந்த ஆரியர்கள் மாட்டிறைச்சியை உட்கொண்டார்கள் என்பதற்கு போதுமான ஆதாரங்கள் உள்ளன. ஆனாலும் பால் கொடுக்கும் பசுக்களை ஒரு போதும் கொல்ல மாட்டார்கள். பால்தரும் பசுவை அக்னயா” என்றனர். ” கொல்லத்தக்கது அல்ல” என்ற பொருளைத் தரும் வார்த்தை அது. காளைகளையும் கன்றுகளையும் பால் தராத மாடுகளையும் மட்டும் மாமிசத்திற்காகக் கொன்றனர். 

-

இன்னைய இந்துக்கள் ஏன் மாட்டிறைச்சியைச் சாப்பிடுவதில்லை.?-

-

இந்து மதத்தில் மாட்டிறைச்சி உண்பதைத் தவிர்க்கும் மரபு பிற்காலத்தில் ஏற்பட்டதே.சில அறிஞர்கள் அது ஜைன மதத்தின் தாக்கமாக இருக்கலாம் என எண்ணுகின்றனர். தவிர அதிகமாக மக்கள் வாழும் கிராமப் பகுதிகளில் ஒவ்வோர் இந்துவின் வீட்டிலும் பால் கொடுக்கும் ஒரு பசுவை வைத்திருந்தனர். இந்தியப் பசுக்கள் இயற்கையிலேயே மிகவும் சாதுவாளவை. அவை அவர்களது குடும்பத்தின் ஓர் அங்கத்தினர் போலவே நடத்தப்பட்டன.பசுவின் பாலைக் குடித்தே குழந்தைகள் வளர்ந்தன. மேலை நாட்டில் எவ்வாறு நாயை வளர்ப்பு மிருகமாகக் கருதுகின்றார்களோ அது போல் குழந்தைகளும் பசுவை வளர்ப்பு மிருகம் போல் அன்பு செலுத்தினர். 

-

மத சம்பிரதாயப்படி மாட்டிறைச்சி விலக்கப்பட்டதற்கு வேறு ஒரு காரணமும் இருந்தது. இந்துக்கள் நடைமுறையில் எந்த விலங்கினமாயினும் அதன் பெண் பால் மிருகத்தைக் கொன்று உண்பதில்லை.என்ற பழக்கத்தை அனுசரித்து வந்தனர்.

-

பசு புனிதமானதா?-

-

இந்துக்கள் பசுவைப் புனிதமாகக் கருதுவதால் மாட்டிறைச்சியை உண்பதில்லை என்ற எண்ணம் மேலை நாட்டினருக்கு உண்டு. இந்தக் கருத்து சரியானதல்ல. மற்ற மதத்தினரைப் போன்றே இந்து மதத்தினரும் கடவுள் எல்லா இடத்திலும் இருக்கிறார் என்றே நம்புகிறார்கள். எல்லா உயிரினங்களிலும் எல்லாப் பொருள்களிலும் கடவுள் வசிக்கிறார்.ஆனால் அவரது வெளிப்பாடு எல்லாவற்றிலும் சமமாக இருப்பதில்லை. தெய்வீக அவதாரங்களிலும் கடவுளின் வெளிப்பாட்டை அதிக அளவில் உணரலாம். சாதாரண மானுடப் பிறவிகளில் இவருடைய வெளிப்பாட்டை அதிகமாகக் காணமுடியாது. மிருகங்களிடமும், தாவரங்களிலும் மற்றுமுள்ள கீழான உயிரினங்களிலும் அவரது வெளிப்பாட்டை மிகவும் குறைவாகவே காண முடியும்.பாறைகள், கற்கள் போன்ற உயிரற்ற பொருள்களில் கடவுளின் அம்சத்தை மிகச் சிறிய அளவில்தான் காண முடியும். இவ்வாறு பார்த்தோமானால் பசுவிடமும் கடவுள் இருப்பார். அப்படி இல்லாவிட்டால் கடவுள் எங்கிலும் இருப்பார் என்ற வாதம் மறுக்கப்பட்டதாகிவிடும். புனிதமானவற்றுள் புனிதமானதாகக் கடவுளைக் கருதும் போது கடவுள் எதில் இருப்பாரோ அதுவும் புனிதமானது தானே! அதனால் பசுவை ஏன் புனிதமாகக் கருதக்கூடாது. 

-

ஆனாலும் ஓர் இந்து மனிதர்களை விட ஒரு பசுவை உயர்ந்ததாகக் கருதமாட்டான். பண்டைய இந்தோ- ஆரியர்களின் நாடோடிக் கலாச்சாரத்தில் பசுவின் பங்கு மிக முக்கியமாக இருந்தது. பசுவின் பால் அவர்களுக்குப் போஷாக்கை அளித்தது. வெண்ணையும், நெய்யும் உணவிற்குப் பயன்பட்டது. விளக்கெரிக்கவும் உபயோகித்தனர்.செருப்பு மற்றும் பல தோலால் ஆனப்பொருள்கள் பசுவின் தோலினால் செய்யப்பட்டன. பசுவின் குளம்புகள் பிசின் தயாரிக்க உதவின. பசுவின் சாணியை விறட்டியாகத் தட்டி அடுப்பெரிக்க உபயோகித்தனர். இவ்வாறு பசு பல வகையில் பயன்படுவதால் ஆரியர்கள் பசுவிடம் ஒரு விதமான தனி ஈடுபாட்டை வளர்த்துக் கொண்டு விட்டனர். இதே போன்றே மேலை நாட்டினர் குதிரையின் மேல் ஒரு விதமான விசுவாசத்தை வளர்த்துக் கொண்டுள்ளனர். எனவே அவர்கள் குதிரை ஒரு பெருந்தன்மையுடைய பிராணி என்பர். 

-

நன்றாக வளர்க்கப்பட்ட மிருகமானது அனைவரையும் கவரும்.அதே போன்றே இந்தோ-ஆரியர்களும் பசுவின் மேல் ஒரு தனி நாட்டம் கொண்டனரே தவிர மற்றபடி வேறு எதுவும் கிடையாது.. 


  

புனித நூல்களில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட சரியான உணவு வகைகள்- 

-

சாறுள்ளதும் பசியைப் போக்க வல்லதும் முழுமையானதும் நமக்கு ஒத்துக் கொள்ளக் கூடியதுமான உணவு தான் உடலின் ஆரோக்கியத்திற்கும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும் ஏற்றது என்று இந்துக்களின் புனித நூலான பகவத்கீதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதிகமான கசப்போடு கூடியவை ,காரமானவை,புளிப்பானவை,மிகவும் உவர்ப்பானவை,உஷ்ணமானவை, உலர்ந்தவை மற்றும் எளிதில் எரியக்கூடிய உணவு வகைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். மேலும் பழைமையானவை, ருசியற்றவை,தூய்மையற்றவை,மற்றும் அழுகியவை ஆகியவற்றையும் உண்ணக்கூடாது. 

-

இந்துக்களின் பிரிவுகளான சைவம், வைணவம் ஆகியவற்றின் புனித நூல்களில் தாவர உணவே பரிந்துரைக்கப்பட்டது. மீன், மாமிசம் மற்றும் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மதுபானம் ஆகியவற்றை உண்ண சாக்தர்களின் மத நூல் அனுமதிக்கிறது. இதனால் சில இந்துக்கள் தங்கள் மதத்தைச்சார்ந்த வேறு பிரிவினர்கள் மாமிச உணவு உண்பதை வெறுக்கிறார்கள். அவர்கள் அலட்சியம் செய்கிறார்கள் . மகான்களும் துறவிகளும் இத்தகைய அலட்சிய மனப்பான்மையை மன்னிப்பதில்லை. இந்தியாவில் மதமானது சமையலறைக்குள் புகுந்து விட்டது. என்று சுவாமி விவேகானந்தர் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார். பன்றி இறைச்சியைச் சாப்பிடும் ஒருவனால் இடைவிடாது கடவுளை நினைக்க முடியுமேயானால் தாவர உணவை மட்டும் உட்கொண்டு சதாகாலமும் சிற்றின்பங்களில் ஈடுபடும் மனிதனைவிட அவன் மேலானவன் என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கூறுவது வழக்கம். 


🅼🅰🅸🅽 🅿🅰🅶🅴

image82

கடவுள்

கடவுள்

  

14

-

தொடக்கத்திலிருந்தே இந்து மதமானது பலவிதமான மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டு வந்திருக்கிறது. இந்துக்களின் முன்னோர்கள் தங்களது நாகரீக வளர்ச்சியின் துவக்க நிலையில் பல கடவுளர்களை வணங்கி வந்ததாக நம்பப்படுகிறது.நிலம்,நீர், நெருப்பு, காற்ற.வெளி,சூரியன்,பகல்,இரவு. இடி மின்னல்களுடன் கூடிய பெருங்காற்று ஆகியவை தெய்வங்களாகக் கருதி வழிபடப்பட்டு வந்தனர். ஆனாலும் வேத மந்திரங்களில் இவை அனைத்துமே மேலான கடவுளர்கள் என்றும், இவ்வுலகை படைத்த பெருமைக்குக் காரணமானவை என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

-

ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற மத நூலறிஞர் இந்துக்களின் முன்னோர்கள் பல கடவுளர்களை மேலானவர்களாகக் கருதுபவர்கள் அல்லர். அவர்கள் ஒவ்வொரு கடவுளுக்கும் ஒரு சிறப்பான சக்தி இருப்பதாக எண்ணி வழிபட்டனர் என்று கூறியுள்ளார். பல்வேறு வகைப்பட்ட கடவுளர்களிடையே ஏதோ ஒரு பொதுவான பண்பு காணப்படுவதை இந்தோ- ஆரியர்கள் நாளடைவில் கண்டு கொண்டனர். 

-

ரிக் வேதத்தில் படைப்புப் பாடல் (nasadiya hymn or the creation hymn) என்பது அழகானதும் செய்யுள் வடிவமானதுமாகும். அதில் ஒரு முதன்மையான கண்ணுக்குப் புலப்படாத தத்துவம் கூறப்பட்டுள்ளது. அதிலிருந்தே அனைத்துலகமும் தோன்றி வளர்ந்து விரிந்ததாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது என்று சொல்லப்படும் அத் தத்துவமானது தூய்மையான உணர்வு என்றோ தூய ஆன்மா என்றோ அறியப்படுகிறது. அது இடம் காலம் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது. ஆழம் காண முடியாதது. அதன் பல்வேறு பிரிவுகளையும் கூட மனித மனங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அத்தத்துவமானது கடவுளர்கள் மனிதர்கள் ஏன் மற்ற எதுவுமே தோன்றாத காலத்திலும் கூட இருந்திருக்கிறது. அந்த ஒரு தத்துவத்திலிருந்து உலகத்தின் பல விஷயங்கள் உண்டாகியிருக்கின்றன. 

-

இந்தோ- ஆரிய மேதைகள் பல வகையில் ஆராய்ந்து பார்த்து அனைத்திற்கும் மூல காரணமான இந்து தத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்டனர். அது ஒன்று மட்டுமே கடவுள். அதுவே வேத கால சமஸ்கிருதத்தில் ” பிரம்மன்”(பிரம்மம்) என்று சொல்லப்பட்டது. பிரம்மனின் தெய்வீகத் தன்மை உணரப்பட்ட பின் அந்தப் பிரம்மனின் இருப்பது ஒன்றே என்ற தன்மையானது வேத நூல்களால் திரும்பப் பேசப்பட்டது. வேதங்கள் கூறும் ஏகம் சத் விப்ரா, பஹீதா வதந்தி (இருப்பது ஒன்றே சான்றோர் அதையே பலவாகக் கூறுகின்றனர்) என்ற கூற்றினைப் பார்த்தோமானால் மத நல்லிணக்கத்திற்கான அறிவுரைகளையே இந்து மதம் தனது அஸ்திவாரமாகக் கொண்டிருப்பது தெரிய வரும். எல்லோரையும் ஆட்டிப்படைக்கும் அந்த மேலான ஒன்றை ஒருவன் நன்கு உணர வேண்டும். அதுவே அணுவைக்காட்டிலும் சிறியது. பிரகாசமாக இருப்பது, தூய மனம் கொண்டவர்களின் தியானத்தினால் அறியப்படுவது. சிலர் அதனை அக்னி என்பர். சிலர் மனு (சிந்தனையாளர்) என்பர், சிலர் பிரஜாபதி(உயிர்களின் தலைவன்) என்பர். வேறு சிலர் இந்திரன் (பிரகாசமானவன்) என்பர். சிலர் பிராணன் (உயிர் நாடி) என்பார்கள். மற்றும் நிலையான பிரம்மம் (மிகப்பெரியது)என்றும் சொல்வார்கள். என்று மாபெரும் முனிவரான மனு தெரியப்படுத்தியுள்ளார்.


  

நிர்குணப் பிரம்மம்

-

படைப்புத் தொழில் ஏற்படுவதற்குக் காரணமாக இருந்தது யார்? என்ற வினாவிற்கு படைப்பு கடவுள் அல்லது கடவுள் என்ற விடைதான் தர்க்க ரீதியாகக் கிடைக்கும். படைப்பிற்கு முன்னால் கடவுள் எப்படி இருந்தார்? என்று கேட்டோ மேயானால் மனிதனுடைய அனுபவ அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில் இருந்தார் என்று இந்து மதம் பதிலளிக்கும். 

-

வெளி ,காலம், இடம் என்பவை இவ்வுலகுடன் தொடர்புடையவை. எனவே கடவுள் படைப்புத் தொழிலைத் துவக்கியவுடன் காலம், வெளி, இடம் ஆகியவற்றையும் அதனோடு படைத்தார். இதைத் தெளிவு படுத்தும் ஓர் எடுத்துக்காட்டு 

– 

ஒரு மனிதன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கனவு காண்பதாகக் கருதுவோம். அவனுடைய கனவு உலகில் அவன் கனவு காணும் வெளியிலும் . காலத்திலும் இருக்கிறான். இவை இரண்டும் அவன் கனவு உலகைப் படைத்த போது மனத்தால் உண்டாக்கப்படடவையே . அது அவன் விழிப்போடு இருக்கும் நிலையோடு தொடர்புடையதல்ல. கனவு நிலையின் காலத்தையும் வெளியையும் நனவு உலகில் நடப்பது போன்று எண்ணுகிறான்.இதைப் போன்றே படைப்பிற்கு முன்னதாக இருந்த கடவுளின் நிலையும் இருந்திருக்கும்.அத்தகைய நிலையில் கடவுள் எந்த விதமான எல்லைக்கும் உட்பட்டவராக இல்லை.எனவே அப்போது அவரது நிலை நிரந்தரமானது.மாறுபடாதது, முடிவற்றது. அத்தகைய மாறுபாடுகள் ஏதும் உண்டாகாத நிலையில் உள்ள கடவுளை இந்து மதம் நிர்குணப் பிரம்மம் என்கிறது. அதுவே மேலான பிரம்மம் அல்லது உருவமும் குணங்களும் அற்ற நிலை என்று கூறலாம். 

-

நிர்குணப் பிரம்மத்திற்கு உருவம் கிடையாது. சிறப்பியல்புகளைக் கூறும் போது அது ஓர் எல்லைக்கு உட்பட்டுவிடும். உருவம் அற்று இருப்பதால் ஆணா, பெண்ணா என்று பகுத்து க்கூற முடியாது. எனவே அவன் அல்லது அவள் என்ற பிரதிப் பெயர்ச்சொல்லையும் பயன்படுத்த முடியாது. 

-

வேதங்கள் சமஸ்கிருதத்தில் தத்” என்ற ஆணும் பெண்ணும் அற்ற ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்துகின்றன.ஆங்கிலத்தில் அது” என்று குறிக்கப்படுவதால் அது ஆணும் அல்ல பெண்ணும் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. அளவைப் பொருத்து நிர்குணப்பிரம்மம் எல்லையற்றது, முடிவற்றது, காலத்தைப் பொருத்து அது அழிவற்றது,நிலையானது, உருவாக்கப்படுவதால் ஏற்படும் மாறுதலைப் பொறுத்து அது மாறுபாடற்றது. 

-

தன்மை என்பது ஒன்றை மற்றதினின்று பிரிப்பதற்கான காரணமாக அமைகிறது.,. நிர்குணப் பிரம்மம் எனப்படுவது ஒன்றே. அதைப் பகுக்க முடியாது. அதனுள் எந்த விதமான பாகுபாட்டிற்கும் இடமில்லை. எனவே நிர்குணப் பிரம்மம் எனப்படுவது கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாதது மற்றும் குணங்களைக் கடந்தது. நிர்குணப்பிரம்மத்தைக் குறிக்க இந்து மதமானது கலப்பற்ற உண்மை” உணர்வு நிலை” மற்றும் வரம்பற்ற பேரானந்தம் போன்ற சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்துகிறது. எத்தகைய அடைமொழிகளைப் பயன்படுத்தினாலும் நம்முடைய எல்லைக்கு உட்பட்ட உலகில் பிரம்மத்தை முழுமையாக வர்ணிக்க முடியாது.

-

இந்து மதத்தின் பெரிய துறவியும், தத்துவ ஞானியுமான சங்கராச்சாரியார் வேத நூல்களில் சத்சித்-ஆனந்த பிரம்மமானது என்றும் நிலைத்து நிற்பது, முழுமையான அறிவுப் பெட்டகம் மற்றும் வரம்பற்ற பேரானந்தம் என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.இவையெல்லாம் நிர்குணப்பிரம்மத்தை முழுமையாக வர்ணிக்கும் சொற்கள் ஆகாது என்று கூறுகிறார். ஈஸ்வரன்-மனிதன் தன்னுடைய எல்லைக்குட்பட்ட அறிவின் துணைகொண்டு அந்த எல்லையற்ற நிர்குணப்பிரம்மத்தை கிரகிக்க முயல்கிறான். அவனறியாமலேயே மனது நிர்குணப்பிரம்மத்திற்கு ஓர் எல்லையை வகுத்து விடுகிறது. அதன் விளைவாக எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரப்பிரம்மம் அவனைப் பொறுத்த வரையில் எல்லைக்குட்பட்டு விடுகிறது. 

-

மனிதனால் மனித மனத்தை த் தாண்டி வேறு விதமாக எண்ண முடியாது. ஆகவே மனிதனின் குணாதிசயங்களை உடையதாக நிர்குணப்பிரம்மத்தை அவன் ஆக்கிவிடுகிறான். இவ்வாறாக உருவமற்ற நிர்குணப்பிரம்மமானது மனிதனையொத்த ஓர் உருவத்தைப் பெற்று விடுகிறது. அருவக்கடவுள் உருவக்கடவுளாக ஆகிவிடுகிறார்.உண்மையில் நிர்குணப்பிரம்மமானது எத்தகைய மாற்றத்திற்கோ அல்லது மாறுதலுக்கோ ஆட்படுவது கிடையாது. உருவக்கடவுள் எனப்படுவதும் அருவக்கடவுளே தான். அருவக்கடவுளுக்கு இடம் காலம், குணம் ஆகிய போர்வையைச் சுற்றினால் உருவக்கடவுளாக உணரமுடியும். 

-

  

ஈஸ்வரன் அல்லது சகுண பிரம்மம்

-

உருவக்கடவுளும், அருவக்கடவுளும் எந்த வகையிலும் வேறுபாடுகள் கொண்டவை அல்ல. ஒரேக் கடவுளே எல்லையற்றதாக கருதும் போது நிர்குணப் பிரம்மமாகவும் , வரையறைக்குட்பட்டதாகக் கருதும் போது சகுணப் பிரம்மமாகவும் தெரிய வருகிறது. 

-

இந்து மதத்தில் உருவக்கடவுள் சகுணப்பிரம்மம் அல்லது ஈஸ்வரன் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த உலகத்தில் வாழும் மனிதன் இடம் , காலம், காரணம் ஆகியவற்றினால் கட்டுப்பட்டவன். அவனது கணிப்பின் படி ஈஸ்வரன் அல்லது சகுணப் பிரம்மம் தான் இவ்வுலகத்தைப் படைத்தது.அவன் எங்கும் எதிலும் நிறைந்திருப்பவன்.அவன் தன்னுடைய விருப்பத்தினால் தன்னையும் படைத்து பலவகைப்பட்ட உலகத்தையும் படைக்கிறான். அவனுக்கென்று ஓர் உருவமும் கிடையாது. ஆனாலும் மாயை எனப்படும் தன்னுடைய தெய்வீக சக்தியின் துணைகொண்டு பல்வேறு வகையான தோற்றத்தில் காட்சியளிக்கிறான். தன்னுடைய மாயா சக்தியினால் நல்லனவற்றையும் தீயனவற்றையும் சேர்த்து இவ்வுலகைப் படைத்தான். இந்த உலகம் அவனால் படைக்கப்பட்ட போதிலும் அவன் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் அப்பாற்பட்டவன். 

-

ஈஸ்வரன் படைப்பவன் மட்டுமல்லாது, படைக்கப்பட்ட உலகைக் காப்பதுடன், அழிக்கவும் செய்கிறான்.படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய மூன்று செயல்களுமே இவ்வுலகில் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றது. ஈஸ்வரனுடைய தோற்றங்கள் அடிப்படையில் (1) படைப்பது (2) காப்பது (3) அழிப்பது என்ற மூன்றாக உள்ளன. ஈஸ்வரனின் இந்த மூன்று அடிப்படைத் தோற்றங்கள் முறையே பிரம்மா. விஷ்ணு, சிவன் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஈஸ்வரன் படைப்புத் தொழிலைச் செய்யும் போது பிரம்மா என்றும் ,காக்கும் தொழிலைப் புரிகையில் விஷ்ணு என்றும் , அழிக்கும் தொழிலைப்புரிகையில் சிவன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். ஈஸ்வரன் , பால் பாகுபாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவன்.இருப்பினும் இந்துக்கள் அவனைத் தாயாகவும் , தந்தையாகவும் பாவிக்கிறார்கள். மேலும் பக்தன் தனது மனதின் விருப்பத்திற்கேற்றாற்போல் ஈஸ்வரனுடன் தனது உறவை அமைத்துக் கொள்கிறான். ஈஸ்வரனை ஒரு நண்பனாகவோ, குழந்தையாகவோ, கணவனாகவோ அல்லது காதலியாகவோ எப்படி வேண்டுமானாலும் எண்ணிக்கொள்ளலாம்.இவை யாவும் ஈஸ்வரனின் மேல் ஏற்றப்படும் மன எழுச்சிகளே. 

-

இந்து மதத்தைச் சார்ந்த பல் பெரிய பெண் துறவிகள் கடவுளையே தங்களது கணவனாக கருதியுள்ளனர்.ஒரு சிலர் கடவுளைத் தங்களது தெய்வீக குழந்தையாகப் பாவித்து உள்ளனர். கமலாகாந்தர், ராம்பிரசாத், ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் போன்ற இந்து மத சாதுக்கள் கடவுளைத் தெய்வீக அன்னையாகக் கருதினார்கள். மேலே கூறப்பட்ட உறவுகள் அனைத்தும் மனத்தளவில் ஏற்பட்டவையே தவிர உடலால் எத்தகைய தொடர்பும் கொண்டவை அல்ல. 

-

19-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இந்தியத்துறவியான ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கூற்றுப்படி இத்தகைய உறவு முறைகளைக் கொண்ட கடவுளை நெருக்கமாகக் கருத முடியும். அதனால் கடவுள் காட்சியைப் பெறுவது துரிதப்படுத்தப்படுகிறது. இறைக்காட்சி அடைய வேண்டும் என்று எண்ணும் சாதகர்களுக்கு இந்த உறவு முறைகள் கடவுளிடம் நெருக்கத்தை உண்டு பண்ணுவதால் அவர்கள் விரைவில் தங்களது இலட்சியத்தை அடைய முடியும். இவ்வுலகில் காணப்படும் அறநெறிகளைத் தோற்றுவித்தும் அவற்றை நிலைநிறுத்தவும் செய்பவர் ஈஸ்வரனே. இந்த அடிப்படை சட்டங்களே வடமொழியில் ரிதம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனால் கோள்களும் , விண்மீன்களும் ஓர் ஒழுங்குத் தன்மையுடன் இயங்குகின்றன.இந்து மதக் கடவுள்கள்- மூன்று தத்துவங்களிலும் அடிப்படையில் கடவுளை வணங்கிய போதிலும் கடவுளின் சக்தியானது மிகவும் அபரிமிதமானது. கடவுளின் சக்திக்கு எல்லையே கிடையாது. எனவே ஓர் இந்து ஈஸ்வரனிடம் ஏதோ ஒரு சக்தி அதிகமாகக் காணப்படுவதாக கருதினால் அதற்கேற்ப கடவுளுக்கு ஒரு பெயர் அளிக்கப்படும் ஈஸ்வரன் அறிவைக் கொடுப்பவனாகக் கருதும் போது சரஸ்வதி என்றும் செல்வத்தை வாரி வழங்கும் போது லக்ஷ்மி என்றும் பெயர் சூட்டப்பட்டான். இதிலிருந்து தேவதேவதைகள் பல்வேறு கடவுளர்கள் அல்லர் என்பதையும் , அவை ஒரே ஈஸ்வரனின் வெவ்வேறு வகையான தோற்றங்களே என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தேவர்களும் தேவிகளும் ஒளியுடன்கூடிய உடலை உடையவர்கள்- கடவுளால் படைக்கப்பட்ட ஒரு சில உயிர்கள் இந்த நில உலகில் வாழ்ந்த போது பல செயற்கரிய செயல்களைச் செய்ததால் அவை இறந்த பிறகு புகழ் மிக்க பதவியானது அளிக்கப்படுகிறது.அவை ஒளி பொருந்திய உடலைப் பெற்று ஒளியையும் வீச வல்லதாகிறது.“திவ்” என்ற வடமொழிச் சொல்லுக்கு ஒளிவீசுதல் என்று பொருள் . எனவே அவை ஆண்களாக இருந்தால் தேவன் என்றும் , பெண்ணாக இருந்தால் தேவி என்றும் கருதப்பட்டார்கள். 

-

தேவர்களுள் மிகவும் பெரியவருக்கு ஹிரண்யகர்பர் என்று பெயர். அவருக்கு எல்லையற்ற சக்தி உண்டு. கடவுளால் முதலன் முதலாகப் படைக்கப்பட்ட உயிர் அவர். படைக்கப்பட்டவராக இருந்தாலும் கடவுளைப் போன்றே எல்லா விதமான சக்திகளையும் கொண்டவர்.இவர் இந்தப் பிரபஞ்ச சம்பந்தமான நுண்ணறிவு ஆவார். ஈஸ்வரனின் விருப்பப்படி ஹிரண்யகர்பர் இந்த உலகத்தைப் படைத்தார். கடவுளால் படைக்கப்பட்ட முதல் உருவம் ஹிரண்யகர்பர் எனவே அவர் அனைவரது வழிபாட்டிற்கும் உரியவர். அவருக்குள் இந்த உலகம் முழுவதும் அடங்கும்.ஏனைய தேவ தேவதைகள் அவருக்குள்ளேயே இருக்கின்றனர். ஆகையால் எந்த ஒரு தேவ தேவதையைப் போற்றிப் புகழ்வதும் ஹிரண்யகர்பரைப் புகழ்வதற்கே ஒப்பாகும். சில சமயங்களில் புராணங்கள் ஹிரண்யகர்பரைத் தெய்வமாக்கி ஈஸ்வரனின் தரத்திற்கு உயர்த்தி விடுகின்றன. அப்போது அவர் படைப்புக்கடவுள் அல்லது பிரம்மா(நான்கு தலைகள் கொண்டவர்) என்று அழைக்கப்பட்டார். 

-

ஹிரண்யகர்பரைத் தவிர மீதி உயிர்கள் தெய்வத் தன்மையால் ஒளி கொண்டதாகவோ அல்லது முக்தி அடைந்ததாகவோ ஆகாது. இவ்வுலகில் வாழ்ந்த போது அவர்கள் செய்த பொற்றத் தகுந்த நற்செயல்கள் காரணமாக உயர்ந்த பதவிகள் அளிக்கப்படும். அவர்கள் செய்த நற்பயனின் தீவிரம் குறைந்தவுடன் அவர்கள் மறுபடியும் இவ்வுலகில் வந்து மனிதப்பிறவி எடுத்தாக வேண்டும். 

-

இந்து மதத்தில் இந்தப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ள பல்வேறு வகைப்பட்டதான உயிருள்ளதும் உயிரற்றதுமான ஜீவன்களைத் தன் கட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டுள்ள தேவ தேவதைகளுக்கு வடமொழியில் அதிஷ்டதாரி தேவா, அதிஷ்டதாரி தேவி என்று பெயர். இவர்களுக்கு உட்பட்ட பகுதி மிகவும் சிறியதாகவோ, பெரியதாகவோ, மிகப் பெரியதாகவோ அல்லது மிகச்சிறியதாகவோ கூட இருக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக இந்திரனை எடுத்துக் கொள்வோம். அவர் ஒரு அதிஷ்டான தேவன். அவர் அனைத்து மக்களின் போர்க்கருவிகளுக்கும் போரிடுபவரின் திறமைக்கும் அதிகாரி ஆவார். அதே போன்று ஹிரண்யகர்பரும் ஒரு அதிதேவன். அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளின் அனத்திற்கும் அதிகாரி ஆவார். அவர் அனைவரது மனத்தையும் தன் மனதாகவே எண்ணுபவர். 

-

“விராட்” என்பவர் அனைத்து உலகிலுள்ள பொருள்களையும் தன்னுடைய உடலாகவே கருதுகிறார்.இதை விளக்கும் வகையில் நம்முடைய மனித உடலையே எடுத்துக்கொள்வோம். ஓர் உடலானது தோலால் பாதுகாக்கப்பட்ட உலகமாகிறது. அந்த உடலுக்குள் எலும்புகள், நரம்பு மண்டலம், இரத்த ஓட்டம் மற்றும் பல நுண்ணிய திசுக்கள் அடங்கி உள்ளன. இரத்தத்தில் வெள்ளை அணுக்கள் இருப்பதை நாம் அறிவோம். அது வெளியிலிருந்து நோய்க் கிருமிகளால் நம் உடல் பாதிக்காமல் இருக்க ஒரு பாதுகாவலனாக வேலை செய்கிறது. ஏதாவது நோய்க் கிருமிகள் நம் உடலுக்குள் புகுந்து விட்டால் அவற்றுடன் போராடி அவற்றை அழித்து விடுகிறது. யாராவது அந்த வெள்ளை அணுவிடம் இதோ பார்? நீ இந்தத் தோலால் சூழப்பட்ட பிரபஞ்சத்திற்குள் இருக்கிறாய்.இங்கே ஓர் உயிர் இருக்கிறது. அதற்கு இந்த உடலே உலகம். அதுவே நீ வாழும் பிரபஞ்சத்திற்கு அதிதேவதை என்று கூறினால் அந்த வெள்ளை அணு அநேகமாக நீ என்ன கதை விடுகிறாயா? என்று கேட்கலாம். நாம் அந்த வெள்ளை அணுக்களைப் போன்றவர்கள் தான். நம்முடைய மன இயல்பானது அதிஷ்டான தேவ தேவதைகளை ஒப்புக் கொள்ளாது. ஆனாலும் இந்த விஷயமானது நகைப்பிற்குரியது என்று தள்ளிவிட எண்ணுவது மதியீனம். நம்மிடம் பாரபட்ஷம் இல்லாது இருப்பின் இவ்வாறாக விஷயங்கள் இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டும். இந்து மதமானது இத்தகைய விஷயங்கள் இருப்பதை ஒத்துக் கொள்கிறது.


 🅼🅰🅸🅽 🅿🅰🅶🅴

image83

தெய்வங்கள் மனித வடிவில் அவதரித்தல்

தெய்வங்கள் மனித வடிவில் அவதரித்தல்

  15

-

மதமானது சீர் குலைந்து அநீதிகள் தலைவிரித்து ஆடும் போது கடவுள் கருணைக் கொண்டு பூமியில் அவதரித்து அதர்மத்தை அழித்து நீதியை நிலைநாட்டி மதத்திற்குப் புத்துயிர்ச்சி அளிக்கிறார் என்பது இந்து மதக் கொள்கையாகும். அவ்வாறு தோன்றும் கடவுளை வட மொழியில் அவதாரம் என்றும் தமிழில் தெய்வம் மானுட உருவில் தோன்றுதல் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. உலகம் தோன்றிய காலந்தொட்டே கடவுள் பல முறை மனித உருக்கொண்டு தோன்றியிருக்கிறார். வருங்காலத்திலும் தேவை ஏற்படும் போது கடவுள் மனித உருவில் அவதரிக்கலாம். முதலாவதான சில அவதாரங்களில் மனித உருவில் இல்லாமல் சில கீழான ஜீவராசிகள் போன்று தோன்றினார். முதலாவதாக மீனாகவும் அடுத்த படியாக ஆமை வடிவிலும் , மூன்றாவதாக பன்றியின் வடிவிலும் தோன்றினார். பின்னர் பாதி உடல் மனிதனாகவும் மறு பாதி விலங்காகவும் இருக்குமாறு தோன்றினர். அதனைத் தொடர்ந்து எடுத்த அவதாரங்கள் அனைத்துமே மானுட உருவில் தான். அறிவியல் அடிப்படையில் நோக்குமிடத்து உலகில் தோன்றிய முதல் உயிரினம் மீன் போன்ற நீரில் வாழும் உயிரினங்களே. அதற்குப்பிறகு நீரிலும் நிலத்திலும் வாழும் ஆமை போன்றவை தோன்றின. அதைத்தொடர்ந்து நிலத்தில் மட்டும் வாழும் பன்றியினங்கள் தோன்றின. அவர்களுக்குப்பிறகு மனிதனின் மூதாதையர்கள் தோன்றினர். அவர்களிடம் முழுமையான அளவில் மனித இயல்பு இருக்கவில்லை. அவர்களிடம் விலங்கின் இயல்பும் மனிதனின் இயல்பும் கலந்த ஒரு வகையான நடையுடை பாவனைகளே இருந்தன. நாளடைவில் அவர்கள் முழுமனிதனின் இயல்புடையவர்களாக மாறினார்கள். கடவுளின் தெய்வீக அவதாரங்களின் வரிசையையும் பூமியில் மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் நமக்கு மிகவும் விந்தையாக இருக்கிறது. மனித வடிவில்லாது வேறு இழிந்த உயிரினமாகக் கூட கடவுள் ஏன் அவதரிக்க வேண்டும். என்று தோன்றலாம். அதற்கு விடையாக இந்து மதமானது நமது கவனத்தைக்கடவுளின் கருணை மயமான இதயத்தின் பக்கம் திருப்பி விடுகிறது. அதன் படி இவ்வுலகில் அனைத்து உயிரினங்களையும் அவரே படைத்துள்ளார்.என்பதாலேயேஅந்தக் கருணா மூர்த்தி அனைத்து ஜீவராசியின் வடிவிலும் தோன்றினார் என்பதாகும். இல்லையெனில் அவர் பாரபட்சமுடையவர் என்றாகிவிடும். 

-

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய இதிகாசமான பாகவதம் , கடவுளின் எண்ணற்ற அவதாரங்களை எடுத்துள்ளார் என்கிறது.மற்ற மத நூல்கள் வெறும் பத்து அவதாரங்களையே குறிப்பிடுகின்றன..(1)மத்ஸ்ய(2) கூர்ம(3)வராக(4)நரசிம்ம(5)வாமன(6) பார்க்கவ(7)ராம(8)பலராம(8b)கிருஷ்ண(9)புத்த(10)கல்கி என்ற பத்து அவதாரங்களாகும். வேதங்கள் தெய்வத்தின் அவதாரங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவதில்லை.வேதங்கள் ரிஷிகள் அல்லது முனிவர்களைப் பற்றியே பேசுகின்றன. எல்லா முனிவர்களிடமும் ஒரே அளவிலான தெய்வீகத்தன்மை காணப்படுவதில்லை. ஒரு சிலரே தங்களது தவத்தின் மகிமையால் தனிச்சிறப்புடையவர்களாகின்றனர்.

-

பிற்காலத்தில் இந்து மதத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளின் தத்துவ சாஸ்திரங்கள் விரிவடைந்தன.அவற்றின் படி புகழ்பெற்ற முனிவர்களை தெய்வீகத்தன்மை பொருந்தியவர்கள் என்ற பொருள் படும் படி அதிகாரி புருஷர்கள் என்று என்றழைத்தனர்.இத்தகையவர்கள் மனிதப்பிறவி எடுத்திருந்த போதிலும் அவர்களைச் சாதாரண மனிதர்களோடு இணைத்துப் பேசுவதில்லை.மிகப்பழமையான தத்துவ நூல் சாங்கியம். அது அதிகாரி புருஷனை ஈஸ்வர கோடி அல்லது கல்பனியாமக ஈஸ்வரன் என்கிறது. இத்தகைய தெய்வீக அவதாரங்களின் அற்புதக் காட்சிகள் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன.ஆனால் வேத காலத்திலோ அல்லது சாங்கியம் போன்ற தத்துவநூல்கள் வளர்ச்சி அடைந்தபோதோ அதைச்சரியாக விளக்க முடியவில்லை.பிற்காலத்தில் அதாவது புராணங்கள் வளர்ச்சி பெற்ற காலத்தில் தான் அதற்கான சரியான விளக்கம் தரப்பட்டது. 

-

வேத காலத்தில் பிற்பகுதியில் கூறப்பட்ட அதிகாரி புருஷர் , ஈஸ்வரகோடி, கல்பனீயாமக ஈஸ்வரன் என்ற அனைத்துமே புராண காலத்து தெய்வீக அவதாரங்களே அன்றி வேறு அல்ல. இது சில இந்து அறிஞர்களின் விளக்கமாகும். நல்வழியில் மக்களை ஊக்குவிப்பது. அவர்களை முக்தி அடையச் செய்வது என்ற இரண்டு காரியங்களை நிறைவேற்றவே கடவுள் பூமியில் அவதாரமெடுக்கிறார். கடவுள் அவராகவே தனது சக்தியையும் மனித நிலைக்கு வரையறுத்து க் கொள்கிறார். பின்னர் கடுமையான ஆன்மீக சாதனைகளை மேற்கொண்டு மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையை எய்தி தனது தெய்வீக த் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். பிறவியிலேயே அவர் முழுமையானத் தெய்வத்தன்மை உடையவர் என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். தெய்வீகத்தன்மையை அடைய அவர் எந்த விதமான ஆன்மீக சாதனைகளும் செய்ய வேண்டியதில்லை. சாதாரண மானுடனுக்கு ஊக்கத்தை ஏற்படுத்தவே அவர் சாதனைகள் செய்கிறார். எனவே அவரது குற்றமற்ற வாழ்க்கை மனித சமூகத்திற்கு முன் மாதிரியாக இருப்பதற்காகவே. கோழியானது தனக்குப் பசி இல்லை என்றாலும் தன்னுடைய குஞ்சுகள் இரையை எவ்வாறு கொத்தித் தின்ன வேண்டும் என்பதற்காக நிலத்திலிருந்து தானியங்களைக் கொத்தி விழுங்குவது போன்று, மனிதர்கள் தன்னைப் பார்த்து சாதனைகள் புரிய வேண்டும் என்பதற்காக தெய்வீக அவதாரமெடுத்த கடவுளும் சாதனைகள் புரிகிறார். தன்னை முழுமையாகச் சரணடைந்தவர்களின் பாவங்களைப் போக்கி அவர்களை முக்தி அடையச் செய்கிறார். இதையே பகவான் கிருஷ்ண பரமாத்மாவும் கீதையில் கூறியுள்ளார். எல்லா தர்மங்களையும் அறவே விட்டு என்னை மட்டுமே சரணடை நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன். வருந்தாதே. 


🅼🅰🅸🅽 🅿🅰🅶🅴

image84

செயலின் கோட்பாடு- கர்மா தியரி-விதி

செயலின் கோட்பாடு- கர்மா தியரி-விதி

  16

-

வட மொழியில் கர்ம வாதம் என்று சொல்லப்படும் செயலும் அதன் விளைவும் என்பதை இந்து மதம் நம்புகிறது. கர்ம என்றால் செயல் என்று பொருள்.சில சமயங்களில் செயலின் விளைவையும் குறிக்கும்.இதன் படி நற்செயல்களினால் நன்மையும் தீய செயல்களினால் தீமையும் விளையும் என்பதே அறியப்படுவது. செயல்களினால் ஏற்படும் நன்மைகளும் தீமைகளுமே “கர்ம பலம்” என்று வடமொழியில் சொல்லப்படுகிறது.ஒருவன் செய்யும் நல்ல செயல்கள் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. தீய செயல்களைச் செய்வதால் துன்பமும் மனக்கஷ்டமும் வரும். பௌதிகம் நமக்கு சக்தியின் சேமிப்பு க் கோட்பட்டினைத் தெரிவிக்கிறது. இக்கொள்கையின் படி சக்தியை ஒரு போதும் அழிக்க முடியாது ஒரு வகையான சக்தியை வேறு வகையானதாக வேண்டுமானால் மாற்றி அமைத்து க் கொள்ளலாம். இந்த க் கருத்தின் அடிப்படையில் தான் ஒருவன் செய்யும் செயலின் உருவமானது மாறி கர்மபலன் என்று ஆகிறது. இந்தச் சக்தியானது எய்தவனிடமே திரும்பி வரும் ஆயுதத்தைப் போன்று. செயலைச் செய்தவனிடமே உடனுக்குடனோ அல்லது காலதாமதமாகவோ வந்து சேருவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.செயலின் தன்மையைப் பொறுத்து அத அவனுக்க மகிழ்ச்சியையோ அல்லது வருத்தத்தையோ கொடுக்கிறது. அதனால் மனதும் உடலும் பாதிக்கப்படுகிறது. எனவே இத்தகைய கர்ம பலனிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது. அதனால் செயலைச் செய்தவனது மனத்தையும், உடலையும் பாதித்த பிறரது கர்மபலன் செலவழிந்து விடுகிறது. அதன் பிறகு அது செயலைச் செய்தவனை விட்டு விட்டு பிரபஞ்சத்தின் விரிந்த பண்டக சாலையான சக்தியின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடுகிறது. 

-

இந்தக் கொள்கையின் படி கடவுளால் படைக்கப்பட்ட எந்த ஒரு பிராணியின் இன்ப துன்பத்திற்கும் கடவுள் பொறுப்பாளி அல்ல. பிராணிகளின் சொந்த மகிழ்ச்சிக்கும் , கஷ்டங்களுக்கும் அவரவர்களே காரணமாகிறார்கள். அவர்களது நல்ல செயல்கள் அல்லது கெட்ட செயல்களுக்கு ஏற்றபடி அதன் விளைவான சுகத்தையோ துன்பத்தையோ அனுபவிக்க நேரிடுகிறது. எனவே கடவுள் அவர்கள் செய்யும் கர்மங்களுக்குத் தக்கபடி பலனை அளிப்பவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஒருவர் செய்த செயலுக்கேற்ற பலனை அடையச் செய்வதில் தவறு ஏதும் நடவாது. அவர் பார்த்துக் கொள்கிறார். அதனால் ஒருவன் செய்த கர்மத்தின் பலன் வேறு ஒருவனுக்குப் போகாது. ஒருவன் தனது சராசரியான வாழ்க்கைக் காலத்தில் எண்ணற்ற செயல்களைச் செய்கிறான். அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளும் எண்ணில் அடங்கா. அவனது செயல்களினால் ஏற்படும் விளைவுகள் உடனுக்குடன் அவனுக்கு வந்து சேராது. ஆனாலும் சில விளைவுகள் வரலாம். எடுத்துக்காட்டாக க் கூறுவோமேயானால் ஒருவன் தனது பழத் தோட்டத்தில் ஓர் ஆப்பிள் மரக்கன்றை நடுவதாக வைத்துக் கொள்வோம். சில சமயங்களில் அது வளர்ந்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே பழங்களை அளிக்கலாம். ஆனால் அவன் தீயிற்குள் கையை விட்டால் அதன் விளைவு உடனடியாகக் கிட்டும் அதாவது அவனது கை நெருப்பினால் சுடப்பட்டுக் காயமாகிவிடும். 

-

சஞ்சித கர்மம் மற்றும் பிராரப்த கர்மம்-

-

சிலருக்கு இயற்கையாக அமைந்த அவர்களது குணங்களுக்கு ஏற்ப சில செயல்களின் பலன்கள் தாமதமாக ஏற்படுகின்றன. அவற்றைக் காலம் முடிந்த பிறகும் கவனிக்கப்படாத வைப்பு நிதிகளுக்கு ஒப்பிடலாம். சில வைப்ப நிதிகள் தற்போதிலிருந்து சில ஆண்டுகளுக்க ப்பிறகு முடிவடையலாம். இதே போன்றே தாமதமாக விளைவுகளைக் கொடுக்கும் சில செயல்கள் அவற்றைச் செய்தவர்களது வாழ்நாள் முடிவடைவதற்குள் ஏற்படாமல் போகலாம். இத்தகைய செயல்களின் விளைவுகள் அதற்கான காலம் வரும் வரை சேமிப்புக் கணக்கில் பத்திரமாக இருக்கும். அந்தச் செயலைச் செய்தவனது எதிர்காலத்தில் அவனது செயல்களின் விளைவுகள் வரலாம். இவ்வாறாக இந்து மதத்தில் செயல்களைப்பற்றிய கொள்கையானது மறுபிறவிக் கொள்கையுடன் சேர்த்து கட்டப்பட்டிருக்கிறது.

-

கடந்த பிறவிகளில் ஒருவன் செய்த செயல்களின் கர்ம பலன்கள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். இவையே “சச்சித கர்மங்கள்” அல்லது முற்பிறவியில் செய்த கர்மங்களின் பலன்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவை நிதிநிறுவனங்களில் வெவ்வேறு தேதிகளில் முடிவடைகின்ற சேமிப்புக் கணக்குகளைப் போல் நிலைச் சக்தியாக இருக்கும். அந்த வைப்புக் கணக்கு முடியும் காலம் வந்தவுடன் அது இயங்கு சக்தியாக மாறி செயல்களைச் செய்தவனின் உடலையும் உள்ளத்தையும் தாக்கும். கர்மத்தின் பலனானது இது போன்று செயல்படத் தொடங்குவதையே “பிராரப்த கர்மம்” . என்பர். இந்து மதக் கொள்கையின் படி இந்தப் பிராரப்த கர்மம் ஒருவன் பிறக்கக் காரணமாவதோடு அவன் எவ்வளவு காலம் உயிரோடு இருப்பான் என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது. அத்தோடு அவன் வாழ்நாளில் அனுபவிக்கும் இன்பத்திற்கும் துன்பத்திற்கும் காரணமாக அமைகிறது. ஒருவனது பிராரப்த கர்மத்தின் பலன்கள் முடிவடைந்தவுடன் அவன் மரணத்தை எய்துகிறான். 

-

கடிகாரத்திற்குச் சாவி கொடுத்தால் அது எவ்வளவு காலம் ஓடும் என்பதை நாம் அறிவோம். அத்தனை மணிக்காலம் ஓடிய கடிகாரம் குறிப்பிட்ட நேரம் வந்தவுடன் நின்று விடும். அதே போன்றே பிராரப்த கர்மமானது ஒருவனைக் குறிப்பிட்ட காலம் வரை ஆட்டி வைத்து விட்டு அதன் பலன்கள் முடிந்தவுடன் ஓய்ந்து விடும். 

-

கிரியா கர்மா- ஆகாமி கர்மா

-

இப்பிறவியில் செய்த எந்த செயல்களாக இருந்தாலும் அல்லது அந்தச் செயல்களின் விளைவுகளை் எப்படிப்பட்டதாயினும் அதை வடமொழியில் கிரியா கர்மா அல்லது ஆகாமி கர்மா என்கிறார்கள். இப்பிறப்பில் செய்த எத்தகைய கிரியமான கர்மத்தினால் உடனடியாக பலன் கிட்டும் என்பதை இந்து மத நூல்கள் கூறுகின்றன.துறவிப் பெருமக்களைக் கொலை செய்தல் அல்லது பெண்களைக் கொலை செய்தல் போன்ற மிகக் கொடிய குற்றங்களைச் செய்பவர்கள் அதனால் விளையும் கெட்ட பலன்களை இப்பிறவியிலேயே அனுபவிப்பார்கள். நற்செயல்களைச் செய்தல் அல்லது மிகவும் மோசமானதல்லாத கெட்ட செயல்கள் ஆகியவற்றின் பலன்கள் உடனே கிட்டாது. ஆனால் அச்செயல்களினால் ஏற்படும் பலன்கள் அந்த மனிதனின் வாழ்க்கைக் காலத்திலேயே அவன் கணக்கில் சேமிப்பாக இருக்கும். அப்போது அது கிரியா கர்மம். அதுவே அவனது கணக்கில் சஞ்சித அல்லது திரண்ட கர்மமாக ஆகிவிடும். 



image85

இந்து மதக் கண்ணோட்டத்தில் தற்கொலை

இந்து மதக் கண்ணோட்டத்தில் தற்கொலை

  17


-

தன்னுடைய உடல் என்னும் கடிகாரத்தை ஒருவன் அது முழுமையாக ஓடுவதற்குள் அதாவது தானாக மரணம் எய்துவதற்கு முன் தற்கொலை செய்து கொள்வானேயாகில் அவன் மிகப்பெரிய தவற்றை செய்தவனாகிறான். அவனுடைய கர்ம பலன்கள் அத்தோடு நின்று விடாது. வேட்டை நாய் ஒருவனைத் துரத்துவது போல் அடுத்த உலகிற்கும் சென்று துரத்தும். இந்த அகால மரணத்தால் அவன் தனது முழு வாழ்நாள் தீரும் வரை என்னென்ன கஷ்டங்களை அனுபவிக்க வேண்டி இருந்திருக்குமோ அதைப் போன்ற பல மடங்கான துன்பங்களை சகிக்க வேண்டி வரும். எனவே இந்து மதமானது தற்கொலையைமிகவும் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது.

-

குழந்தைப்பருவத்தில் இறப்பதைப்பற்றிய இந்து மதக்கருத்து- 

-

மறு பிறவி என்பதன் கண்ணோட்டத்தில் புதியதாகப் பிறந்த குழந்தையைத் “தூய்மையான ஆன்மா” என்றோ குற்றமற்ற ஆன்மா” என்றோ இந்து மதம் கருதுவது கிடையாது.பிறந்த உடனேயே இறக்கும் குழந்தைச் சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறது என்றோ அது முக்தி பெற்று விட்டது என்றோ இந்து மதம் நம்பவதில்லை. தனிப்பட்ட ஒவ்வொரு பிறவியும், வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் சந்தோஷங்களும் மற்றும் துன்ப அனுபவங்களும் ஆன்மீகப் பாதையில் வளர்வதற்கான வாய்ப்பாக அமைகிறது. குழந்தையாகவே இறப்பவருக்கு அந்த வாய்ப்பு போய்விடுகிறது. அதிக அளவில் கெட்ட கர்மங்களைச் செய்தவர்கள் அந்தக் கர்மங்கள் தீரும் வரை பிறந்து பிறந்து குழந்தையாகவே இறந்து விடுவார்கள். அந்தக் கெட்ட கர்மங்கள் காரணமாக மிகவும் துன்பத்தைக் கொடுக்கக் கூடியதும் பயனற்றதுமான பிறப்பு-இறப்பு என்கின்ற சுழற்சியில் மாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.இதனால் உலகில் பிறந்து வாழும் மிகக்குறுகிய கால அளவில் எந்தவிதமான ஆன்மீகவளர்ச்சியிலும் ஈடுபட முடிவதில்லை. 

-

பொதுவாக ஒரு துறவிக்கு உடல் கோளாறுகளோ அல்லது மனக் கஷ்டங்களோ வராது என்ற தவறான கருத்து சில மனிதர்களின் மனத்தில் உள்ளது. அவர்களது கருத்தின் படி துறவி முழுவதும் தூய்மையான நிலையில் இருப்பவர். எனவே அவர்கள் சாதாரண மனிதர்களைப்போன்று உடலாலும் மனத்தாலும் துன்பப்படக்கூடாது. ஒரு துறவிக்குக் கடந்த காலம் உண்டு. ஒரு பாவிக்கு எதிர் காலம் உண்டு என்ற ஒரு கூற்று உள்ளது.அதன் படி ஒரு துறவி ஏன் கஷ்டப்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களது வாதம். ஒரு துறவி அவரது முற்பிறவிகளில் சில கெட்ட கருமங்களைச் செய்திருக்கலாம். அதனுடைய விளைவாக இந்தப்பிறவியில் அவர் உடலாலோ அல்லது உள்ளத்தாலோ கஷ்டப்படலாம்.தற்போது ஆன்மீக சாதனைகளின் காரணமாக உயர்ந்த நிலையை எய்தப் பெற்றாலும் கடந்த காலத்தில் செய்த பிராரப்த கர்மத்தின் கெட்ட முடிவுகள் தீரும் வரை அவர் கஷ்டங்களை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். கர்மக் கோட்பாட்டின்படி ஒரு மனிதன் கடுமையான தவங்களைச் செய்து ஆன்மீக முன்னேற்றம் கண்டு சிறந்த முனிவராகத் திகழலாம். அவரது தவமானது அவரது சஞ்சித கர்மங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்கி விடுகிறது.ஆனாலும் அவர் சாகும் வரை பிராரப்த கர்மத்தின் பவனை அனுபவிக்காமல் இருக்க முடியாது. இந்து மதத்தில் இதை விளக்க ஓர் உவமை உள்ளது. ஒரு வேடன் தனது அம்பாறத் துணியில் பல அம்புகளை வைத்திருப்பதாகக் கொள்வோம். இதை சஞ்சித கர்மத்திற்கு ஒப்பிடலாம்.அவன் அதிலிருந்து ஓர் அம்பை எடுத்து வில்லில் பூட்டி அதை எய்துவதாகக்கொள்வோம். அவனால் விடப்பட்ட அம்பு பிராரப்த கர்மத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாகும் ஒரு முறை அம்பை எய்தவுடன் வேடனுக்கு வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்பின் மீது எந்த வித கட்டுப்பாடோ அதிகாரமோ கிடையாது. அந்த அம்பானது வேகத்துடன் காற்றின் வழியே சென்று தனது முழுசக்தியையும் இழந்தவுடன் தரையில் விழுந்து விடும். வேடனுக்குத் தான் எய்த அம்பின் மீது எவ்வாறு எத்தகைய கட்டுப்பாட்டையும் விதிக்க முடியாதோ அதே போன்றதே பிராரப்த கர்மமும்..

-

அவதாரம் இத்தகைய கர்ம பலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது,

-

சாதாரணமான முனிவர்கள் அல்லது துறவிகளுக்குப் பிராரப்த கர்மத்திலிருந்து விலக்கு கிடையாது. 

அவர்களும் சராசரி மக்களைப் போன்று பிராரப்த கர்ம பலனை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். 

மேற்கூறப்பட்ட சட்டதிட்டங்களுக்கும் விதி விலக்கு உண்டு. இறைவனின் அவதாரத்தை இத்தகைய கர்மபலன்கள் எந்த வகையிலும் கட்டபடுத்த முடியாது.பூவுலகில் மனித வடிவில் அவதரிப்பதற்காகத் தன்னுடைய மாயா சக்தியைக் கொண்டு தானே ஓர் உலகியலுக்குட்பட்ட உடலைத் தோற்றுவித்து அதனுள் நுழைந்து விடுவார். தன்னிடம் சரணடைபவர்களின் பாவங்களையும் கர்ம பலன்களையும் தனது அளப்பரிய கருணை காரணமாக எடுத்து க் கொண்டு அவர்களுக்கான இந்தப் பூவுலகில் மனித வடிவில் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார். அவர்களுக்கு  அந்தப் பாவங்களிலிருந்தும் பிராரப்த கர்மபலன்களினின்றும் விடுதலைக் கிடைக்குமாறு செய்து முக்தியளித்து விடுகிறார். 

அவர் இந்தப் பூவுலகில் வாழும் போது எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் அதனால் எத்தகைய கர்ம பலனும் உண்டாகாது.


  

பிறப்பின் போது துன்பம்-(கர்மம் மற்றும் மறுபிறப்பின் கண்ணோட்டத்தில்)

ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போதே குருடாக ப் பிறக்கிறது. மற்றொரு குழந்தை உடற்குறைபாடுகள் ஏதுமின்றி பிறக்கிறது. ஏன்? 

அது கடவுளின் திருவுளப்படி பிறக்கிறது என்று கூற முடியாது. கடவுள் பாரபட்சம் உடையவராகவோ, தன்னிஷ்டம் போல் எதையும் செய்பவராக இருந்தால் தான் அவ்வாறு கூறலாம்.இந்து மதமானது இத்தகைய வித்தியாசமான செயல்களுக்கு மறுபிறவி மற்றும் கர்மபலன்களின் அடிப்படையில் விளக்கம் அளிக்கிறது.

ஒரு குழந்தை குருடாகப் பிறப்பது அது தன்னுடைய முற்பிறப்பில் செய்த கெட்ட காரியங்களின் பலனாக இருக்கலாம் . கடந்த பிறவிகளில் செய்த செயல்களினால் சேர்த்து வைக்கப்பட்ட கர்மபலனால்தான் இப்பிறவியில் பார்வையற்ற தன்மை ஏற்பட்டுள்ளது.. 

கர்ம பலன்கள் மனித வாழ்வை முழுவதுமாக அடக்கி ஆள்வதில்லை- முற்பிறவிகளில் செய்த கர்மபலன்கள் காரணமாகவே ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் அனைத்துச் செயல்களும் நிகழ்கின்றன என்பதை இந்து மதம் ஒரு போதும் கூறவில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.

அவன் தன் வாழ்வில் சந்திக்கும் எத்தனையோ சக்திகளுள் கர்மபலனும் ஒன்று. இவ்வாறு அவனை எத்தனையோ சக்திகள் அடக்கி ஆண்டாலும் அவன் தனது. விருப்பத்திற்கு இணங்க நடக்கவல்ல சிறிது சுதந்திரமும் உண்டு . அவன் அந்த சிறிதளவுள்ள உரிமையைப் பயன்படுத்தித் தனக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள கஷ்டங்களிலிருந்தும் துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இறையனுபூதியை அடைய முயன்றால் விடுதலைக் கிட்டும். 

இந்து மத நூல்கள் அதிலும் குறிப்பாக பகவத்கீதை ஒருவன் தன்னுடைய பிராரப்த கர்மத்தைத் தவிர மற்ற கர்ம பலன்களின் கொடுமையிலிருந்து விடுபடும் வழி வகைகளைக் கூறுகிறது.

தான் செய்யும் செயல்களின் பலனை எதிர்பாராமல் ஒருவன் கர்மம் புரிய வேண்டும். என்று கூறுகிறது. ஒரு ஆன்மீக சாதகன் தான் செய்யும் செயல்களின் பலன்கள் அவனுக்காக அல்ல. கடவுளை மகிழ்விக்கவே என்ற உணர வேண்டும். இத்தகைய மனப்பக்கவத்தோடு செயல்பட்டால் அவன் இந்த வாழ்க்கையில் செய்யும் கிரியா கர்மங்களினால் விளையும் பாதிப்புகளிலிருந்து விடு பட முடியும்.

(செய்த செயலின் பலன் உடனே கிட்டாமல் காலம் கடந்து கிடைக்கும் பலன்) இதனால் அவனது மனம் தூய்மை அடையும். அது இறைக்காட்சி கிட்ட வழிவகை செய்யும். இறைக்காட்சி கிட்டி விட்டால் அவனது சஞ்சித கர்ம பலன் அழிகிறது. அத்தோடு திரும்பத் திரும்ப பிறந்து பிறந்து இறக்கம் தொல்லையிலிருந்து விடுபட்டு முக்தியும் கிட்டும். இப்புவியில் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் தப்ப முடியாதபடி தடுத்து நிற்கும் பிராரப்த கர்மத்தை ஒழிக்கப் பாடுபட வேண்டும். 

அது ஒருவன் பூரணமாகக் கடவுளைச் சரணடைவதால் மட்டுமே கூடியது. தூய அன்னை சாரதா தேவியார்(1853-1920) இந்தியாவின் பெண்பால் துறவிகளுள் தலை சிறந்தவர். அவர் இந்தக் கூற்றை முழுமையாக ஆதரிக்கிறார். அவர் கூறுவதாவது கடவுளை முழுமையாகச் சரணடைவதால் ஒருவர் தன்னுடைய பிராரப்த கர்மத்தின் கொடுமையான பலன்களைப் பெரும்பாலான அளவில் குறைத்துக் கொள்ள முடியும். 

அவனுக்கு ஒரு வாளினால் பெருங்காயம்(பெரிய காயம்) ஏற்பட வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தால் அது மாறி ஒரு சிறிய ஊசியினால் குத்திய துன்பம் மட்டும் ஏற்படும் படி ச் செய்து விடும்.

image86

இந்து மதத்தில் இறையருள்

இந்து மதத்தில் இறையருள்

18  


-

ஒர மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கும் இன்பத்திற்கும் துன்பத்திற்கும் அவனே காரணம் என்பதைக் கண்டோம். கடவுள் தான் மனிதனுடைய கர்ம பலனுக்கு ஏற்றவாறு ஒருவனுக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் அளிப்பவர். அவரது பங்கு ஒரு வங்கியில் பணிபுரியும் காசாளரின் நிலை போன்றது.

ஒரு மனிதனின் சேமிப்புப் பணத்திற்கு ஏற்றபடி தான் காசாளர் பணம் கொடுக்க முடியும். ஒருவனுடைய கணக்கில் முதலீடும் வட்டியும் இருக்கும் வரைதான் பணம் பெற முடியும். அப்படியிருக்கும் போது இந்து மதத்தில் கடவுளின் அருளுக்கு ஏது வாய்ப்பு? 

இக்கேள்விக்கு விடையளிக்கும் வகையில் இந்து மதம் கடவுளின் அருள் என்பது நிபந்தனைக்கு உட்பட்டதன்று என்கிறது. நிபந்தனைக்குட்பட்டுக் கிடைக்கும் பரிசு உண்மையில் அருள் என்று ஒப்புக் கொள்ள முடியாதது. 

இவ்வாறு பார்த்தோமானால் கடவுள் அருள் என்பது பாரபட்சமானது. நிபந்தனைக்குட்படாதது.

சூரியனது ஒளியானது நல்லவருக்கும் கெட்டவருக்கும் ஒன்றாகத்தானே கிடைக்கிறது. அதே போன்றேகடவுளும் எந்த வித பாரபட்சமும் இன்றியே தனதருளைப் பொழிகிறார். 

கடவுளின் அருளை நல்ல மனிதர்கள் நல்ல காரியங்களுக்காகச் செலவிடுகிறார்கள். கெட்டவர்கள் அதை கெட்ட வழியில் செலவழிக்கிறார்கள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இதை ஒரு அழகிய உவமையால் விளக்குகிறார். 

ஒரு சிறிய அறையில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த வெளிச்சத்தில் ஒரு மனிதன் புனித நூலைப் படித்து க் கொண்டிருக்கிறான். 

அதே அறையில் மற்றொரு மனிதன் அதே விளக்கின் ஒளியில் பொய்க் கணக்கு எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த உவமையில் விளக்கின் ஒளி என்பது கடவுளின் அருளுக்கு ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்த ஒளி பாரபட்சமற்றது. இருவருக்கும் ஒரே மாதிரியான வெளிச்சத்தையே தருகிறது. 

அந்த வெளிச்சத்தை இரு மனிதர்களும் இரு வெவ்வேறான செயல்களுக்குப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஒருவன் நற்காரியத்தையும் மற்றவன் கெட்ட காரியத்தையும் செய்கிறான். ஆனால் அந்த இருவருள் ஒருவன் துறவி ஆவான். மற்றவன் சிறைக்கு செல்வது உறுதி. 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கூற்றுப்படி கடவுளின் அருள் என்னும் காற்றானது எப்பொழுதும் வீசிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. இந்த உலகில் வாழும் மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு பாய்மரக்கப்பலுக்குச் சொந்தக்காரர்கள். பாய்மரத்தை அவிழ்த்து விடாவிட்டால் படகைச் சரியாகச் செலுத்த முடியாது. 

காற்றின் உதவியை முழுமையாக அடைய முடியாது. கடவுளது அருள் என்னும் பாய்மரத்தை அவிழ்த்து விடுவதால் வாழ்க்கை என்னும் படகு செம்மையாகச் செல்ல முடியும். இதில் பாய்மரத்தை அவிழ்த்து விடுவது என்பது ஒருவரது சொந்த முயற்சிக்கு ஒப்பானது. இவ்வாறு பார்த்தோமானால் சுய முயற்சியினால் அன்றி கடவுள் அருளைப் பெறவும் முடியாது. அந்த அருளினால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியையும் அனுபவிக்க முடியாது. 

-

முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டவையே நமது செயல்கள் என்னும் கொள்கை

-

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் நடக்கும் அன்றாடச் செயல்கள் யாவும் கடவுளின் விருப்பப்படி தான் நடைபெறுகிறது என்ற கொள்கையை நம்புபவர்களும் உண்டு. அவ்வாறு நடைபெறும் நிகழ்வுகளில் மனிதன் எந்தவிதத்திலும் தலையிட்டு தன் இச்சைப்படி மாற்றிக் கொள்ளக் கூடிய வாய்ப்பே கிடைக்காது. 

இவ்வாறு இருக்கும் போது செயல்கள் பற்றிய கொள்கை வலுவானது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியாது தள்ளவும் முடியாது. 

எது எப்படியிருந்தாலும் இந்து மதம் மேலே கூறப்பட்ட கொள்கைகளை செல்லத்தக்கதாக ஏற்றுக் கொள்ளுகிறது. இந்து மதத்தின் கொள்கைப்படி எந்த ஒரு மனிதன் தான் செய்யும் காரியங்கள் அனைத்தும் தன் விருப்பப்படி நடக்கிறது என்று எண்ணும் வரை செயல்களின் கோட்பாடு நம்பத்தக்கதாகிறது. 

அவ்வாறு நினைக்கும் மனிதன் தான் செய்யம் செயல்களினால் விளையும் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் தானே பொறுப்பு என்ற முடிவுக்கு வருவான். 

ஒரு தனிப்பட்ட மனிதன் தன்னடைய இடையறாத ஆன்மீக சாதனைகள் மூலம் மனத்தை மிகவும் தூய்மை உடையதாக மாற்றிக் கொள்ள முடியும். அத்தகைய நிலையானது படிப்படியாக உயர்ந்து சிறந்த தூய்மையைப்பெறுகிறது. இத்தகைய உயர்நிலையை எய்தும் ஒருவனுக்குத்தான் தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறோம் என்னும் எண்ணம் மறைந்து விடும். 

தன்னால் எந்த ஒரு செயலும் செய்யப்படவில்லை என்பதை உணருகிறான். தன்னுடைய உடல் எண்ணம் செயல் யாவற்றையும் இயக்குபவன் கடவுளே என்ற அசையாத முடிவிற்கு வருகிறான். கடவுளின் கையினால் இயக்கப்படுகின்ற ஓர் இயந்திரமாகவே தன்னை எண்ணிக் கொள்கிறான். 

அத்தோடு கடவுள் செய்யும் எந்த ஒரு செயலும் தன்னுடைய ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கே என்ற முடிவிற்கு வந்து விடுகிறான். இத்தகைய மேலான ஆன்மீகப் பயிற்சியினால் ஏற்பட்ட மனத்தெளிவின் காரணமாக அனைத்துச் செயல்களும் மனிதனின் வாழ்வில் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது என்ற கொள்கை ஏற்புடையதாகக் கருதப்படும். இந்த நிலை வந்த பிறகு செயல்முறைக் கோட்பாடு ஒத்துக்கொள்ளப்பட மாட்டாது. 

ஒரு மனிதனின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு ஏற்றவாறே மேலே கூறப்பட்ட கொள்கைகள் ஒத்துக்கொள்ளப்படும். இதற்கு இடைப்பட்ட நிலையில் உள்ள சாதகன் ஒரு சில நிகழ்சிகளைக் கடவுளின் விருப்பப்படி நடக்கிறது என்றும் மற்றவைகளை தான் பூர்வ ஜன்மத்தில் செய்த கர்மபலனால் தான் நடைபெறுகிறது என்று முடிவிற்கு வருகிறான்.

image87

மறு பிறப்புக்கொள்கை

மறு பிறப்புக்கொள்கை

 19 

-

இந்து மதம் தோன்றிய காலந்தொட்டே மறுபிறவி என்ற எண்ணமும் தோன்றியிருக்க வேண்டும். மத சம்பந்தமான கல்வியைப் பயிலும் மாணவனைப் பொறுத்தவரை மறுபிறவி என்பது ஒரு தெய்வீகக் கோட்பாடு . 

பெரும்பாலான இந்துக்கள் இதை மெய்யான கருத்து என்றே கருதுகிறார்கள்.

(1)ஜாதிஸ்மரஸ் அதாவது தனது முற்பிறப்பு அல்லது பிறவிகள் பற்றிய நினைப்பு இருப்பவர்கள்.

(2) மத நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள சான்றுகள் அல்லது முனிவர்களின் வாழ்க்கை ஆகிய இரு வழிகளில் இந்த மறுபிறவிக்கொள்கைகளுக்கு ஆதாரங்கள் கிடைக்கின்றன. 

இந்து மத சம்பந்தமான இலக்கியங்களில் மறு பிறவி பற்றிய எண்ணற்ற சான்றுகள் கிடைக்கும். 

பகவத்கீதை எனப்படுவது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக அவதரித்த போது தன்னுடைய சீடனான அர்ஜீனனுக்கு அளித்த உபதேசமாகும். அதில் அவர் அர்ஜீனனிடம் ஓ அர்ஜீனா! கடந்த காலத்தில் நீயும் நானும் பலமுறை பிறந்து இருக்கிறோம். உனக்கு அப்பிறப்புக்களைப் பற்றிய நினைவு இல்லை. 

ஆனால் நான் அவை அனைத்தையும் நினைவில் வைத்து இருக்கிறேன் என்றார். இந்த ஓர் இடத்தில் கூறப்பட்டதை வைத்து கண்ணபிரானை ஜாதிஸ்மரன் அதாவது கடந்த காலப்பிறவிகளின் நினைவை உடையவன் எனலாம். ஆனால் அர்ஜீனனை அவ்வாறு கூற இயலாது.கண்ணபிரானைப் பொன்ற தெய்வீகப்பிறவிகள் மட்டுமல்லாது தூய எண்ணம் கொண்ட முனிவர்கள் கூட அவர்கள் விரும்பினால் அவர்களது கடந்த காலப்பிறவிகளைப் பற்றிய விஷயங்களை நினைவு கூறலாம்.

தெய்வப்பிறவிகளாகவோ அல்லது முனிவர்களாகவோ இல்லாத போதிலும் இத்தகைய அபூர்வமான நினைவாற்றலை உடைய சிலர் இருந்தனர். அத்தகையோரின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவானதாகவே இருந்தது. இவ்வாறு பல சான்றுகளை நம்பத்தக்க ஆய்வுகளின் மூலம் உண்மையென்று நிரூபித்திருக்கிறார்கள். மறு பிறவி பற்றிய கொள்கையானது பல விஷயங்களை விளக்கிக் கூறினாலும் போதுமான அளவு விளக்கம் இல்லை. மொஜார்ட் போன்ற குழந்தைப்பருவத்திலேயே அதிமேதாவியாக விளங்குபவர்களின் திறமையை அது பரம்பரையானது என்றோ கூறி விளக்க முடியாது. 

இதை மறு பிறவி பற்றிய கொள்கையினால் மட்டுமே விளக்கமாகக் கூற முடியும். அதிமேதாவியாக விளங்கும் பாடகர் முற்பிறவியில் ஒரு சிறந்த பாடகனாக இருந்திருக்க வேண்டும்.அந்தத் திறமைகளை இப்பிறவியிலும் தொடர்ந்து கொண்டு வந்திருக்கலாம்.

ஏன் ஒருவர் மறு பிறவி எடுக்க வேண்டும்? என்ற வினாவிற்கு இந்து மதம் கூறும் பதில் இது தான். ஒருவன் நிறைவேறாத ஆசைகளுடன் இறந்திருந்தால் அதுவே அவனது மறுபிறப்பிற்கான முக்கியமான காரணமாக அமைகிறது. இதைப்பற்றிய தெளிவான அறிவைப் பெற விரும்புபவர்கள் இறப்பும் அதற்கு அப்பாலும் என்ற இந்துக்களின் கருத்துக்களைப்புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

-

மனிதனின் திடமானதும் நுட்பமானதுமான உடல் மனிதனின் ஸ்தூல சூட்சும சரீரம்

-

இந்து மதத்தின் விளக்கப்படி மனிதனுக்கு ஸ்தூலமானது (நாம் நேரில் காணும் திடமான உடல்) சூட்சும்மானது(கண்ணுக்குப்புலப்படாத உடல்) என இரண்டு வகையான உடல்கள் உள்ளன.நம்முடைய உடல் ஸ்தூல சரீரம் எனப்படுவது.மனம்,அறிவு,உணர்ச்சி உறுப்புகள், செயல் உறுப்புகள், உயிர் சக்தி ஆகியவை சூட்சும சரீரத்தில் அடங்கும்.கண்கள், காதுகள்,மூக்கு , நாக்கு, தோல் ஆகியவை உண்மையில் உணர்வு உறுப்புக்களாகக் கருதப்படுவதில்லை. அவை பார்த்தல் , கேட்டல், நுகர்தல் மற்றும் தொடுதல் போன்றவற்றால் வெளியுலகுடன் தொடர்பு கொள்ளவல்ல இயங்கும் அலுவலகங்களாகவே கருதப்படுகின்றன. உண்மையான உணர்ச்சி உறுப்புகள் மிகவும் நுட்பமானவை.-

-

இறப்பும் பிற உலகங்களும்(உயிரின் பல்வேறு நிலைகளில்)

-

ஒருவன் இறந்துப் போனால் அவனது ஸ்தூல உடல் கீழே கிடக்கும். அவனது சூட்சும உடல் பல்வேறு வகையான நிலைகளுக்குச் செல்கின்றன. அத்தகைய இடங்களுக்கு வட மொழியில் லோகம் என்னும் சொல் உள்ளது.(பொதுவாக அனைவருக்கும் தெரிந்தது மூன்று லோகங்கள்) 

அவை சுவர்க்க லோகம்,

மத்ய லோகம்,மற்றும் பாதாளம் என்ற பெயர்களில் அழைக்கப்படுகின்றன. 

ஆனால் புனித நூல்கள் மேலும் பல லோகங்களைப் பற்றிக் கூறுகின்றன.) 

இந்தப்பூவுலகானது பூர்லோகா எனப்படுகிறது.

இதையன்றி இன்னும் எண்ணிலடங்கா லோகங்களும் உள்ளன. 

அவை பல்வேறு வகைப்பட்ட அதிர்வுகளைக்கொண்ட உலகங்களாகும். அவை அனைத்துமே ஒரே வெளியில் தான் உள்ளன. இந்த உலகம் என்னும் சமதளத்திற்கு மேலாகவோ அல்லது கீழாகவோ இல்லை.அதே பரப்பைச் சார்ந்த இடத்திலேயே உள்ளன.இத்தகைய லோகங்கள் எண்ணிக்கைக்கு அதிகமாக இருப்பதால் எவராலும் அவற்றைப் பட்டியலிட்டுச் சொல்ல முடியாது. 

இந்து மதமானது இந்தப் பூலோகத்தையும் சேர்த்து மொத்தம் பதினான்கு லோகங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறது. 

அவை சத்திய லோகம், 

தபோ லோகம், 

மகர லோகம்,

ஜன லோகம்,

ஸ்வர் லோகம்,

புவர் லோகம்,

பூர் லோகம், 

அதல லோகம்,

விதல லோகம் , 

சுதல லோகம்,

ரசாதல லோகம்,

தலாதல லோகம்,

மகாதல லோகம், 

பாதாளலோகம் என்று சொல்லப்படுகின்றன. 

இவற்றுள் முதல் மூன்று லோகங்கள் உயர்ந்த லோகங்களாகவும்,

மீதி ஏழு லோகங்களும் தரம் குறைந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றன. 

கௌஷீதகீ உபநிடதத்தில் பிரம்ம லோகம், பிரஜாபதி லோகம், இந்திர லோகம்,ஆதித்ய லோகம், வருண லோகம்,வாயு லோகம் மற்றும் அக்னி லோகம் ஆகிய ஏழு உலகங்கள் உயர்வான லோகங்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பூர் லோகத்தில் காணப்படும் நிபந்தனைகளுக்குத் தக்கபடி தான் மேலான அல்லது தரக்குறைவான என்ற உரிச்சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 

உயர்வானதாகக் கூறப்பட்ட உலகங்களில் பார்த்தோமானால் இப்பூவுலகில் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள் ஆன்மீக ஆனந்தம் போன்றவை ஏறுவரிசையில் காணப்படும்.

அதே போல் கீழ் லோகங்களில் இறங்கு வரிசையில் கஷ்டங்களும் துன்பங்களும் அதிகமாக இருக்கும்.இந்த இன்பங்களையும், துன்பங்களையும் உடலை விட்டுப் பிரிந்த ஆன்மாவானது மனத்தினால் மட்டுமே அனுபவிக்க முடியும்.ஒருவனுடைய மனத்தூய்மையின் அளவினைப் பொருத்தே அவன் தன் சூட்சும உடலுடன் அந்தந்த லோகத்தை அடைவான்.கடந்த காலத்தில் அவன் செய்த வினைகளுக்கு ஏற்றபடி உடலைப்பிரிந்த உயிர் மேலே கூறப்பட்ட உலகங்களில் சிறிது காலம் தங்கி துன்பத்தையோ அல்லது இன்பத்தையோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை அனுபவிக்கும்.


  

நிறைவேறாத ஆசையே மறு பிறவிக்குக் காரணம்-

-

ஒரு மனிதன் மிகவும் தீவிரமான ஓர்ஆசை நிறைவேறாத நிலையில் இறந்துப் போனால் அந்த ஆசையும் இந்தப் பூவுலகில் தான் நிறைவேற முடியும் என்று இருந்தால் அவனுடைய மனம் வேறு உலகில் இருந்தாலும் நிறைவேறாத ஆசைகள் காரணமாகவே அவன் மறுபடியும் இப்பூவுலகில் பிறக்க நேரிடுகிறது. இதை விளக்க ஓர் எடுத்துக்காட்டைக் கூறலாம். ஒருவன் வசிக்கும் ஊரிலுள்ள உணவகத்தில் மிகச்சுவையுடன் கூடியதும் மணமுள்ளதுமான ஒரு வகை உணவு கிடைப்பதாக எடுத்துக்கொள்வோம்.அவன் வசிக்கும் இடத்திலிருந்து உணவகம் பத்து மைல் தொலைவில் இருக்கிறது. ஒரு நாள் அவனுக்கு அந்த குறிப்பிட்ட வகையான உணவை உண்ணும் ஆசை எழுகிறது.அந்த ஆவலின் தூண்டுதலால் தனது காரை எடுத்துக்கொண்டு அங்கே செல்கிறான்.அவ்வாறே இவ்வுலகை நீத்த ஆன்மா தன் நிறைவேறாத ஆசையைப்பூர்த்தி செய்து கொள்ளத் திரும்பவும் இப்பூமியில் வந்து பிறக்கிறது.

-

மறு பிறப்பு –ஆன்மீக சாதனை செய்ய ஒரு வாய்ப்பு-

மறு பிறவியானது ஒருவனுக்கு ஆன்மீக சாதனைகளைத் தொடர்ந்து செய்து ஆன்மீக முன்னேற்றம் அடைவதற்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது.இறையனுபூதியின் மூலம் அவன் முடிவில் ஆன்மீகத்தின் உச்சியைத் தொடுகிறான். கடவுளை உணர்ந்து கொள்வதால் அவன் ஆசைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகிறான். அவனுக்குத் தேவை என்பதே இல்லாது போகிறது.அவன் பிறப்பு, இறப்பு என்ற தளைகளிலிருந்து விடுபட்டு விடுகிறான்.இத்தகையவனை ஜீவன் முக்தன் (முக்தியடைந்த ஆன்மா) என்பார்கள். 

ஆன்மாவின் மறுபிறப்பு-

-

இந்து மதத்தில் ஆன்மாக்களின் மறுபிறப்பு என்பது உள்ளது.சாதாரணமாக ஒரு மனிதனுடைய ஆன்மா முக்தி நிலை எய்தும் வரை திரும்பத் திரும்ப மறு பிறவி எடுக்கிறது. சில சமயங்களில் அபூர்வமான சில விதி விலக்குகளும் இருக்கலாம்.இத்தகைய ஆன்மாக்கள் ஒரு முறையோ அல்லது இரண்டு தடவைகளோ மனிதனல்லாத பிறவியெடுத்து தனது கெட்ட கர்மாக்களின் பலனைத் தீர்த்துக் கொள்ளலாம்.அந்தக் கெட்ட கர்மாக்களின் பலன்கள் தீர்ந்தவுடன் மறுபடியும் மானிடனாகப் பிறந்து முறைப்படி ஆன்மீக சாதனைகள் புரிந்து விடுதலை அடைகிறான்.

-

இனங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியும் மறு பிறப்பும்

-

மறு பிறப்பு என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாதவர்கள் சில சமயங்களில் வாதம் புரிவார்கள். அவர்களின் வாதப்படி உலகம் தோன்றிய காலந்தொட்டு இது வரை எவ்வளவோ பேர் பல பிறவிகள் எடுத்து முக்தி அடைந்திருந்தால் உலகிலுள்ள மனிதப்பிறவிகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக்குறைந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு மறுப்புக் கூறும் வகையில் இந்து மதமானது இது வரை எவ்வளவோ கீழான பிறவி எடுத்த ஜீவன்கள் மனிதப்பிறவியை அடைந்த காரணத்தினால் தான் மனிதர்களின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை என்கிறது. அதனால் மனிதர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிரிலும் தெய்வீகத்தன்மையானது ஒரே அளவில் இருப்பதாக இந்து மதம் உறுதியாகக் கூறுகிறது. அது மனிதனாக இருந்தாலும் சரி அல்லது புழு, பூச்சி, மிருகங்கள் போன்ற எத்தகைய பிறவியாக இருந்தாலும் சரி என்கிறது. இல்லாவிட்டால் கடவுள் தூணிலும் இருப்பார், துரும்பிலும் இருப்பார் என்ற கூற்று பொருளற்றதாகிவிடும். யோக சாஸ்திரம் என்ற மத சம்பந்தமான தத்துவத்தை விளக்கும் நூலின் ஆசிரியரான பதஞ்சலி என்பவர் ஓர் இனத்திலிருந்து மற்றோர் இனத்திற்கு மாறும் பரிணாம வளர்ச்சியை ப் பற்றி நன்கு விளக்கியுள்ளார். இந்த மாறுதலானது வடமொழியில் ஜாத்யந்தர பரிணாமா” எனப்படுகிறது. பதஞ்சலியின் கூற்றுப்படி ஒரு இனப்பிரிவிலிருந்து.

மற்றோர் இனத்திற்கு மாறக்கூடிய சக்தியானது மறைந்து இருக்கிறது. 

அத்தகைய மாற்றம் ஏற்பட வேண்டிய தக்க சூழ்நிலை ஏற்படும் வரை அவை காத்திருக்கும்.-

image88

இந்துக்களின் நீதி நூல்

இந்துக்களின் நீதி நூல்

  20

-

பிரம்மன் எனப்படும் கடவுளும் ஆன்மா என்ற பெயரில் மனிதனுக்குள் இருப்பதும் ஒன்றே என்பது வேதம் கூறும் கோட்பாடாகும். அதுவே இந்துக்களின் நீதி நூலுக்கு அஸ்திவாரம். மனோ தத்துவரீதியில் மன்தனை இயக்குவது ஆன்மாவே. அதுவே தெய்வீகமானது. அயம் ஆத்மா பிரம்ம” என்பதே இந்து நீதி நூல்களின் அடிப்படையில் போதனையாகும். மன்தன் உயிருடன் இருப்பதற்கு ஆன்மாவே முக்கியமாகிறது. 

அது அவனுடைய உடலினின்றும்,உயிர் சக்தியினின்றும், புலன்கள் மற்றும் மனத்தினின்றும் மாறுபட்டது. இந்த நான் ” எனப்படும் அகம்பாவமானது ஒரு கருத்து மட்டுமே ஆகும். அது உண்மையில் மனத்தோடு தொடர்புடையது. மனத்தோடு தொடர்புடைய அது ஆன்மாவாக இருக்க முடியாது. மனிதன் நான்” என்று குறிப்பிட்டு சொல்வதே ஆத்மன் என்று வடமொழியில் சொல்லப்படுகிறது. 

பிரம்மமானது எல்லையற்ற சமுத்திரத்திற்கு ஒப்பானது. அப்படியானால் ஆன்மாவானது அதிலுள்ள ஓர் அலையாகும். கடலானது அலைகளினின்றும் மாறுபட்டதன்று. அது போலவே அலைகளும் கடலினின்றும் மாறுபட்டதன்று. அவை இரண்டு வெவ்வேறான தோற்றத்துடன் கூடிய ஒரே பொருள். 

பலவகைப்பட்டதான இந்த பிரபஞ்சமாகத் தோன்“றுவது ஆன்மாவே. எனவே நாம் எவரையாவது துன்புறுத்தினால் உண்மையில் என்னை நானே துன்புறுத்திக் கொள்வதாகும். ஆகையால் நான் எவரையும் துன்புறுத்தக்கூடாது.இதை உணர்ந்து கொள்வது மட்டுமே இந்துக்களின் நீதி நூல்களின் அடிப்படைக் கருத்தாகும். ஆன்மாவில் எல்லா உயிரிகளைப் பார்க்கின்றவனும் ஆன்மாவை எல்லா உயிர்களிலும் காண்பவனும் ஒருவரையும் வெறுக்க மாட்டான் என்ற இக்கருத்தை ஈசா உபநிடதம் வெகு அழகாகக்கூறுகிறது. 

இந்த ஒருமைப்பாட்டினைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாத போது தான் நம்மால் வெறுப்புணர்வைக் காட்ட முடியும்.பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் யாஞ்யவல்கிய முனிவருக்கும் அவரது சீலம் மிகுந்த மனைவியான மைத்ரேயிக்கும் இடையே ஒரு சம்பாஷினை உள்ளது. அதில் யாஞ்வல்க்கியர் கூறுகிறார் ” எல்லா உயிர்களிடத்தும் இந்த ஆன்மாவைக் காணும் போது அனைவருமே நமக்கு வேண்டியவர்கள் ஆகிறார்கள். இந்து மதத்தில் ஆன்மீகக் குறிக்கோள் எனப்படுவது அனைவரிலும் இந்த ஆன்மாவை உணருவதேயாகும்.

-

தர்மம் அல்லது மதசம்பந்தமான கடமைகள்

-

தர்மம் எனப்படும் சொல்லானது இந்து மத நீதி நூலின் மிகவும் முக்கியம் வாய்ந்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. பொதுவாக கூறுமிடத்து தர்மம் என்றால் மதம் என்று பொருள் படும். தவிர அறநெறி மற்றும் நீதி சம்பந்தமான நூல்களின் படி கடமை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. மற்றும் ஒரு விதத்தில் “dharayati dharma i;ty ahu” என்ற வாக்கியத்தின் படி எது தங்குகிறதோ அதுவே தர்மம்” என்று வரையறுத்துக் கூறப்படுகிறது.

நாம் உயிர் வாழ்வதற்கு அஸ்திவாரமாக இருப்பது அந்தத் தெய்வீக ஆன்மா. அதுவே நம்மைத் தாங்குகிறது. ஆகவே தர்மம் என்ற சொல்லுக்கு உகந்த பொருளாக அமைவது மனிதனுக்குள் இருக்கும் தெய்வீக ஆன்மா தான். அதுவே ஆத்மன் எனப்படுவது. அன்றாட வாழ்க்கை முறையில் அறநெறிப்படியும் நீதி நூலின் படியும் பார்த்தாலும் கூட இந்து மதத்தில் தர்மம் என்ற சொல் சிறிது மட்டரகமான பொருளுடையதாகவே கையாளப்படுகிறது. லௌதீக வாழ்க்கையில் பல்வேறு வகையான தர்மங்களைக் கடைபிடிக்க வேண்டியுள்ளது. அதாவது வியக்தி தர்மம் எனப்படுவது தனி ஒரு மனிதன் அனுசரிக்க வேண்டிய தர்மமாகும்.பாரிவாரிக தர்மம் என்பது குடும்பத்திற்குரியது.சமாஜ தர்மம் என்பது சமூகத்திற்காக உள்ளது.ராஷ்டிர தர்மம் எனப்படுவது தேச சம்பந்தமானது. மானவ தர்மம் என்பது இனத்திற்காக உள்ள கடமையைக்கூறுவதாகும்.

நீதி மற்றும் அறநெறி சம்பற்தமான கொள்கை க் கடைபிடிப்பதையொட்டியே மனிதன் அறியப்படுகிறான். அதாவது அவன் சிறந்த நீதிமானாகவும் அறநெறியுடன் கூடியவனாக இருந்தால் அது அவனைக் காப்காற்றும். சுகாதாரமானதும் ஆரோக்கியதுமான வழிகளைக் கடைப்பிடித்தால் அது அவனது உடலைப் பாதுகாப்பாக வைக்கும். இத்தகைய கொள்கைகளைத் தனி மனிதன் கடைபிடிப்பது வியக்தி தர்மம் எனப்படுகிறது. 

இதைத்தவிர தனி மனிதன் கடைப்பிடிக்கக் கூடிய தர்மங்கள் கீழே பட்டியலிட்டுக் கூறப்பட்டுள்ளது.அவையும் வியக்தி தர்மத்தில் அடங்கும்.

1)தம- புற உறுப்புகளை அடக்கி ஆள்வது.

2)ஆர்ஜவ -எப்பொழுதும் ஒளிவு மறைவு இல்லாது திறந்த மனத்துடன் இருத்தல்.

3)அஷிம்சா- எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு இழைக்காமல் இருத்தல்.

4)அக்ரோதா-கோபப்படாதிருத்தல்

5)சத்ய-எண்ணத்திலும் செயலிலும் வாய்மையைக் கடைபிடித்தல்.

6) பிரம்மச்சர்ய உடல் சம்பந்தமான ஆசைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் அடக்குதல்.

7)சந்தோஷ- மன நிறைவு, திருப்தி 

8)தியாக-தன்னலத்தைத் துறத்தல்

9)அபைஷீண- புறங்கூறாமலும் இழித்துப் பேசாமலும் இருத்தல்.

10)அலோலுப்த்வ-பேராசைப்படாதிருத்தல் 

11)அபரிக்ரஹ-பிறரிடமிருந்து தேவையற்ற வெகுமதிகளைப் பெறாதிருத்தல்.

12) ஹரீ-அடக்கத்துடன் இருத்தல்

13)மார்தவ-மென்மையுடன் இருத்தல்

14)தயா-கருணையுடனும் இரக்கத்துடனும் இருத்தல்

15)சாந்தி-மனதை அடக்கி அதனால் உண்டாகும் மன அமைதி

16)ஷமா-மன்னிக்கும் தன்மை

17)சௌச-மனம் மற்றும் உடலின் தூய்மை 

18)அத்ரோஹ-தீங்கு செய்யும் எண்ணம் இல்லாமல் இருத்தல்.


  

குடும்ப தர்மம்-பாரிவாரிக தர்மம்

-

தனி நபர்கள் ஒன்று சேர்வது ஒரு குடும்பம் ஆகிறது. அந்தக் குடும்பத்திலுள்ள ஒவ்வொருவரும் நலமாக வாழ அந்தக் குடும்பமானது நல்ல முறையில் பாதுகாக்கப் பட வேண்டும். குடும்பம் சீர் குலையாமல் இருப்பதற்காக ஒரு சில விதி முறைகளைக் குடும்பத்தினர் கடைபிடிக்க வேண்டி வரும். அதுவே பாரிவாரிக தர்மம் அல்லது குடும்ப தர்மம் எனப்படுகிறது. இந்தக் குடும்ப தர்மத்தின் அடிப்படையில் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுப்பதும் , மரியாதைக் காப்பதும் தன்னை தியாகம் செய்யத் தயாராக இருப்பதும் ஆகும். தைத்தீரீய உபநிடதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள ” உன்னுடையத்தாயைக் கடவுளைப்போல் எண்ணி வழிபடு” என்ற கோட்பாடுகளையும் குடும்ப தர்மத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று கருதி அவற்றையும் சேர்த்துள்ளனர். குடும்பம் நல்ல முறையில் இயங்காவிடில் அதில் ஓர் அங்கத்தினரான தன் நபரும் சுகமாக வாழ முடியாது. 

பல குடும்பங்கள் சேர்ந்தது ஒரு சமூகம். சமூகம் சிதறிப் போனால் குடும்பங்கள் நல்ல முறையில் வாழ முடியாது. தனி மனிதர்கள் இத்தகைய கோட்பாடுகளைக் கடைபிடித்தால் தான் நல்ல முறையில் இணைந்த சமூகம் சீரிய முறையில் செயல்படும். இதுவே சமூக தர்மம் எனப்படுகிறது. பல்வேற வகைப்பட்ட தியாகங்களைச் செய்வது என்பது சமுதாய தர்மத்தின் அடிக்கல்லாக அமைகிறது. 

கொல்லாமையைக் கடைபிடிப்பது , திருடாமல் இருப்பது, வாய்மையைக்கடைபிடித்தல், பிறருக்குத் துன்பத்தை தரவல்ல உண்மையைத் தவிர்த்தல் , கோபத்தை அடக்குவது, கீழ்தரமான உணர்ச்சிகளை அடக்குவது , அனைவரிடமும் அன்பு காட்டுவது, ஈகையைக் கடைபிடித்தல், புறங்கூறாதிருத்தல், விருந்தோம்பல் போன்றவை சமாஜ தர்மத்தில் அடங்கும். 

-

ராஷ்டிர தர்மம்

-

நாடு சிதறுண்டால் சமூகம் நிலைக்காது. தனது நாடு நல்ல நிலையில் இருக்க வேண்டுமானால் தனி நபர்களும் ஒரு சில தியாகங்களைச் செய்ய முன் வர வேண்டும். 

இதுவே ராஷ்டிர தர்மம் அல்லது தேசிய தர்மம் எனப்படுகிறது. மனித இனம் இன்றேல் நாடும் இல்லை.ஆகவே மனித இனம் நிலைபெற வேண்டுமென்றால் தனி நபரின் ஒத்துழைப்பு அவசியம் தேவை. இதற்காக அவர்கள் கடைபிடிக்க வேண்டிய வை மானவ தர்மத்தின் கீழ் வருகிறது. இதற்கும் தன்னைத் தியாகம் செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது. 

மேலே கூறப்பட்டவை அனைத்தும் நடுவில் ஒரு மனிதனை வைத்து அவனைச்சுற்றி வரையப்பட்ட வட்டங்களைப் போன்றது. அந்த மனிதன் தான் தர்மங்களைக் கடைபிடிப்பவன். ஒரு முன் மாதிரியான இந்துவானவன் எல்லா வகையான தர்மங்களையும் கடைபிடிக்கக் கடமைப் பட்டவன். உண்மையில் இது மிகவும் கடினமான காரியமே. ஆனாலும் உயர்ந்த குறிக்கோளை நோக்கிப் பயணம் செய்யும் வாழ்க்கைதான் பெருந்தன்மையுடையதும் அர்த்தமுடையதுமாகவும் அமையும். இந்த எல்லா வகையான தர்மங்களின் அடிப்படையே பொதுவாகத் தன்னைத் தியாகம் செய்தல் என்பதாகிறது.தன்னைத்தியாகம் செய்யாமல் தனி மனிதன் வாழ முடியாது. இவ்வாறு தன்னைத்தியாகம் செய்வது என்பது உண்மையில் தன்னை வலுவூட்டிக் கொள்வதாகவும் பத்திரமாகத் தன்னைப் பாதுகாப்பதுமாக அமையுமே அன்றி தன்னைப் பறி கொடுப்பதாக ஆகாது.

பஞ்ச ரிண அல்லது ஐவகைக் கடன்கள்

-

இந்து மதத்தில் மனிதனுக்கு ஐந்து வகையான கடன்கள் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

1) தேவ ரிண,அதாவது கடவுளுக்காக நாம் படும் கடன்.

2)ரிஷி ரிண- முனிவர்களுக்கு நாம் பட்ட கடன்.

3)பித்ரு ரிண-முன்னோர்களுக்கு பட்ட கடன்.

4)ந்ரு ரிண- மனித சமூகத்திற்கு நாம் பட்ட கடன் , 

( 5 ) பூத ரிண , மனிதனல்லாத உயிர்களுக்கு பட்ட கடன் . இக்கடன்களைத் தீர்க்க ஓர் இந்துவானவன் நீதி நுல்களில் கூறப்பட்ட சில விதிமுறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் . 

இந்த மத நீதி நுல்களின்படி எல்லா உயிரிணங்களுமே இந்தப் பூமியின் சுற்றுச் சூழலின் ஓர் அங்கமாக இருக்கின்றன . எனவே மனிதன் மனிதர்களுக்கும் , பூமியில் வாழும் மற்ற உயிரிணங்களுக்கும் தான் கடமைப்பட்டுள்ளோம் . என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் வாழ முடியாது. 

ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்த படிதான் அனைவருடைய வாழ்க்கையும் அமைந்திருக்கிறது மனிதர்களையோ அல்லது மற்ற உயிரிணங்களையோ காரணமின்றி கொல்வதை இந்து மதம் அனுமதிப்பதில்லை. தாயினுடைய கருவில் ஜனித்த போதிலிருந்து சுடுகாட்டிற்குப் போகம்வரை இந்துவானவன் நீதி நூல்களில் கூறியுள்ளபடி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று இந்து மத நூல்களில் ஒன்று கூறுகிறது. “ nishekadi shmashanantah “ – agniveshya grihyasutra 3 \ 10 \ 4 

--

நீதி நெறியைத் தாங்கி நிறுத்துபவர் கடவுளே 

-

நிரத்தமான இந்த நீதி முறைகளைத் தோற்றுவித்து இதைக் காப்பவரும் கடவுள்தான் என்று வேதங்கள் சூறுகின்றன. அதில உலகமே இந்த நீதி நெறிகளில் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது . இந்த உலகை ஒழுங்காக இயங்க வைப்பதும் , அதைவிடக் குறைந்த நிலையிலுள்ள உலகத்தை இயங்க வைப்பதும் , நிலை நிறுத்துவதம் இந்த சட்டதிட்டங்களே . இவ்வுலகிலுள்ள எவராலும் இந்த நீதிகளிலிருந்து தப்ப முடியாது . எனவே தான் இந்து மதமானது நீதி நுல்களுக்கும் , அறநெறி களுக்கும் கடவுள்தான் அஸ்திவாரமாக இருப்பவர் என்று கருதுகிறது. 

image89

குருவிற்கும் சீடனுக்கும் உள்ள உறவு

குருவிற்கும் சீடனுக்கும் உள்ள உறவு

  21


-

இந்துக்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக, மத சம்பந்த மானவற்றைக் கற்பித்தாலும் சரி, மதச் சார்பற்ற விஷயங்களைக் கற்பித்தாலும் சரி ஆசிரியர் என்ற 

ஸ்தானத்தை வகிப்பவருக்கு மிகுந்த மரியாதை அழிப்பவா்கள். ஆன்மிக விஷயங்களைக் கற்பிக்கும் ஆசானைக் (குரு) என்பார்கள். அவருக்கு அதிகமான மதிப்பும் மரியாதையும் அளிக்கபடும். (குரு) என்ற சொல் (இருளை போக்குபவா்) என்று பொருள்படும். மதச் சார்பற்ற விஷயங்களைக் கற்பிப்பவரும் (குரு) என்றே சொல்லப்படுகிறார். 

ஆன்மிகத்தில் நாட்டமுள்ளவனுக்கு குருவின்பால் சிரத்தை வேண்டும். 

சிரத்துஎன்ற வடமொழிச் சொல் இரு பொருள்படும். முதலாவது தன்னம்பிக்கை. இரண்டாவது ஆசிரியரின் வார்த்தைகளில் முழு நம்பிக்கை வைத்தல் என்று குரிப்பால் உனா்த்தப்படுகிறது. ((சிரத்தை உடையவன் அறிவைப் பெறுவான் )) என்று கீதை கூறுகிறது . ஓர் ஆசிரியர் தனது மாணவனை வழி நடத்திச் செல்லும்போது , அந்த மாணவனுக்கு ஆசிரியரின் மீது நம்பிக்கை வேண்டம் . அது போன்ற நம்பிக்கையுடையவர்கள்தான் வெற்றி அடைய முடியும் . பல்வேறு வகையான உபனிடதங்களும் , இதிகாசங்களும் பரம்பரைக் கதைகளும் சிரத்தையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன . 

சாந்தோக்கிய உபனிடதத்தில் சத்தியாகாமனின் கதையின் மூலம் இது விளக்கப்பட்டுள்ளது. சிறு வயதில் சத்தியகாமன் தன்னுடைய ஆசிரியரின் வீட்டில் தங்கி ப் படிக்க வேண்டும் என்னும் அவலுடன் அங்கு சென்றான் . அவருடைய ஆசிரியரான கௌதமர் மாணவனுக்கு எந்தப் பாடத்தையும் கற்பிக்கவில்லை . 

மாறாக சத்தியகாமனிடம் உடல் மெலிந்தும் நோயுடன் கூடியதுமான நானூறு பசுக்களைக் கொடுத்து அவற்றைப் பராமரித்து வருமாறு கூறினார் . சத்தியகாமனிடம் சிரத்தை இருந்தது. குருவின் வார்த்தைகளில் அளவற்ற நம்பிக்கை இருந்தது . ஆசிரியர் இட்ட கட்டளையை முகமலர்ச்சியுடன் ஏற்றக் கொண்டு மாடுகளைக் காட்டை நோக்கி ஓற்றிச் சென்றான் காட்டிற்குச் சென்றவன் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து அங்கேயே தங்கி மாடுகளை மேய்த்து வந்தான் . 

மாடுகள் நன்றாக மேய்ந்து ஆரோக்கியமான சூ ழ்நிலையில் நானூறு என்னும் கணக்கிலிருந்து ஆயிரம் என்னும் எண்ணிக்கைக்க எட்டின . அதன் பிறகு பல விநோதமான நிகழ்ச்சிகள் நிகழத் தொடங்கின . அந்தக் கால்நடைக் கூட்டத்தில் இருந்து ஒரு காளை மாடு சத்தியகாமனிடம் கால்நடை களைத் திரும்பவும் கௌதமரின் இருப்பிடத்திற்கு ஓட்டச் செல்லும்படி மனிதர்களின் மொழியில் கூறியது . அத்தோடு நில்லாமல் அவனுக்கு பிரம்மத்தைப் ( கடவுளை ) பற்றியும் உபதேசம் செய்தது . 

சத்தியகாமனும் காளையின் வேண்டுகோளின் படி குருவின் இருப்பிடம் நோக்கித் தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட கால்நடைகளுடன் புறப்பட்டான். வழியில் ஒரு நாள் மாலைப்பொழுதில் தீ வளர்க்க நேரிட்டது. அந்தத்தீயும் அவனுக்குப் பிரம்மத்தைப்பற்றி மேலும் பல விஷயங்களைப் போதித்தது.அதன் பிறகு அவனைச் சந்தித்த ஓர் அன்னப்பறவையாலும் ஒரு மூடமனிதனாலும் சத்திய காமனுக்கு பிரம்மத்தைப் பற்றிய அரிய விஷயங்களை் கூறப்பட்டன.கடைசியில் ஒரு வழியாக சத்தியகாமன் குருவின் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான்.மாணவனைத் தொலைவில் பார்த்தவுடனேயே கௌதமர் மாணவனின் அறிவுத்திறனைப் புரிந்துக்கொண்டார்.கௌதமர் அவனிடம் குழந்தாய்! உனது முகத்தின் ஒளியைக்கண்டே உனக்கு பிரம்மத்தைப் பற்றிய அறிவு (பிரம்ம ஞானம்) கிடைத்து விட்டது என அறிகிறேன்.

தயவு செய்து உனக்குக் கற்பித்தவர் யார் என்று கூறுவாயாக! என்றார். அதற்கு அவன் குருதேவரிடம் ” மனிதர்கள் அல்லாத பிராணிகள் மூலம் நான் அவற்றை அறிந்து கொண்டேன். இருப்பினும் தங்களிடமிருந்து அவற்றைக் கற்றுக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். ஏனெனில் ஒருவருடைய குருவினால் மடடுமே சீடனை மிக உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு வர முடியும் என்றான். கௌதமரும் சீடனுக்கு எல்லாவற்றையும் கற்பித்தார்.அவையனைத்தும் ஏற்கனவே மனிதப்பிறவிகளல்லாத ஜீவன்களிடம் கேட்டு அறிந்து கொண்டவையே. 

இந்தக்கதையின் மூலம் குருவிடம் சிரத்தையுள்ள மாணவனுக்கு எல்லாவிதமான உயர்ந்த அறிவும் வந்து சேரும் என்பதை அறிகிறோம். மிகப்பெரிய இதிகாசமான மகாபாரதத்திலும் இதே போன்ற கதை ஒன்று உண்டு. 

அது நிஷாதன் என்ற கீழ் ஜாதிச்சிறுவனைப்பற்றியது. அச்சிறுவனின் பெயர் ஏகலைவன். அவன் துரோணாசாரியாரிடமிருந்து வில் வித்தையைக் கற்று க் கொள்ள விரும்பினான். அவன் பண்டைய இந்தியாவில் போர் வீரர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் ஆரிய ஆசிரியர்களுக்கு தலைசிறந்தவர். கீழ் ஜாதிக்காரர்களுக்கு யுத்த சம்பந்தமான ரகசியப் போர் முறைகளைப் பயிற்றுவிப்பது அக்காலத்தில் வழக்கத்திற்கு புறம்பானது. 

எனவே துரோணாச்சாரியார் அச்சிறுவனுக்கு பாடம் கற்பிக்க மறுத்து விட்டார். இருந்த போதிலும் ஏகலைவன் மனதார துரோணரைக் குருவாக வரித்து விட்டான். எனவே துரோணரின் சிலை ஒன்றைச் செய்து காட்டில் வைத்து அதையே உயிருள்ள குருவாக ப் பாவித்து மிகுந்த சிரத்தையுடன் வில் பயிற்சியைச் செய்து வந்தான். வேறு எவருமே அவனுக்கு உதவவில்லை. சிலையின் எதிரில் மிகுந்த சிரத்தையுடன் பயிற்சி செய்து தலை சிறந்த வில்லாளிஆகிவிட்டான். துரோணரின் தலைசிறந்த மாணவனாகிய அர்ச்சுனனையே மிஞ்சும் அளவிற்கு ச் சிறந்த வில்லாளியாளான். எவர் வேண்டுமானாலும் குருவாக ஆகி விட முடியாது. சீரிய வாழ்க்கை முறைகளுடன் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை எட்டியவர்கள் மட்டுமே குரு ஸ்தானத்தைப் பெற முடியும் . 

அப்படி இல்லாது போனால் அவரால் மாணவனுக்கு எதையும் கற்பிக்க முடியாது. மாணவர் ஆசிரியர் கூறும் போதனைகளைக் கடைபிடித்து உண்மையுடன் உழைக்க வேண்டும். அப்போது தகன் ஆன்மீக வாழ்வின் உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும். உண்மையான ஆன்மீக குரு மாணவனுக்கு வழி காட்டும் செயலான போதனைகளுக்கு எவ்விதமான சன்மானத்தையும் எதிர்பார்க்க மாட்டார் . இத்தகைய கௌரவமான செயலைச் செய்பவர் வழக்கத்திற்கப் புறம்பாக நடந்து கொண்டால் அது அவருக்கும் அவரது மதத்திற்கும் இழுக்கை உண்டாக்குவதாக அமையும் . இதிலிருந்து இந்து மதத்தில் குருவின் பெலமையை நன்க உணர்ந்த கொள்ளலாம் . 

image90

மாறபட்ட இரு வேறு ஆன்மீகப் பாதைகள்

இரு வேறு ஆன்மீகப் பாதைகள்

  22

முன்னுரை 

-

இந்து மதத்தை பொறுத்தவரை ‘ மனித வாழ்க்கை இறை அனுபூதி பெறுவதற்கே ’ என்று கோட்பாடு முக்கியமானது என்று முன்னரே கூறப்பட்டது . 

துறவியாக இருந்தாலும் சரி , இல்லறத்தானாக இருந்தாலும் சரி அவரவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட வழியில் ஆன்மீகத்தைக் கடைப்பிடித்தால் நிச்சயமாக இறைவனை உணரலாம் என்று உறுதியாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது . பண்டைய காலத்தில் பாரதத்தில் வாழ்ந்த புண்ணிய சீலர்களின் வரிசையில் கொண்டாடப்படும் அஸ்வதி மஹாராஜாவும் ஜனக மஹாராஜாவும் குடும்பஸ்தர்களே 

இந்து மதமானது இல்லறத்தில் வசிப்பவர்களுக்காக ஒரு சில மத சம்பந்தமான கடமைகளையும் , துறவிகளக்காகச் சில கடமைகளையும் தொகுத்து இரு பெரிய அன்மீகப் பாதைகளை வகுத்துள்ளது . இல்லறத்தார்கள் அனுசரிக்க வேண்டியது ” பிரவிருத்தி மார்க்கம் ” எனப்பட்டத . 

இதன்படி அவர்கள் சிற்றின்பங்களை அனுபவிக்க உரிமை தரப்பட்டுள்ளது . 

துறவிகள் ‘ நிவிருந்தி ’ மார்க்கத்தை அனுசரிக்க வேண்டும் . அதில் காமத்திற்கு இடமில்லை . அதாவது அவர்கள் சிற்றின்பங்களை அறவே விட்டு விட வேண்டும் .

பிரவிருத்தி மார்க்கம் சிற்றின்பங்களை அனுபவிக்க உரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ள வழி 

‘ மகாநிர்வாண தந்திரம் ’ என்ற நூல் கீழே பட்டியலிட்டுக் கூறப்பட்டவைகளை 

இல்லறத்தார்களின் கடமைகள் என்கிறது . அவை ‘ பிரவிருத்தி மார்க்கம்’ என்ற தலைப்பில் அடங்கும் . 

குடும்ப வாழ்வில் ஈடுபட்டாலும் மனிதனின் குறிக்கோள் இறை அனுபூதி பெறுதலே . 

அதை அடைய மத நூல்களில் அவன் செய்ய வேண்டிய கடமைகளாகக் கூறப்பட்டவைகளைச் செய்தே ஆக வேண்டும் . அவன்தான் செய்யும் கடமைகளின் பலன்களைக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிப்பது என்பதை நிரந்திரமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் . 

நேர்மையான வழியில் தான் பொருள் ஈட்ட வேண்டும் . அவனுடைய வாழ்க்கையானது கடவுளுக்கும் , ஏழைகளக்கும் , திக்கற்றவர்களுக்கும் தொண்டு செய்வததான் என்பதை உணர வேண்டும் . எப்போதும் பெற்றோர்களை மகிழச் செய்ய முயற்சி செய்ய வேண்டும் . பெற்றோர்களின் முன்னிலையில் தமாஷாகப் பேசக் கூடாது . குழந்தைத்தனமாக நடந்து கொள்ளக் கூடாது . கோபத்தையும் காட்டக் கூடாது. அவன் உட்கார்ந்த கொண்டிருக்கும்போது அவனது பெற்றோர்கள் வந்தால் அவன் உடனே எழுந்து நிற்க வேண்டும் . அவ்வாறு செய்வது அவன் பெற்றோர்போல் வைத்தள்ள மதிப்பையும் , மரியாதையையும் காட்டும் . பெற்றோர்கள் அமரச் சொன்னால் மட்டுமே அவர்கள் முன்னிலையில் உட்காரலாம். 

இல்லற வாழ்க்கை வாழ்க்கை நடத்தபவன் பெற்றோர்களுக்கு இணவு அளிப்பதற்கு முன்னதாக உண்ணக் கூடாது . அதேபோல் மனைவி , கழந்தைகள் மற்றும் ஏழைகளக்கு உணவு அளித்த பின்னரே உண்ண வேண்டும் . ஆயிரம் வகையான இன்னல்களை அனுபவிக்க நேரடினும் பெற்றோர்களுக்குத் தான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும் . ஏனெனில் அவன் தன்னுடைய உடலை அளித்த பெற்றோருக்குக் கடன் பட்டிரக்கிறோம் என்பதை மறக்கக் கூடாது . 

மனைவியைத் திட்டவும் கூடாது. அவளடைய உணர்வகளை அவமதித்த அவளைத் துன்பத்திற்காளாக்கக் கூடாது . மனைவியை பெற்ற அன்னையைப் பாதுகாப்பது போல் பாதுகாக்க வேண்டும் . 

இந்து சமூகத்தின் திருமணமான மகனும் கூடப் பெற்றோர்களுடன் வசிக்கிறார்கள் . வயதான பெற்றோர்களைப் பேணிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள் . 

தைத்திரீய உபநிஷமானது மகன் தாயாருக்குத் தொண்டு கடவுளாகப் பாவிக்க வேண்டும் என்கிறது . கணவன் மனைவியின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவனாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் . மனத்தாலும் வேறு ஒரு பெண்ணை விரும்பினால் பயங்கரமான நரகத்திற்கு செல்ல நேரிடும். 

கணவன் எப்பொழுதும் மனைவிக்கு துணி மணிகள் வாங்கிக் கொடுத்தும் பணம் கொடுத்தும் அன்பு செலுத்தியும் உண்மையாக நடந்து கொண்டும், இனிமையான வார்த்தைகள் பேசியும் சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.மனைவியைத் துன்புறுத்தக் கூடிய எந்தவிதமான செயல்களையும் செய்யக்கூடாது.கற்புள்ள மனைவியை அடைந்து அவளது அன்பிற்கும் பாத்திரமான கணவன் உண்மையில் அவனது மதத்தின் ஆசிகளைப் பெற்றவனாவான். ஒரு குடும்பத் தலைவன் பெண்கள் மத்தியில் பேசும் போது தகுதியற்ற சொற்களை ஒரு போதும் பயன்படுத்தக் கூடாது.

அத்தோடு தான் சாதித்தவற்றைப்பற்றிப் பெருமை அடித்துக் கொள்ள க் கூடாது நான் இதைப் பண்ணி விட்டேன் , நான் அதைச்சாதித்து விட்டேன் என்றெல்லாம் சொல்லக்கூடாது.பொதுப்படையாகத் தன்னுடைய புகழைப்பற்றியோ, தன்னுடைய செல்வச் செழிப்பைப் பற்றியோ சமூகத்தில் தனக்குள்ள பெருமையான இடத்தைப் பற்றியோ சொல்லக்கூடாது.அதே போல் தன்னுடைய ஏழ்மையையும் சொல்லக்கூடாது.பிறர் தன்னிடம் நம்பிக்கை வைத்துக் கூறியவற்றையும் வெளியில் சொல்லக்கூடாது. இல்லறத்தான் தன்னுடைய உணவு,உடை மற்றும் வெளித் தோற்றத்திற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கக்கூடாது. 

உடல் தூய்மையைப் பாதுகாக்க வேண்டும். அவனுடைய உள்ளமும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்.எப்பொழுதும் உற்சாகத்துடனும், சுறுசுறுப்புடனும் இருக்க வேண்டும்.தைரியசாலியாக இருப்பதுடன் ஒரு கதாநாயகனைப்போன்று எதிரிகளைப் போரிட்டுத் தடுக்கத் தெரிய வேண்டும். ஒரு கோழையைப் போல் நடந்து கொள்ளக் கூடாது. தன்னுடைய கோழைத்தனத்தை அகிம்சையின் காரணமாக என்றோ எதிர்த்துப் போராடக் கூடாது என்றோ சப்பை கட்டு கட்ட கூடாது.ஓர் ஆட்டுக் குட்டியைப் போன்று தன்னுடைய நண்பர்களிடமும் உறவினர்களிடமும் சாதுவாக நடந்து கொள்ள வேண்டும்.


  

குழந்தைகளிடம் ஒரு குடும்பத் தலைவனுக்குள்ள கடமைகள்-

-

மகன் நான்கு வயதை அடையும் வரையில் மிகவும் அன்பு காட்டி வளர்க்க வேண்டும். பின்னர் பதினாறு வயது பிராயத்தை அடையும் வரையில் தகுந்த கல்வியை அளிக்க வேண்டும். இருபது வயது அடைந்த மகனை ஒரு வேலையில் அமர்த்துவதுடன் அவனைத்தனக்குச் சமமானவனாக நடத்த வேண்“டும். மகளையும் கூட அதே போலவே நடத்துவதுடன் கல்வியையும் அளிக்க வேண்டும். 

மகளின் திருமணத்திற்காக அவளுக்கு நகைகளையும் பணத்தையும் அளிக்க வேண்டும். ஒரு குடும்பஸ்தன் தன்னுடைய சகோதர சேகோதரிகளின் நன்மையையும் பாதுகாக்க வேண்டும் . அவர்கள் ஏழைகளாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்களுடைய குழந்தைகளையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் . மற்ற உறவினர்களுடமும் நண்பர்களிடம் , வேலைக்காரர்களிடமும் , சொந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்களிடமும் நல் முறையில் நடந்துதகொள்ள வேண்டும் . பணவசதி படைத்த ஒருவன் தேவைப்பட்ட உறவினருக்கும் , ஏழை மக்களுக்கும் உதவாமல் இருந்தால் அவனை ஒரு மனிதனாக மதிக்காமல் விலங்காகவே கருதுவார்கள். 

இல்லறத்தார்கள் கெட்ட மனிதர்களுக்கு ஒரு போதும் மரியாதைக் காட்டக் கூடாது . அவன் செய்த தீய செயல்களை மன்னிக்கவும் கூடாது . நற்பண்புகள் நிறைந்தவர்களையும் , உயர்ந்த குணங்களைக் கொண்டவர்களையும் மதித்த நடக்க வேண்டும் . நம்பத்தகுந்தவர்களிடம் மட்டுமே நட்பு கொள்ள வேண்டும் . அவ்வாறு நட்ப கொள்வதற்கு முன்னரே அவரது நடவடிக்கைகள் மற்ற கனிதர்களுடன் எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை ஆராய்ந்து கொள்தல் நலம். நற்பெயரைச் சம்பாதிக்க நேர்மையானதும் , உண்மையானதுமான வழிகளிலேயே முயற்சி செய்ய வேண்டும். அவனுடைய வார்த்தைகள் மகிழ்ச்சியை அளிப்பவையாகவம் , பிறருக்கு நன்மை பயக்கும் விதத்திலும் இருக்க வேண்டும் . அவன் சூதாடக் கூடாது . அவனது நடத்தையால் பிறருக்கு எத்தகைய துன்பமும் வரக் கூடாது . குடும்பஸ்தன்  தான் செல்வந்தனாக வேண்டும் என்பதற்காக நேர்மையான வழிகளை நாடாதவன் அறநெறிகளிலிருந்து பிறழ்ந்தவனாகிறான். சோம்பேறியாக வெட்டிப்பொழுது போக்குபவனை பாவியாகக் கருதுவார்கள் .தன்னை அண்டியுள்ளவா்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக பொருள் ஈட்டும் முயற்சியில் சுறுசுறுப்புடன் ஈடுபட வேண்டும்.

மக்களின் நன்மைக்காக குடும்பஸ்தன் சேவையில் ஈடுபட வேண்டும்.பொதுமக்கள் தண்ணீா்குடிப்பதா்காகவும், விவசாயம் செய்வதற்காகவும், நீா்த்தேக்கங்களைக் கட்ட வேண்டும்.கால் நடையாகச் சாலைகளில் செல்பவர்களின் நன்மைக்காகச் சாலையின் இருமருங்கிலும் நிழல் தரும் மரங்களை நட வேண்டும்.யாத்ரீகர்களுக்காக நிழற்குடைகளை அமைக்க வேண்டும்.மேலும் ஆறுகளைக் கடக்க பாலங்களைக் கட்டுவதுடன் சிறந்த சாலைகளையும் அமைக்க வேண்டும்.இவ்வாறான செயல்களை தன்னலமற்ற உள்ளத்தோடு சேவை மனப்பான்மையுடன் செய்யும் குடும்பஸ்தனும் , ஒரு பெரிய யோகி தன்னுடைய தவத்தின் பயனால் அடையக்கூடிய உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைவான்.

-

-

நிவிருத்தி மார்க்கம்-சிற்றின்பங்களைத் துறக்கும் பாதை

-

எல்லாவற்றையும் துறந்து நிவிருத்தி மார்க்கத்தில் செல்லும் துறவிப் பெருமக்கள் அனைவருக்குமே வகுக்கப்பட்ட பாதையானது குடும்பஸ்தர்களின் பாதையினின்றும் மாறுபட்டது. 

பிரம்மசர்ய விரதத்தை மேற்கொள்ளுவதாகச் சபதம் ஏற்ற ஒரு சன்னியாசி உடலாலும், உள்ளத்தாலும் தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்.அனைத்துப் பெண்களையும் தனது சொந்த தாயைப் பார்ப்பது போல் எண்ணி மரியாதை காட்ட வேண்டும்.குடும்பஸ்தர்கள் வாழும் இடத்தில் வீடு வீடாகச் சென்று பிச்சை எடுத்து அதன் மூலமே உடலை வளர்க்க வேண்டும். எளிமையான வாழ்க்கையை மேற்கொள்வதுடன் தனது நேரத்தின் பெரும்பான்மையான பகுதியை நீதி நூல்களைப் படிப்பதிலும் கடவுளைப்பற்றி எண்ணுவதிலும் செலவழிக்க வேண்டும். 

தனக்காக வீடு செல்வம் போன்றவற்றை வைத்துக் கொள்ளக்கூடாது. ஒரு குடிசையிலோ, கோயிலிலோ,அல்லது ஒரு மரத்தின் அடியிலோ வசிக்க வேண்டும். உண்மையானவனாக இருக்க வேண்டும்.

கொல்லாமையைக் கைக்கொள்ள வேண்டும். மன அமைதியுடன் வாழ வேண்டும். அனைத்து உயிரினிடங்களிடமும் கருணையுள்ளம் கொண்டிருக்க வேண்டும்.ஓர் அரசரையோ அல்லது அவருக்கிணையான பிரமுகர்களையோ சென்று பார்க்கக் கூடாது. அப்படி அவர்கள் துறவியைப் பார்க்க விரும்பினால் அவர்கள் தான் துறவியின் இருப்பிடம் தேடி வர வேண்டும். அப்படி வருபவர்களை துறவியானவர் மற்றவர்களிடம் காட்டும் அதே அன்பான உள்ளத்துடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.ஏழை,பணக்காரன்,நல்லவன்,கெட்டவன் என்ற எந்தப்பாகுபாட்டையும் பாராது அனைவரிடமும் நல்ல முறையில் நடந்து கொள்ள வேண்டும் . போற்றல், தூற்றல், இன்பம், துன்பம், எதையுமே பொருட்படுத்தக்கூடாது.அவரது ஒரே குறிக்கோள் கடவுள் தன்மையை உணர்வது என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

image91

நான்கு வகையான யோகப்பயிற்சிகள்

நான்கு வகையான யோகப்பயிற்சிகள்

  23


-

முன்னுரை

-

சென்ற அத்தியாயத்தில் பிரவிருத்தி மார்க்கம், நிவிருத்தி மார்க்கம் ஆகியவை இந்து மதத்தின் படி கடவுளைக் காண உதவுகின்றன என்பது கூறப்பட்டது. இதைத் தவிரவும் பல்வேறு வழிகள் மூலமாகவும் கடவுளை அடைய முடியும் என்று இந்து மதம் கூறுகிறது. அவற்றுள் நான்கு பாதைகள் மிகவும் முக்கியமானவைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அவையாவன

-

1)பக்தி யோகம்-பக்தியின் மூலம் கடவுளை அடைதல்

2)ஞான யோகம்-பகுத்தறிவின் துணைகொண்டு கடவுளை அறிதல் 

3) இராஜ யோகம்- மனத்தை ஒரு முகப்படுத்துவதன் மூலம் இறைவனை அடைதல்.

4) கர்ம யோகம்- சரியான செயல்களைச் செய்வதன் மூலம் இறைவனை அடைதல்.

யோகா என்ற வடமொழிச்சொல்லுக்கு ” இணை என்று பொருள். கடவுளையும், கடவுளை அடைய விரும்புபவனையும் இணைப்பதே யோகம். யோகம் என்றால் மனத்தால் கடவுளுடன் தொடர்பு கொள்ளுவதற்குரிய முறை.அல்லது தொழில் முறை என்றும் சொல்லலாம். 

இந்து மதம் அனைத்து மக்களையும் 1) உணர்ச்சி வசப்பட்ட மனிதர்கள்

2) பகுத்தறிவின் மூலம் எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து அறிபவர்கள் 

3) தியானத்தில் ஆழ்ந்தவர்கள் மற்றும் 

4)வழக்கமாகவே அதிக சுறுசுறுப்பாக இருப்பவர்கள் என்ற நான்கு பெரும் பிரிவுகளுக்குள் கொண்டு வருகிறது. உணர்ச்சி வசப்பட்டவர்களுக்கு ஏற்றது பக்தி யோகம். 

பகுத்தறிவு கொண்டு ஆராய்பவர்கள் நாடவேண்டியது ஞான யோகம். தியானம் செய்யும் மனநிலை கொண்டவர்கள் இராஜயோகத்தை மேற் கொள்ளலாம். இயற்கையாகவே நாட்டம் கொண்டவர்களுக்கு கர்ம யோகம் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது.

-

பக்தி யோகம்-பக்தி மார்க்கம்

-

உணர்ச்சி வசப்படுபவர்கள் கடவுளை காண்பதற்கு பக்தி மார்க்கம் உதவுகிறது.உணர்ச்சிபூர்வமான அன்பு ஒவ்வொருவரிடமும் அபரிமிதமாக உள்ளது. அதையே கடவுளைக் காண்பதற்கு மிகவும் திறமையுடன் உபயோகப்படுத்த உதவுவது பக்தி யோகமாகும்.மனிதர்களிடம் அன்பானது சுயநலத்தோடு கூடியதாக உள்ளது. அதையே எப்படியாவது தூய்மைப்படுத்தி கடவுளின் பக்கம் திருப்புவோமேயானால் அது கடவுளை உணர உதவக்கூடிய பயனுள்ள வழியாக அமைந்துவிடும். இவ்வாறு ஏற்பட்டதாகக் கூறும் பல பரம்பரைக் கதைகளையும் இந்திய வரலாற்றில் காணலாம். இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற சாதுவான துளசிதாசர் தனது இளம் வயதில் மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டுத் தன்னுடைய இளம் மனைவியின் பால் அதிகமான பற்றுடையவராக இருந்தார். 

ஒரு கணமும் அவளை விட்டு பிரிய மனமில்லாதவராக இருந்தார். முழு மனத்துடன் அவளை நேசித்தார். அவருடைய மனைவிக்குத் தனது பெற்றோர்களை விட்டுப் பிரிந்து சில காலம் ஆகியிருந்ததால் அவர்களைக் காண வேண்டும் என்று மனம் தவியாய் த் தவித்தது.ஆனால் துளசிதாசரோ அவளை விட்டுப் பிரிய மனமின்றி பிறந்த வீடு செல்ல அனுமதி அளிக்க மறுத்து விட்டார்.ஒரு நாள் துளசிதாசர் ஏதோ வேலை நிமித்தமாகத் தன் சொந்த கிராமத்தை விட்டு வெளியே சென்றார். அவருடைய மனைவி அவரிடம் கூறாமல் அருகிலுள்ள கிராமத்தில் வசிக்கும் பெற்றோர் வீட்டிற்கு ச் சென்று விட்டாள்.திரும்பி வந்து துளசிதாசர் நடந்ததை அறிந்து உடனே மனைவியைத்தேடிக் கொண்டு மாமனார் வீட்டிற்குச் சென்றார்.

கணவனைக் கண்டதும் அவரது மனைவிக்கு மிகவும் தர்ம சங்கடம் ஆகிவிட்டது. கணவனை நோக்கி இது என்ன வெட்க க் கேடு? என்னை விட்டு ஒரு நாள் கூட பிரிந்து இருக்க முடியாதா? என்னிடம் வைத்துள்ள ஆசையைக் கடவுளிடம் வைத்திருந்தால் நீங்கள் கடவுள் தரிசனத்தைக் கூடப் பெற்றிருக்கலாம் என்று இடிந்துரைத்தாள்.

(ஆசாரமான இந்துக் குடும்பத்தில் மற்றவர்கள் முன்னிலையில் நேர்முகமாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ கணவனும் மனைவியும் தங்களது பரஸ்பர அன்பை வெளியிடக்கூடாது.அது நெருங்கிய சுற்றத்தாராக இருப்பினும் மிகவும் கீழ்தரமாகவே கருதுவார்கள். அவரவரது சொந்த வீட்டில் அந்தரங்கமாகவே அத்தகைய அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். துளசிதாசரின் எதிர்பாராத வருகை அதுவும் மாமனார் வீட்டிற்கு அழைப்பில்லாமல் வந்தது அவரது காம உணர்ச்சியை அவளது பெற்றோர்களுக்கு முன்னால் காட்டுவதாக அமைந்தது. எனவே துளசிதாசரின் மனைவி வெகுண்டு அத்தகைய கடுஞ்சொற்களைக் கொட்டிவிட்டாள். மனைவியிடமிருந்து கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டு துளசிதாசரின் மனம் மிகவும் துணுக்குற்றது. உடனே வீட்டைவிட்டு வெளியே சென்றவர் மீண்டும் வரவேயில்லை. 

அவர் துறவு பூண்டு இறைவனிடம் மாறாத பக்தி பூண்டு விட்டார்.நாளடைவில் இறைக்காட்சி பெற்று சிறந்த முனிவரானார். சுயநலம் மிக்கதும் உணர்ச்சிபூர்வதுமான அன்பைத் தூய்மைப் படுத்தினால் அது கடவுள் க் காட்சி கிடைக்கும் வழியைக் காட்டும் என்பதற்கு துளசிதாசரின் வாழ்க்கை சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

இவ்வாறு உலக மக்களின் பால் காட்டும் அன்பை கடவுளின் பால் காட்டுவது பக்தி எனப்படுகிறது.


  

பக்தியோகத்தை ப் பொறுத்த வரை உடல் தூய்மை, மனத்தூய்மை, பிராத்தனை, கடவுளின் திருநாமத்தை ஜபித்தல்,பக்திப் பாடல்களைப் பாடுதல் , கடவுளை அலங்கரித்தல், பூஜை செய்தல் ஆகியவை முக்கியமான அம்சங்களாகும். 

கடவுளை வழிபடுவது 1)வெளிப்படையான சடங்குகள் செய்வது.2) மனத்தால் வழிபடுவது என இருவகைப்படும். மனத்தால் வழிபடுவது என்பது தியானம் செய்வதைப்போன்றது.அது புறச்சடங்குகளால் ஆன வழிபாட்டை விடச் சிறந்தது. ஆன்மீக வாழ்க்கையில் ஓரளவு முன்னேறியவர்களுக்கு ஏற்றது. துவக்க நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு உருவங்கள் வைத்து புறச்சடங்குகள் மூலம் வழிபடுவது சிறந்த பயனைத்தரும். 

ஜபம் செய்வது அதாவது கடவுளின் திருப்பெயரைச் சொல்வது என்பதைப் பல வழிகளில் செய்யலாம். கடவுளின் பெயரைத் தெளிவாக உச்சரிப்போடு சொல்லி ஜபம் செய்வது வாசிக ஜபம் எனப்படும். அவ்வாறல்லாது கடவுளின் பெயரை நாக்கையும் உதடுகளையும் அசைத்து மற்றவர்களுக்கு கேட்காதபடி ஜபிப்பதை உபாம்ஷீ” ஜபம் என்பர். மூன்றாவது வகையான ஜபத்தில், ஜபம் செய்பவர்கள் நாக்கையும், உதடுகளையும் அசைக்காது மனதினால் மட்டும் கடவுளின் பெயரைக் கூறுவார்கள். 

இதற்கு மானஸ ஜபம்”என்று பெயர்.மூன்றாவது வகையான ஜபம் இரண்டாவது வகை ஜபத்தை விடச் சிறந்தது. இரண்டாவது வகை முதல் வகையை விட மேலானது.மனத்தளவில் கடவுளின் அண்மையை அடைவதற்கான சில வழி முறைகள் உள்ளன. நடு நிலையுடன் விருப்பு வெறுப்பற்று அமைதியுடன் கூடிய மனநிலையில் இருப்பது சாந்த மனோபாவம் எனப்படும்.தன்னை ஒரு சேவகனாக எண்ணிக் கொள்வது தாஸ்ய மனோபாவம். 

தன்னையே ஒரு தோழனாக எண்ணிக் கொண்டு வழிபடுவது சக்ய மனோபாவம். ஒர தாய் தன்னுடைய மகனிடம் காட்டும் பரிவுடன் வழிபடுவது வாத்ஸல்ய மனோபாவம். அன்பான மனைவி கணவனிடம் காட்டும் அன்பையொத்து எண்ணி வழிபடுவது மதுர மனோபாவம். மேலே கூறப்பட்ட எந்த ஒரு வகையான பாதையில் சென்றாலும் ஆன்மீக சாதகன் கடவுளின் அண்மையை அடையலாம். ஆனால் இவ்வைந்துமே வெவ்வேறு வகையான தன்மைகளிலும் கடவுளின்பால் கொண்டுள்ள பக்தியின் தரத்திலும் வேறுபட்டிருக்கும்.

சாந்த மனோபாவத்தில் அவர்களுடைய பக்தியானது குறைவாகவே பேசப்படும். தனிப்பட்ட முறையில் கடவுளிடம் எந்த ஒரு உறவையும் வைத்துக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். இருப்பினும் கடவுளை அடைய வேண்டும் என்ற மன ஏக்கம் தீவிரமாக இருக்கும்.

தாஸ்ய மனோபாவத்தில் கடவுளின் சேவகனாகத் தன்னை பாவித்துக் கொண்டு தன்னுடைய அன்பான தொண்டுகளின் மூலம் எஜமானனை மகிழ்விக்க விரும்புவான். வேலைக்காரனாக எண்ணிக் கொள்வதால் தன்னைக் கடவுளின் அருகாமையிலிருந்து சற்றுத் தொலைவிலேயே வைத்துக் கொள்ள விரும்புவான். 

தோழனாக எண்ணி வழிபடும் போது கடவுளுக்கும், சாதகனுக்கும் உள்ள உறவு நெருக்கமானதாக இருக்கும். கடவுளை நண்பனாகக் கருதி அன்பை காட்டுவதுடன் கடவுளும் தன்னிடம் அதே அளவு அன்பைக் காட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருக்கும். வாத்ஸல்ய மனோபாவத்தில் கடவுளையே தன்னுடைய குழந்தையாகப் பாவித்து அன்பைச் சொரிவார்கள்.ஆனால் கடவுளிடமிருந்து அதற்குப் பிரதிபலனாக எதையுமே எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள். 

மதுர மனோபாவத்தினால் கடவுளை வழிபடும் சாதகன் ஒரு மனைவி தன்னுடைய கணவனை எவ்வளவு ஆழமாக நேசிப்பாளோ அதே போன்று உண்மையான அன்புடன் சாதனைகள் புரிவான் . இந்த வகையான வழிபாடு செய்பவர்கள் தான் ஒரு ஆணா அல்லது பெண்ணா என்ற பால் பற்றிய அறிவைக்கூட விட்டு விடுவார்கள்.இது மிகவும் தூய்மையான ஆன்மீக உறவு. 

இவற்றைத் தவிர சாதகன் கடவுளைத் தனது தாயாகவோ, தந்தையாகவோ எண்ணி தன்னை அவர்களின் குழந்தையாக எண்ணியும் வழிபடலாம். வங்காளத்தில் வாழ்ந்த ராமபிரசாதர்,கமலாகாந்தர், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் போன்ற மகான்கள் கடவுளை ஜகன்மாதாவாகவே எண்ணி வழிபட்டனர். 

மேலே கூறப்பட்ட ஆன்மீக சாதனைக்கான பாதைகளின் துணையுடன் பக்தியோகத்திற்கான கோட்பாடுகளைக் கடைபிடித்தால் சாதகனின் கடவுள் பக்தி மேலும் மேலும் பண்பட்டு வளரும். இந்த அன்பானது மேலும் தூய்மை அடைந்து முடிவில் இஷ்ட தெய்வத்தின் அருட்காட்சியைப் பெறச் செய்கிறது.


  

ஞான யோகம்- பகுத்தறிவின் கூலம் அறிந்து கொள்ளும் வழி

-

ஒருவர் சொல்வதை நம்பி என்னால் எதையும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.சாதுக்களும் , தீர்க்க தரிசிகளும் கூறுவதை நம்புவது கடினமாக உள்ளது. அவர்கள் தவறான கருத்தைப் பெற்றவர்களாகவோ அல்லது தன்னையே ஏமாற்றிக் கொண்டவர்களாகவோ இருக்க மாட்டார்கள் என்று என்னால் எப்படி உறுதியாகக் கொள்ள முடியும். இது வரை நான் கடவுளை உணரவும் இல்லை. அதனால் அவரை அறிந்து கொள்ளவும் இல்லை. எனவே என்னால் கடவுளை நம்ப முடியாது. மேலும் இந்த உலகம் உண்மையாக இருக்கிறதா என்றே உறுதியாகக் கொள்ள முடியவில்லை. அனைத்துமே போலியான தோற்றமாக இருக்கலாம் அல்லது என்னுடைய பிரமையாகவும் இருக்கலாம் என்று கூறலாம்.

நீ இந்த உலகம் இருப்பதை நம்பவில்லை. சாதுக்களும் தீர்க்க தரிசிகளும் கூறும் அனுபவங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறாய். உன்னுடைய பகுத்தறிவானது அவற்றை நம்ப மறுக்கிறது . ஆனால் நீ உன்னை ஐயப்பாட்டுடன் கூடியவனாக இருப்பதை மறுக்க முடியாது. எனவே ஐயங்களுடன் கூடியவனாக நீ இருக்கிறாய். ஆனால் உண்மையில் நீ யார்? நீ உன்னுடைய ஊன் உடம்பா?உயிரா? புலன்களா? அல்லது மனமா? இவை அனைத்தும் இருக்கிறது என்ற விழிப்புணர்வு உனக்கு உள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது.

சொந்தக்காரனும் , சொந்தம் கொண்டாடப்படுவதும் ஒன்றானதாக இருக்க முடியாது. அவை ஒன்றோடொன்று வேறுபட்டே இருக்கும்.எனவே நீ உன்னுடைய ஊன் உடல் அல்ல , சக்தி அல்ல புலன்களும் அல்ல, மனமும் அல்ல , நீ இவை அனைத்தினின்றும் வேறுபடுகிறாய். 

நீ உன்னுடைய உண்மையான அடையாளத்தை உணர்ந்து கொள்ள முயற்சி செய், உண்மையாக நீ யாராக இருப்பதை அறிய முயற்சி செய் என்று ஞானயோகம் கூறுகிறது. நீ உன்னை அறிந்து கொள் ” ஆத்மானம் வித்தி என்பது தான் ஞானயோகம் கூறும் முதலாவதான அறிவுரை. 

இவ்வுலகில் இருக்கும் ஒவ்வொன்றுமே தெய்வாம்சம் பொருந்தியது என்ற வேத மந்திரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எங்கும் எதிலும் தெய்வீகம் இருக்கும் பட்சத்தில் உயிருள்ள மனிதர்களிடமும் தெய்வீகம் அவசியமாக இருக்கும். மனிதன் உயிரோடு வாழ்வதற்குக் காரணமாக அமைவதே அந்தத் தெய்வாம்சம் உடலினுள் இருப்பது தான். ஆனால் அது அகம் ஆகாது. இந்து மதத்தைப் பொறுத்தவரை இந்த உண்மையான தான் எனப்படுவது மனத்தளவானதே , ஒரு நோக்கம் மட்டுமே. இந்தத் தெய்வாம்சம் என்பது தான் எனப்படும் அகம் என்பதினின்றும் வேறு பட்டது. 

ஞான யோகத்தைப் பயிலும் மாணவன் 100 விழுக்காடு இந்த தெய்வாம்சம் உண்மையானது என்று நம்ப வேண்டும். முதவாவதாக மாணவன் சில ஒழுங்கு முறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டும். அறநெறி சம்பந்தமான கட்டுப்பாடுகள் மனத்தின் தசைகளையும் எண்ணங்களையும் உறுதியாக வைக்கும்.அதன் பிறகு தன்னலமற்ற வேலைகளைச் செய்வதால் மனம் தூய்மையடையும். மாணவனின் மனம் தூய்மை அடைந்து விட்டதை அறிந்து கொண்ட குருவானவர் மாணவனுக்கு அவனுள் இருக்கும் உண்மையான தெய்வத் தன்மையின் மீது தியானம் செய்யும் முறையைக் கற்பிப்பார்.

மாணவன் அவனுடைய ஆசிரியர் காட்டிய வழியில் செல்ல 

1)சிரவணம்2)மனனம் 3)நிதித்யாசனம் ஆகியவற்றைக் கடைபிடிக்க வேண்டும்.

முதலாவதாக ”சிரவணம் எனப்படுவது ஆசிரியர் கற்பிப்பவற்றை முழு மனத்துடன் கேட்க வேண்டும்.அவர் கூறும் ”தத்வமஸி, நீ தான் கடவுள்” என்பதை உணர வேண்டும்.ஆசிரியர் குறிப்பால் உணர்த்தும் வார்த்தைகளை மாணவன் நம்ப வேண்டும். பல வகையான நீதி நெறிகளைக் கடைபிடித்த காரணத்தினால் மாணவனுக்கு மனத் தூய்மை ஏற்பட்டிருக்கும். எனவே அவன் ஆசிரியர் கூறுவதை முழு நம்பிக்கையுடன் பின்பற்றுவான். தனக்குத்தானே ” என்னுடைய ஆசிரியர் என்னையே தெய்வீகம் என்கிறார். ஆனால் என்னுடைய அனுபவமோ நான் அழியக்கூடியவன். என்னுடைய சக்திகள் ஓர் அளவிற்கு உட்பட்டவை.என்னுடைய அறிவும் ஓர் எல்லைக்குட்பட்டதே என்கிறது. 

நான் அமரத்வம் பெற்றவன். எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன். சர்வ வல்லமை உடையவன் எங்கும் நிறைந்தவன் என்பதாக என்னால் உணர முடியாதபோது நான் எப்படி தெய்வீகமானவனாவேன்? ஆனால் என்னுடைய குருவின் வாக்கு பொய்க்காது. ஆகவே எனக்குள் எதுவோ தெய்வத்தன்மை உடையதாக இருக்கிறது. அதை முதலில் நான் கண்டறிய வேண்டும். கண்டிப்பாக இந்த உடல் தெய்வீகமானது அல்ல.மறையக்கூடியது. செத்து மடியக் கூடியது. என்னுடைய உயிர்சக்தியும் தெய்வீகமானதல்ல. ஏனெனில் அது முடிவற்றதல்ல எல்லைக்குட்பட்டது. எனவே மனமும் தெய்வீகமானது அல்ல என்று சிந்திப்பான். மாணவன் இவ்வாறாக ஆலோசனை செய்து மனத்தால் தெய்வீகம் இதுவல்ல, இது வல்ல என்று தள்ளி விடுகிறான்.

இத்தகைய முறையே நேதி” இதுவல்ல எனப்படுவது. படிப்படியாக இந்த தெய்வீகம் பற்றிய சிந்தனையானது ஒரு முகப்பட்டு விடுகிறது. இதுவே நிதித்யாசனமாகிறது. அதனால் முடிவில் அவனது தெய்வீகத் தன்மையின் மெய்ப்பாட்டினை உணர வைக்கிறது. இந்த நிலைக்கு வந்த சாதகனுக்குப் புற உலகைப்பற்றிய சிந்தனையோ சொந்த உடலைப் பற்றிய நினைவோ இருக்காது. அவனது மனமும் , அகம்பாவமும் அவனுள் இருக்கும். தெய்வீக சமுத்திரத்தில் கரைந்து போயிருக்கும். அப்போது மனமானது ”நிர்விகல்ப சமாதியில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.இத்தகைய நிர்விகல்ப சமாதியின் வாயிலாக அவன் அந்த நிர்குணப்பிரம்மம் தானாக இருப்பதை உணருகிறான். இத்தகைய தெய்வீக அனுபவத்தைப் பெறுவது தான் ஞான யோகத்தின் குறிக்கோள் . சாதகன் தன்னுடைய ஆன்மீக தாகத்தை நிர்விகல்ப சமாதியில் தனது தெய்வீகத் தன்மையை உணர்ந்து தீர்த்துக் கொள்கிறான். 

சவிகல்ப சமாதி” எனப்படுவது மேலே கூறப்பட்டதைச் சற்று தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளது. இதன்படி சாதகனின் அகமானது சற்று அடங்கிய நிலையில் அவனுள் இருக்கும். 

-

image92

இராஜயோகம்-மனஒருமைப்பாட்டு வழி

இராஜயோகம்-மனஒருமைப்பாட்டு வழி

24  


-

இராஜயோகத்தின் எட்டு படிகள்

தன்னுடைய மனத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து அதன் மீது தன்னுடைய ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த விரும்ப இயற்கையாகவே ஆவல் கொண்டவர்களுக்கு இராஜயோகம் ஏற்றது. மிகவும் புகழ்பெற்ற பதஞ்சலி முனிவரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது தான் இராஜயோகம் . பொதுவாக இதனை யோகம் என்பர். இதுவே கிரியா யோகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த யோகத்தைப் பயில்பவர்கள் எட்டு விதமான ஒழுங்கு முறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அவற்றை எட்டு படிகள் என்றும் கூறலாம் . 

முதலாவது படி யமம்(Yama)உள்ளக் பட்டுப்பாடு 

2)நியமம், நல்ல பழக்கங்களை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுதல்.

(3) ஆசனம் அதாவது அமர்தல்.

(4) பிராணாயாமம், மூச்சைக்கட்டுப்படுத்தும் கலை.

(5)பிரத்யாஹாரம், உணர்ச்சிகளை க் கட்டுப்படுத்துதல், 

(6)தாரணை, தான் விரும்பும் பொருளின் மீது மனதை ஒருங்கிணைத்து செலுத்துதல்.

(7)தியானம்-தியானம், (8)சமாதி-ஆழ்ந்த மன ஒருமைப்பாடு


  

முதலாவது படி

-

பலாத்காரம்,பொய்,திருடுதல், கீழ்தர உணர்ச்சிகள், பிறரிடமிருந்து அநாவசியமாக.வெகுமதிகளைப் பெறுதல் ஆகியவற்றிலிருந்து மனத்தை விலக்குவதே யமம்.

இரண்டாவது படி-

உடல்,மனம்,இரண்டையும் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ளுதல் போன்ற நல்ல பழக்க வழக்கங்களை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுதல், கிடைத்ததைக் கொண்டு திருப்தி அடைதல், எளிமையாக வாழ்தல், பக்தி சம்பந்தமான நூல்களைப் படிப்பதில் ஓர் ஒழுங்கு முறையைக் கடைபிடித்தல் மற்றும் கடவுளை வணங்குதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

மூன்றாவது படி-

தொடர்ந்து நீண்ட நேரம் தியானம் செய்வதற்கு வசதியாக இருக்குமாறு உட்காருவது ஆசனத்தில் அடங்கும். இராஜயோகம் வசதியாக உட்காருவதற்குப் பல்வேறு முறைகளை கற்பிக்கிறது. 

நான்காவது படி-

பிராணாயாமம் அல்லல்பட்டுத் திரியும் மனத்தை தாளக்கட்டோடு சீராக மூச்சு விடுவதன் மூலம் அடக்க உதவுகிறது.மூச்சை உள்ளே இழுப்பது , இழுக்கப்பட்ட காற்றை உள்ளேயே குறிப்பிட்ட நேரம் தங்க வைத்து பின்னர் வெளியே மூச்சை விடுவது ஆகியவைகளை இராஜயோகம் பயின்ற சிறப்பான ஆசிரியரைக்கொண்டு பயில வேண்டும். தகுதி வாய்ந்த குருவினிடமிருந்து கற்காமல் தாமாகவே இராஜயோகம் பழகினால் உடலுக்கோ, உள்ளத்திற்கோ கேடு விளையும் .அவர்களுக்கு ஏற்படும் இழப்பை ஈடு செய்ய முடியாது.

ஐந்தாவது படி-

புலன் உணர்ச்சிகளையும் ,மனத்தையும் வெளியுலகுக்குச் செல்லாதபடி அடக்கி ஆள்வது பிரத்யாஹாரம் எனப்படுகிறது.

ஆறாவது படி-

தாரணை என்பது மனத்தை நாம் விரும்பும் ஒரு பொருளின் மீது வைத்து ஒரு சிறிது காலத்திற்கு தியானம் செய்யும் கலை.

ஏழாவது படி-

தாரணை என்பதை விட மேலான நிலை தியானம் எனப்படுவது. நம்முடைய மனமானது ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளின்மீது நீண்ட நேரம் நிலைத்து நிற்பது தியான நிலை.எந்தவித இடையூறும் இன்றி மனம் ஒருமைப்படுவது தியானம். தியானம் தாரணை ஆகிய நிலைகளில் மனத்தை, தான் குறிக்கோளாகக் கொண்டுள்ள பொருள்களினின்றும் வேறுபடுத்திக் கொள்ள முடியும். தியானமானது மிகவும் பக்குவப்பட்ட நிலையை அடையும் போது சமாதி எனப்படும். 

எட்டாவது படி-

எந்தப்பொருளைக் குறித்து தியானம் செய்கிறோமோ அதன் மீது மிகவும் ஆழ்ந்த ஒருமைப்பாடு கொள்ளும் நிலையே சமாதி எனப்படுகிறது.தியானம் செய்பவரின் மன ஒருமைப்பாட்டிற்கு ஏற்றபடி ஒன்றை விட ஒன்று என்றபடி மேலான நிலைகளில் சமாதி இருக்கிறது. சம்ப்ரஞ்னாத சமாதி எனப்படும் சமாதி நிலை சற்று தரம் குறைவானதாக க்கருதப்படும். 

இயற்கையைக்கட்டுபடுத்தும் சக்தி இந்த சமாதி நிலை அடைபவருக்குக் கிட்டும். 

இவர்கள் சிறிது அகம் என்னும் கர்வத்தை வைத்திருப்பார்கள். மிகவும் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் சமாதியானது அசம்ப்ரஞ்னாத சமாதி எனப்படும். இந்த நிலையை எய்தியவர்களிடம் அகம் அறவே நீங்கியிருக்கும்.இந்த நிலையில் ஆழ்ந்த தியானம் செய்வதால் மனம் தன்னாலேயே கரைந்துவிடும். தியானம் செய்யும் பொருளிலேயே ஒருமித்துவிடும்.

தான் சுயேச்சையாக இயங்கக்கூடிய ஓர் உயிர் என்பது கூடத் தெரியாது போய்விடும். மனமானது சிந்தனையின்றி இருக்கும்.இத்தகைய சமாதி நிலையை அடைவது தான் இராஜயோகத்தின் குறிக்கோள் கட்டுக்குள் அடங்காமலும் மாசு நிறைந்தும் உள்ள மனிதனின் மனத்தை சிற்றலைகளும் பேரலைகளும் கூடிய ஓர் ஏரிக்கு ஒப்பிடுகிறது இராஜயோகம். அதன் தண்ணீரில் அநேக விதமான தூசு தும்புகள் இருப்பதால் அது சுத்தமான நீர் அல்ல. 

அந்த ஏரிக்கு அடிமட்டத்தில் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஒளி உள்ளது. இந்த உவமையின் படி அலைகள் யாவும் எண்ணங்கள்.குழம்பியுள்ள தண்ணீரானது மனத்தின் தூய்மையற்ற தன்மையைக் குறிப்பிடும் அடிமட்டத்தில் காணப்படும் சக்தி வாய்ந்த ஒளியானது மனிதனின் உள்ளே இருக்கும் தெய்வாம்சத்தைக் குறிக்கும். 

அகத்தில் இருக்கும் ஒளியானது மேல் மட்டத்தில் தெரியாது.ஏனெனில் தண்ணீரில் கரைந்துள்ள சேறும் எண்ணற்ற அலைகளும் அதை மறைத்துவிடும்.ஏரியை அலைகள் இல்லாதபடி செய்து, தண்ணீரிலுள்ள அசுத்தங்களை அகற்றிவிட்டால் அடியிலுள்ள வெளிச்சத்தைக் காணலாம். மனிதனின் மனமானது தூய்மையடைந்து சிந்தனைகளின்றி விடுபடும் போது அவனுள் இருக்கும் தெய்வீகத்தன்மை வெளிப்படும்.இத்தகைய நிலைக்கு மனத்தைக் கொண்டு வருவதே இராஜயோகத்தின் குறிக்கோள்.இந்த மனநிலையே அசம்பிரஞ்னாத சமாதி எனப்படுகிறது.இந்த சமாதி நிலையை அடையப் பெற்றவர்களே உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும் முனிவராகக் கருதப்படுகிறார்கள். 

-


கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிய நினைவுகளும் அவற்றை மனத்தினின்றுநீக்கும் வழிகளும்

-

மனம் மாசுபடுவதற்குக் காரணமே கடந்த கால நிகழ்ச்சிகள் மனத்தில் சேர்ந்து இருப்பது தான். எந்த ஒரு நினைவும் தொலைந்து போவதில்லை என்கிறது இராஜயோகம். ஒவ்வொரு நினைவும் முடிவில் தெளிவற்ற நிலைக்குச் சென்று அங்கே பதிவாகிவிடுகிறது. ஒரு சராசரி மனத்திற்குள் எண்ணற்ற பதிவாகிய நினைவுகள் இருக்கும். 

இந்தப்பதிவு நிலையில் உள்ள எண்ணங்களே சமஸ்காரங்கள் என வடமொழியில் அழைக்கப்படுகின்றன. இராஜயோக முறைப்படி தியானம் பழகுவது இத்தகைய சமஸ்காரங்களின்று மனத்தைத்தூய்மைப்படுத்த உதவுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு கதை மூலம் இதைத் தெளிவாக்கலாம். 

ஓர் ஏரியின் கரையில் ஒரு மனிதன் நீரை உறிஞ்சக்கூடிய காகிதத்துண்டுகள் அடங்கிய சுருளுடன் நின்று கொண்டிருப்பதாக எண்ணிக் கொள்வோம். அவன் ஒவ்வொரு துண்டாக எடுத்து ஏரியின் தண்ணீருக்குள் போடத் தொடங்குகிறான். முதலில் போட்ட துண்டு ஏரியில் சிறிது நேரம் மிதக்கும் .

சில நிமிடங்களில் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிவிடும். அதே போல் அடுத்தடுத்துப் போடும் துண்டுகள் முதலில் மிதந்து பின்னர் ஒன்றன் மீது ஒன்றாகப் படிந்து விடும். அதே போல் மனம் தான் ஏரி.காகிதத்துண்டுகள் தான் நினைவுகள். முதலில் மிதக்கும் காகிதத்துண்டுகள் நினைவு நிலையில் இருக்கும் மனத்தில் உள்ள எண்ணங்கள். 

நீருக்குள் மூழ்கி அடித்தளத்தில் இருப்பவை தெளிவற்ற மனநிலையில் உள்ள கடந்த கால நினைவுகள். இந்தப் பதிவுகள் அனைத்தும் நிழற்படங்களின் மூலங்கள்(Negatives). அவை தேவைப்படும் போது தக்க சூழ்நிலைகளில் பல படங்களை எடுக்க உதவும்.அதே போன்றே இந்த சமஸ்காரங்கள் தகுந்த சூழ்நிலை ஏற்படும் போது மறுபடியும் தெளிவான எண்ணங்களாக மாறும் சக்தி வாய்ந்தவை. 

மனத்தை ஒரு முகப்படுத்தி ஒருவன் தியானம் செய்யும் போது அந்தத் தியானத்தின் தன்மையானது லேசர் ஒளிக்கற்றைகளைப் போன்று செயல்பட்டு எண்ணங்களின் அடுக்குகளினூடே ஊடுருவி ச் சென்று அடிமட்டத்தில் கிடக்கும் சமஸ்காரங்களைச் சென்றடையும்.இந்த ஒரு முகப்பட்ட எண்ண அலையானது நீருக்குள் மூழ்கித் தேடுபவர்களைப் போல் அடியில் சென்று சேமித்து வைக்கப்பட்ட சமஸ்காரங்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கும். அதன் விளைவாக அவை இருக்கும் இடத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு ஒவ்வொரு எண்ணமாகத் தெளிந்த மனநிலையின் தன்மைக்கு வந்து சேரும் .மறுபடியும் அவை உயிருள்ள நினைவுகளாக மாறிவிடும். இவ்வாறு புத்துயிர் அளிக்கப்பட்ட எண்ண அலைகளை தியானம் செய்பவர். விருப்பமில்லாதவர் போன்று கவனிக்க வேண்டும். 

அத்தோடு அதன்படி நடக்க முற்படக்கூடாது .அவ்வாறு அலட்சியப் படுத்தப்பட்ட எண்ணங்கள் தெளிந்த மனநிலைக்கு வந்தவுடன் காற்றுக் குமிழிகள் போன்று வெடித்துச் சிதறி மறைந்துவிடும். இவ்வாறு தொடர்ந்து தியானம் பழகுவதால் படிப்படியாக பழைய சமஸ்காரங்களினின்றும் விடுபட்டு மனத்தூய்மை பெற்றவனாகிறான்.அவ்வாறு இல்லாமல் புத்துயிர் பெற்ற எண்ணங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்துச் செயல்படத் தொடங்கினால் புதுப்புது சமஸ்காரங்கள் தோன்றிவிடும். மனமும் தூய்மை அடையாமல் போய்விடும்.

-


image93

சித்திகள் - குண்டலி சக்தி

சித்திகள் - குண்டலி சக்தி

  25


சித்திகள்(அமானுஷ்ய சக்திகள்)

-

இராஜயோகம் பயிலும் சாதகன் தியானம் பழகும் போது பிறர் மதிக்கும் அளவிற்கு மனத்தைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொள்ளும் திறமை பெற்றுவிடுவான். அதன் பயனாக அவனுக்கு அஷ்டசித்திகள் எனப்படும் மேலான எட்டு சக்திகள் கிடைத்துவிடும்.

அவையாவன-(1)அணிமா-இந்த சக்தி பெற்றவனுக்கு மிகச்சிறிய மூலக்கூறாக வளர்ந்து திடப்பொருள்களுக்குள் ஊடுருவிச் செல்லும் திறமை கிடைத்துவிடும்.

(2)-லகிமா-இந்த சக்தி பெற்றவனின் உடல் மிகவும் லேசானதாக ஆகிவிடும்.

(3)-இந்த சக்தியைக்கொண்டு (உருவத்தை) உடலை விரிவடையச்செய்யலாம்.

(4)-பிராகாமியா-பிறரால் எதிர்க்க முடியாத விருப்பத்தை உடையவனாவான்.

(5)-மஹிமா-உடலை மிகவும் பெரிதாக்கிக் கொள்ளும் திறமை அடைதல்.

(6)-ஈஷித்வா-இறைச்சக்தி போன்ற திறமையைப் பெறுதல்.

(7)-வசித்வா- ஒருவருடைய ஆணைக்குக் கீழ் அனைத்தையும் கொண்டு வருதல்.

(8)-காமாவசாயிதா-தான் எதை விரும்பினாலும் அதை அடையும் திறமை.

மேலே கூறப்பட்ட எட்டு சக்திகளைத் தவிர மேலும் சில சித்திகளும் கிடைக்கலாம்.அதாவது பறக்கும் திறமை அடைதல் –கேசரி வித்யா(Khechari-vidya).சாவை வெல்லும் திறமை –ம்ருத்யுஞ்ய வித்யா (MRITYUNJAYA-Vidya), புதையல் இருப்பதை அறிந்து அதை அடையும் திறமை –பாதாள சித்தி (Patala-Siddhi) , பிறரது உடலுக்குள் புகும் சக்தி-காய சித்தி (Kaya-siddhi) , கடந்த கால, நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால நிகழ்வுகள் பற்றிய அறிவு, திரி கால ஞானம்(Trikala-Jnana) விரும்பும் போது மரணம் அடைதல் – இச்சா ம்ருத்யு (Ichchha-Mrithu), தன்னைப் பிறர் கண்காணாமல் ஆக்கிக் கொள்ளுதல்- அந்தர் தான (antnrdhana), பசி தாகம் எடுக்காமல் இருக்கும் தன்மை அடைதல்-சஷீத்பிபாஸ(Kshutpipasa-nivitti), அனைத்துப் பிராணிகளின் மொழிகளை அறிதல்(Sarvabhutarnuta-Jnana) போன்றவற்றையும் அடையலாம். 

ஆனால் சாதகர்கள் மேலே கூறப்பட்ட எந்த ஒரு சக்தியையும் உபயோகப்படுத்தக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள்.

இவை அனைத்தும் ஆன்மீக முன்னேற்றம் என்னும் பாதையில் இருக்கும் மைல்கற்களைப் போன்றவை. அவை அடைய வேண்டிய குறிக்கோளை அடையவிடாமல் தடுக்கும் தடைக்கற்களாகும்.எந்த சாதகனாவது இந்த சித்திகளின் வசீகர சக்திகளின் ஆளுமையால் ஈர்க்கப்பட்டு எந்த ஒரு மைல் கல்லிலாவது சிக்கிவிட்டால் அவனால் அடைய வேண்டிய குறிக்கோளை அடையவே முடியாது. இந்த சித்திகளின் பக்கம் எண்ணத்தைச் செலுத்தாது அவற்றை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு சீராக முன்னேற்றப் பாதையில் சென்றால் குறிக்கோளை எளிதாக அடைந்து விடலாம். ஒரு தடவை குறிக்கோளை எட்டி விட்டால் அவனுள் இருக்கும் தெய்வீக சக்தி அதிக ஒளியுடன் வெளிப்படும்.அதன் பிறகு அவன் மனிதனின் எல்லைக்குட்பட்ட சக்திகளினின்றும் விடுபட்டுச் சிறந்த முனிவனாகிவிடுவான்.

-

-

குண்டலி சக்தியும் அதன் ஆறு சக்கரங்களும்

-

மனிதனுக்குள் இருக்கும் ஆன்மீக சக்தியானது வழக்கத்திற்கு மாறா த் துஞ்சும் நிலையில் இருப்பதாக இராஜயோகம் கூறுகிறது. மனிதர்களின் முதுகெலும்பின் அடிப்பகுதியில் தூங்கியபடி இது சுருண்ட நிலையில் நீண்ட உறக்கத்தில் இருக்கும். சுருள் என்பதை வடமொழியில் குண்டல என்பர். குண்டலி என்றால் பாம்பு சுருண்டு படுத்திருப்பதைப் போல் சுருண்ட நிலையில் இருப்பது என்று பொருள்படும். இராஜயோகமானது இந்த குண்டலி சக்தியை , ஆன்மீக சாதனைகளைக் கொண்டும் , தியானம் பழகுவதன் மூலமும் எழுப்புகிறது. 

மனிதர்களின் முதுகெலும்பு க் கூடானது 8 என்ற எண்ணின் உருவத்தைப் போன்று ஒன்றன் மீது ஒன்றாக ப் பல எலும்புகளால் அமைந்தது. அதனால் அருகருகே இரண்டு பாதைகள் (வாய்க்கால் போன்று) அமைகின்றன. எலும்புகளின் சக்தியானது அதாவது செயல்பாடுகள் இந்த இரண்டு பாதைகளின் வழியாகவே நடைபெறுகின்றன. இடதுபுறப்பாதை ”இடா” என்றும் வலது புறப் பாதை ” பிங்கலை” என்றும் சொல்லப்படும். ஒரு மனிதன் தனது இடது நாசித்துவாரத்தின் மூலம் வேகமாக மூச்சை வெளிவிட்டால் அந்த சமயத்தில் அவனது உயிர் நாடியானது இடா” என்னும் வழியாகச் செல்வதை அறிவுறுத்தும். அதே போன்றே வேகமாக சுவாசத்தை வலது நாசித்துவாரத்தின் மூலம் செய்வதால் அவனது உயிர் நாடி ” பிங்கலையின் ” வழியாகச் செல்கிறது என்பதை அறியலாம்.

ஒருவன் அதிகமான அளவில் உடலால் வேலை செய்யும் போது அவனது சக்தியானது பிங்கலை” என்னும் பாதையின் வழியாகப் பாயும். ஓய்வாக இருக்கையில் அச்சக்தி ” இடா”வின் வழியாகப் பாயும். முதுகெலும்பில் இடா , பிங்கலை ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையே மூன்றாவது பாதை ஒன்று செல்கிறது. அதற்கு சுழுமுனை” நாடி என்று பெயர்.சாதாரண நிலையில் சுழுமுனை நாடி செல்லும் பாதை மூடியிருக்கும் . 

குண்டலினி சக்தியைக் தட்டி எழுப்பும் போது அது திறந்து கொள்ளும். எழுப்பப்பட்ட குண்டலி னி சக்தியானது சுழுமுனை நாடி வழியாக மூளையை நோக்கி முன்னேறும். அத்தகைய நிலையில் சாதகன் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு மண்டலத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வைப் பெறுவான்.அச்சமயத்தில் அவன் உண்மையான ஆன்மீக அனுபவத்தை அடையப் பெறுவான். எழுப்பப்பட்ட குண்டலினி சக்தியானது மூளையை நோக்கி நகரத் தொடங்கும். அச்சமயம் அது பல்வேறு வகையான கதவுகள் வழியாகச் செல்வது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும். அதனால் சாதகன் ஒவ்வொரு தடவையும் புதுப்புது விதமான ஆன்மீக உணர்வுகளைப் பெறுவான். இந்த ஒவ்வொரு ஆன்மீகப் படிகளும் அவனது புதிய அனுபவங்கள் கிடைக்கும் இடங்கள் (அல்லது) சக்கரங்கள் எனப்படுகின்றன. இராஜயோகம் இவ்வாறான ஏழு நிலைகளைப் பற்றிக் கூறுகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலான நிலையில் இருப்பது “சஹஸ்ராரம்”எனப்படும். 

அது மூளைக்குள் எங்கோ ஓர் இடத்தில் அமைந்துள்ளது. முதுகெலும்பின் கீழ்ப்பகுதியின் முனையில் இருப்பது மூலாதாரம் எனப்படும். அதற்கு அடுத்து மேலான நிலையில் உள்ளது.ஸ்வாதிஷ்டானம்” எனப்படுகிறது.அதற்குச் சற்று மேலே உள்ளவை முறையே மணிபூரகம்,அனாஹதம். விஷீத்தம், ஆக்ஞா, மற்றும் ஸஹஸ்ராரம் என்று சொல்லப்படுகின்றன. மூன்று விதமான ஆகாயங்கள் (வான வெளிகள்) இந்து மதத்தில் சொல்லப்படுகின்றன. நாம் வசிக்கும் பகுதி, விண் மீன்கள் மற்றும் கிரகங்கள் (கோள்கள்) ஆகியவை இருக்கும் இடத்தை மஹாகாசம்” என்பர். நம்முடைய கனவுலகை அல்லது கற்பனாலோகத்தை ”சித்தாகாசம்” என்பர். தூய்மையுடன் கூடிய ஆன்மீக அனுபவங்களை உண்டாக்கும் இடம் ”சிதாகாசம் எனப்படும். எப்பொழுது ஒருவனுடைய குண்டலினி சக்தியானது எழும்பி சுழுமுனை நாடிக்குள் செல்கிறதோ அப்பொழுதுதான் அவன் சிதாகாசத்திற்குள் நுழைய முடியும். சித்தாகாசத்தில் ஒருவன் அடையும் அனுபவங்கள் அனைத்துமே வீண் பிரமையும், கற்பனையுமே தானே தவிர மெய்யானவை அல்ல. சிதாகாசத்தில் கிடைக்கும் அனுபவமே மெய்யான ஆன்மீக அனுபவமாகும்.

குண்டலினி சக்தியானது சுழுமுனை நாடி வழியாக ஸஹஸ்ராரத்தை அடையும் போது அவன் தெய்வீகப் பொலிவோடு காணப்படுவான். அந்த நிலையில் தான் யோக மார்க்கத்தில் அவன் அடைய வேண்டிய குறிக்கோளை அடைந்தவன் ஆவான். அப்போது அவன் அடைவது ”அசம்பிரஞ்னாத” சமாதியாகும். இராஜயோகம் என்ற சொல் அனைத்து யோகங்களுக்கும் அரசன் என்ற பொருளை த் தரும். ஆனாலும் இதைப் பழகுபவர்கள் சில ஆபத்துக்களை எதிர்நோக்க வேண்டிவரும். எண்ணம் செயல் ,சொல் ஆகிய மூன்றிலும் மிகவும் தூய்மையோடு இருக்க வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாவிடில் இராஜயோகம் பயிலுவது ஆபத்தையே கொடுக்கும். மூளையே கூட பேதலித்து விடலாம். என்று சுவாமி விவேகானந்தர் கூறும் அறிவுரையை சாதகர்கள் அவசியம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 

image94

கர்ம யோகம்

கர்ம யோகம்

  26

கர்ம யோகம்-சரியான செயல்களை மேற்கொள்ளும் பாதை

-

கர்ம” என்ற வடமொழிச்சொல் வேலை” அல்லது செயல் என்ற பொருளைத் தருகிறது.நாம் சிந்திப்பது கூட ஒரு செயலாகவே கருதப்படுகிறது. ஒரு வினாடி கூட எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடாமல் ஒருவராலும் இருக்க முடியாது என்று கீதையின் ஒரு சுலோகம் கூறுகிறது. வேலை என்பது மனத்தாலோ அல்லது உடலாலோ செய்யப்படலாம். அது தவிர்க்க முடியாததும் கூட ஆகையால் வேலையின் தாக்கமானது அதைச் செய்பவனின் வாழ்க்கையில் எந்த ஓர் அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தாது. ஒரு வேலையும் செய்யக்கூடாது என்பதற்கான முயற்சி கூட ஒரு வேலையாக மாறிவிடும்.

அதை விளக்கும் ஒரு கதை

-

ஒரு துறவி தனது நாடோடி வாழ்க்கையில் ஒரு கிராமத்திற்கு வர நேர்ந்தது. அங்கு சில நாட்கள் தங்கினார். அவருக்கு உயிருள்ள ஒரு ஜீவனை மரணத்தைத் தழுவச் செய்வதோ அல்லது இறந்து போன ஜீவனின் உயிரைத் திரும்பக் கொணருவதோ மிகவும் எளிய செயலாக இருந்தது. அதற்காக அவர் ஒரு சில மந்திரங்களை உச்சரித்து அந்த ஜீவனின் உடலின் மீது சிறிது தண்ணீரைத் தெளிப்பார்.அவ்வளவு தான். அவரது அந்த யோகசக்தியின் மகிமையைக் கண்ட கிராமத்தினர் அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருந்தனர். துறவி அந்த க் கிராமத்தில் தங்கியிருந்த நாட்களில் ஓர் இளைஞன் அவருக்குச் சகலவிதமான சேவைகளையும் செய்து வந்தான். அந்த இளைஞனின் சேவையால் துறவிக்கு அவன் மீது ஒரு வகையான பாசம் ஏற்பட்டு விட்டது.ஒரு நாள் காலையில் துறவி அந்த இளைஞனைத் தனியான ஓர் இடத்திற்கு க் கூட்டிச் சென்று அவனிடம் இதோ பார்! நான் இன்று பிற்பகல் இந்த ஊரை விட்டு போகப்போகிறேன்.நான் போவதற்கு முன் உனக்கு ஒரு வெகுமதி அளிக்க விரும்புகிறேன் . 

என்னிடம் இந்த ஜபமாலை நீண்ட நாட்களாக இருக்கிறது. நான் அதை உனக்கு அளிக்கிறேன்.நீ அதை தினசரி உன்னுடைய பிராத்தனை சமயத்தில் பயன்படுத்திக்கொள் என்றார். ஆனால் அந்த இளைஞனோ துறவியைப் பார்த்து ஐயா! நீங்கள் தவறாக எண்ணாமல் இருந்தால் நான் உங்களிடமிருந்து வேறு ஒரு வெகுமதியைப் பெற விரும்புகிறேன் என்றான்.அதற்கு அந்தத் துறவி அவனிடம் ” அப்பா” என்னிடம் வெகு குறைவான பொருள்களையே வைத்துக் கொள்கிறேன். எனவே உனக்கு நான் வேறு எதைக் கொடுக்க முடியும்? என்றார். 

அந்த இளைஞனும் சலிக்காமல் ஐயா! நீங்கள் ஒரு ஜீவனுக்கு உயிரைக் கொடு க்கிறீர்கள், எடுக்கிறீர்கள் . அதை எவ்வாறு செய்வது என்பதை மட்டும் தயவுசெய்து கற்றுத்தாருங்கள். எனக்கு அந்த ஒரு வெகுமதி மட்டுமே வேண்டும் என்றான். துறவியும் தான் வாக்களித்தபடியே அந்த இளைஞனுக்கு அந்த மந்திரங்களைக் கற்பித்தார். அத்தோடு அவனிடம் குழந்தாய்”! நீ இந்த மந்திரங்களைச் சொல்வதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தில் மிகவும் எச்சரிக்கையோடு இருக்க வேண்டும். அதாவது ஒரு போதும் கறுப்புப் பூனை யை நீ நினைக்கக் கூடாது. அப்படி நினைத்து விட்டால் அந்த மந்திரம் பலிக்காது போய்விடும என்றார். அந்த இளைஞனும் நான் ஒரு போதும் 

அவ்வாறு செய்ய மாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளித்து விட்டு முனிவரிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு அடுத்த ஊருக்குப் புறப்பட்டு விட்டான். தனது ஊரை அடைந்தவுடன் அவன் தன்னுடைய இளம் நண்பர்கள் அனைவரையும் கூவி அழைத்தான். அவர்கள் வந்தவுடன் மிகவும் பெருமை கலந்த குரலில் அவர்களிடம் என்னால் இறந்தவர்களை உயிர்ப்பிக்க முடியும் அதே போல் உயிரோடு இருப்பவர்களை மரணமடையச் செய்யவும் முடியும். அத்தகைய சக்தியை நான் அந்த முனிவரிடமிருந்து பெற்றுள்ளேன் என்று கூறினான். ஆனால் அவர்கள் யாரும் அதை நம்பத் தயாராக இருக்கவில்லை. எனவே தான் கற்றுக் கொண்ட வித்தையைச் செய்து காட்ட வேண்டிய நிலை ஏற்படவே அவன் அந்தச் சக்தியை உபயோகித்துக் காட்டத் தீர்மானித்தான். 

அவனிடம் ஒரு வளர்ப்புப் பூனை இருந்தது. அதை அருகிலிருந்த மரத்தில் கட்டிவிட்டு அதன் மீது தண்ணீரைத் தெளித்தான். மந்திரங்கள் உச்சரித்தான். ஆனால் அந்த பூனையிடம் எந்த வித மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. அதற்கு மயக்கம் கூட வரவில்லை. அப்புறம் சாவு என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லாது போயிற்று. அவன் ஊராரின் நகைப்புக்கு ஆளானான்... உடனே அவன் நேரே சாதுவின் இருப்பிடத்தை அடைந்து நடந்தவற்றைக் கூறினான். அவரும் அவனிடம் நான் சொன்ன நிபந்தனையை மீறினாயா? என்று கேட்டார். 

அவனும் குருதேவா நான் சிறுவனாக இருக்கலாம். ஆனால் நான் முட்டாளாஎன்ன உங்கள் நிபந்தனையை மீற? நான் மந்திரம் ஜபிக்கும் போதெல்லாம் எனக்குள் கறுப்புப் பூனையை நினைக்கக்கூடாது. என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தேன் என்றார். அதைக் கேட்ட துறவி அவனிடம் நீ செய்தது கறுப்பு பூனையை நினைப்பது போலவே ஆகிவிட்டதால் தான் உன் மந்திர சக்தி வேலை செய்யவில்லை என்று சொன்னார். 

இந்து மதத்தைப் பொறுத்த வரையில் இன்றியமையாதது என்று கருதப்படும் வேலை செய்வதில் கூடச் சில பிரதிகூலங்கள் உண்டு. நாம் எந்த ஒரு வேலையையும் இலாபத்தைக் கருத் செய்வோமேயானால் நமக்கு ஒரு வித மான பற்று ஏற்பட்டு உடல் ரீதியான ஒரு பந்தம் தோன்றிவிடுகிறது. ஒரு பூக்காரர் அவனுடைய தோட்டத்தில் மிக அழகானதும் அபூர்வமான வகையைச்சேர்ந்த மென்மையான இதழ்களைக் கொண்ட ரோஜா வகையை வளர்க்கமுயற்சி செய்வதாக எடுத்துக் கொள்வோம். 

ரோஜாச் செடிகள் மொட்டு விட்டுப் பூக்கும் நிலைக்கு வந்த நிலையில் அவனுடைய அணுக்க நண்பன் ஒருவனிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. நான் ஒரு மாத காலம் ஐரோப்பாவில் சுற்றுலா மேற்கொள்ள விருக்கிறேன். என்னுடன் நீயும் இருந்தால் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். மொத்த செலவையும் நானே ஏற்றுக் கொள்கிறேன். நீ எதற்கும் கவலைப் படத் தேவையில்லை என்று அவரை அழைக்கிறான். 

பூக்காரருக்கோ மிகவும் ஆசைதான். ஆனாலும் அவரால் நண்பரின் அழைப்பை அங்கீகரிக்க முடியாத நிலை. அது ஏறக்குறைய அவருக்கு அவருடைய மலர்களின் மீது ஏற்பட்ட பற்றினால் உண்டானது.மலரும் பூக்களைக் காணத் துடித்த ஆசையே ஒரு தளையாக ஆனது. அவரால் அந்த ரோஜாக்களின் மீது ஏற்பட்ட பற்றினை உதறித்தள்ள முடியுமேயானால் அக்கணமே அவர் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். இதைப் போன்றே ஒவ்வொரு மனிதன் செய்யும் செயலும் அமைகிறது. ஒரு செயலைச் செய்வதால் ஏற்படும் விளைவின் மீது பற்று வைப்பதால் அது செயல்புரிபவரைக் கட்டுப் படுத்திவிடுகிறது. 

-


-

கர்மயோகமானது எப்பொழுதும் வேலை செய்து கொண்டே இருந்தாலும் எவ்வாறு தனது சுதந்திரத்தைக் (அதாவது பலனின் மீது பற்று ஏற்படாமல் )காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும் என்பதையே கற்பிக்கிறது. வேலை செய்யும் போது அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளைச் சுய நலத்திற்காக எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பதே கர்மயோகம் கற்பிக்கும் ரகசியப்பாடம்.

இதிலிருந்து சுயநலமற்று வேலை செய்வதே பலனை எதிர்பார்க்காமல் வேலை செய்வது என்பது தெளிவாகிறது. சுய நலமில்லாமல் செய்யப்படுவதே கர்மயோகமாகும். சுயநலமில்லாமல் வேலை செய்வது என்பது அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. கர்ம யோகம் பயிலுபவரிடம் கடவுளை மகிழ்விப்பதற்காகச் செய்ய வேண்டும். என்று அடிக்கடி போதிப்பார்கள். ஒரு வேலையைத் தனக்காக அல்லாது கடவுளுக்காக என்று செய்யும் போது அது தன்னலமற்ற வேலை ஆகிறது.

ஒருவர் கடவுளுக்காக எந்த வேலையையும் செய்பவராக இருந்தாலும் அது அவரது சொந்த ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் உள்ள நாட்டமே அவ்வாறு செய்ய ஊக்குவிக்கிறது என்று கூட வாதம் புரியலாம். அப்படி இருக்குமேயானால் அது உண்மையில் சுயநலமற்ற செயல் என்று கருத முடியாது. ஆனால் கர்மயோகக் கூற்றுக்களின் படி சொந்த ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான ஆவல் சுயநலமுடையது என்று சொல்லப்படுவதில்லை. மாறாக அது தெய்வீக அறிவு பெற்ற” சுய நலம்” அது குற்றமற்றது. 

இந்த விஷயத்தை பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஒரு சிறிய கதையின் மூலம் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.அவர் கூறுவதாவது வங்காளத்தில் உள்ள சிறிய கிராமங்களில் வசிப்பவர்கள் அமிலத்தன்மை உடைய வயிற்றைக் கொண்டவர்களுக்கு இனிப்பு வகைகளும் கற்கண்டுகளும் கெடுதியை விளைவிக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். அவற்றைச் சாப்பிடுவதால் அமிலச்சக்தியால் உண்டாகும் துன்பம் அதிகமாகும் என்று சொல்கிறார்கள். 

ஆனால் அதே சமயம் கட்டிக் கல்கண்டு - அதுவும் இனிப்பு ஏற்றப்பட்டதே- அமிலத்தன்மை உடைய வயிறுக்கு மாற்று மருந்து என்கிறார்கள். இதே போன்றதே ஒருவர் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்குக் கொள்ளும் ஆவல் சுயநலமுடைய தாயினும் அதுவே சுயநலத்திற்கு மாற்று மருந்தாகவும் அமைகிறது.அது ஒருவரது ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு உறுதுணையாக அமையும். கடவுளுக்காக என்று செயல்களைச் செய்வது படிப்படியாக செய்பவரின் மனத்தைத் தூய்மை ஆக்கி விடும். அதனால் தான் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம் அகன்றுவிடும்.

இத்தகைய மனமே இறைக்காட்சியைப் பெற ஏற்றது. ஏனெனில் இறைக்காட்சி பெறுவதே கர்மயோகத்தின் குறிக்கோள். கர்மயோகமானது ஒருவரை பிறவித்தளையிலிருந்து விடுவித்து விடுகிறது. பிறத்தல் , இறத்தல், என்பது தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. அது ஒரு சங்கிலி போன்றது. அதன் ஒவ்வொரு தொடர்பும் அவரவரது கர்மபலனைக் குறிக்கிறது (அவர்கள் செய்யும் செயலின் விளைவாகக் கிடைக்க கூடிய பலன்) ஒருவர் தான் செய்யும் செயலின் பலன் தன்னை வந்து சேராது என்ற வகையில் வேலை செய்யக் கற்றுக் கொண்டால் அவரது பிறவித்தளையோடு வேறு ஒரு புதுத் தொடர்பும் ஏற்படாது.இதனால் பிறப்பு இறப்பு என்ற சங்கிலியின் தொடர்பு அறுந்து போகும். அப்போது அவன் முக்தி நிலையை எய்துகிறான்.எனவே இத்தகைய விடுதலை பெறுவதற்கான வழி பலனின் மீது பற்று வைக்காமல் பணி புரிவதுதான்.

பலனை எதிர்பாராதபோது அது ஒரு போதும் அவனிடம் வராது.இது எதைப் போன்றதென்றால் ஒருவன் ஒரு மில்லியன் டாலரை வங்கியில் வைப்புத் தொகையாக வைத்துள்ளதாகவும், அதிலிருந்து கிடைக்கும் வட்டியை அவனது கணக்கில் சேர்க்காமல் கோயிலில் நடைபெறும் தருமத்திற்கு என்று எழுதி வைத்துச் சென்றது போன்றதே! இவ்வாறு செய்கையில் கணக்கு வைத்திருப்பவர் அவரது முதலீட்டிற்காகக் கிடைக்கும் பலனை எதிர்பார்க்க வில்லை. அதிலிருந்து கிடைக்கும் பலன் அதாவது வட்டி அவனுக்குக் கிடைக்காது. அது போன்றே பலனை எதிர்நோக்காமல் செயல் புரிந்தால் அது பிறவித்தளை என்னும் சங்கிலியை அறுத்து நமக்கு விடுதலையை அளிக்கும். வேலை என்பது இயற்கையில் நல்லதோ அல்லது கெட்டதோ அல்ல என்று இந்து மதம் கூறுகிறது. அது செய்பவரின் மன நிலையைப் பொறுத்தே நல்லதாகவோ அல்லது கெட்டதாகவோ அமைகிறது. 

ஒரு மருத்துவர் ஒரு மனிதனுக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்கிறார்.நோயாளி இறந்து விடுகிறார். நோயாளி இறந்து போனாலும் யாரும் மருத்துவரைக் கொலையாளி என்று கருதுவது கிடையாது.

உண்மையில் மருத்துவர் நோயாளிக்கு நன்மை செய்யவே விரும்பினார். அவன் குணமடைவதே அவரது நோக்கம். மற்றொரு விஷயத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு கொலையாளி வேண்டுமென்றே ஒருவரைக் கொன்றுவிட்டால் அவனைக் குற்றவாளி என்றே கூறுகிறோம். ஏனெனில் அவனது நோக்கம் கொடியது.அவன் திட்டமிட்டு அந்த நபரைக் கொல்கிறான். மேலே கூறப்பட்ட இரண்டு நிகழ்வுகளிலும் விளைவானது ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறாக அமைகிறது. ஒரு நிகழ்வில் நன்மை விளைகிறது. மற்றதில் தீமையே ஏற்படுகிறது. வேலை செய்யும்போது சரியான மனப்பான்மையைப் பாதுகாப்பது மட்டும் கர்மயோகம் ஆகாது. செயலைப்புரிபவர் வேலையை நன்றாக ச் செய்வது எவ்வாறு என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாவிடில் விரும்பிய அளவு ஆன்மீக முன்னேற்றம் ஏற்படாது. கீழே கூறப்பட்டுள்ள கதை அதைத் தெளிவாக்க வல்லது. ஒரு போர்வீரன் இருந்தான். 

அவன் ஒரு குரங்கைக் செல்ல ப் பிராணியாக வளர்த்து வந்தான். அவன் அந்த க் குரங்கைப்பலவிதமான அறிவுப்பூர்வமான தந்திரமிக்க வேலைகளைச் செய்யப் பழக்கியிருந்தான். கோடை காலத்தில் மிகவும் வெப்பமாக இருந்த ஒரு நாளில் பிற்பகலில் அந்தப் போர்வீரன் ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் இருந்த நிழலில் புல்வெளியின் மீது படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.அ வன் தனது வாளைத் தனது அருகில் புல்வெளியில் வைத்திருந்தான். அந்தக் குரங்கானது அவன் அருகே அமர்ந்தபடி மிகவும் உன்னிப்பாக அவனைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு ஈயானது அடிக்கடி பறந்து வந்து அவனது முகத்தின் மீது அமர்ந்து அவனது தூக்கத்திற்கு இடையூறு விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஈயின் எசயலை குரங்கானது விரும்பவில்லை. எனவே மறுபடியும் ஈ பறந்து வந்து வீரனின் முகத்தின் மீது அமர்ந்த போது குரங்கானது அருகிலிருந்த வாளை உறையினின்றும் எடுத்து ஓங்கி ஈயின் மீது வீசியது. ஈ பறந்து விட்டது. போர்வீரன் இறந்து போனான். குரங்கின் நோக்கம் சரியானது தான் . அது தனது எஜமானனுக்கு உதவ எண்ணியது. ஆனால் அது கையாண்ட முறை தவறாக அமைந்தது. இதே போல் தான் ஒருவர் ஒரு வேலை செய்வதைச் சரியான நோக்கத்தோடு செய்ய விரும்பினாலும் சரியான முறை எது என்று அறிந்து கொள்ளாமல் செய்யும் போது கர்மயோகத்தின் முழுப்பயனையும் அடைய முடியாது.

image95

இறை வழிபாடு-உருவ வழிபாடு

இறை வழிபாடு-உருவ வழிபாடு

  27


-

இந்துக்கள் கடவுளைப்பல உருவங்களின் மூலம் வழிபடுவதால் பொதுவாக மக்கள் இந்துக்களை உருவ வழிபாடு செய்பவர்கள் என்றே கருதுகின்றனர்.இது முழுவதும் சரியான கருத்தல்ல . உருவங்கள் கடவுளின் வெவ்வேறு வகையான சக்தியையும் புகழையும் உணர்த்துவன. இவ்வாறு தொட்டு உணரக்கூடிய உருவங்களைக் கொண்டு தொட முடியாத ஈஸ்வரனிடம் தொடர்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சி செய்கின்றனர். 

ஒருவரது தந்தையின் புகைப்படம் எப்படி தந்தையாக இருக்க முடியாதோ அதே போன்று கடவுளின் உருவமும் அவரது சக்தியையும், புகழையும் உணர்த்துமே அன்றி உண்மையில் கடவுளாக இருக்க முடியாது என்று ஓர் இந்து கருதுகிறான். அந்த உருவம் கடவுளை நினைக்க உதவி செய்கிறது. அவ்வளவே! உருவமானது கடவுளுக்கும், வழிபடுபவனுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்துகிறது. இவ்வாறு வழிபடுவதால் அவன் கடவுளோடு மனத்தளவில் தொடர்பு கொள்ள முடிகிறது. அத்தோடு வழிபாடும் முடிந்துவிடுகிறது. 

அதன் பிறகு அந்த உருவத்திற்கு எந்த விதமான அவசியமும் இருக்காது. எனவே தான் இந்துக்கள் வழிபாடு முடிந்ததும் பிரதிமையை ஏரிகளிலோ அல்லது ஆறுகளிலோ கரைத்து விடுகிறார்கள். கடவுளின் உருவங்களை களிமண், கல்,மரம் உலோகம் , கலப்பு உலோகம் போன்ற பல்வேறு வகையான பொருள்களைக் கொண்டு செய்கிறார்கள். செலவு குறைவாக ஆகும் களிமண், மரம் போன்றவற்றால் செய்யப்படும் உருவங்களைப்பூஜை செய்த பின் தூக்கிப் போட்டு விடுவார்கள். மற்றபடி விலை மதிப்புள்ள பொருள்களைக் கொண்டு செய்பவைகளை மீண்டும் உபயோகப்படுத்துவார்கள். 

வேத காலத்தில் இந்தோ- ஆரியர்கள் அக்னியைக் கடவுளின் உருவாக வழிபட்டனர்.கடவுள் இந்த உலகிலுள்ள எந்தப் பொருளிலும் எங்கிலும் இருப்பதால் எதை வேண்டுமானாலும் அவரைக் குறிப்பிடும் அடையாளமாகக் கொள்ளலாம்.எனவே இருட்டைப் போக்கி ஒளியைத் தரும் அக்னியை தூய்மையின் உருவமாகக் கருதி கடவுள் வழிபாட்டிற்கு ஏற்றதென்று தேர்ந்தெடுத்தனர். தனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவற்றைத் தான் விரும்புபவருக்கு அளிப்பது என்பது அன்பு கொண்ட உள்ளங்களுக்கு இயற்கையானது. எனவே தான் வேத கால ஆரியர்கள் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான நெய்,ஓட்ஸ்,எள்,பழங்கள் மற்றும் சில பொருள்களையும் கடவுளை வழிபடும் போது அவருக்கு அர்ப்பணித்தார்கள். 

அக்னியில் இட்ட பொருள்கள் நன்கு எரிந்து சாம்பலாகிப் போனால் அவர்கள் அதைக் கடவுள் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார். என்று மன நிறைவு பெற்றனர். கடவுளுக்கு எதுவுமே தேவையில்லை என்பதையும் அவர்கள் அறிந்து இருந்தனர்.கடவுள் முழுமையானவர். அவருக்கு எதுவுமே தேவையில்லை. 

கடவுளுக்குச் சொந்தமல்லாத எதையுமே அவருக்கு அர்ப்பணிக்க முடியாது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியும். அக்னியைக் கடவுளாக மதித்து வந்த பழங்கால வழக்கமானது இன்றும் இந்துக்களின் சிலரால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. பிற்கால வேதகாலத்தில் பல முனிவர்கள் பலவகையான சடங்குகளைப் புகுத்தி னார்கள்.இருப்பினும் அக்னியைக் கடவுளின் உருவமாக வழிபடும் வழக்கம் மட்டும் சிலரால் பின்பற்றப்படுகிறது. 

தியானம், மனத்தால் வழிபடுவது போன்றவற்றில் உருவங்கள் கிடையாது. அடையாளங்கள் இல்லை. எனவே இதுவே உயர்ந்த வகையான வழிபாடாகக் கருதப்படுகிறது.இந்துக்கள் வழிபட்ட கடவுளுக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தலைகளும்,பல கைகளும் இருந்தன. 

உருவங்களின் வண்ணங்களும் பல்வேறாக இருந்தன. கடவுளின் பலதரப்பட்ட சக்திகளை விளக்கவே பல கைகள் இருந்தன. கடவுளுக்கு எல்லையற்ற சக்தி உண்டு என்பதனால்தான் சில உருவங்களுக்கு நூறு அல்லது ஆயிரம் கைகள் கூட இருந்தன. இதன் காரணமாகத் தங்களது கடவுளின் உருவச் சிலைக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தலைகளை வைத்தனர்.நீல வண்ணமானது கடவுளின் ஆழம் காண முடியாததும் எல்லையற்றதுமான தன்மையை விளக்குகிறது. இதே போன்றே வேறு பலவகையான வண்ணங்களும் கடவுளின் பலதரப்பட்ட தன்மையை விளக்குகின்றன

சடங்குகளோடு கூடிய வழிபாடு

-

இந்து மதமானது தியானத்தையும், மனத்தால் வழிபடுவதையும் மேலான வழிபாடாகக் கருதுகிறது.ஆனால் பெரும்பான்மையினருக்கு மனத்தால் வழிபவது அவ்வளவு சிறப்பானது என்ற எண்ணம் இருப்பதில்லை. அந்த முறை கடினமானது என்பதும் அவர்களது கருத்தாக இருந்தது. இத்தகையவர்களுக்கு வெளிப்படையாக சடங்குகளோடு கூடிய வழிபாடு ஏற்றது. என்று சமய நீதி நூல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வாறு சடங்குகள் மூலம் வெளிப்படையான வழிபாடுகள் செய்து படிப்படியாக ஆன்மீகப் பாதையில் முன்னேறி மனத்தால் வழிபடுவதற்கும். தியானம் செய்வதற்கு ம் தகுதியுடையவர்களாகிறார்கள் 

பூஜை செய்யும் போது தூங்கி விடாமல் கவனமாக இருப்பதற்காக வயிறு நிரம்ப சாப்பிடாமல் இருக்குமாறு எச்சரிக்கப்படுகிறார்கள். எனவே தான் சிலர் வழிபாடு முடியும் வரை பட்டினியாக இருந்து விடுகிறார்கள். 

ஆனால் உபவாசம் இருக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயம் கிடையாது. கொஞ்சம் பாலும்,பழமும், சாப்பிட்ட பிறகு வழிபாட்டைத் தொடங்கலாம்.வெளிப்படையாக சடங்குகள் மூலம் வழிபடுபவர்கள் பூ, நீர், விளக்கு,கைவிசிறி(சாமரம்), ஒரு துண்டுத் துணி (துணித்துண்டு) ஆகியவற்றை உலகையே ஆட்டிப்படைக்கும் பஞ்ச பூதங்களுக்கு அடையாளமாக உபயோகப்படுத்துகின்றனர். 

பல வகையான உணவுகளையும், வெகுமதிகளையும் கூட கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கின்றனர். தூய்மைப்படுத்துவது என்பதே வழிபாட்டின் துவக்கமாக அமைகிறது.வழிபாட்டுக்குரிய பொருள்கள் ஒவ்வொன்றையும் மந்திரங்களைச் சொல்லி மனத்தால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். 

இந்த மலர்கள் தூய்மையானதாகவும் புனிதமானதாகவும் இருக்கட்டும் என்பது போல் ஒவ்வொரு பொருளையும் வழிபாட்டிற்கு உரியதாகச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தன்னுடைய அங்கங்கள் ஒவ்வொன்றின் பெயரையும் சொல்லித் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். 

அதன் பிறகு தனக்குள் இருக்கும் தெய்வீகத்தன்மையைப் பற்றி எண்ண வேண்டும். பிறகு இறையருளால் தனக்குள் இருக்கும் தெய்வீகம் வெளிப்பட்டு அவன் கடவுள் வழிபாட்டிற்கு ஏற்றவனாக ஆக வேண்டும் என்று பிராத்தனை செய்கிறான். இவ்வாறு எவன் ஒருவனால் செய்ய முடிகிறதோ அவனால் மட்டுமே கடவுளைப் பாராட்டவோ, தொழவோ முடியும் என்று இந்து மதம் கூறுகிறது.

முதலில் தனது அன்பையும் பக்தியையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் மலர்களைத் தூவி வழிபடுகிறான். பின்னர் உணவு மற்றும் வெகுமதியாக வைத்துள்ளவற்றை அர்பணம் செய்கிறான் . கடைசியாக பஞ்ச பூதங்களைக் குறிக்கும் வகையில் வைக்கப்பட்டுள்ள பொருள்களைக் கொண்டு பூஜை செய்கிறான். இதன் மூலம் கடவுளுக்குச் சொந்தமல்லாத எந்த ஒன்றையும் தன்னால் கொடுக்க முடியாது என்பது தெளிவுப்படுத்தப் படுகிறது.

அதனால் இந்த உலகையே கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்து விடுகிறான் என்றாகிறது. இவ்வாறு பஞ்ச பூதங்களை உருவகப்படுத்திச் செய்யும் வழிபாடு ஆரதி அல்லது ஆராத்ரிகா எனப்படுகிறது. வழிபாடு செய்பவன் கடவுளிடம் இவ்வுலகில் வாழும் அனைத்து ஜீவராசிகளின் நலனுக்காகவும் தனது ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்காகவும் வேண்டிக் கொள்கிறான். வழிபாடு முடியும் வரை அவன் இடைவிடாது தூய்மை, புனிதம் ஆகியவற்றைப்பற்றி மடடும் எண்ணும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான். 

திரும்பத் திரும்ப சடங்குகளின் மூலம் வழிபாடு செய்வதால் படிப்படியாக அவன் புனிதத்தன்மையை அடைகிறான். ஏனைனில் ஒருவன் எதை நினைக்கிறானோ அதுவாகவே ஆகிறான்.

image96

பிராணிகளைப் பலியிடுதல்

பிராணிகளைப் பலியிடுதல்

  28

சடங்குகளின் மூலம் வழிபடும்போது பிராணிகளைப் பலியிடுதல். 

-

தாந்திரீக முறைப்படி வழிபடும் போது பிராணிகளைப் பலியிடுவது அனுமதிக்கப்படுகிறது. நஹிம்ஸயாத் ஸர்வபூதானி ” என்று மகாபாரதத்தில் உள்ள சாந்தி பர்வத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.எவு்வுயிருக்கும் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடாது என்று சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் இந்து மதம் எப்போதாவது பிராணிகளை ப் பலியிட அனுமதிப்பது விந்தையே.

பிராணிகள் மட்டுமல்லாது உயிரோடு உள்ள அனைத்துமே புனிதமானவை என்று இந்து மதம் கூறுகிறது. எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதை ஆதரிப்பதில்லை. 

எல்லாவகையான உணவுமே நேரடியாகவோ, அல்லது மறைமுகமாகவோ பலாத்காரத்தால் கொள்ளப்படுவதால் அவை தூய்மையற்றவை என்று இந்து மதம் கருதுகிறது. 

எடுத்துக்காட்டாகக் கூறுவோமேயானால் கோதுமையிலும்,அரிசியிலும் கூட உயிரோட்டம் உள்ளது. அதே போன்றே மற்ற உணவுப் பொருள்கள், காய்கறிகள்,பிராணிகள் ஆகியவையும். அவற்றைச் சாப்பிடுவது என்பது அவற்றை அழிப்பதற்கு ஒப்பாகும். அத்தோடு பலாத்காரத்தின் மூலம் அவற்றைப்பிடித்துத் தின்பதற்கு ச் சமமாகும். ஏன் தேனையே எடுத்துக் கொள்வோமே! தேனீக்கள் கஷ்டப்பட்டு ப் பலவிதமான மலர்களினின்றும் சேர்த்து வைத்த தேனை நாம் கள்ளத்தனமாக எடுத்துக்கொள்கிறோம். எனவே தான் இந்துக்கள் எந்த ஒன்றையும் சாப்பிடுவதற்கு முன் அதைக்கடவுளுக்குப் படைப்பதால் அந்த உணவு தூய்மை அடைந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் மனத்தளவிலோ அல்லது சடங்குகளின் மூலமாகவோ முதலில் உணவுப்பண்டங்களைக் கடவுளுக்குப் படைப்பதைக் கண்டிப்பாகப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

அன்புடனும் பக்தியுடனும் கடவுளுக்குப் படைக்கப்படும் உணவானது கடவுளால் புனிதப்படுத்தப்பட்டு விடுகிறது. என்கிறது இந்து மதம். 

அத்தகைய உணவு குற்றம் குறை ஏதும் இல்லாமல் தூய்மை அடைந்து விடும். ஓர் இந்துவானவன் தனது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும், ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும் கடவுளுக்குப் படைத்ததையே உண்ண வேண்டும். பண்டைய காலத்தில் வாழ்ந்த இந்தோ- ஆரியர்கள் ஒரு சில சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்ட வகையில் எத்தகைய மிருகங்களைக் கொன்று உண்ணலாம்.என்பதை த் தெரிந்துக் கொண்டு அத்தகைய மாமிசங்களை மட்டும் உண்டனர். முரட்டுத்தனமான மிருகங்களைக் கொன்று உண்பதைவிட , மிருகங்களைக் கொன்று கடவுளுக்கு அர்ப்பணித்த பிரசாதமாக உண்ணுவது மேலல்லவா? கடவுளுக்குப் படைக்கப்படாத எந்த மாமிசமும் உண்ணத் தகாததாகவே கருதப்பட்டது. இது விருதா மான்சா என்று வடமொழியில் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மனிதர்கள் உட்கொள்வதற்கான க் காரணமின்றி பலவந்தமாக மிருகங்களைக் கொல்வதை இவ்வாறாக த் தடை செய்து வந்தனர். கடவுளின் முன் மிருகங்களைப் பலியிடுவதால் பூஜை செய்பவரிடமுள்ள மிருக வெறியானது அழிக்கப்படுவதாகவும் கருதினர். அதனால் பூஜை செய்பவரது உயர்ந்த ஆன்மீக எழுச்சியானது வெளிப்படையாகத் தெரிய வரும் என்றும் நம்பினார்கள். இதிலிருந்து நாம் இந்து மதமானது பிராணிகளைப் பலியிடுவதை எப்போதாவது அனுமதிக்கிறதே தவிர அதை ஆதரிப்பதில்லை என்பதை த் தெளிவாக அறிகிறோம். 

தாந்திரீக சாஸ்திரமானது பூஜை செய்பவரது மிருக இயல்பை விளக்கும் வகையில் பிராணிகளுக்குப் பதிலாக , பூசணிக்காய், பரங்கிக்காய், பழங்கள் போன்ற வற்றை உபயோகிக்க அனுமதிக்கிறது. 

பிராணிகளுக்குப் பதிலாக அடையாளம் காட்டப்பட்ட பழங்களை, மிருகபலியாக கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கலாம். இன்றைய இந்தியாவில் பிராணிகளைப் பலியிடுவது என்பதே அரிதாகிவிட்டது. 

இந்துக்களில் பெரும்பாலோர் தாவர உணவையே உட்கொள்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் மிருகங்களைக் கொல்ல விரும்புவதில்லை. மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையுள்ள மாமிசம் உண்ணும் இந்துக்களும் மேலைநாட்டினரைப் போன்று மாமிசத்தைக் கசாப்பு கடைகளிலிருந்து வாங்கிக் கொள்கிறார்கள்.

image97

இந்து மதத்தில் பண்டிகைகள்

இந்து மதத்தில் பண்டிகைகள்

  29

இந்து மதத்தில் பண்டிகைகள்

-

இந்து மதத்தில் எண்ணற்ற பண்டிகைகள் கொண்டாடப்படுகின்றன. அவற்றில் சிறிய அளவில் கொண்டாடப்படுபவை மற்றும் பெரிய அளவில் கொண்டாடப்படுபவை என்று உண்டு. ஒரே மாதிரியான பண்டிகைகளை இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் கொண்டாடுவது இல்லை. 

தீபாவளியும்,மகா சிவராத்திரியும் இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள இந்துக்களால் கொண்டாடப்படும் பெரிய பண்டிகைகளாகும். தீபாவளியை ” விளக்குகளை ஏற்றிக் கொண்டாடும் பண்டிகை” என்கின்றனர். வட இந்தியாவிலும் இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியிலும் ”டோல் பூர்ணிமா” அல்லது ”ஹோலி” என்ற பண்டிகையை வசந்தகாலத்தை (இளவேனிற் காலத்தை) வரவேற்கும் வகையில் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்தியாவின் கிழக்குப்பகுதியில் அதிலும் குறிப்பாக வங்காளத்தில் துர்க்கா பூஜை, காளி, சரஸ்வதி பூஜை ஆகியவற்றை முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள். துர்க்கா பூஜையை நான்கு நாட்கள் கொண்டாடுகின்றனர். இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதியில் இருக்கும் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் பஹாக் பிஹீ(Bahag B IHU), காடீ பிஹீ(Kati Bihu)மற்றும் மாக் பிஹீ (Magh Bihu) போன்றவை மிகவும் பெரிய பண்டிகைகள். 

இந்தியாவின் மேற்குப்பகுதியில் கணேஷ் பூஜா அல்லது விநாயக சதுர்த்தி முக்கியமானது. தென்னிந்தியாவில் தீபாவளி, நவராத்திரி,பொங்கல் போன்றவை பெரிய பண்டிகைகள் ஆகும். நவராத்திரியானது ஒன்பது நாட்கள் கொண்டாடப்படும். மத்திய இந்தியாவிலும் , வட இந்தியாவிலும் கூட நவராத்திரியை மிகவும் பெரிய பண்டிகையாகக் கருதுகிறார்கள். 

நேபாளத்தில் கொண்டாடப்படும் பெரிய இந்துப்பண்டிகைகளுள் ”பிராட்த்ரி த்விதீயா” எனப்படும் ” சகோதரர்கள் தினம்” மிகவும் பிரசித்தமான ஒன்றாகும். இதுவே பாய் தஜ்” என்று வட இந்தியாவிலும் , இந்தியாவின் கிழக்குப்பகுதியிலும் மிகவும் பிரசித்தமானது. மேலே கூறப்பட்ட பண்டிகைகளைத் தவிர ஜன்மாஷ்டமி(கிருஷ்ணாஷ்டமி) ராம நவமி, ரஷா பந்தன், ரத யாத்திரை, சாட் பாரப், வைஷாகி போன்றவைகளையும்,பல்வேறு வகைப்பட்ட சந்நியாச ப் பெருந்தகைகளின் பிறந்த நாள்களையும் கொண்டாடுகிறார்கள். 

சிறிய பண்டிகைகளும் எண்ண முடியாத அளவுக்குக் கொண்டாடப்படுகின்றன. இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் அந்தந்தப் பகுதியில் வாழும் மக்கள் சில சிறிய அளவில் வழிபாடுகளுடன் கூடிய பண்டிகையின் போது ஒருவருக்கொருவர் வெகுமதி அளித்து மகிழ்வார்கள். அதே போன்றே தீபாவளி ,நவராத்திரி, துர்க்கா பூஜை மற்றும் பிராட்த்ரி த்விதீயா போன்ற பண்டிகைகளின் போதும் மேலை நாட்டினர் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையின் போது செய்வது போல் வெகுமதிகள் கொடுத்து மகிழ்கிறார்கள்

-

-

மந்திரங்களும் தெய்வீக அடையாளங்களும்

-

ஓர் இந்து சாது ஒரு நாள் பிரசங்கம் செய்து கொண்டிருந்தார். திரளாக மக்கள் குழுமி இருந்தனர் . அவர் சொற்பொழிவின் இடையே “ கடவுளின் பெயரை (மந்திரத்தை) எவன் ஒருவன் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து தினந்தோறும் ஒழுங்காகக் கூறி வருகிறானோ அவனது மனம் தூய்மை அடையும்.அதனால் அவனுக்கு இறைக்காட்சியும் கிட்டும் என்றார். 

அப்போது கூட்டத்தினின்று ஒருவன் எழுந்தான். அவன் சாதுவினிடம் ”ஐயா”! என்னால் மந்திரங்களின் பலன் அளிக்கும் சக்தியை ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. மந்திரம் எனப்படுவது ஒரு சொல் மட்டும் தானே! அது எப்படி ஒருவனது மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்? எப்படி இறைக்காட்சியைக் கிடைக்கச் செய்ய முடியும்? என்று கேட்டான். சாதுவிற்கு ஒரே ஆச்சரியமாகி விட்டது. 

அவனிடம் என்னப்பா? உனக்கு மந்திரங்களின் சக்தி மீது நம்பிக்கை இல்லையா? என்று கேட்டார். 

அத்தோடு என் வாழ்நாளில் நான் பார்த்த முட்டாள்களுள் நீயே மிகவும் மோசமானவன் என்றும் கூறினார். கூட்டத்தினரின் முன்னே சாது தன்னை முட்டாள்” என்று குறிப்பிட்டதால் அவன் அவமானத்தால் மிகவும் குன்றிப் போனான். முகம் சிவந்து விட்டது. கோபத்தை அடக்க முற்பட்டதால் அவனது உடம்பே ஆடத்தொடங்கியது. 

தான் கூ றியதால் அவனிடம் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைக் கண்ட சாது அவனிடம் ”நீ வார்த்தைகளின் சக்தியை நம்ப மறுத்தாய், ஆனால் நான் கூறிய ”முட்டாள்” என்ற சொல்லின் சக்தியைப் பார்த்தாயா? அது அவ்வளவு ஆழமான தாக்கத்தை உன் மனத்தில் ஏற்படுத்திவிட்டது? இப்போது சொல். 

இன்னமும் நீ மந்திரங்களின் சக்தியை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறாயா? என்று கேட்டார். இந்து மதத்தை பொருத்த வரையில் மந்திரம் எனப்படுவது மற்ற வார்த்தைகளைப் போல் சாதாரணமானதன்று. தனிச் சிறப்புடையது. கடவுளோடு தொடர்புபடுத்தப்படுவதால் அது புனிதமாகிறது. 

மேலும் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு ப் பயனுடையதாக ஆகிறது. இறைவனிடம் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு திரும்பத்திரும்ப மந்திரத்தை ஜபிப்பதால் ஒரு மனிதன் தெய்வீக ஒளி பெறுகிறான். மந்திரம்”என்ற சொல்லின் மூலத்திலிருந்து நாம் பெறும் பொருள் அந்த உலகத்திலுள்ள பந்த பாசத்திலிருந்தும், ஆபத்துக்களிலிருந்தும் காக்க வல்லது என்பதே..

இந்தியாவில் ஆன்மீக வாழ்வு வாழ விரும்புபவர்கள் ஏதாவது ஒரு சாதுவினிடமிருந்தோ அல்லது தூய்மை நிறைந்த மனிதர்களிடமிருந்தோ மந்திரங்களைப் பெற்றுக் கொள்வார்கள். இவ்வாறு பெறும் புத்தகத்தைப் படித்து எடுத்துக் கொள்ளும் மந்திரத்தைவிட மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை. கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள செவிவழிக்கதை அதை நிரூபிக்கும்.

ஒரு நோயாளி தன்னுடைய உடலைப் பரிசோதனை செய்து கொள்வதற்காக ஒரு மருத்துவரிடம் செல்வதாக வைத்துக்கொள்வோம். அந்த மருத்துவரும் நோயாளியின் உடலில் ஏதோ கெடுதல் உள்ளதாகக் கண்டுபிடிக்கிறார். அதை அறிந்த நோயாளி மிகவும் கவலை அடைகிறான்.வீட்டிற்கு வந்து மனைவியிடம் தனது உடல் நிலைப் பற்றிய மோசமான செய்தியைத் தெரிவித்து விடுகிறான். கணவன் மிகவும் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட மனைவி அவனிடம் ”நீங்கள் ஏன் கவலைப்படுகிறீர்கள்? உங்களுக்குப் புற்று நோய் இருப்பதைத் துவக்க நிலையிலேயே கண்டுபிடித்து விட்டார்கள். எனவே உங்களை விரைவில் குணப்படுத்திவிடலாம். என்றாள்.

அவளது ஆறுதல் வார்த்தைகளால் அவளது ஆறுதல் வார்த்தைகளால் அவனது வருத்தத்தையும் வலியையும் போக்க முடியவில்லை. சிறிது நாட்கள் சென்றபின் அவன் ஒரு சிறந்த புற்று நோய் நிபுணரிடம் போகிறான். மருத்துவரும் அவரை நன்றாகப் பரிசோதனை செய்து பார்த்துவிட்டு அவனிடம் ”நீங்கள் உண்மையிலேயே ஓர் அதிஷ்டசாலி தான் . உங்களுக்கு வந்துள்ள புற்றுநோய் முற்றிலும் குணப்படுத்தக்கூடிய வகையைச் சேர்ந்தது தான்” என்றார்.

அவரது சொற்கள் மந்திரவாதியின் வார்த்தைகள் போல் அக்கணமே அவனது கவலையையும் வலியையும் போக்கிவிட்டது. புற்றுநோய் நிபுணரும், நோயாளியின் மனைவியும் அவன் காப்பாற்றப்படலாம் என்று தான் சொன்னார்கள். அதில் மருத்துவரின் வார்த்தைகளுக்கு அதிக சக்தி இருந்தது. மருத்துவரின் பயிற்சியும், புற்றுநோயைக் குணப்படுத்துவதில் அவருக்கிருந்த பல வருட அனுபவங்களுமே அவருடைய வார்த்தைகளை நம்பத்தக்கவையாகவும் சக்தி வாய்ந்தவையாகவும் மாற்றின.

அதே போன்று ஆன்மீக வாழ்வில் சிறந்து விளங்கும் ஒரு குருவினிடமிருந்து வரும் மந்திரமும் அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் செய்த சாதனையின் பலனையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கும்.. புத்தகத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்ட மந்திரமும் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி பலனளிக்கலாம்.ஆனால் ஒரு சிறந்த குருவினிடமிருந்து பெறும் மந்திர தீஷையின் அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்ததாக அது இருக்காது.இதைத்தவிர ஒரு சாதனையாளருக்கு அவர் செய்த மந்திர ஜபத்தின் வாயிலாக கடவுளை அறிந்து கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டிருந்தால் அவரது வாக்கிற்குச் சிறந்த ஆன்மீக சக்தி இருக்கும்.அவர் அளிக்கும் மந்திரத்திற்கு சித்த மந்திரம் என்று பெயர். அவ்வாறு சித்த மந்திரத்தை குருவின் வழியாகச் சீடன் பெற்றுக் கொண்டால் மற்றவர்களிடமிருந்து தீஷை பெறுவதை விட மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்ததாக இருக்கும். 

image98

ஓம்

ஓம்

  30

புனிதமான அடையாளக்குறி ”ஓம்”

-

இந்து மதத்திலுள்ள மந்திரச் சொற்களுக்குள் ஓர் அசையை உடைய ஓரெழுத்து மந்திரமாகிய ஓம்” எனப்படுவது மிகவும் பழமையானது. அது மிகவும் சிறப்புடையது என்பதிலும் ஐயமில்லை. இந்தப் புனிதச் சொல்லானது வேதங்கள் மற்றும் இந்துமத நூல்கள் ஆகியவற்றில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது. இது கடவுளைக் குறிக்கும் மந்திரச் சொல்லாகும். இதைப் ”பிரணவம்” என்று கூறுவர்.AUM-அஉம்” என்றும் உச்சரிப்பார்கள்.அ,உ,ம் ஆகிய மூன்று எழுத்திற்கும் சிறப்பான பொருள் உண்டு. 

அ என்பது (A)- படைப்புத் தொழிலையும் , உ என்பது (U)- காத்தல் தொழிலையும், ம்-(M)என்பது அழித்தல் தொழிலையும் குறிக்கிறது. இந்து மதம் கடவுள் தான் இந்த உலகத்தை ப் படைப்பவர், காப்பவர்,அழிப்பவர் என்று சொல்கிறது. எனவே ஓம்” என்னும் சொல் கடவுளைக் குறிக்க ஏற்றதே. சிலர் இது சுவர்க்கம், பூவுலகம், பாதாளம் ஆகிய மூன்று உலகத்தையும் குறிக்கிறது என்றும் கூறுவார்கள். கடவுள் எங்கும் எதிலும் உறைபவர்.ஆதலால் அவர் மூவுலகிலும் இருப்பவர். எனவே ஓம்” கடவுளைக் குறிக்கிறது எனலாம்.

ஓம்” எனப்படுவது கடவுளை ஒலியால் அறியப்படும் அடையாளமாகும். மனிதனுடைய குரல் ஒலியை எழுப்ப உதவும் அனைத்து உறுப்புக்களாலும் ஓம்” என்பதால் தெரிவிக்கப்படலாம்.மனிதனுடைய குரல் தொண்டையிலிருந்து கிளம்பி உதடுகளில் வந்து முடிகிறது. ”அ” எனப்படுவது தொண்டையிலிருந்து கிளம்புகிறது.”உ”வும் ம்”ம் உதடுகளால் உச்சரிக்கப்படுகின்றன. இவ்வுலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருள்களையும் வார்த்தைகளால் கூறிவிடலாம். அனைத்து வார்த்தைகளையும் குரல் உறுப்புக்களால் சொல்லிவிடலாம். ஆக அனைத்து உலகையுமே ”ஓம்” என்பதன்மூலம் சொல்லிவிடலாம். கடவுள் எங்கும் எதிலும் உறைவதால் அனைத்து உலகிலும் தான் இருப்பதை உணர்த்துகிறார்.அது போல் ”ஓம்” என்னும் குறியும் கடவுளே. 

ஓம்” எனப்படுவது யாருக்கும் சொந்தமானதல்ல. எந்த விதமான பட்டம் பதவியையோ குறிக்காத அடையாளமாகும். எனவே இந்து மதத்தைச் சார்ந்த எந்தப் பிரிவினரும் அதை உபயோகப்படுத்தலாம். சிலுவை கிறிஸ்தவ மதத்தாருக்குப் பொதுவானது. டேவிட்டின் நட்சத்திரம் யூதர்களுக்கும் (Judaism)ஓம்” என்ற சொல்லின் குறி இந்துக்களுக்கும் பொதுவானது.

-

காயத்ரி மந்திரம்

-

காயத்ரி மந்திரம் எனப்படுவது ” சாவித்ரி மந்திரம்” என்றும் சொல்லப்படுகிறது.இந்து மத நுல்களில் குறிப்பிடப்படும் மந்திரங்களுக்குள் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது. இது ”ரிக்” வேதத்தில் காணப்படுகிறது. இது ஒரு வேண்டுதல் அல்லது பிராத்தனையாக உள்ளது. ஓம் பூர்லோகம்” புவர் லோகம்,ஸ்வரலோகம் ஆகிய மூன்று உலகையும் படைக்கக் காரணமான ஒளி பொருந்திய , வணக்கத்திற்குரிய ஒருவரை நாங்கள் தியானிக்கிறோம். நாங்கள் மேலான மேலான உண்மையை உணர அந்தப்பரம்பொருள் எங்களது அறிவை ஊக்குவிக்கட்டும். 

ஓம் பூர் புவஸ்ஸீவ

தத் ஸவிதுர்வரேண்யம் பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி

தியோ யோ ந-ப்ரசோதயாத்

இந்த மந்திரமானது உபநயனம் செய்யப்பட்ட மூன்று மேல் ஜாதியினராலும் தினமும் சொல்லப்படுகிறது. 

ஒவ்வொரு வேத மந்திரமும் ஒரு இறைவனைக் குறித்து ச் சொல்லப்படுகிறது. அதே போல் ஒவ்வொரு மந்திரமும் எந்த முனிவருக்கு முதலில் தோன்றி அவரால் வெளிப்படுத்தப் பட்டதோ அவரோடு தொடர்புடையதாக இருக்கும். வேத மந்திரங்கள் அனைத்துமே செய்யுளைப் போல் உச்சரிப்பதற்கு ஏற்றபடி ஒலியின் அளவை உடையவை. காயத்ரி” என்னும் ஒலியின் அளவைக் கொண்டு அந்த மந்திரம் இயற்றப்பட்டதால் அதற்கு ”காயத்ரி” மந்திரம் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

-

தாந்திரீக மார்க்கத்தில் மந்திரங்களும் , யந்திரங்களும்

-

தாந்திரீக முறையில் வழிபட மந்திரங்கள் மிகவும் முக்கியமானவை. இந்த முறையில் உள்ள மந்திரங்களில் மற்ற அம்சங்களை விட இரண்டு முக்கியமான அம்சங்கள் உண்டு. அவை பீஜ மந்திரம்” (விதை போன்றது) என்றும் ”சக்தி மந்திரம்” என்றும் சொல்லப்படும். பீஜ மந்திரம் ஒரே ஓர் அசை மட்டும் கொண்ட சிறப்பான ஆன்மீக சக்தி கொண்டது. வெவ்வேறு வகையான கடவுளைக் குறிக்க வெவ்வேறு வகையான பீஜ மந்திரங்கள் உண்டு. தந்திர மார்க்கத்தில் ஒவ்வொரு மந்திரமுமே ஒரு பீ ஜ மந்திரத்துடன் தான் தொடங்கும்.

பீஜ மந்திரத்துடன் தொடர்புடைய மந்திரங்களே அதிக சக்தி உடையதாக க் கருதப்படுகிறது. ஒரு குருவின் மூலம் பெறப்பட்ட மந்திரத்தைத் திரும்பத் திரும்பக் கூறுவதால் கடவுள் காட்சி கிட்டுவது எளிதாகும். அத்தோடு இத்தகைய மந்திர உச்சரிப்புக்களோடு கடவுளுக்குப் படைக்கப்படும் பொருள்களையும் கடவுள் உடனேயே ஏற்றுக் கொண்டு விடுவதாகவும் நம்பப்படுகிறது. யந்திரங்கள் தாந்திரீக வழிபாட்டோடு தொடர்புடையவை. அவை புனிதம் மிக்கதும் யோக சக்தி வாய்ந்ததுமான விளக்கப் படங்களாகும். சில யந்திரங்கள் கடவுளின் அடையாளமாகக் குறிக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகிறது.  

image99

கோயில்கள்

கோயில்கள்

  31

 

-

வேதகாலத்தில் வாழ்ந்த இந்துக்கள் நெருப்பை தெய்வத்தின் அடையாளமாக வழிபட்டனர்.திறந்த வெளிகளில் ஒரு மேடையை அமைத்து அதில் புனிதமான அக்னியை வளர்த்து நிவேதனப்பொருள் களை அதில் அர்பணம் செய்வார்கள். எனவே கடவுள் வழிபாட்டிற்கு என்று தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு கோயிலின் அவசியம் இருக்கவில்லை.

இந்தோ-ஆரியர்கள் எப்பொழுது கோளில்கள் அமைத்து, கடவுள் வழிபாட்டை முதன்முதலாகத்துவங்கினார்கள் என்பதை வரலாற்று வல்லுனர்களாலும் கூற முடியவில்லை. முதன்முதலாக எழுந்தகோயில்கள் சேறு அல்லது மரத்தினால் செய்யப்பட்டிருந்தன.ஆனால் இவற்றால் ஆன கோயில்கள் நீண்ட நாட்கள் நிலைக்காது என்பதை நாமறிவோம். இதனால் பிற்காலத்தில் கட்டப்பட்ட கோயில்கள் செங்கற்களையும், கற்களையும் உபயோகித்துக் கட்டப்பட்டன. கட்டிடக் கலை வல்லுநர்களின் ஆராய்ச்சியின்படி இவை அனைத்தும் கி்பி முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து கட்டப்பட்டிருக்கலாம். கோயிலுக்கான இடம்

இந்துக்கோயில்கள் அநேகமாக அழகான சூழ்நிலை இருக்கும் இடத்தில்தான் கட்டப்பட்டன.ஆற்றங்கரைகள், குன்றுகளின் மீது,ஏரிக்கரைகள், கடற்கரை ஓரம் என்று மனத்தைக்கவரக்கூடிய இடங்களில் தான் கோயில்களைக் கட்டுவார்கள். செங்குத்தான பாறைகளில் அழகிய குகைக்கோயில்களையும் காணலாம்.

கோயில்களின் கட்டிடக்கலை

இந்து கோயில்களில் பல்வேறு வகைப்பட்ட கட்டிடக்கலையைக்காணலாம். ஆனாலும் பொதுவாக (1) கவிந்த விதானம் அல்லது கோபுரம், (2)கடவுள் உறையும் கருவறை,(3)மக்கள் அமர்ந்து கொள்வதற்கேற்ற மண்டபங்கள்,(4)நுழைவாயில் அல்லது முகப்பு,(5) மனிதனால் கட்டப்பட்ட குளம் அல்லது நீர்தேக்கம்.(கோயிலுக்கு அருகில் அல்லது கோயிலைச்சேர்ந்த இடத்தில்) .கோயிலுக்கு அருகே ஆறு, ஏரி போன்ற நீர் நிலைகள் அமையாதபோது மக்கள் நீர்தேக்கங்களை அமைப்பார்கள். சுத்தமான தண்ணீரைக்கொண்டு தான் கோயிலைச்சுத்தம் செய்வார்கள்.இறை வழிபாட்டிற்கும் சுத்தத் தண்ணீர் தான்தேவை. கோயிலுக்கு அருகே உள்ள குளத்தில் பக்தர்கள் புனித நீராடிவிட்டு இறைவழிபாட்டிற்குச் செல்வதும் உண்டு.

கோயில் கோபுரத்தை அல்லது விதானத்தை “சிகரம்” என்று சொல்வார்கள்.உலகிலேயே மிகப்பெரிய மலையான மேருவைக்குறிப்பாக எண்ணி அதை வைக்கிறார்கள். உள்ளே இருக்கும் அறை ”கர்ப்பக்கிரகம்” அல்லது ”கருவறை” எனப்படுகிறது. இது ஒரு குகையைப்போன்று காணப்படும். பக்தர்கள் அமரும் இடம் ”நட மந்திரம்” என்றும் மண்டபம்” ”ஆயிரங்கால்மண்டபம்” என்றும் அழைக்கப்படும். அது கோயிலில் நடமாடுபவர்களின் உபயோகத்திற்காக இருக்கும். பண்டைய காலத்தில் கோயிலில் நடனமாடும் பெண்கள் ”தேசதாசிகள்” (கடவுளின் கைப்பாவைகள்) என்று சொல்லப்பட்டனர். அவர்கள் நடனமண்டபத்தில் கடவுளை மகிழ்விக்கப் பார்வையாளர்களின் முன்னிலையில் நடனமாடுவார்கள்.

சிகரம் எனப்படுவது தான் கோயிலின் உயரமான இடம். அது ஆன்மீக நாட்டமுடையவர்கள் தங்களுடைய ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் மிக உயர்ந்த நிலையை அடையும் ஆவலை விளக்குவதாக அமைகிறது.பக்தர்கள் பார்வையாளர்கள் அமர உதவியாக இருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு பக்தி சம்பந்தமான நூல்களைப்படிப்பது , பஜனை செய்வது, தியானம் செய்வது அல்லது வெறுமனே அமர்ந்துகொண்டு பூஜை செய்பவர் செய்யும் சடங்குகளைக் கவனிப்பது போன்றவற்றைச்செய்வார்கள்.பொதுவாக கர்ப்பகிரகத்தில் (கருவறையில்) சன்னல்கள் இருக்காது. ஆனால் முன் பக்க வாசல் கதவு அகலமாக இருக்கும். கருவறைக்கதவு திறக்கப்பட்டால் வெளியில் இருக்கும் பக்தர்கள் கருவறையில் நடைபெறும் வழிபாட்டு நிகழ்ச்சிகளைக்காண முடியும். சிலகோயில்களில் பார்வையாளர்கள் அமரும் இடம் கருவறையின் முன்னால் இல்லாமல் வேறு இடத்தில் இருக்கும். இரண்டு இடங்களிலும் வெவ்வேறான தெய்வங்களின் உருவங்கள் சுவற்றில் உள்ள பிறைகளில் இருக்கும்.

சில கோயில்களில் பக்தர்கள் வலம் வருவதற்கு உதவி செய்யும் வகையில் பிரகாரத்தில் இடம் விட்டிருப்பார்கள்.கடவுளைச்சுற்றி வருவது எப்பொழுதும் வலம் புறத்திலிருந்து புறப்பட்டு இடப்புறமாக வருவார்கள். கோயிலை வலம் வருவது என்பது கடவுளுக்குச்செய்யும் மரியாதையாகும்.கோயிலின் நுழைவாயிலில்(முகப்பில்) சிலகோயில்களில் மேற்கூரையில் உலோகத்தினால் ஆன பெரிய மணியைக் கட்டித்தொங்க விட்டிருப்பார்கள்.பக்தர்கள் கோயிலுக்குள் நுழையும் பொழுதோ அல்லது வெளியே போகும் சமயத்திலோ அந்த மணியை ஓரிரு முறை அடித்துச்செல்வார்கள்.

இந்துக்கோயில்களில் கட்டிடக்கலை பல்வேறு வகைப்பட்டதாக இருக்கும். சில கோயில்களில் செவ்வக வடிவில் இருக்கும்.சிலகோயில்கள் எண்கோணவடிவில்இருக்கும். சிலகோயில்கள் அரைவட்ட வடிவிலும், மற்றும் பலவகையான வடிவங்களிலும்,, பல்வேறு அளவுடையவைகளாகவும் இருக்கும். கோயிலின் விதானமும்(மேல்தளமும்) மாறுபாடு உடையவைகளாக இருக்கும். தென்னிந்தியக்கோயில் கோபுரங்கள் ”விமானம்” என்று சொல்லப்படும் வகையைச்சேர்ந்தவை. வட இந்தியக்கோயில் கோபுரங்கள் ”நகர” வகையைச்சேர்ந்தவை. சில தென்னிந்தியக்கோயில்களின் சுற்றுச்சுவர்கள் செவ்வக வடிவிலோ அல்லது சதுர வடிவிலோ அமைந்திருக்கும். சுவர்களில் கோபுரங்களைப்போன்ற அலங்கார வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய வாயில்கள் இருக்கும்.

-


-

கோயில் பூஜாரிகளும்( அர்ச்சகர்களும்) அவர்களது கடமைகளும்.

-

கோயிலில் பூஜை அதாவது வழிபாடு செய்பவர் களைப்பூஜாரிகள், அர்ச்சகர்கள் அல்லது சிவாச்சாரியார்கள், என்று சொல்வார்கள். இவர்கள் கோயிலின் நிர்வாக அதிகாரிகளால் சம்பளத்திற்காக அமர்த்தப்படுகிறார்கள். இவர்கள் அந்தந்தக்கோயிலின் வழிபாட்டு முறைகளைப்பின்பற்றிப் பலவகையான சடங்குகளோடு கூடிய வழிபாட்டினைச்செய்வார்கள். இவர்களை சந்நியாசிகளோடு ஒப்பிடக்கூடாது. 

சந்நியாசிகள் அதாவது துறவிகள் பணத்திற்காக வேலை செய்பவர்கள் அல்லர். கோயில் அர்ச்சகர்கள் திருமணம் புரிந்து கொண்டு குடும்ப வாழ்க்கையை நடத்துபவர்கள். இவர்கள் கடவுள் வழிபாடு செய்வதில் கைதேர்ந்த வர்களாக இருப்பார்கள். பொதுவாக அவர்கள் அந்தண வகுப்பைச்சேர்ந்த பரம்பரை பரம்பரையாக பூஜை செய்பவர்களாக இருப்பார்கள். தென்னிந்தியாவில் சில கோயில்களில் அந்தண வகுப்பைச்சேராத பூசாரிகளும் இருக்கிறார்கள். 

இந்தியாவில் உள்ள கோயில்களில் சில கோயில்கள் தனிப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு உரிமையுடையவைகளாக இருக்கும்.ஆனாலும் பொது மக்கள் அங்கு சென்று வழிபட அனுமதிக்கப்படுவார்கள். மற்ற கோயில்கள் ஆதாயத்தை மட்டும் எதிர் நோக்காத நிறுவனங்களின் கீழ் செய்ல்படும். அவை இந்தியாவில் மதச்சார்புடைய சங்கங்கள் என்று அழைக்கப்படும். தர்மகர்த்தாக்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள் கோயிலின் நிர்வாகத்தைப்பார்த்துக்கொள்வார்கள்.

கோயில் சொந்தக்காரர்களுக்காகவோ அல்லது நிர்வாக அதிகாரிகளின் சார்பிலோ பூஜை செய்வதுதான் பூஜாரியின் கடமை. இறைவழிபாடு விடியற்காலையில் தொடங்கி இரவு 9 அல்லது 10 மணி வரை தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கும். அர்ச்சகர் வழிபாடு செய்யும்போது கடவுளுக்குப் பலதரப்பட்ட தொண்டுகளைச்செய்வார். அது ஒருவர் தான் மிகவும் விரும்பும் ஒருவருக்குச்செய்யும் அன்பையும், போற்றுதலையும் காட்டுவதாக அமையும். மனிதனுடைய மனம், மனிதனைப்பற்றி மட்டுமே, எண்ணும் என்னதான் பக்தியும் மரியாதையும் காட்டினாலும், கடவுளையும் ஒரு மனிதனாக பாவித்து உணவு, நீர், பூ, வாசனைத்திரவியங்கள் போன்றவற்றையே அவன் அர்ப்பணிக்கிறான். கடவுளுக்கு எதுவுமே தேவையில்லை என்பதை பூஜை செய்பவர் நன்கு அறிவார்.இருப்பினும் தன்னைப் பணியில் அமர்த்தியிருக்கும் கோயில் சொந்தக்காருக்காகவோ அல்லது கோயில் நிர்வாகியின் பக்தியையும், அன்பையும் காட்டும் வகையில் எல்லாவற்றையும் படைக்கிறார். கோயில் நிர்வாகியாகவும் அல்லது கோயில் சொந்தக்காரராகவும் இல்லாது போனாலும் பக்தர் என்ற முறையில் வருபவர்களும் கடவுளுக்குப்டைக்க உணவு பண்டங்களைக்கொண்டு வருவார்கள். அவர்களுக்காக அதை கொண்டு வருவார்கள். அவர்களுக்காக அதை வாங்கி அர்ச்சகர் கடவுளுக்குப்படைப்பார். கடவுளுக்குப் படைக்கப்பட்ட உணவு ”பிரசாதம்” என்று சொல்லப்படுகிறது. அதைக்கோயிலின் சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டவகையில் அர்ச்சகரானவர் பக்தர்களுக்கோ, துறவிகளுக்கோ, பிச்சைக்காரர்களுக்கோ, விநியோகம் செய்யவேண்டும். கடவுளுக்குப் படைக்கப்பட்ட பின் ”பிரசாதம்” என்று வழங்கப்படும் உணவு ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் என்று நம்பப்படுகிறது. எனவே ஒரு சில பக்தர்கள் பிரசாத உணவைப்பெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் கோயிலுக்குச்செல்வார்கள். கடவுளுக்குப் படைப்பதற்காக உணவு ஏதும் கொண்டுவராதவர்களுக்காகச் சில கோயில்களில் படைக்கப்பட்ட பிரசாதங்களை விலைக்கு விற்கிறார்கள்.

கடவுளின் திரு உருவச்சிலைக்குத் தினந்தோறும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட நீரும் கூட மிகவும் புனிதமாகக்கருதப்படுகிறது. அந்த அபிஷேக ஜலத்தை கொஞ்சம் எடுத்து மனத்தையும், உடலையும் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கத்தில் குடிக்கிறார்கள். அந்த அபிஷேக நீரை ஓர் உலோகப் பாத்திரத்தில் எடுத்துத் தங்களுடைய உபயோகத்திற்காக உள்ளே வைத்துக்கொள்வார்கள். இந்த நீர் ”மகாஸ்நான ஜலம்” அல்லது ”சரணாமிர்தம்” என்று வடமொழியில் சொல்லப்படுகிறது.

இந்து சமூகத்தில் கோயில்களின் இடம்

இந்துக்களுக்கு கோயிலுக்குப்போக வேண்டும்என்ற கட்டாயம் கிடையாது. ஒவ்வொரு இந்துவின் வீட்டிலும் அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் சரி, ஒரு சிறிய கோயில்( பூஜை அறை) இருக்கும். தினமும் அங்குவழிபாடு செய்வார்கள். எனவே பொதுவாக மத சம்பந்தமான பண்டிகைகள் அல்லது திருவிழாக்களின் போது கோயிலுக்குப்போவார்கள். கிறிஸ்தவர்களின் மாதா கோயில், யூதர்களின் மதக்கூட்டம் போன்றவற்றிற்கு அங்கத்தினர்கள் இருப்பார்கள். அது போன்ற ஒரு அமைப்பு இந்துக் கோயில்களுக்குக் கிடையாது. எனவே இந்து சமூகத்தினர் கோயிலை மையமாக வைத்துச்செயல்படுவதில்லை. கோயில் களில் மத சம்பந்தமான செயல்பாடுகள் மட்டும் நடக்கும். மாதா கோயில்களில் கிறிஸ்தவர்கள் திருமணம் நடத்துவார்கள். ஈமச் சடங்குகள் செய்வார்கள். அது போல் இந்துக்கோயில்களில் நடைபெறாது. ஆனால் பொது மக்களுக்காக அடிக்கடி பஜனைகள், தெய்வீக சம்பந்தமான சொற்பொழிவுகள், கதாகாலஸேபங்கள் ஆகியவற்றை நிகழ்த்துவார்கள்.

image100